ΙΚΜΠΑΛ ΜΑΣΙ – Παγκόσμιο σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης των παιδιών


91f509849f6467bb518faf710f229661_L-300x193

 

Η αληθινή ιστορία του Ικμπάλ, του δωδεκάχρονου  που έγινε για όλο τον κόσμο το σύμβολο του αγώνα κατά της εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας.

Ο Ικμπάλ Μασίχ, γεννήθηκε στο Πακιστάν το 1982. Στην ηλικία των τεσσάρων, πουλήθηκε από την οικογένειά του σαν σκλάβος σε ένα ταπητουργείο για ένα δάνειο μόλις 16 δολαρίων.

Για έξι χρόνια ήταν αναγκασμένος να δουλεύει 12 ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένος στο ίδιο σημείο, να φτιάχνει χαλιά, με λιγοστό φαγητό και νερό, με συνεχείς τιμωρίες και εγκλεισμούς σε ένα σκοτεινό υπόγειο γεμάτο υγρασία, διάφορα ερπετά και έντομα και ελάχιστο οξυγόνο.

 

Στην ηλικία των 10 ο Ικμπάλ το έσκασε από το ταπητουργείο και κατήγγειλε το αφεντικό του στην αστυνομία, η οποία όμως δωροδοκήθηκε και τον επέστρεψε πάλι πίσω. Μετά από μερικούς μήνες το ξανάσκασε και κατέφυγε στο Απελευθερωτικό Μέτωπο του Πακιστάν για την Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας.

0sklavos

 

Τους επόμενους μήνες κατήγγειλε ανοιχτά σε τοπικές ομιλίες του τους εκμεταλλευτές εργοδότες οι οποίοι πλούταιναν με την εργασία παιδιών που ζούσαν στη σκλαβιά. Ο Ικμπάλ με μεγάλο πάθος και τη βοήθεια οργανώσεων και ακτιβιστών, μέσα σε ένα χρόνο, τρυπώνοντας κρυφά σε παράνομα ταπητουργεία και βγάζοντας φωτογραφίες των παιδιών που εργάζονταν σε αυτά, κατάφερε να βοηθήσει πάνω από 3.000 παιδιά να ξεφύγουν από τη σκλαβιά και την εξαθλίωση.

0masih

Το 1992 ο συνολικός αριθμός των παιδιών-σκλάβων στο Πακιστάν υπολογιζόταν στα 7.000.000.

Το 1994 βραβεύτηκε με το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Reebok και ξεκίνησε μια παγκόσμια περιοδεία με ομιλίες κατά της παιδικής εργασίας και επισκέψεις σε σχολεία. Ο μικρός χαμογελαστός πρώην σκλάβος γίνεται γρήγορα ένα παγκόσμιο σύμβολο. Λίγους μήνες αργότερα επέστρεψε στο χωριό του στο Πακιστάν για να γιορτάσει μαζί με την οικογένειά του, που ήταν ορθόδοξη, το Πάσχα.

0ank12_2

Ο Ικμπάλ Μασί δολοφονήθηκε την ημέρα του Πάσχα του 1995, στη Μουρίτκε, ένα χωριό στο Πακιστάν, από την “Μαφία των Χαλιών”.

Ήταν περίπου 13 χρονών. Οι εντολείς και οι εκτελεστές της δολοφονίας του δε συνελήφθησαν ποτέ. Τρεις μέρες, μετά εκατοντάδες παιδιά διαδήλωσαν στους δρόμους της Ινδίας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία του. Οι μικροί διαδηλωτές ήταν στην πλειοψηφία τους ρακένδυτα παιδιά, εκ των οποίων αρκετά νήπια, καθώς επίσης και ανήλικοι που απελευθερώθηκαν από την καταναγκαστική εργασία μετά από κινητοποιήσεις μελών κοινωνικών οργανώσεων.

Η ιστορία του Ικμπάλ έγινε μυθιστόρημα με συγγραφέα Francesco D’Adamo που κυκλοφόρησε το 2009 από τις εκδόσεις Πατάκη.

φωτογραφίες παιδιών στα κάτεργα της Αμερικής του 20ου αιώνα.


Παγκόσμια ημέρα του παιδιού ‘αύριο .

Ας δούμε κάποια παιδιά έτσι για την ιστορία της υπόθεσης   – ή οποία δυστυχώς είναι ντροπή για έναν πολιτισμένο κόσμο που υποστηρίζουμε πως είμαστε  – ΚΑΙ δεν διαφέρει καθόλου από την ιστορία πολλών παιδιών της σημερινής ζοφερής πραγματικότητας….

