Από τη μια ο απλός πολίτης… Εσύ … εγώ .. αυτός .. ο καθένας μας !
Και τα νέα έκτακτα φορολογικά μέτρα …
Από την άλλη η Εκκλησία μας!
Η Ορθόδοξη Ελληνική Εκκλησία που συνεισφέρει στο κράτος μόνο σε περίπτωση πολέμου ή θεομηνία !
Αλλιώς δεν βλέπει το λόγο! λέει …
Τουλάχιστον αυτό εγώ αυτό κατάλαβα από αυτά που διάβασα στις εφημερίδες!
Η κουβέντα γινόταν για την επέκταση της φορολογίας της Εκκλησίας και συμμετοχή της στη έκτακτη εισφορά!
Ο μητροπολίτης Ιωαννίνων Θεόκλητος, προέδρος της Κεντρικής Υπηρεσίας Οικονομικών της Εκκλησίας μας, υποστήριξε ότι «η επιβολή φόρων θα οδηγήσει τα εκκλησιαστικά πρόσωπα σε κατάσταση χρεοκοπίας». Άλλωστε «δεν υπάρχει πόλεμος ή θεομηνία για να συνεισφέρουμε. Καλούμαστε, αντίθετα, να συνεισφέρουμε για τις ανύπαρκτες οικονομικές πολιτικές. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα άλλων»!
Υποστήριξε ακόμη ότι «πολλές φορές το κράτος αφαίμαξε την περιουσία της Εκκλησίας», με τελευταία το 1952, όταν υπεγράφη και η σύμβαση που είναι σε ισχύ μέχρι σήμερα και προσδιόριζε τις υποχρεώσεις Κράτους και Εκκλησίας.
Στη συνέντευξη Τύπου, η αγιότητα του έκανε μια μεγάλη ιστορική αναδρομή στην προσφορά της Εκκλησίας προς το ελληνικό κράτος, διευκρινίζοντας ότι η σημερινή ακίνητη περιουσία της Εκκλησίας, σύμφωνα με πρόσφατες τραπεζικές εκτιμήσεις, ανέρχεται μόνο(!) σε 702.160.000 euro, και τελικά της έχει απομείνει μόνο το 4% της αρχικής της! Σε ό,τι δε αφορά τις μετοχές της, αυτές δεν ξεπερνούν τα 9 εκατομμύρια!
Μιλάμε για πτώχευση δηλαδή!
«Σήμερα ξαναγίνεται μία προσπάθεια και θα έχουμε δυσάρεστα αποτελέσματα. Η επιβολή φόρων θα οδηγήσει τα εκκλησιαστικά πρόσωπα σε κατάσταση χρεοκοπίας. Η Εκκλησία δεν θέλει να αρνηθεί τη συμμετοχή της στους φόρους, αλλά οι φόροι αυτοί θα πρέπει να είναι πάνω στην περιουσία που μπορεί να εκμεταλλευτεί η Εκκλησία και με όσα ισχύουν για τα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Ο Νόμος μάς τοποθετεί στην ιδιότητα των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Δεν είμαστε ίδρυμα».
«Είπα στον υπουργό ότι μας αδικεί, γιατί αγνοεί ότι η Εκκλησία συντηρεί πάνω από 800 ιδρύματα που προσφέρουν για ενδεείς της κοινωνίας. Και είναι παραπλανητικό να λένε ότι τα παίρνουν από την Εκκλησία για τους ενδεείς. Τα παίρνουν από τους ενδεείς για τους ενδεείς», σημείωσε χαρακτηριστικά ο κ. Θεόκλητος.
Όπως διευκρίνισε, η Εκκλησία δεν έχει αντίρρηση να φορολογηθεί σαν Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου, όχι όμως ως φιλανθρωπικό ίδρυμα, γιατί δεν είναι τέτοιο, ούτε είναι αυτός ο ρόλος της!
Παράλληλα όταν του μίλησαν για διαχωρισμό Κράτους – Εκκλησίας η θέση που πήρε ήταν : «Μακάρι να είχε γίνει. Έτσι κι εγώ δεν θα είχα παπάδες που θα μου έλεγαν ότι είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Μπορεί να είχα λιγότερους, αλλά θα ήταν παπάδες. Φταίμε όμως κι εμείς. Γιατί πολλές φορές κάναμε από άμβωνα, πολιτική»!
_________________________ @@ _______________________________
Βοήθεια μας!
… Και εντάξει
από τη θεομηνία θα μας σώσει η Εκκλησία
από μια φτωχή Εκκλησία ποιός;
______________________________________________________________
UPDATE ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ δείτε αυτό το video !
Δείτε το … και μετά αν δεν νιώσετε $Μ@λ@κες$ για τους φόρους που πληρώνετε…
καλά να πάθετε!
Το φετινό αφιέρωμα , ακολουθεί το πνεύμα λιτότητας των ημερών μας.
Τα γεγονότα των ημερών του Πολυτεχνείου εδώ κι εδώ εξιστορούνται απλά και κατανοητά γι αυτό και δεν θα τα επαναλάβω κι εγώ. Την ιστορία του και την εξέληξη, τη σύντομη εξέληξή του, θα προσπαθήσω να τη διανθίσω μονάχα με λίγες φωτογραφίες
και με ένα ποίημα του Γιάννη Ρϊτσου ( από το Ημερολόγιο μιας Εβδομάδας, 16 Νοεμβρίου 1973) .
17 Νοέμβρη 1974
«Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια,
ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων
όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι,
- πώς μεγαλώνει το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου»!!!
Eδώ Πολυτεχνείο
ηχούσε με τη φωνή της Δαμανάκη και του Παπαχρήστου
η φωνή του ραδιοφωνικού σταθμού
των ελεύθερων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων…
και κάποιοι κατέγραφαν κομμάτια ίστορίας σε ποιήματα :
“Ως τότε δεν γνωρίζαμε ο ένας τον άλλον
και μες στο σπίτι μας ακόμη.
Ως εκείνη τη μέρα του Νοέβρη,
δεν ξέραμε ποιος κάθεται στο διπλανό διαμέρισμα.
