φθινόπωρα μαζεμένα


Εχω φθινόπωρα μαζεμένα στις κούτες με τα παιχνίδια μου

αποκεφαλισμένες μινιατούρες ζωής

που επιστρέφουν

να πάρουν το δικό μου κεφάλι τις νύχτες…

Κατσε καλα!


panagiotarea-thumb-large

Η οικειότητα και η βαθιά φιλία που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα στην απεσταλμένη του   Σαμαρά και την Καρυάτιδα που φυλάει το μνημείο της Αμφίπολης, είναι πλέον εμφανής και  όλες οι χαμουτζούδες  έχουμε τρελλαθεί από τη ζήλια  μας   κι αναρωτιόομαστε πως τα κατάφερε και εγινε κολλητή της …

Όπως αναφέρουν οι αρχαιολόγοι που εμπλέκονται  εργάζονται  εκεί , η κ.  Παναγιωταρέα περνάει πολλές ώρες της ημέρας με τη  Δεξιά ( δυτική)  Καρυάτιδα, κουβεντιάζοντας και γελώντας – πράγμα που δείχνει πως έχει κερδίσει πια πλήρως την εμπιστοσύνη της.

Φημολογείται πως κατά  πάσα πιθανότητα, η αρχαιολάτρης Σαμαρόφιλη Αννα   -που με εντολή     του Αντωνη μας  επιστατεί των ανασκαφών- θα  αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις της Καρυάτιδας, μια και λόγω της εμπειρίας της είναι η καταλληλότερη να την μανατζάρει στον δύσκολο και γεμάτο παγίδες χώρο,  των πολιτικών show biz.

Στο χώρο των ανασκαφών, ήδη έχουν τοποθετηθεί ισχυροί προβολείς ώστε να διευκολύνεται η φωτογράφιση των …  μνημείων( !)   καθώς και κεραία κινητής τηλεφωνίας, ώστε να μπορεί να ενημερώνει απρόσκοπτα τα profiles της στα social media για την πορεία των ανασκαφών.

Πηγές του Μεγάρου Μαξίμου, ισχυρίζονται ότι η επιλογή της  Παναγιωταρέα ήταν επιβεβλημένη, αφού (προφανώς καθόλου τυχαία), το όνομα «Άννα», αποτελεί συνθετικό του «IndiΑννα», του διάσημου κινηματογραφικού αρχαιολόγου Indiana Jones,                                                        ενώ το «Ίντι» τονίζει την ανεξαρτησία της.

Επίσης από τις ίδιες  πηγές, διευκρινίζεται πως  ότι η ιδιότητα  της ως «Υπεύθυνη Επικοινωνίας Τάφου», δεν αφορά μόνο τον έλεγχο των πληροφοριών που θα διοχετεύονται στα ΜΜΕ για την εξέλιξη των ανασκαφών, αλλά και την αποκατάσταση της επικοινωνίας του τάφου και των ευρημάτων του με το παρελθόν, με τη βοήθεια της τηλεπαθητικής δύναμης που διαθέτει η Σαμαρολάτρης καθηγήτρια αλλά και δημοσιογράφος ταυτόχρονα…

Προσωπικά μου έχει  προκαλέσει  ιδιαίτερη  εντύπωση το γεγονός ότι η ενω η δεξιά Καρυατιδα έχει μαζί της  άριστη σχέση , η άλλη καρυάτιδα (η ανατολική ή αριστερή ), δεν συμμετέχει στη συντροφιά τους .

Κάποιοι λένε ότι άκουσαν τις δύο φίλες να  σχολιάζουν  τη μη συμμετέχουσα στην κλίκα τους κοροϊδευτικά, με τη φράση :

- « Γιατί δε μας μιλάς; Φοβάσαι μη σου πέσουν τα μούτρα;;;;

Μπα εγώ νομίζω πως δεν συμμετέχει γιατί είναι αριστερή ” (μου  σιγοψυθιρίζει η Κηλίδα και μου κλείνει πονηρά το μάτι    giggleκαθώς απομακρύνεται.