Ο  φωτογράφος Lewis Hine έγινε γνωστός για τις υπέροχες φωτογραφίες του με τους άνδρες που εργάζονταν στην κατασκευή του Empire State Building. Ωστόσο, η πραγματική κληρονομιά που μας άφησε  είναι οι παρακάτω φωτογραφίες παιδιών που εργάζονταν κάτω από φρικτές συνθήκες στα εργοστάσια και τα κάτεργα της Αμερικής του 20ου αιώνα.

big-childrenlabour6

 

big-childrenlabour2 big-childrenlabour3

big-childrenlabour4

Ο Hine ταξίδευε στη χώρα, φωτογραφίζοντας τις ζωές των παιδιών που εργάζονται σε μία πληθώρα ενήλικων επαγγελμάτων. Παιδιά ηλικία τριών και τεσσάρων χρονών μάζευαν βαμβάκι ή εργάζονταν σε εργοστάσια και ορυχεία άνθρακα.

big-childrenlabour4

Με τα χρήματα που κέρδιζαν τα παιδιά ζούσε ολόκληρη η οικογένεια τους, αλλά αυτό σήμαινε ότι τα περισσότερα από αυτά δε μπορούσαν να πάνε σχολείο. Σχεδόν, στην πλειοψηφία τους τα παιδια αυτά  που φωτογράφισε ο Hine ήταν αναλφάβητα.

big-childrenlabour5

 

 

Οι φωτογραφίες αυτές  τραβήχτηκαν για την Εθνική Επιτροπή Παιδικής Εργασίας ντρόπιασαν την Αμερική και βοήθησαν να αλλάξουν τότε κι εκεί  οι νόμοι  που ίσχυαν για την παιδική εργασία.

 

 

Εσύ, με πόσα λαμπάκια θα κρύψεις τη θλίψη σου φέτος;


image.php

Πλησιάζουν Χριστούγεννα.
Οι μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου έχουν ήδη »ντυθεί» στον ανάλογο ρυθμό, συναγωνιζόμενες  η μία την άλλη στο πιο ακριβό και θελκτικό σκηνικό.
Τα καταστήματα και αυτά με τη σειρά τους έχουν επιδοθει σε έναν αγώνα δρόμου για το στολισμό των βιτρινών.Ό,τι πιο στυλάτο κυκλοφορεί πρέπει να παρουσιάστει μπροστά στα έκπληκτα μάτια των περαστικών,που προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι όλα είναι τέλεια,  τώρα που έρχονται οι γιορτές.

Πρέπει δηλαδή να είναι καλά, δεν είναι cool να μην είσαι.
Θα είσαι θες δε θες! Με το ζόρι μίζερε άνθρωπε!

Ε,όχι ρε πούστη μου, έχω δικαίωμα να μην είμαι.
Δεν θέλω να είμαι.
Δεν θέλω να προσπαθώ να πείσω μαζί με τους γύρω μου και εμένα ότι  «it’s cristimaaaas,yeeaahhh» ,
Super ουάου καταστάσεις!
.

.

.
Αφήστε με να μην είμαιξευρελαμενη με τις γιορτές που έρχονται, δώστε μου το δικαίωμα να είμαι όπως θέλω και όπως γουστάρω…
Να αφεθώ στα κλάματα άμα μου λείπουν πρόσωπα αγαπημένα και να ένας λυγμός να βγαίνει από μέσα μου που δεν είναι κοντά μου τέτοιες μέρες.

Να αφεθώ στα  κλάμματα για όλα τα λάθη που έκανα τη χρονιά που πέρασε..

Να κλάψω για όσα  θέλησα μα δεν τόλμησα.. για όσα λάθος τόλμησα..

Να κλάψω για όσα άφησα να μου περάσουν στη ζωή μου χωρίς να αντιδράσω  οι φαύλοιπολιτικάντηδες που  ορίζουν τη ζωή μου αλλά και τη ζωή του παιδιού μου.

Να κλάψω όσο πιο πολύ μπορώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Και το πρωί να σηκωθώ με μάτια πρησμένα και να πιω έναν δυνατό καφέ, έχοντας γραμμένο το ρεβεγιόν εκεί που ξέρετε! .

Να κλειστώ στο σπίτι φορώντας τις φόρμες μου χωρίς να τρελαίνομαι για που θα πάω, τι θα φορέσω, πότε θα κλείσω ραντεβού για να συμμορφώσω το σγουρό   μαλλί μου.
Πως στο διάολο θα βαφτώ, λες και με ένα κιλό σοβά απλωμένο στο πρόσωπο μου γίνομαι  άλλος άνθρωπος.
Το πρωί τα ίδια χάλια δηλαδη σκατά θα είμαι, όπως ήμουν τόσες άλλες μέρες τη χρονιά που σχεδον έφυγε πια.