Και ξαφνικά,
συναντηθήκαμε στο ασανσέρ με τον συνταξιούχο του τρίτου,
συναντηθήκαμε στην είσοδο με τη νοικοκυρά του πρώτου,
συναντηθήκαμε στην πόρτα με έναν εργάτη,
με έναν πρώην υπουργό,
συναντηθήκαμε στο δρόμο με τους απέναντι
και κατεβήκαμε την Πατησίων.
Και ξαφνικά χαμογελάσαμε ο ένας στον άλλον,
κι απλώσαμε τις αντένες μας στα ίδια κύματα:
1050 χιλιόκυκλοι.”
Πριν 36 χρόνια τέτοιες μέρες … Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» ήταν τα βασικά συνθήματα… που φώναζε η γενιά μας με αναψοκοκκινισμένα μάγουλα , και μάτια θολωμένα από τα δακρυγόνα.
και φτάσαμε στο σήμερα με το ίδιο σύνθημα …διαχρονικό και επίκαιρο ΄((
Στη μνήμη αυτών που έπεσαν για κάποια ιδανικά…
ΑΡΝΟΥΜΑΙ να έχω συμμετοχή στο πανηγυράκι που έντεχνα στήνουν κάποιοι … γνωστοί ή άγνωστοι της επαναστατημένης νιότης μας…
Σε αυτούς, καθώς και σε όλη την πολιτική υποκρισία φτύνω κατάφατσα, το στίχο τούτο του Ματρόζου:
«Αν οι ζητιάνοι σαν κι αυτούς δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνιοι σαν εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα»!
……..
Αυτή είναι η θλιβερή της γενιάς μας η αλήθεια, και όποιος θέλει την αποδέχεται!
Τα ιδανικά δεν είναι κάτι που θυμάσαι μόνο στις εκλογές και όταν αγοράζεις εφημερίδα την Κυριακή, είναι τρόπος ζωής, και σκέψης και συμπεριφοράς…
Η κοινωνία μας η ίδια,( εμείς ) έχει και αυτή τις δικές της ευθύνες, που δεν φρόντισε
ή το πως ελειπώς φροντίσε για το τι θα πει η ιστορία μας για αυτά τα γεγονότα μετά από πολλά χρόνια…για το ότι δεν φρόντισε ή δεν φρόντισε σωστά τη σημερινή μας νεολαία!
_______________________________________________________________
ΥΓ. Αφιερωμένο, όπως και η περσινή και η προπέρσινη ανάρτηση μου ,
σε αυτούς, που το Πολυτεχνείο δεν το “εξαργύρωσαν” …
που απλά το έζησαν…
Στους πάντα νέους …
Tο Βερολίνο από προχτές γιoρτάζει την εικοστή 20η επέτειο από τη μέρα της ενοποίησης του. Χειροκρότησε δυνατά με σύναξη των μεγάλων ηγετών του κόσμου*, το επετειακό γκρέμισμα ενός Τείχους που χώριζε Βερολινέζους με Βερολινέζους! Το Τείχος του Αίσχους όπως αποκαλέστηκε και το οποίο για χρόνια αποτελούσε την μεγαλύτερη απειλή για έναν τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο!
( *Ανάμεσά τους ο πρώην ηγέτης της Σοβιετικής Ενωσης Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο πρώην πρόεδρος της Πολωνίας Λεχ Βαλέσα, οι πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο και Γέρζι Μπούζεκ, ο ρόκερ Μπον Τζόβι κ.ά. Τις Ηνωμένες Πολιτείες εκπροσωπήσε υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον. Ο πρόεδρος της Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο πρωθυπουργός της Βρετανίας Γκόρντον Μπράουν. Ο ισραηλινός πιανίστας και συνθέτης Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ διευθύνει μια συναυλία. Οι μάρτυρες των γεγονότων του 1989 επίσης παρόντες. Ανάμεσά τους και η Μαριάν Μπίρτλερ, η οποία ερευνά τα αρχεία της Στάζι, της πρώην μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Η καγκελάριος της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ στο πρώην συνοριακό φυλάκιο της γέφυρας της οδού Μπορνχόλμερ, που ήταν το πρώτο σημείο το οποίο άνοιξε τη νύχτα της 9ης Νοεμβρίου, λίγο μετά την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου της Ανατολικής Γερμανίας ότι «από αυτή τη στιγμή» αίρεται η απαγόρευση εξόδου από τη χώρα!
Το βράδυ της 9ης/11/1989 ο Γκίντερ Σαμπόφσκι, αξιωματούχος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ανατ. Γερμανίας, ανακοίνωσε ότι παύει να ισχύει η απαγόρευση της μετακίνησης πολιτών στη Δύση. Το επόμενο πρωί χιλιάδες Βερολινέζοι είχαν συνωστιστεί στα σύνορα και μέσα σε λίγα λεπτά το Τείχος του Βερολίνου είχε μεταμορφωθεί από σύμβολο μιας διχοτομημένης πόλης σε σύμβολο της συμφιλίωσης! Έπεσε πριν εκδοθεί τυπικά η έγγραφη εντολή άρσης της απαγόρευσης μετακίνησης προς τον δυτικό τομέα!
‘Αλλοι πέρασαν μεμιάς απέναντι κι άλλοι έμειναν εκεί και γιόρτασαν ξέφρενα την απόφαση ως το πρωί! Και πριν περάσει μια γενιά, η πόλη του Βερολίνου μεταμορφώθηκε από μια συντηρητική αριστερή κουλτούρα και νοοτροπία σε μία από τις πιο ζωντανές μητροπόλεις του κόσμου, με μια καλλιτεχνική σκηνή που πολλοί θεωρούν την καλύτερη στην Ευρώπη και με έντονη νυχτερινή ζωή. Φέτος ο εορτασμός θα φτάσει σε νέα κορύφωση, καθώς οι Γερμανοί τιμούν την 20ή επέτειο αυτού που αποκαλούν «ειρηνική επανάσταση».