 

Πηγή

Ε!!! ΕΣΥ…ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ..


10653338_371433339673310_7670351745347271133_n

 

Αγνωστο*  ποιος το έγραψε, κατανοώ όμως ακριβώς πως νιώθει!

”  Ε!!! ΕΣΥ…ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΘΑΜΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ..
Άκουσέ με! Μείνε εκεί! Μείνε μέσα!


Κλείσε τον τάφο. Σφράγισέ τον. Εμπόδισε οποιονδήποτε να μπει.
Αν δεις το φως κινδυνεύεις.


Δεν μπορεί, πνεύμα εσύ μεγάλο, ζωντανό στην αιωνιότητα, κάποια κατάρα θα ξέρεις, κάποια υπερφυσική δύναμη θα ‘χεις. Ρίξε την πρώτη. Άσκησε τη δεύτερη. Κλείσε τον τάφο. Μείνε θαμμένος.

Έξω βασιλεύει η μιζέρια.

Έξω παραφυλάει η κακομοιριά.

Έξω παραμονεύει ο εξευτελισμός.


Όποιος κι αν είσαι.

Όποια κι αν είσαι.

Τρανά τα έτη που έζησες.

Μεγαλειώδη και ιστορικά.

Τώρα τα πράγματα αλλάξανε.

Δεν κατοικούν εδώ ήρωες πια

Δεν κατοικούν ηρωίδες.

Κάτι προδότες μείνανε, κάτι κοπρίτες, κάτι δειλοί.


Τη χαρίσανε την ιστορία σου, την ανταλλάξανε τη δόξα σου, την πουλήσανε την κληρονομιά σου.

Φτηνά. Πολύ φτηνά. Φτηνοί είναι, φτηνά πουλάνε, τσάμπα χαρίζουνε.

Όπως κι αν πέθανες, από σπαθί ή φυσικό θάνατο, δόξα και τιμή σού πρέπει.

Αν βγεις στο φως θα ξαναπεθάνεις.
Αυτή τη φορά από ντροπή.»..

 

 

* Τελικά είναι γνωστός ο  συγγραφές του κειμένου που με εντυπωσίσασε τόσο που να το αναδημοσιεύσω! Ηρθε κια αυτοσυστήθηκε όπως θα έχετε δει ήδη πιθανά όσοι εκτός απο το κείμενο διαβάζετε και τα σχόλια. Γι όσους δεν τα διαβάζετε , είναι ο Αριστείδης ο Δίκαιος,  από το γνωστό και μη εξαιρετέο ομόνυμο  φιλικό ιστολόγιο .

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας ΓΙΑΤΡΟΣ …


Το Σταύρο τον γνώρισα πριν 29 χρόνια . Μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική .Μπήκε στη ζωή μας σαν κομήτης από το πουθενά , γίναμε φίλοι, μοιραστήκαμε ώρες, σκέψεις εκδρομές, συζητήσεις και προβληματισμούς , άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του και έφυγε το ίδιο ξαφνικά μια Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία σκύβοντας έξω από την πόρτα του να φυτέψει ένα γιασεμί.

Έρχεται μια μέρα η κόρη μου από το σχολείο και μου λέει : Mαμά σήμερα έκανα καινούρια φίλη – ένα κοριτσάκι που λέει πως δεν με γνωρίζει αλλά εγώ από κάπου τη θυμάμαι ! Τη Νικόλ τη Βουτσινά. Ρωτήσαμε και τη δασκάλα και πλέον θα καθόμαστε δίπλα- δίπλα στο θρανίο.

΄Ετσι άρχισε το ατέλειωτο πέρα δώθε από το σπίτι μας στο σπίτι τους και το ανάποδο. Έτσι γνωριστήκαμε και οι μεγάλοι.