Θέλω να είμαι άνθρωπος! Να νιώθω  ευάλωτη, κυκλοθυμικη, ξεσπώντας πότε σε γέλια και πότε σε κλάματα.
Να μπορώ να ευχαριστηθώ απλές βόλτες χωρίς να νιώθω ρομπότ που έχει προγραμματιστεί να τρέχει σαν τρελό, σαν υστερικό να προλάβει τι αλήθεια;
Αναρωτήθηκες;

Θες να είναι ο σκοπός σου οι τσάντες με τα ψώνια και μόνο;
Αν δεν κάνεις αυτά τα τόσο προβλέψιμα δώρα στους δικούς σου, τι θα γίνει άραγε;
Δεν θα  εξακολουθήσουν να σ’αγαπούν ;
Δεν θα είσαι γι’αυτούς ακόμα σημαντική;
Αν σου δώσουν απλά ένα ζεστό φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά,δεν θα είσαι σημαντική;

Με πόσα λαμπάκια θα στολίσεις τη μελαγχολία σου και φέτος ,αλήθεια;

Εγώ δεν θέλω να την κρύψω, θέλω να τη νιώθω, να τη λέω και να τη δείχνω.
Θέλω να είμαι εγώ και μόνο εγώ.
Χωρίς μακιγιάζ,φρου φρου κι αρώματα.
Θέλω να σκέφτομαι, να αναπολώ και να ονειρεύομαι απλά και ανθρώπινα.
Πειράζει;

Η γκάφα του Ερντογκάν και η ανακάλυψη της Αμερικής!


1

Καημένε Κολόμβε! Πόσο δεύτερος ήρθες! Δεν σου έφτανε που γι αλλού ξεκίνησες κι αλλού βρέθηκες, ούτε που η ήπειρος που ανακάλυψες πήρε τελικά το όνομα  ενός άλλου θαλασσοπόρου        (του Αμέρικο Βεσπούτσι), τώρα θέλουν να σου κλέψουν τη δόξα και κάποιοι  φανατίλες Ισλαμιστές, οι Οθωμανοί !

Ο Ερντογάν «ξαναχτυπά»: Την Αμερική την ανακάλυψαν μουσουλμάνοι και όχι ο Κολόμβος.

 

ΕΡΝΤΟΓΚΑΝ

Δια στόματος Ερντογκάν « Μουσουλμάνοι ναυτικοί έφθασαν πρώτοι στην Αμερικανική ήπειρο το 1178! 314 χρόνια πριν από τον Κολόμβο. » Τάδε έφη με μεγάλη περηφάνεια ο πρόεδρος της Τουρκίας, μιλώντας σε σύνοδο μουσουλμάνων απο τη Λατινική Αμερική την περασμένη βδομάδα στην Κων/πολη.

 

» Στο ημερολόγιο του ο Κολόμβος αναφέρει τη ύπαρξη ενός τζαμιού στην κορυφή ενός λόφου σε ακτή της Κούβας» ήταν το βασικό επιχείρημα του Ερντογκαν . Προσέθεσε δε ότι πολύ θα ήθελε και εκείνος να δει ένα τζαμί σήμερα στην κορυφή εκείνου του λόφου -αν και δεν ξέρουμε την άποψη των Κουβανών γι αυτό .

Είπε επίσης πως   «το Ισλάμ δεν ήταν μέσο  για υποδούλωση, αποικιοκρατία ή κακοποίηση! Ενώ άλλοι χρησιμοποίησαν τις θρησκείες τους για να υποτάξουν ανθρώπους στη σκλαβιά , οι μουσουλμάνοι θέλουν να κερδίσουν τις καρδιές των λαών και να δοξάσουν απλά το όνομα του Αλλάχ» !

Οι δηλώσεις του ενθουσίασαν τους Τούρκους εθνικιστές και τους φτωχούς ευσεβείς Μουσουλμάνους.

Οι φιλοκυβερνητικές τουρκικές εφημερίδε βάλθηκαν να βρουν και να δηλισιεύσουν    «ιστορικές αποδείξεις».

Αλλά είναι σχεδόν βέβαιο πως το τζαμί του Κολόμβου ήταν  μια μεταφορά. Τέτοιες κάπως υπερβολικές και εξωτικές πριγραφές ήταν της μόδας στο ύφος της γραφής κατά την Αναγεννηση.Επιπλέον κανένα αρχαιολογικό εύρημα δεν στηρίζει την ισλαμική παρουσία στην Αμερική ( βόρεια ή νότια) πριν την άφιξη του Κολόμβου.

images

ΒΙΚΙΝΓΚΣ

Ένας τόπος παγωμένος κι αφιλόξενος . Αρχαιολογικά ευρήματα στηρίζουν την παρουσία των Σκανδιναβών εκερευνητών και μετά επολικων στην Β Αμερική 500 χρόνια πριν τον Κολόμβο.Φαίνεται πως οι Βικινγκς πάτησαν το πόδι τους στο Ν  Κόσμο (Γροιλανδία) το 985 . Επικεφαλής ήταν ο Νορβηγός Ερικ ο Ερυθρός. Τον 11ο ειώνα έφτασαν στη Νήσο Μπάφιν στο Β Καναδά αλλά είχε τόσο κρύο ( ακόμα και γι αυτούς !)  που δεν αποτόλμησαν να εγκατασταθούν.

 

ΕΛΛΗΝΕΣ.