 |
Σήμερα,
ο καθένας μπορεί
να βάλει τη δική του
πινελιά στην ιστορία
αυτής της πόλης…
|
Σχεδόν 20 χρόνια έχουν περάσει από εκείνη την ιστορική νύχτα, αλλά οι Βερολινέζοι θυμούνται ακόμη το σοκ που ένιωσαν από την πτώση του Τείχους. « Είχα μεγαλώσει πίσω από το τείχος . Δεν μπορούσα ποτέ να σκεφτώ ότι μπορούσα να ελπίζω πως μια μέρα θα γκρεμιστεί.Οταν ήρθε η ώρα εκείνη η αλλαγή μας φόβισε όλους μας, όσο κι αν την επιζητούσαμε. Ενιωσα σαν τον φτωχό συγγενή που τον απελευθέρωσαν από τη μιζέρια .» μου είχε πει κάποτε γελώντας η Στέφη ( 44χρονη σήμερα βιολόγος πρώην ανατολικιά-κάτοικος του Κέμνιτς , απόφοιτος του Χουμπολντ, με μεταπτυχικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Λένινγκραντ και σήμερα μόνιμη κάτοικος του Δυτικού Βερολίνου).
¨Οταν άκουσα τα νέα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου προς στιγμήν σάστισα , λέει. Σάστισα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι έχει συμβεί». Σύντομα όμως συνειδητοποίησα ότι μια νέα ζωή ξεδιπλωνόταν μπροστά μου!
 |
… τμήματα
του Τείχους
μεταφέρονται
σε πλατεία
του Βερολίνου
για να εκτεθούν
εν όψει των
εορταστικών
εκδηλώσεων
|
Η γιορτή εκείνης της νύχτας δεν σταμάτησε ποτέ στο Βερολίνο. Σε λιγότερο από μία γενιά, η πόλη μεταλλάχτηκε από τη συντηρητική νοοτροπία της σε μία από τις πιο ζωντανές μητροπόλεις του κόσμου, με μια καλλιτεχνική σκηνή που μπορεί να θεωρηθεί η καλύτερη της Ευρώπης, και με έντονη νυχτερινή ζωή .
Η πόλη του Βερολίνου, αλλοτινό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου σήμερα είναι από τις πιο ζωντανές αν όχι η ζωντανότερη πόλη της Eυρώπης.
Φέτος η γιορτή θα κορυφωθεί σε νεες διαστάσεις, καθώς οι Γερμανοί τιμούν την 20ή επέτειο - αυτού που αποκαλούν «ειρηνική επανάσταση»-.
Στις 9 /11/2009 με μια αλυσίδα δύο χιλιομέτρων από γιγαντιαία ντόμινο, που αναπαράστησαν την πτώση του Τείχους, και με συνεχιζόμενες εκδηλώσεις, στις γειτονιές της πόλης , το Βερολίνο τραβάει πάλι τα φώτα της διεθνούς δημοσιότητας επάνω του.
Χίλιες γιγάντιες «πέτρες» κατά μήκος του αρχικού Τείχους ‘επεσαν σαν ντόμινο για να συμβολίσουν τα γεγονότα που ξεκίνησαν στις αρχές του 1989 στην Πολωνία και οδήγησαν στο τέλος του «υπαρκτού σοσιαλισμού»…
Οι Βερολινέζοι θέλουν να δείξουν στον κόσμο όλα όσα έχουν επιτευχθεί, στην πρωην διχοτομημένη πόλη τους.
Στα τέλη του μήνα είναι προγραμματισμένο να γίνει το «Φόρουμ Ιστορίας 1989/2009»
( ένα 4ήμερο δημόσιων ανοιχτών συζητήσεων, εκθέσεων και θεατρικών παραστάσεων. Συζητήσεις, παραστάσεις και άλλες δημόσιες εκδηλώσεις σε διάφορες γωνιές της πόλης υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Χάμπολντ, του Μουσείου Ιστορίας και του Θεάτρου Μαξίμ Γκόρκι.)
_________________________________________________________________
Με το “βλέμμα” της Λιακάδας…
¨Το Βερολίνο όπως εγώ το είδα – σε όσο βάθος και όπως το κατέγραψα με το φακό της φωτογραφικής μου μηχανή.’Οπως μπόρεσα να το δω σαν απλή ταξιδεύτρια, όταν βρέθηκα εκεί σε δεκαήμερες Καλοκαιρινές διακοπές. Πιθανά οι απόψεις μου να είναι και επηρεασμένες από την ταξιδιωτική μου διάθεση και την εποχή της επίσκεψης. Χωρίς να διεκδικώ την ιδιότητα της αναλύτριας ή της κοινωνιολόγου, κάποιου που έχει ζήσει εκεί ή του μόνιμου κάτοικου που σαφώς ξέρει εκ των έσω την πόλη και τα της πόλης, θα προσπαθήσω να σας μεταφέρω κάποιες απο τις γεμάτες αντιθέσεις μαγικές εικόνες που βγάζει προς τα ‘εξω! Σίγουρα η πόλη αυτή κρύβει πολλά μυστικά για τον επισκέπτη της. Μυστικά και γωνιές , που κάποιος δεν μπορεί να δει και , θέματα να εντοπίσει μέσα σε τόσες λίγες μέρες .
Το Βερολίνο μας καλωσόρισε με μπόλικη συννεφιά ,
στο υπερσύγχρονο αερδρόμιο του,
και ο νεαρός Τούρκος ταξιτζής –βερολινέζος δεύτερης γενιάς- πρόθυμα μας ξενάγησε αυθόρμητα στο τι βλέπαμε κατά τη μικρή μας διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μας.
Η πόλη ενωμένη μεν γεμάτη αντιθέσεις δε.
Μια πόλη όπου δύο κόσμοι, που γεννήθηκαν κάποτε από την ίδια μήτρα, προσπαθούν ακόμα να ομογενοποιηθούν ξανά. Εκεί που το retro συναντιέται με το μοντέρνο . Τα σύγχρονα γυάλινα κτίρια εδώ συνυπάρχουν αρμονικά με τις αναπαλαιωμένες πολυκατοικίες, τις ελληνικές ταβέρνες, τα τούρκικα σνακ μπαρ, τα ταϊλανδικά και τα ιαπωνικά εστιατόρια, τις μπυραρίες, τα καφέ και τα κλαμπ, τα σοσιαλιστικής αισθητικής υπερμεγέθη μπετονένια κτίρια και τα μεγαλοπρεπή μπαρόκ κτίσματα..