Δεν θα σας πω για τη Bev ούτε για τα παιδιά του, γιατί η μέρα σήμερα είναι αφιερωμένη στο Σταύρο.

 

 

 

κυκλαμινα

Στο Σταύρο τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ , ΤΟΝ ΦΙΛΟ . Από τον πρώτο κιόλας καιρό ο Σταύρος έγινε για μας αδερφός.

ΚΑτι χρόνια μετά ένα απόγευμα περνάει από το σπίτι να γιατροπορέψει το πόδι μου που είχε πάθει διάστρεμμα. Φεύγοντας κοντοστέκεται στην αυλόπορτα και μου σφυρίζει

-Ψιτ μικρή εγώ θα ρθώ ένα απόβραδο και θα στο κλέψω αυτό το γιασεμί που ‘ χεις στην πέργκολα!

- Σιγά ! Σιγά το γιασεμί ! Δεν είναι γιασεμί! Είναι ριχόσπερμα του αποκρίνομαι και άμα σ αρέσει τόσο να βγάλω δυο ριζούλες και την Κυριακή πρωί να σου το αφήσω μαζί με το παιδί.

Δεν πρόλαβα … Όταν πήρα τηλέφωνο για να πάμε από κει μου είπε σας περιμένουμε , ελάτε!


……..

Και όταν φτάσαμε μετά από μισή ώρα ο Σταύρος είχε «φύγει» Τον πρόδωσε η καρδούλα του. Ο Σταύρος που είχε παλέψει τον καρκίνο σαν παλικάρι και τον είχε νικήσει , ο Σταύρος που είχε γιατρέψει τόσους έπαθε καρδιακή ανακοπή εκεί που έσκυψε μετά τον πρωινό καφέ του για να προετοιμάσει τη γη να δεχτεί το γιασεμάκι που του πήγαινα ..

Το σπίτι κατάμεστο όλη τη νύχτα … Το ίσδιο και ο κήπος

“Εκλαιγαν με λυγμούς εκείνη τη νύχτα στο σπίτι η Μπεβ και τα δυο μικρά παιδιά του που τα άφησε ορφανά , έκλαιγαν οι συνάδελφοι του από το ΚΑΤ που έχασαν ένα εξαιρετικό γιατρό, ένα δάσκαλο για πολλούς από αυτούς .Εκλαιγαν στη παγωμένη αυλή και οι Κεφαλλονίτες που είχε κατ εξακολούθηση βοηθήσει .

Εγώ δεν έκλαιγα. Κουλουρισμένη σε μια πλαστική πολυθρόνα σκεφτόμουν την τελευταία μας κουβέντα και τον αποχαιρετούσα σιωπηλά με μάτια κατακόκκινα που είχαν στερέψει από συντριβή.

Προσπάθησα να ανάψω τσιγάρο μα ο καταραμένος αναπτήρας δεν βοηθούσε μέσα στο ξεροβόρι . ¨Ένα χέρι απλώθηκε και μου έδωσε τη φωτιά του.

-Τον ήξερες το Σταύρο, με ρώτησε με βραχνή φωνή .
-Ναι είμαστε πολύ φίλοι
– Εγώ είμαι Κεφαλλονίτης αυτοπροσδιορίζεται ο τύπος ..
– Είσαστε συγγενής? ρωτάω
– Υπέροχος άνθρωπος ( μ αποκρίνεται) Όχι συνεχίζει

– Τον γνώρισα στο νοσοκομείο.. ασθενής του ήμουν ..

- Α απάντησα αφηρημένα … ( άλλος ένας που τον πλήρωσε με..πορτοκάλια σκέφτηκα ).