Ιστοριοδίφες έχουν κατά καιρούς ισχυριστεί , χωρίς αποδείξεις , πως οι πρώτοι Μινωίτες ( που δεν ήταν Ελληνικό φύλο) αλλα΄ήταν σίγουρα δεινοί θαλασσοπόροι πέρασαν τις Ηράκλειες Πύλες ( στενά του Γιβραλτάρ) κι εφτασαν στη Β Αμερική υποτίθεται για να εκμετελλευτούν τα τοπικά ορυχεία χαλκού.

 

ΡΩΣΟΙ

Πως ειναι δυνατόν να μην ανακάλυψαν και οι Ρώσοιμ πρώτοι,    την Αμερική όταν μόνο 82 χλμ  χωρίζουν την Αλάσκα από τον Βερίγγειο Πορθμό!

 

ΒΑΣΚΟΙ και ΑΓΓΛΟΙ

Η θεωρία τους λέει οτι τουλάχιστον 100 χρόνια πριν τον Κολόμβο οι Ευρωπαίοι ψαράδες κυνηγώντας φάλαινες και ψαρεύοντας μπακαλιάρους έφτασαν ως την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού.

 

Η γκάφα δείχνει είτε την απουσία σοβαρών συμβούλωνείτε  ότι ο Ερντογκαν δεν συμβουλεύεται πλέον κανέναν.Τα πιό ανησυχητικό είναι οτι κάποιοι Τούρκοι μοιράζονται την ίδια αλαζονεία με κάποιους Ευρωπαίους κι επιμένουν και αυτοί να βλέπουν την Αμερική σαν μια χώρα που βρισκόταν σε ένα είδος κενού περιμένοντας να την  » ανακαλύψουν» οι  ίδιοι. Κατά την ταπεινή μου άποψη όμως το  ανησυτικότερο είναι τα λόγια που ξεστόμισε ο Ερντογκάν πως οι μουσουλμάνοι θέλουν να κερδίσουν τις καρδιές των λαών και να δοξάσουν απλά το όνομα του Αλλάχ  και πως οι Οθωμανοί  δεν είναι  σαν τους άλλους μουσουλμάνους που  χρησιμοποίησαν τις θρησκείες τους για να υποτάξουν ανθρώπους στη σκλαβιά » ! !

Δεν πιστευώ πως ειναι τυχαίο που οι υπόλοιποι Μουσουμάνοι διαχωρίζουν τη θέση τους  και  δηλώνουν με  έμφαση πως δεν είναι Οθωμανοί!

Μια ανω τελεία στον επαναστατικό παροξυσμό του Ν. Ρωμανού


Με έκπληξη (ή μάλλον όχι και τόση) παρατηρώ τις τελευταίες μέρες τον κόσμο να αντιδρά υστερικά  πάνω στο  «δράμα»   του Νίκου Ρωμανού, και να πλέκει με περισσό ζήλο ένα περίτεχνο επαναστατικό κέντημα εξ αφορμής του, που ειλικρινά με κάνει να αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί γύρω μας , έχουν ξεχάσει πως πρόκειται για καταδικασμένο και αμετανόητο εγκληματία που έχει εκτίσει ελάχιστη απ’ την ποινή του.

Η σκέψη δε, ότι ίσως και να το γνωρίζουν καλά αυτό, αλλά να μην έχουν πρόβλημα να κυκλοφορεί ανάμεσά τους ένας επικίνδυνος άνθρωπος που καίει, σπάει, πυροβολεί, γαμάει και δέρνει επειδή, παρά τον ακραίο ιδεαλισμό του, κατά βάθος είναι ψυχούλα μωρέ, με ανησυχεί ακόμα περισσότερο…..

Κι επειδή ξέρω τον αντιδραστικό τρόπο που λειτουργεί η ελληνική σκέψη, θα σας πω οτι :

ΝΑΙ, γνωρίζω ότι υπάρχουν αναρίθμητοι εγκληματίες εκτός φυλακής, λιγότερο, εξίσου ή και περισσότερο επικίνδυνοι από τον Νίκο Ρωμανό, όπως επίσης ξέρω ότι χαίρουν ασυλίας κι ότι δεν πρόκειται να συλληφθούν ποτέ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως συναινώ στην χορήγηση άδειας σε ένα τόσο αντικοινωνικό άτομο, ούτε ότι βρίσκω έστω ένα ψήγμα λογικής στην ηρωοποίησή του, επειδή τα εγκλήματά του (κατά τη γνώμη του) έχουν αγνό ιδεολογικό υπόβαθρο!

Αν γίνεται, παρακαλώ να μπουν φυλακή,  όλοι όσοι παρανομούν σε τέτοιο βαθμό. Προφανώς δεν γίνεται, γιατί δεν ζούμε στον κόσμο της Barbie fairy-topia. Δεν θα καταργήσουμε, όμως, την έννοια της ποινής εν όλω, επειδή κάποιοι καταφέρνουν να την αποφύγουν….

Τα δικαιώματα του φυλακισμένου (όσα δηλαδή δεν του έχουν αποστερηθεί εκ του νόμου) εννοείται πως είναι αναφαίρετα και αδιαπραγμάτευτα, και κάθε λογικό άτομο συμφωνεί με αυτό.