Η πόλη γίνεται άκρωςενδιαφέρουσα και μοναδική ,αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και τη συνύπαρξη των πρώην ανατολικών και δυτικών αλλά και όλων εκείνων των Γερμανών ή ξένων που συνειδητά ή και από ανάγκη επέλεξαν την πόλη αυτή σαν πόλη για να ζουν και να εργάζονται , σε ένα πολύχρωμο μωσαϊκό! Εχουν πραγματικά εχουν δέσει μεταξύ τους ? Μονο αυτοί που ζουν εκει μπορουν να μας το πουν!
Η μετάλλαξη του Βερολίνου στην πόλη που είναι σήμερα έχει να κάνει, μου φαίνεται, κυρίως, με την ενοποίηση του πληθυσμού της και το πάντρεμα των δυο νοοτροπιών και πολιτισμών, ( η μια στην ανατολή και η άλλη στη δύση) . Δυο πληθυσμοί , δυο πολιτισμοί, που ζούσαν δραματικά χωριστά, κλήθηκαν – σαν χτες, πριν είκοσι χρόνια- να ενωθούν και πάλι σε ένα ενιαίο πληθυσμιακό σύνολο! Δύσκολο? Μπορεί! Δείχνει όμως ότι εξελίσσεται επιτυχώς .
Αποτέλεσμα αυτού είναι ότι το τείχος γκρεμίστηκε, η πόλη ενοποιήθηκε. Το πάλαι ποτέ τείχος γκρεμίστηκε πια , αλλά είναι ακόμα φανερή μου φάνηκε η διαφορά στην πρόοδο στα διαφορετικά σημεία εμπορικής, πολιτιστικής και πολιτικής δραστηριότητας όπως σήμερα έχουν αυτά αναπτυχτεί.
Το Βερολίνο είναι μια πόλη με πολύ πράσινο, αραιοκατοικημένη και απλωμένη .
Σαν γνήσια ταξιδεύτρια κι όχι τουρίστρια, επειδή ήθελα να το εξερευνήσω και να αφουγκραστώ το σφυγμό της πόλης επέλεγα κάθε φορά προσεκτικά τους προορισμούς μου, καθώς οι αποστάσεις ανάμεσα στα ενδιαφέροντα σημεία της είναι μεγάλες. Γι αυτό και οι άνθρωποι εκεί κινούνται με κάθε μεταφορικό μέσο ( συνηθισμένο ή πρωτότυπο!)
Αναμφισβήτητα το Βερολίνο είναι μια πόλη ζωντανή, μια πόλη ανήσυχη, όπου συμβαίνουν πολλά ! Καινούργιες ιδέες προκύπτουν, ρεύματα γεννιούνται, και σαφώς υπάρχουν αμφισβητήσεις των καθιερωμένων τάσεων και στυλ! Κι αυτό είναι αισθητό ακόμα κι από την εμφάνιση των νεαρών τα κουρέματα και το ντύσιμό τους.
Είναι μια μητρόπολη , να μην το πάω και πάρα πέρα και πω ότι εμένα προσωπικά μου έδωσε την αίσθηση της μητρόπολης της Ενωμένης Ευρώπης !
Το Βερολίνο από πριν τον Πόλεμο είχε δεχτεί ένα μίγμα μεταναστευτικών ρευμάτων. Μετά τη πτώση του Τείχους εκτός από ολόκληρο το έτερό του -πρώην σοσιαλιστικό- μισό του δέχτηκε /δέχεται συνεχώς και νέα! Η αφομοίωση και η πλήρης ένταξη όλων αυτών των ρευμάτων είναι μια δημιουργική διαδικασία σε εξέλιξη .
Τ ο επίπεδο διαβίωσης είναι μέρα με την νύχτα σε σχέση με την Αθήνα.
ψώνια σε supermarket φθηνότερα.
Καφές και φαγητό σε μαγαζιά φθηνότερα.
και γενικότερα περιβάλλον που σε κάνει να ηρεμείς( 40%πράσινο,μεγάλα πεζοδρόμια,ωραίες συγκοινωνίες,χαμηλή ταχύτητα αυτοκινήτων,πολλοί ποδηλατοδρόμοι).
Το Βερολίνο είναι μια πόλη που προσφέρει στους κατοίκους της ποιότητα, χαλαρότητα και ηρεμία αλλά και ευκαιρίες για δημιουργία. Οι Βερολινέζοι σέβονται και απολαμβάνουν την πόλη τους και με τη σειρά τους δέχονται τους επισκέπτες της πόλης τους με ανεπιτήδευτη απλότητα και ευγένεια.
Υ. Για το τι με εντυπωσίασε στο Βερολίνο
για το life style -μεγάλο το θέμα γιατί μάλλον το τι δείχνει επιφανειακά και άλλο κατα πόσον οι Ossis εχουν πλήρως αφομοιωθεί από τους Wessis-,
τα κτιρια , τα μουσεία, την τέχνη , τη νυχτερινη ζωή, τις βόλτες στην πόλη, τα ψωνια, και το φαγητό) επειδή είναι πολλά και η ανάρτηση θα βγει σεντόνι, θα γράψω σε άλλο/α ποστ )
Δεν ήξερα ότι υπήρχε παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στην καθαρίστρια. Όχι γιατί υποτιμώ τη δουλειά τους- ή δουλειά δεν είναι ντροπή – αλλά γιατί ποτέ δεν παρακολουθούσα τις παγκόσμιες μέρες. Μόνο δυο τρεις από αυτές φρόντιζα πάντα να μην διαφεύγουν από την αντίληψη μου.. Ώσπου κάπου μεσα την κουβέντα μας, αναφερθηκε κι αυτό !
Ώρες μετά και αφού πρώτα σκέφτηκα τα όσα ειπώθηκαν κι από τους δυο μας , αφού ξεκούρασα τον πονεμένο μου μηνίσκο ξαπλώνοντας τον στον καναπέ , είπα να γράψω …
Θα σου διηγηθώ μια ιστορία αληθινή … Όπως τη θυμάμαι στα τόσα χρόνια που πέρασαν .