(- Δεν κάνει τίποτα! Δυο φρέσκα πορτοκάλια από το χτήμα σου φέρε μου βρε αδερφέ και μου ξεπλήρωσες -έλεγε κάθε φορά που κάποιος ρωτούσε πώς να βγάλει την υποχρέωση )

-Με έφερε εδώ από το νησί, στη διπλανή του κλινική. Όταν τελείωσα με τα ιατρικά και έμαθε πως δεν είχα λεφτά να πληρώσω το νοσοκομείο , αλλά ούτε καν τα εισιτήρια επιστροφής μου αγόρασε τα φάρμακα, με φιλοξένησε εδώ στο σπίτι του και το πρωί με κατέβασε ο ίδιος στο πλοίο… Την ώρα που με αγκάλιασε για να με αποχαιρετήσει μου έβαλε και χαρτζιλίκι στην τσέπη..

Αυτός ήταν ο Σταύρος!

Βούρκωσα .. μπούκωσα .. σώπασα… Μετά την ταφή του δεν ξαναμίλησα ποτέ για τον Σταύρο ( χρόνια τώρα..) Πονάω μόνο που σκεφτομαι τι φίλο χασαμε.. τι γιατρο .. τι ανθρωπο …Μου φτάνει τόσο.

………………

Στα Φάρσα της Κεφαλονιάς του έχουν στήσει προτομή.
Πρόσφατα έμαθα πως ο γιός του ο Στέλιος γίνεται γιατρός … Με το καλο Στελάκι .. και να του μοιάσεις ..Ο κόσμος έχει ανάγκη από τέτοια άτομα… είναι πάμφτωχος τελευταία ..

Ολα αδειάζουν γύρω…


ποδήλατο θάλασσαΣας μιλώ γι’ αυτά που βλέπω γύρω μου.
Αυτό που βλέπω εδώ και μήνες είναι ότι όλα αδειάζουν….!!!!!!!!!

Αδειάζουν οι δρόμοι, κάθε μέρα αδειάζουν όλο και πιο νωρίς!
Θα βιαστείτε να πείτε ότι αυτό είναι λογικό μιας και ειμαστε στο Φθινόπωρο και μπορεί να ζούμε “στην πιο ηλιόλουστη χώρα του κόσμου” και άλλα τέτοια αισιόδοξα αλλά και το Φθινόπωρο είναι Φθινόπωρο!

Δεν είναι νομίζω θέμα εποχής! Είναι θέμα χρόνου. Και τα τελευταία τρια χρόνια κάθε χρόνο νυχτώνει πιο νωρίς! Ενα πράγμα πρωτόγνωρο. Δεν είναι τα ρολόγια λοιπόν που κλείνουν τα πατζούρια μας αλλα το άδειασμα των ανθρώπων …

Αδειάζουν οι τσέπες τους και βαρέθηκαν να χαζεύουν τις βιτρίνες και να μη μπαίνουν μέσα.
Αδειάζουν τα μαγαζιά στις γειτονιές και κλείνουν γιατί τα έπνιξαν τα χρέη.
Αδειάζουν οι γειτονιές όταν ανοίγει η τηλεόραση.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων όταν τελειώνει το δελτίο ειδήσεων.
Αδειάζει η ψυχή από οτιδήποτε αισιόδοξο και γεμίζει φόβο.
Αδειάζουν οι δρόμοι από το φόβο του διπλανού.
Αδειάζουν οι καρδιές από το φόβο του μέλλοντος.
Αδειάζουν τα καφενεία από πελάτες και όσοι έρχονται κάθονται και περιμένουν κέρασμα κρυμμένοι στη γωνία, κοιτάζοντας από εδώ και από εκεί για τράκα τσιγάρο.
Αδειάζουν τα νοσοκομεία από κόσμο όταν τους βάζουν είσοδο πιο ακριβή και από ακριβό εστιατόριο.
Αδειάζουν τα ράφια των φαρμακείων από φάρμακα που δίνουν ζωή στους ανθρώπους.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ράφι με το ψωμί μέσα στη βδομάδα.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μέσα στη μέρα.
Αδειάζουν τα σπίτια γιατί τα παίρνουν οι τράπεζες.
Αδειάζουν οι οικογένειες από παιδιά γιατί αυτά αποτελούν τεκμήριο.
Αδειάζουν τα πεζοδρόμια γιατί τα παιδιά δεν παίζουν πια.
Αδειάζει η κοινωνία από νέους γιατί πάνε αλλού να βρουν το μέλλον τους.
Αδειάζει η κοινωνία από ζωντανούς και όσοι τα βρίσκουν σκούρα, ψάχνουν για σκοινί για να αδειάσουν τη γωνιά.
Αδειάζει η κοινωνία και από ανέργους γιατί και το να είσαι άνεργος αποτελεί τεκμήριο.
Αδειάζει η κοινωνία και από συνταξιούχους γιατί και το να είσαι συνταξιούχος είναι τεκμήριο.
Αδειάζουν οι κάδοι των σκουπιδιών πίσω από τα σουπερμάρκετ, τόσο γρήγορα που σκέφτονται να πουλάνε και αυτά που πετούσαν εκεί.