Το δικαίωμα του Ρωμανού στην εκπαίδευση δεν πρέπει να παραβιαστεί, λοιπόν, με κανέναν τρόπο. Ωστόσο, δεν πιστεύω να διανοείται κανείς ότι ένας καταδικασμένος εγκληματίας μπορεί να σουλατσάρει στο Πανεπιστήμιο ανενόχλητος, να παρακολουθεί μαθήματα με τους άλλους, να δίνει εξετάσεις, να πίνει καφέ με την παρέα του και γενικά να ζει τη φοιτητική του ζωή σα να μην τρέχει τίποτα.

Γιατί τρέχουν πολλά. Κυρίως το ποινικό του μητρώο. Να σπουδάσει, επομένως, να μεγαλουργήσει ακαδημαϊκά αν θέλει, αλλά εξ αποστάσεως. Ή με όποιον τρόπο κρίνουν πρόσφορο ο νόμος και το δικαστήριο για ένα άτομο που εκ των πραγμάτων τελεί υπό ειδικό νομικό καθεστώς.

Το ότι υφίσταται τις συνέπειες του εγκλήματός του δεν συνιστά “εκδίκηση”, όπως άκουσα πολλούς να λένε κατά την εκφορά των μελοδραματικά παραπειστικών τους σοφισμάτων. Είναι η ουσία της ποινικής κύρωσης.

Άκουσα τρελά πράγματα αυτές τις μέρες, και διάβασα κι άλλα, ακόμη πιο εξωφρενικά για αυτή την υπόθεση, μέχρι και ότι “Δεν χρωστάει ο Νίκος Ρωμανός στην κοινωνία, αλλά η κοινωνία σε αυτόν”.

Είμαστε με τα καλά μας; Ο Νίκος Ρωμανός είναι ένα παιδί, του οποίου ο κολλητός δολοφονήθηκε μπροστά του από έναν νοσηρά διαταραγμένο αστυνομικό. Τελεία. Τίποτα περισσότερο – τίποτα λιγότερο. Δεν είναι σύμβολο, δεν είναι ήρωας, είναι απλώς ένα παιδί που του συνέβη κάτι αισχρό στην εφηβεία του και κατόπιν, μπλέκοντας τη νεανική του επιπολαιότητα με την ιδεολογική του ακροβασία, πήρε τον νόμο στα χέρια του. Με αποτέλεσμα να μπει φυλακή. Και τώρα κάνει απεργία πείνας για να του χορηγηθεί εκπαιδευτική άδεια που ο εισαγγελέας δεν εγκρίνει. Και είναι λογικό να μην την εγκρίνει, γιατί ο Ρωμανός είναι επικίνδυνος και δεν έχει δείξει ίχνος μεταμέλειας.

Λυπάμαι που κάνει απεργία πείνας, εύχομαι ο εντυπωσιακός ζήλος του να συνδέεται όντως με τη δίψα του για μάθηση, αλλά δεν θα τον χρίσω κοινωνικό αγωνιστή επειδή εκβιάζει το δικαστήριο σκοτώνοντας τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, οι αυτοκτονικές τάσεις του Ρωμανού, όποιο κι αν είναι το ιδεολογικό περίγραμμά τους και ανεξάρτητα από την πολιτική τους ατζέντα, δεν λύνουν κάποιο πρόβλημα (αν υποθέσουμε ότι υπάρχει), είναι εκδηλώσεις ψυχικής ανισορροπίας και ακραίου ναρκισσισμού κι ελπίζω να μην του στερήσουν τη ζωή του, γιατί θα είναι πραγματικά άδικο και κρίμα. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν κοινωνικό πρόβλημα ούτε και πρέπει να τις αφήνουμε να χειραγωγούν μια ολόκληρη κοινή γνώμη.-

Μαμαδες βορείων προαστείων και καλάσνικοφ μπλουζ…


nasioutzikpavlina

… » Είμαι πολύ περήφανη για το γιό μου που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη και σάπια κοινωνία και άνομη και θα τον υπερασπιστώ μέχρι της τελευταίας ρανίδας του σώματός μου»  λέει η Παυλίνα Νάσιουτζικ.

Το στόμα της μιλάει σαν αυτόματο πολυβόλο. Μετά παίρνει μια ανάσα που εμπεριέχει όλα τα ανείπωτα « αχχχχ» μιας πονεμένης μάνας. Μεταλλάσσεται σε καθαρή ράτσα… «Mάνα»!
«Τα παιδιά είναι χτυπημένα» καταγγέλει και η φωνή της αλλάζει τόνους. Αναζητά εναγωνίως σχεδόν απαιτεί συμπαραστάτες στο οικογενειακό τους πρόβλημα. Ο τόνος στο «τα παιδιά» εμπεριέχει ολίγη προστασία και πολύ λίγωμα καρδιάς. Την έκφραση των συναισθημάτων στο «τα παιδιά» της κάθε μάνας, την αναγνωρίζω απόλυτα… Όμως εδώ η κ. Νάσιουζικ θαρρείς και πατάει το κουμπί «σμίκρυνση» στο παιδί της (ότι ηλικία και να έχει), το μικραίνει … το μικραίνει … το κάνει σπόρο και το κρύβει πίσω στην κοιλιά της. Εκεί προσπαθεί να το φωλιάσει , να το προστατεύσει… το κρύβει.. ! Κρύβεται όμως ολόκληρο παιδί; Τα παιδιά είναι χτυπημένα. Όντως. Τα παιδιά, για να ακριβολογούμε, φαίνονται «τουμπανιασμένα» στο ξύλο.