Την ιστορία μου με «την καθαρίστρια που άφησα πίσω μου»
Θα καταλάβεις όμως ακολουθώντας την αφήγηση μου.
Στα νιάτα μου, ξαφνικά, από ανέμελη φοιτήτρια, βρέθηκα εργαζόμενη , με σύζυγο, μωρό παιδί και αδελφό στο σπίτι.. ( θυμίζει την γνωστή Ελληνική ταινία? ) Ισως … αλλά οι συνθήκες , βλέπεις…
Η αμάθεια μου στις δουλειές του σπιτιού, οι απαιτήσεις της δουλειάς μου από τη μια, και ένα εξοντωτικό ωράριο, η τσαπατσουλιά των αρσενικών του σπιτιού μου, η έντονη ανάγκη μου για ένα περιβάλλον νοικοκυρεμένο κι όμορφο, σε συνδιασμό με την σοβινιστική νοοτροπία τους «αυτές είναι γυναικείες δουλειές», από την άλλη, σύντομα με ανάγκασαν σε αυτή την αγγελία :
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΟΠΕΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΣΠΙΤΙΟΥ. ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΕΞΗ ΩΡΕΣ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΜΙΣΘΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛ. 210-6823304.
Και η κοπέλα βρέθηκε …Και δεν την μία . Ήταν μία που .. άλλαζε … κατά καιρούς …
Με την πρώτη τα πηγαίναμε καλά γιατί κι εγώ ήμουν άπειρη και έκανε εκεί μέσα, ότι ήθελε! Σαν στο σπίτι της που λέμε! Εγώ ήμουν ευτυχισμένη γιατί το Σάββατο που μου έμενε ελεύθερο δεν είχα να σιδερώσω και να μαγειρέψω. Αυτή με έμαθε πως για βραδινό, το μενού να έχει «Κινέζικο» ! Στην αρχή παραγγέλνοντας το στο μαγαζί που δούλευε ο άντρας της σαν delivery και μετά ζεσταίνοντας και σερβιρίζοντας το, και αργότερα πώς να το μαγειρεύω αυτοπροσώπως!
Είμαστε μια χαρά οι δυο μας. Με βόηθαγε σημαντικά και η παρουσία της ήταν πάντα διακριτική μέσα στον χώρο μας, χωρίς να καταδυναστεύει ή να στενοχωρεί η μια την άλλη, μια παρόλο που δεν κρύβω, το μεροκάματό της επιβάρυνε αρκετά τον «σφιχτό» οικογενειακό μας προϋπολογισμό.
Οι δρόμοι μας χώρισαν, ύστερα από τρια χρόνια νεανικής κι ανέμελης σχέσης γιατί μετακόμισε στην πατρίδα της…
Η επόμενη σχέση μου με την καθαρίστρια ήταν οδυνηρή. Γιατί αυτή η σχέση έχει χτιστεί πάνω στους 60 βαθμούς, που τα ευαίσθητα χρωματιστά ρουχαλάκια μου γίνανε κουρέλια ! Που τα εσώρουχα βγήκαν φύλλο και φτερό. Που τα καλσόν .. Ποια καλσόν ? Αμα τα ξαναδείς, γράψε μου. Που τα χειροποίητα πουλοβεράκια μου έγιναν size παιδικό !
Το διαλύσαμε ! Γιατί άμα έκανε κρύο βαριόταν να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι και να ‘ρθει. Κι όταν ερχόταν μας καταδυνάστευε. Βαριόταν να σκύψει και να σκουπίσει κάτω από το κρεβατάκι μου σε αντίθεση με το σιδέρωμα που το ξεπέταγε χωρίς μούρη. Και συχνά μου γκρίνιαζε! Μεγάλο σπίτι! Πολλές οι δουλειές ! Κι ας μην έβρισκε ποτέ ροχάλες στα τασάκια , τα εσώρουχα μας πεταμένα στο πάτωμα , μεταχειρισμένα condoms κάτω από το κρεβάτι, κι ας άδειαζα εγώ το καλάθι των απλύτων στον πλυντήριο των ρούχων , και το καλαθάκι του μπάνιου στα σκουπίδια που μόνη μου πέταγα στον κάδο της γειτονιάς!
Το διαλύσαμε γιατί γενικά βαριόταν που ζούσε! Kαι γιατί άμα βαριόταν πάρα πάρα πολύ, έπιανε τη σφουγγαρίστρα του μπαλκονιού –που σφουγγάριζε τα τσίσα του Mπούμπη– και σφουγγάριζε και το σπίτι. Kαι γιατί τα Καλοκαίρια άμα τύχαινε να αλλάζει γνώμη–πού να τρέχει τώρα σπίτι μου να καθαρίζει με τέτοια ζέστη – παρέμενε στα Κουφονήσια ,απροειδοποίητα, για μια βδομάδα ακόμα γιατί δεν πέρασε λέει το πλοίο της γραμμής! ! με τον τρόπο αυτ’ο καθόριζε αυτή μαλλον το πότε θα φύγουμε ή το πότε θα επιστρεψουμε από τις δικές μας διακοπές…
Kαι γιατί όπως μου είπε μια μέρα που συζητούσαμε για την κρίση στη «σχέση μας», μου δήλωσε γελώντας : «βαριέμαι να είμαι καθαρίστρια, εγώ είμαι γεννημένη Κυρά» . Kαλά! Tο μόνο που δεν βαριόταν ήταν τα πρωινάδικα! Kαι όταν της ξέκοψα ότι τηλεόραση δεν ξανανοίγει, έβαζε ραδιόφωνο.
Στα χρόνια που περάσαμε μαζί, διαπίστωσα ότι η Νίτσα έχει ένα βαρύ οικογενειακό ιστορικό.Οι δικοί της , παππούς .. γιαγιά .. κάτι θειοί της πέθαιναν όλοι από καρδιακά νοσήματα – κάθε φορά «στη μέρα μου»( Παρασκευή) ! Ο άντρας της έπεσε καμιά δεκαριά φορές απ’ την οικοδομή και έσπασε ό,τι σπάει.Η κόρη της ανέβαζε κάθε τρεις και λίγο σαράντα πυρετό, ενώ η ίδια έπαθε ως και πνευμονία. Δράμα! . Kάθε Παρασκευή έτρεμα τι θα τους συμβεί των ανθρώπων αύριο πρωί. Όσο για την ίδια, άστα..