Όμως δεν αδειάζουν μόνο αυτά.

Αδειάζουν οι γειτονιές όταν γίνεται διαδήλωση, γιατί δεν έμεινε τίποτα για να μας πάρουν, τόσο πολύ που μας άδειασαν.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων από όλα τα άλλα και γεμίζει οργή όταν περπατάνε δίπλα δίπλα στο δρόμο.
Και κυρίως, αδειάζει κάθε ψέμμα από αυτά που ακούγονται πάνω από την πόλη. Τα ψέμματα αδειάζουν από την ίδια την πραγματικότητα, την αλήθεια. Κάθε μέρα μας αραδειάζουν και ένα καινούριο ψέμμα, ένα ψέμα που την απόμενη μας αδειάζει όλο και πιο πολύ .. ενα αργό άδειασμα αλλά άδειασμα!

Είναι πολλά αυτά λοιπόν που εδώ και τόσους μήνες αδειάζουν και αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι χειροπιαστό που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Πολλές φορές ακούς στο δρόμο να λένε ότι περιμένουν χωρίς να γνωρίζουν τι.
Άλλοι πάλι λένε ότι δεν περιμένουν τίποτα πια ή ακόμα χειρότερα ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πια.
Άλλοι πάλι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που περιμένουμε και δεν αντιδρούμε σε όλη αυτή την κατάσταση που εξελλίσεται γύρω μας και που γίνεται όλο και ποιό επώδυνη..
Κάνουμε βήματα πίσω σαν κοινωνια …

Πάμε σε παλιοτερες εποχές .. σε ποχές που ως κι οι φωτογραφίες σε τότε όμορφες γειτονιές της Αθήνας ήταν ασπρόμαυρες…
ΤΡΟΧΟΝ

Ισως λοιπόν περιμένουμε κάτι να μας γεμίσει.
Να μας γεμίσουν τα παιδιά μας ή οι άνθρωποι που αγαπάμε, που θα γυρίσουν κάποιες μέρες κοντά μας και το σπίτι που θα ζούμε το καλοκαίρι…
Να μας γεμίσει ένα ουράνιο τόξο που θα ριζώσει στην πολιτεία μας.
Να μας γεμίσει μια μουσική. Μια καινούργια μουσική που να μη θυμίζει σε τίποτα τις παλιές.
Να μας γεμίσει ένα τραγούδι.
Να μας γεμίσει το ατελείωτο ρεφρέν του.
Να γεμίσει όλα αυτά τα άδεια που λέγαμε.

Ναι , ίσως να είναι αυτό τελικά. Μια ενδομυχη ελπίδα ότι τα πράγματα θα “φτιάξουν” . Ισως το ενστικτο μιας επιβίωσης …

Αυτά είχα να σας πω προς το παρόν και .. σίγουρα θα τα ξαναπούμε.
Σας φιλώ

Ωραίος μήνας ο Σεπτέμβριος. Ευκαιρία για μία επανεκκίνηση. Δυνατά.


fth1

 

Σεπτέμβρης.. αγαπημένος μήνας. Μη φοβάστε. Όλα θα ξαναρχίσουν … Όλα από την αρχή.
Τα παιδιά θα βρουν τη σειρά τους στο σχολείο και τα περσινά ρούχα θα τους είναι μικρά. Ξέρεις ,τα παιδιά μεγαλώνουν πολύ το καλοκαίρι.