Τα «παιδιά»! Παιδιά; Ήταν και η δική μου πρώτη αντίδραση…

Δεν θέλω να σπείρω τον τρόμο στην ψυχή σας κ. Νάσιουτζικ           ( στην όποια κ. Νάσιουτζικ) αλλά μάλλον «τα παιδιά» είναι ενήλικα! Και θα στηλιτεύσω λυσσαλέα κάθε χέρι που άσκησε βία εκπροσωπώντας το κράτος και τον νόμο αλλά θα κουνήσω με χίλια συναισθήματα το κεφάλι, για κάθε γονιό, που δεν έμαθε «στα παιδιά» ότι οι πράξεις τους όπως και οι πράξεις του καθενός μας έχουν και συνέπειες. Και δεν νομίζω πως είμαι η μόνη που έχει αυτή την άποψη…

Θα της πω πως όταν παίζει κανείς με τη φωτιά έχει πολλές πιθανότητες και να καεί.

Όταν μοιράζει «θάνατο» στην καλύτερη, περίπτωση, θα φάει ξύλο.

Όταν καβαλά κανείς το τρένο της βίας είναι τουλάχιστον αφελές να αναζητά « άγιους συνταξιδιώτες» .

Δεν είναι παρκάκι αναψυχής κυρία μου η «επανάσταση» με τα καλάσνικωφ.

Δεν μπορείς να απαιτείς όρια από το κράτος όταν τα έχεις καταπατήσει πρώτος εσύ ο ίδιος.

Το λιγότερο που θα πάθεις, θα είναι να συναπαντηθείς με τον «καθρέφτη » σου ανάποδα και να σου μπλαβίσει το ίδιο το μούτρο σου.

Ο πόλεμος εμπεριέχει αγριάδα δεν σας το είπε κανείς αυτό ως τώρα ;;;

.

.

 

Η σύγχρονη κοινωνία μας  έχει χάσει θαρρώ  το μέτρο …κάποιες οικογένειες  μεσα σ αυτην έχασαν  το μέτρο. Για την ακρίβεια το ξεπούλησαν όσο- όσο! Και έκαναν γαργάρα την έννοια «συνέπειες» …

Αγωνιζόμαστε ηρωικά και φιλότιμα να θυμηθούμε, να ξαναχτίσουμε, να ξαναστήσουμε τα όσα καταρρέουν γύρω μας ενώ εσείς δηλώνετε «περήφανη για το γιο σας».

Μη παίζετε μαζί μας!

Μη δοκιμάζετε ανοχές.

Αλλά, προ πάντων μην  το κάνετε αυτό στο παιδί σας.

Για φανταστείτε την εξής  σκηνή:  Είσαστε σε έναν τόσο δα επαρχιακό δρόμο ή σε ένα Mall. Αλλάξτε οπτική γωνιά. Ελάτε από απέναντι και δείτε το σκηνικό. Βάλτε τους μηχανισμούς να εκραγούν. Βάλτε όπλα. Παίξτε με το «τσακ» της τύχης ή της ατυχίας. Αιματοκυλίστε την οθόνη μας. Βάλτε γυναίκες να κρατάνε αγκαλιά πτώματα και να φωνάζουν «το παιδί μου!». Αποδώστε στον βωμό της βίας τους, αθώα θύματα να τα θυσιάσουν χωρίς ενδοιασμό! Πόσα περιθώρια θα είχατε τότε να μιλήσουμε για τα «παιδιά» σας που έφαγαν (ναι!) ξύλο;

Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ από τη βία είναι η άρνηση της ενηλικίωσης …
Η δομή της ελληνικής κοινωνίας, σήμερα, των πολιτικών μας και της ελληνικής οικογένειας ως φυτώριο αιωνίως ανήλικων, ανευθυνουπεύθυνων παιδιών(;)
Κι αυτό βία είναι. Ευθύβολη μπουνιά -από όλους όσους σκέφτονται σαν εσένα κυρά μου- στα μάτια των παιδιών, για να μη βλέπουν ξεκάθαρα, να μη διακρίνουν τις «ευθύνες» που προκύπτουν από πράξεις τους και έμμεσα να εφησυχάζουν ότι θα χωθούν στην αγκαλιά σας (εξίσου ενηλικο-ανήλικη) που σπεύδει στο πλευρό τους να φωνάξει «Είμαι περήφανη για το γιό μου» και αυτόματα να μας ζητήσει συμπαράσταση καθώς «τα παιδιά είναι χτυπημένα». Ακολουθούν βέβαια οι καλύτεροι δικηγόροι υπεράσπισης αλλά αυτό είναι ελάχιστης σημασίας .