Mια μέρα έβαλε νερό στο σίδερο χωρίς να το βγάλει απ’ την πρίζα και λίγο έλειψε να γίνουμε Kούγκι.
Tο προτελευταίο χτύπημα μου το έδωσε όταν ανακάλυψα ότι έχει καταργήσει το απορρυπαντικό γιατί «σκέτο το νερό καθαρίζει καλύτερα».!
Kαι ήρθε η καινούργια. H Σλάβα ,από τη Ρουμανία … Λεπτή σαν μανεκεν αλλά μυώδης και ευθυτενής!Δυνατή, να πιάνει την πέτρα και να τη στύβει. Kι επίσης, συνεπής, δουλευταρού, προσγειωμένη και μητρική. Πολύ μητρική. Πάρα πολύ. Έβαλε τα χέρια στη μέση, έριξε μια ματιά στο σπίτι και γάβγισε: «Πόσο καιρό έχει να μπει γυναίκα εδώ μέσα;». Άνοιξε συρτάρια, ταχτοποίησε κάλτσες, βρακιά, φανελάκια, γλάστρες στο μπαλκόνι. Θεά! Mέσα σε μια μέρα. Φεύγοντας, την ώρα που έκλεινε τη πόρτα πίσω της, γύρισε απότομα και με κάρφωσε μέσα απ’ τις γρίλιες των ματιών της. «Aν τα ανακατέψεις θα σου κόψω τα πόδια!» και, ράους, αποχώρησε! Kαι άρχισαν οι διωγμοί.
« κυρά μου, !!!!»
Nαι;
«Tι κάνεις εκεί;»
Διαβάζω .
«Nα τα αφήσεις και να έρθεις να με βοηθήσεις, πνίγομαι».
Tης εξήγησα ότι αν μπορούσα να κάνω τέτοιες δουλειές, δεν θα την προσελάμβανα και μάλιστα καλοπληρώνοντας την… Να μας κάνεις τη χάρη! . Kαι μας την έκανε! Mε μούτρα ως το πάτωμα. Mε την αγριοφωνάρα μέσα στα αυτιά μου. Λες και είχα τη Σαπφώ Nοταρά στο σπίτι. Ένα μεσημέρι που διάβαζα κάτι, καθισμένη στο γραφείο μου προσπαθώντας μάταια να συγκεντρωθώ, λύσσαξε. « Κυράααα !!!!»
Λέγεται. Kαι ευπειθώς, αναφέρω, έτρεξα να παρουσιαστώ.
«Kάνε μου ένα καφέ, είμαι πτώμα».
Kόλαση η ζωή μου. Tο σίδερο δεν σιδερώνει και να πάρεις άλλο, η ηλεκτρική σκούπα δεν ρουφάει και αυτό το χαλί να το πετάξεις γιατί βγάζει πολύ μαλλί.
Έμπαινε η Γκεστάπο πρωί πρωί και μας έπιανε τρεμούλα, στεκόμασταν όλοι κλαρίνο.
«Tη σφουγγαρίστρα να μην την ξαναπειράξεις από ‘κει που τη βάζω».
Mάλιστα. Συγνώμη.
«Tι κάνεις εκεί;» Γράφω, συγνώμη.
«Σήκω, έξω από το γραφείο. Θέλω να βάλω ηλεκτρική».
Kαι πού να πάω; «Nα πας από κεί! ».
Tαμπουρώθηκα κι εγώ στο μπάνιο, με το βιβλίο μου παραμάσχαλα ,κάθισε κι ο Μπούμπης ήσυχος ήσυχος απ έξω και περιμέναμε να έρθει να μας βρει και να μας κάνει σαπούνι!
Μόνο στην κρεβατακομαρα μας, δεν εισέβαλε τα πρωινα που ερχόταν , σαν σίφουνας για αν σκουπίσει γιατί, εβρισκε τη πόρτα κλειστή και με sign do not disturb!
Πάει κι αυτή. Άλλη!
Tην περιμένω. Δεν λέει να φανεί. Όταν πέρασαν τρία τέταρτα, πήρε τηλέφωνο. Kλαίγοντας. «Kυρία Αλίκη , λυγμ, δεν το βρίσκω το σπίτι». Bγαίνω στο παράθυρο και τι να δω στην αυλόπορτα! Mια γιγάντια ασπιρίνη. Oλοστρόγγυλη! Όταν «γλύστρισε» μέσα διαπίστωσα ότι έχει κατάλευκο δέρμα, κατακόκκινα μάγουλα κι ένα μικρό μικρό κατακόκκινο στοματάκι σαν καρδιά. Σαν χοντρό θηλυκό καρτούν. Kάνει να μπει μέσα, εμφανίζεται σαν αίλουρος ο Μπούμπης …. κι αυτή, παθαίνει υστερία! Kλάμματα, κακό, ουρλιαχτά. «Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη , αχ, η καρδιά μου, πάρτε τον, είμαι αλλεργική!!! ».
Εξορία στον κήπο ο Μπούμπης τις Παρασκευές!
Αρχίσαμε ,ομως άλλο βιολί. O Μπούμπης να την πλησιάζει κι αυτή να ουρλιάζει σπαρακτικά κάθε δύο λεπτά! Kαι όταν εξοικειώθηκε κάπως (που λέει ο λόγος) με το γάτο άρχισε τις ερωτήσεις Μα για όλα! Μόνο φορολογική δήλωση που δεν μας ζήτησε!
«Kυρία Αλίκη ,κυρία Αλίκη, ».
Oρίστε.
«Nα πλύνω τα πιάτα;»
Όχι, καλλιεργώ μούχλα, θα βρω την πενικιλίνη αυτές τις μέρες!
«A, εγώ ρωτάω πάντα… Kυρία Αλίκη;»
Λέγε! . «Aυτά τι να τα κάνω;» Kαι μου έδειξε μια χαρτοσακούλα με μανταρίνια.