Οι λογαριασμοί μας κλείνουν πονηρά το μάτι μέσα από από το κοινόχρηστο κουτί του ταχυδρομείου κι εμείς  χαμογελάμε  πικρά, μαζεύοντάς τους στο ραφάκι.

Μια ζωή έτσι γίνεται.
Η αδιάκοππη  κούραση μας κοιτάει καθισμένη σε μια καρέκλα της κουζίνας κι εμείς  κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε, όμως, πίνουμε τον καφέ δίπλα της, αμίλητοι.
Τα σημάδια από το μαγιό  μας  θα θυμίζουν μικρές, όμορφες στιγμές  ως τον τελευταίο μήνα του φθινοπώρου, κι αυτό θα μας δίνει μια μικρή αναπάντεχη  δύναμη απο μέσα μας.

Οι φτέρνες  μας ξερές και σκασμένες  από το Καλοκαίρι  αποζητούν ενυδατωση, τα αποξηρεμενα  ( πια) στο βάζο μας λουλούδια είπανε «ουφ», τα φρούτα παραγίνανε στο καλάθι και   οι σαγιονάρες χάσκουν σε μια γωνιά  πεταμένες  σαν βετεράνοι σε πόλεμο στην έρημο.

Πρέπει ενυδατώσουμε τις φτέρνες μας αλλιώς ττα πόδια θα αρχίσουν να πονάνε,  να  πετάξουμε τα  αποξηραμένα και να βάλουμε ολόφρεσκα.
Ως και το ίδιο μας το σπίτι περιμένει κάτι να του αλλάξουμε κάτι. Εστω  ένα βαψιματάκι στο καθημερινό καθιστικό που οι τοίχοι έχουν πάρει  μια μουντάδα με το πέρασμα της χρονιάς , μια αλλαγή προσανατολισμού στα έπιπλα, καινούρια ποτήρια πριν αρχίσουν τα παιδια με τα έξοδα του ( φωτιά πήραν και φέτος Θεε μου τα προσχολικά είδη)  οι ξένες γλώσσες , οι βρόχες και τα κρύα!

image.php

Στα super-markets μια σύγχυση, πάνω στην αλλαγή των εποχιακών , κι έτσι  τα ράφια ημίγυμνα κοιτούν τους καταναλωτές αμήχανα. Είναι κι αυτοί οι  τουριστικοί χάρτες  παο δίπλα που περιμένουν να γυρίσουν στην αποθήκη! Τα νέα στυλό και τα σημειωματάρια μπαινοβγαίνουν στις μισάνοιχτες κούτες περιμένωντας τα αλφάκια του Δημοτικού.

Το μυαλό ψάχνεται, συλλέγει, μηχανεύεται, ό,τι μάζεψε να το αξιοποιήσει και ό,τι βαρέθηκε να το σβήσει….
Περισυλλογή, στόχοι, αποφάσεις  ανάμικτες με  δράσεις αντιδράσεις  και καμμιά φορά και προσωπικές αποδράσεις.

Κάτι πιο αποτελεσματικό για τη χρονιά που έρχεται, να γίνουμε καλύτεροι, να μη χαθούμε, λέμε..

 

Αντε να  αλλάξει η εποχή, να αλλάξουν τα ρούχα, να αλλάξει ο καιρός, να αλλάξει η διάθεση για να αλλάξει και η κατάσταση.

Θέλουμε  και δε θέλουμε να δροσίσει!!!
Ωραίος μήνας ο Σεπτέμβρης.

Ευκαιρία για μια επανεκκίνηση  φακάτοι μου. Δυνατά!

φυλλα για κεφαλιδα