Τώρα που κοιτώ τη φωτογραφία θυμάμαι την Παυλίνα Νάσιουτζικ. Τα μελαγχολικά μάτια της στοίχειωσαν μια ολόκληρη γενιά μέσα από τεράστιους τίτλους εφημερίδων. Τη θυμάμαι λυσσαλέα να επιμένει στην αθωότητα του πατέρα της, να μπαίνει ασπίδα προστασίας, να προτάσσει το στήθος της, να εξοικειώνεται με φυλακές, βία, αίμα, δάκτυλα προτεταμένα που «τους» έδειχναν οικογενειακώς. Ζόρικος αγώνας! Δύσκολος, δεν λέω. Ήταν «παιδί»… η ίδια τότε.  Μετά από πολλά χρόνια όμως , διάβασα το βιβλίο της «Μαμάδες βορείων Προαστείων « και ¨Μυκονος Μπλούζ» και  προβληματίστηκα πολύ.

Προχθές είδα τον γιό της μαζί με άλλους «επαναστάτες». Πιστεύω πως καμιά φορά η δική μας πληγή, ο δικός μας θυμός παραδίδετε σαν βόλι στα χέρια του παιδιού μας να το παίξει και να «καθαρίσει» μια «παράνομη, σάπια και άνομη κοινωνία» όπως του την «συστήσαμε»…

Μέτρα και σταθμά να .. «παίζουν». Ηθικές αξίες «ζέρσευ» πολύ ελαστικό…«Τα παιδιά, τα παιδιά»…
κ. Νάσιουτζικ ειλικρινά λυπάμαι για πολλά. Δεν  σας γνωρίζω προσωπικά και δεν έχω και τίποτα εναντίον σας.  Εκλάβετε το κείμενό μου σαν την αγωνία ενός γονιου μήπως πράξουμε και αντίστοιχα  λάθη. Μήπως παραδώσουμε τελικά στα παιδιά μας βόλι θυμού, με επαναστατική επικάλυψη , αποκρύπτοντας και από τους εαυτούς μας ακόμα το ενδεχόμενο του θανάτου …
Η βία γεννάει βία… Γεννάει Πόνο… Κρίμα!…

( Κρίμα για «Τα παιδιά» όλων… όσων χάνονται ή μπορεί να χαθούν απο το καλάσνικωφπου κράτησε ένα παιδί σαν το δικό σας. Μην το ξεχνάμε αυτό το τελευταίο !!!!! )

 

 

Aναδημοσίευση  από   http://wp.me/pcdHo-8Iy

Να στολίσουμε σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο;


Happy Christmas

Happy Christmas

Μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι ή δουλεύεις στον υπολογιστή;

-Κάτι κάνω, αλλά πες μου, κορίτσι μου.

-Να στολίσουμε σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Μισό! Μισό! Τώρα  τα … » χώνω »   σε έναν τύπο στο φέισμπουκ…. Τι με ρώτησες;

-Να στολίσουμε σήμερα το δέντρο;

-Κορίτσι μου, για αυτά τα θέματα υπεύθυνη είναι η μαμά σου, έχουμε πει! . Αυτήν  ρώτα!

-Μα η μαμά βλέπει Κωστόπουλο και Τζένη!

-Η οικογένεια είναι πιο σημαντική από αυτούς πες της .¨ελα μωρό μου, τι  με κοιτάς …;; Πήγαινε!

(Ένα λεπτό αργότερα)

- Μπαμπά, τη ρώτησα. Λέει να το στολίσουμε το δέντρο. Αλλά να την αφήσουμε ήσυχη να  χαλαρώσει κι αυτή λίγο γιατί τα έχει παίξει από το πρωί….

-Μάλιστα, λες και εμείς τα ξύνουμε. Δεν μου λες, βρε παιδί μου, δεν είναι λίγο νωρίς για το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Τι νωρίς  καλέ  μπαμπά! Όπου νάναι τελειώνει η πρώτη βδομάδα του Δεκέμβρη…

-Διάβασα κάπου ότι είναι λάθος να ξεκινάει η εορταστική περίοδος από τόσο νωρίς. Τονώνεται βέβαια η αγορά, αλλά μετά τις γιορτές εντείνεται η κατάθλιψη.

-Τι είναι κατάθλιψη;

-Είναι μια αρρώστια. …Όσοι πάσχουν από αυτήν  χάνουν το κέφι τους για ζωή. Είναι  κολλημένοι στον υπολογιστή και στην τηλεόραση. Κατάλαβες;

-Οι φίλες μου, η Αστάρτη και η Ανδρομέδα, έχουν στολίσει δέντρο από την προηγούμενη εβδομάδα. Και δεν έχουν κατάθλιψη.