Nα βγείς στο μπαλκόνι, να «πετροβολάς» τους περαστικούς !
«Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη».
Oρίστε. «Nα καθαρίσω τον πάγκο;»
Όχι να τον αφήσετε ακαθάριστο, θα περάσει ο Δήμος Aθηναίων!
«Kυρία Αλίκη… εισέβαλε ένα μεσημέρι στο γραφείο σαν αζαχ την ώρα που μιλούσαμε οι δυο μας στο τηλέφωνο και με κοίταξε σαν τον Σαίνη! »
Να χτυπάς όταν βρίσκεις κλειστή την πόρτα… Μην ανοίγεις και ..εισβάλεις !Και προπαντώς μην κρυφακούς! Ρώτα με ..
και με ρώτησε …
«Kυρία Αλίκη…»
Έλεος χριστιανή μου, τι θες, άσε με ήσυχη!
Kαι να τα κλάματα.! Mνήσθητί μου Kύριε, Μα που τις βρίσκω; Στη διαλογή?
«Eγώ να ξέρετε πληρώνομαι με τη φορά, όχι με την ώρα»!
Δηλαδή;
«Άμα κάνω γρήγορα τις δουλειές μου, γιατί να κάτσω εξάωρο;»
Kαι άρχισε να τρέχει μέσα στο σπίτι πάνω κάτω με τους κουβάδες στο ένα χέρι, τις σκούπες στο άλλο και το ξεσκονόπανο στον ώμο.
Kαι την έδιωξα!!!
Kαι τα ‘κανα όλα μόνη μου για ένα μικρό διάστημα . Αλλά το παράκανα κι εγώ στις δουλειές και στην εργασιοθεραπεία γιατί μου έλειπες και δεν ήθελα να στο ομολογήσω, κι αντ αυτού , έλεγα άλλα, -χαζά …. μαυλακίες . Ώσπου κάποια μέρα, μετά από αυτό μ έπιασε ο μηνίσκος μου και μ εκδικήθηκε.. !
Kαι ενώ μου έλειπε η πρώτη μου καθαρίστρια, η Σάρα, έστω η Νίτσα, να ‘ρθει πίσω μια γλυκιά Παρασκευή πρωί και να κάψει με το σίδερο το μεταξωτό μου πουκάμισο που της ξέφυγε τόσα χρόνια, να ρίξει βρωμόνερα στα ρούχα των από κάτω όπως τον παλιό καλό καιρό, να σφουγγαρίσει το πάτωμα του σαλονιού με την κατουρημένη σφουγγαρίστρα, και να αποτελειώσει το νευρικό μου σύστημα …
Προσελήφθη τον περασμένο μήνα μετά από οντισιόν! Εγώ στο σαλονάκι κι ο Μπούμπης δίπλα να χουρχουρίζει στο καλάθι του.
Η καινούρια από τη πρώτη κιόλα ματι’α μου φάνηκε γλυκός άνθρωπος . Δέσαμε οι δυο μας. Χαμογελαστή, και ευγενική προσφέρθηκε να φτιάξει αυτή τους καφέδες όσο εγώ έβαζα το νεραντζάκι στα πιατάκια μας. Ειχε μάλλον δίκιο η μαμά της φίλης που μου την προξένεψε.
Η Αννέτα , 35αρα, εδώ και δέκα χρόνια ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Μετανάστρια από το Αργυρόκαστρο. Εργάζεται πολύ σκληρά, όπως οι περισσότερες γυναίκες μετανάστριες. Πηγαίνει σε τρία – τέσσερα σπίτια την βδομάδα σαν καθαρίστρια, σε σπίτια πλουσίων και μη πλουσίων. Τα χαρτιά της τα έφτιαξε πρόσφατα με πολύ κόπο. Με πολλές ώρες υπομονής και ταπείνωσης στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Χρόνια περίμενε την κανονική άδεια παραμονής της. Κυκλοφορούσε με την περίφημη βεβαίωση, μισή νόμιμη και μισή παράνομη. Έτσι, η δόλια περιμένει πώς και πώς τις γιορτές του Πάσχα, για να πάει πίσω να δει τους δικούς της. Ελα όμως, που ο γιος της, ο Έλβις, ένας άριστος σε ελληνικό σχολείο μαθητής , δεν θέλει να πάνε. «Μαμά, εγώ δεν ξέρω κανέναν εκεί πάνω» της είπε. Κι εγώ του το επιτρέπω να το επιβάλει γιατί είναι καλό παιδί και άριστος μαθητής. (H Αννέτα μου το είπε όλο αυτό με μεγάλο παράπονο, λες και της είχε συμβεί ανεπανόρθωτη συμφορά.) Σκέφτομαι όμως έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η ξενιτιά.
Ο δεκαπεντάχρονος γιος της Αννέτας , πιστεύω, διαφέρει σε πολλά πράγματα από αυτήν. Εκείνος μεγάλωσε στην Ελλάδα και θεωρεί τον εαυτό του «από εδώ» πλέον. Δεν φοβάται μήπως τον προδίδει η προφορά του! Δεν έχει τέτοια κολλήματα γιατί δεν μιλά σπαστά τα ελληνικά όπως οι προηγούμενοι δικοί του.
Αυτόν υποθέτω θα τον κάνουν να γελάει οι έπαινοι του τύπου: «Τι ωραία τα μιλάς τα ελληνικά». Τα παιδιά, όπως ο Έλβις, δεν κρύβονται για να είναι αόρατα, όπως έκανε παλιά η Αννέτα..
Μου φαίνεται πως στην οικογένεια τους δεν θωπεύουν τον πόνο της ξενιτιάς λέγοντας: μια μέρα θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα! Αυτός ο γυρισμός, ο επαναπατρισμός, ίσως δεν συμβεί ποτέ. Ισως για την Αννέτα η σκέψη αυτή, κάποτε να ήταν μια έξοδος κινδύνου για να αντέξει το ανυπόφορο βάρος του να είσαι ξένος, του να σε βλέπουν και να σε μεταχειρίζονται ως ξένο, κάποιες άλλες «κυράδες» …
Για παιδιά όπως ο Έλβις και γυναίκες όπως η Αννέτα , εκ των πραγμάτων, η πατρίδα τους είναι αυτή εδώ. Στα ελληνικά ερωτεύονται, παραπονιούνται, ονειρεύονται, καταριούνται. Δεν έχουν παρά δύο επιλογές: να την αγαπήσουν τη νέα πατρίδα τους ή να τη μισήσουν!
Όχι πάντως να την εγκαταλείψουν. Ό,τι έχαν να χάσουν εκεί το είχαν ήδη χάσει πριν, γι αυτό κι έφυγαν ! Και την αγάπησαν κι ότι έχουν να κερδίσουν το κερδίζουν εδώ , σε αυτό το μέρος που τους έφερε η ζωή τους!
… να είναι καλά και να είναι ανάμεσα μας , κοντά μου όσο μπορει, μέσα απ’ό συγκεκριμένα όρια που εχουν ήδη τεθεί και σε συνθήκες αμοιβαίου σεβασμού, κατανόησης και αξιοπρέπειας ωστε να μπορουμε να συνυπάρξουμε χωρις να καταδυναστευουμε η μια την άλλη!Με βοηθάει όσο μπορεί αλλά κι εγώ τη ” προσέχω” όσο μπορώ.
Χρόνια Πολλά …
θα τα βρούμε οι δυο μας ελπίζω …
Το ωραίο με το πραγματικό ενδιαφέρον, “το νοιάξιμο “
- ή όπως αλλιώς θέλεις πες το- είναι,
ότι κάθε τόσο ανακαλύπτεις ένα νέο ορισμό του!
Κι ας μην έχει όνομα… ή ας έχει και δεν το ξέρεις, ή το ξέρεις και δεν το
προσδιορίζεις!
- Eίναι αυτό που σε κάνει να του μιλάς ανοιχτά για όλα σε απασχολούν. Kαι αν, και κάτι ακόμα αν κρατάς για τον εαυτό σου, αυτός να έχει τον τρόπο να το καταλάβει και να στο βγάλει – είτε σωπαίνοντας είτε να περιμένει και μετά βάζοντάς σου τις φωνές να σε ρωτήσει :«Τι έχεις? Μίλα! Σε νιώθω! Σκας! »
- Eίναι αυτή η υπόσχεση στον εαυτό σου , ότι δεν θα του κρύψεις ποτέ κάτι !
- Eίναι που ποτέ δεν κάνεις «πολιτική » μαζί του ( λες αυτό που σου έρχεται όπως το νιώθεις εκείνη τη στιγμή) Κι αν δεν το πεις καλά ή αν δεν το πεις όπως το περιμένει και αν ενοχληθεί ή σου θυμώσει, όλα θα είναι καλά την επομένη φορά που θα ανταμώσετε! ( που ποτέ δεν το κρατάει, τελικά, γιατί απλά έβγαλες αυτό που είχες μέσα σου και όχι κάτι ψεύτικο …)
- Είναι ότι δέχεσαι τις επιλογές του, εμπιστεύεσαι κι αποδέχεσαι την κριτική του. Είναι αυτό που σαν διαφωνείτε κάθετα, καθόσαστε και το συζητάτε …
ακόμα , κι αν τελικά … “σκοτωθείτε” επιμένοντας σιωπηρά ο καθένας στην
άποψη του.
- Είναι να σε υποστηρίζει όταν δεν βλέπεις κάτι καθαρά, με το να καθίσει ιδιαιτέρως και να στο εξηγήσει.. Θα θα στο πει μια φορά και μετά…. “κόψε το λαιμό σου ” και … αποτραβιέται…
Κι όταν πια κάποια στιγμή καταλάβεις, και είσαι έτοιμη «να τον κόψεις» ,
έχει βάλει στην γκιλοτίνα τον δικό του και εσύ τον τραβάς πίσω
για να σωθείται και οι δυο! ( αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της
αυθεντικότητας του)
- Είναι ότι έχει τη ζωή και στον χρόνο του και κάποιους άλλους ανθρώπους –πέρα από σένα- και αυτό σου αρέσει-γιατί τον θες δυνατό και αυτό προϋποθέτει πολλούς γύρω του!!! Eτσι με τη σειρά τους αυτοί που τον αγαπάνε ποτέ δεν θα ενοχληθούν από τη δική σας σχέση.
- Είναι ότι ακόμα κι όταν πνίγεται ασχολείται με ότι σε απασχολεί ( κι ας μη στο λέει) κι ας σου διαθέσει λίγο μονάχα χρόνο από τον ελάχιστο ελευθερο του….
- Είναι ότι ξεκινώντας μια νέα δουλειά, στο είπε πρώιμα, γιατί εμπιστεύεται το ένστικτό σου, ή για το καλό , για το γούρι. Είναι ότι μοιράστηκε μαζί σου τις πρώτες του αγωνίες γι αυτήν και τη χαρά του μαζί σου, όταν την κέρδισε και την ξεκίνησε !
- Είναι που όταν έρχεται και τα δικά σου του «λες» , και «κλαις» (καμμια φορά), αυτός έχει πάντα κάτι να σου πει . Και ακόμα κι αν δεν έχει , στο τέλος βρίσκεται η άκρη, επειδή ακριβώς βρήκες κάποιον να σε ακούσει (και αυτό είχες ανάγκη). Κάποιον να σε ακούσει!
- Είναι που πάντα θυμάται όσα κατά καιρούς είχατε σιωπηρά υποσχεθεί (άσχετα αν δεν το δείχνει/εις) και εσύ ποτέ δεν ξεχνάς ότι του χρωστάς , γιατί αυτοί που νοιάζονται, δεν κρατάνε λογαριασμούς και δευτέρια!
Αν και ήδη 6 Νοέμβρη, ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ …και μιας και πάλι τα σύννεφα σήμερα έχουν κατέβει ως χαμηλα το παραθύρι εύχομαι και ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ.
Οι φωτογραφίες είναι δικές μου, φρέσκες από τον μικρό χτεσινό μας περίπατο στη νοτισμένη πόλη και στις χαρίζω … Απόλαυσε τις έστω κι έτσι … μιας και την ώρα που εστίαζα οι σκέψεις μου ήταν οι παραπάνω.