-Αστάρτη και Ανδρομέδα; Καλά, τι ονόματα είναι αυτά που δίνουν στα παιδιά τους… Χάθηκε το Μαρία, το Ελένη; Δίκιο δεν έχω βρε  Νεφέλη μου ;

-Έχουμε μια Ελένη στην τάξη, μπαμπά. Είναι η διπλανή του Κυναίγειρου.

-Έχετε και Κυναίγειρο;

-Ναι, είναι το παιδί που ο μπαμπάς του ήρθε και έκανε φασαρία στο σχολείο. Να σου πω πώς έγιναν όλα;

-Και δεν μου λες…;;

-Να, ο Κυναίγειρος ζωγράφισε κάτι στο θρανίο του. Και η κυρία είπε πως αυτό είναι μια σβάστικα και να μην το ξανακάνει γιατί είναι κακό πράγμα. Τότε ο Κυναίγειρος πήγε και το είπε στον μπαμπά του και εκείνος ήρθε και κατσάδιασε την κυρία. Την είπε αγράμματη και αναρχικιά  επειδή αυτό που ζωγράφισε ο Κυναίγειρος είναι ένα σύμβολο που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες. Και ότι αν συνεχίσει να λέει τέτοια πράγματα στα παιδιά θα τη βρούνε σε κανένα χαντάκι!  Κι ο διευθυντής είπε στην κυρία να αποφεύγει τα πολιτικά στο σχολείο και μετά ο Κυναίγειρος γέμισε την τάξη με αρχαία σύμβολα και η κυρία έκανε το κορόιδο. Ε, μπαμπά! Με  ακούς, καλέ,  που σου μιλάω;

-Συγγνώμη Νεφέλη μου. Έγραφα ένα τουίτ , τι μου έλεγες;

-Για το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σου έλεγα!  Θα το στολίσουμε;

-Α ναι. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα που το θυμήθηκα, ξέρεις τι άκουσα τις προάλλες στην τηλεόραση; Ότι δεν είναι ελληνικό έθιμο. Μας το έφεραν οι Βαυαροί!

-Τι είναι οι Βαυαροί;

-Είναι κάτι Γερμανοί. Σαν τη Μέρκελ.

-Τι είναι η Μέρκελ;

-Καλά, δευτέρα δημοτικού και δεν ξέρεις τη Μέρκελ;

-Τρίτη πάω, σου έχω πει!

-Ακόμα χειρότερα. Μάλλον φταίνε οι υπολογιστές και η τηλεόραση που σας προκαλούν αδυναμία συγκέντρωσης. Εγώ στην ηλικία σου ήξερα όλους τους ήρωες του 1821 απ’ έξω και ανακατωτά. Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη…

-Μπαμπά είσαι άσχετος σου λέω . Κωνσταντίνο τον έλεγαν τον Κολοκοτρώνη!

-Ποιός σας το είπε αυτό Νεφελάκι μου; Η δασκάλα σας;

-Όχι! Ο  Κυναίγειρος. Ο μπαμπάς του είναι φίλος με έναν πολύ σοφό κύριο που τον λένε Παναγιώταρο και έτσι αυτά τα πράγματα τα παίζει στα δάχτυλα. Θα στολίσουμε δέντρο;

-Μα από τώρα ;

- Ναι αλλά η Αστάρτη και η Ανδρομέδα έχουν στολίσει!  Και δεν είναι Βαυαρές.

-Δεν έχουμε στολίδια! Τα  έσπασα  όλα πέρσι που τσακωθήκαμε με τη μαμά. Θυμάσαι;

-Δεν πειράζει  μπαμπά μου…μπορούμε να πάμε να αγοράσουμε σε αυτό το μεγάλο πολυκατάστημα παιχνιδιών. Τα έχει πολύ φτηνά. Να φανταστείς, αγόρασε από εκεί μέχρι και η μητέρα της Αστάρτης που βγάζει 250 ευρώ το μήνα.

-250 ευρώ; Πού δουλεύει και πληρώνεται τόσο λίγο;

-Εκεί, στο πολυκατάστημα παιχνιδιών! Τόσο τους πληρώνουν. Αλλά πάλι καλά, λέει η Αστάρτη, γιατί αλλιώς ούτε δέντρο δεν θα μπορούσαν να στολίσουν. Και γίνονται Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Δεν γίνονται ε;

-Όχι!

-Δίκιο έχεις. Τώρα, περίμενε. Βρίζω άλλον έναν καραγκιόζη στο φέισμπουκ και πάω να το κατεβάσω από το πατάρι.

-Ευχαριστώ! Είσαι ο πιο καλός μπαμπάς του κόσμου!

-Καλύτερος και από τον μπαμπά του Κυναίγειρου;

-Εντάξει, μην υπερβάλουμε κιόλας…

Υγ .  Μεταξύ σοβαρού κι αστείου  το στόλισα το δεντράκι    και μάλιστα από την ανάποδη!