Δεν ήξερα ότι υπήρχε παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στην καθαρίστρια. Όχι γιατί υποτιμώ τη δουλειά τους- ή δουλειά δεν είναι ντροπή – αλλά γιατί ποτέ δεν παρακολουθούσα τις παγκόσμιες μέρες. Μόνο δυο τρεις από αυτές φρόντιζα πάντα να μην διαφεύγουν από την αντίληψη μου.. Ώσπου κάπου μεσα την κουβέντα μας, αναφερθηκε κι αυτό !
Ώρες μετά και αφού πρώτα σκέφτηκα τα όσα ειπώθηκαν κι από τους δυο μας , αφού ξεκούρασα τον πονεμένο μου μηνίσκο ξαπλώνοντας τον στον καναπέ , είπα να γράψω …
Θα σου διηγηθώ μια ιστορία αληθινή … Όπως τη θυμάμαι στα τόσα χρόνια που πέρασαν .
Την ιστορία μου με «την καθαρίστρια που άφησα πίσω μου»
Θα καταλάβεις όμως ακολουθώντας την αφήγηση μου.
Στα νιάτα μου, ξαφνικά, από ανέμελη φοιτήτρια, βρέθηκα εργαζόμενη , με σύζυγο, μωρό παιδί και αδελφό στο σπίτι.. ( θυμίζει την γνωστή Ελληνική ταινία? ) Ισως … αλλά οι συνθήκες , βλέπεις…
Η αμάθεια μου στις δουλειές του σπιτιού, οι απαιτήσεις της δουλειάς μου από τη μια, και ένα εξοντωτικό ωράριο, η τσαπατσουλιά των αρσενικών του σπιτιού μου, η έντονη ανάγκη μου για ένα περιβάλλον νοικοκυρεμένο κι όμορφο, σε συνδιασμό με την σοβινιστική νοοτροπία τους «αυτές είναι γυναικείες δουλειές», από την άλλη, σύντομα με ανάγκασαν σε αυτή την αγγελία :
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΟΠΕΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΣΠΙΤΙΟΥ. ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΕΞΗ ΩΡΕΣ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΜΙΣΘΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛ. 210-6823304.
Και η κοπέλα βρέθηκε …Και δεν την μία . Ήταν μία που .. άλλαζε … κατά καιρούς …
Με την πρώτη τα πηγαίναμε καλά γιατί κι εγώ ήμουν άπειρη και έκανε εκεί μέσα, ότι ήθελε! Σαν στο σπίτι της που λέμε! Εγώ ήμουν ευτυχισμένη γιατί το Σάββατο που μου έμενε ελεύθερο δεν είχα να σιδερώσω και να μαγειρέψω. Αυτή με έμαθε πως για βραδινό, το μενού να έχει «Κινέζικο» ! Στην αρχή παραγγέλνοντας το στο μαγαζί που δούλευε ο άντρας της σαν delivery και μετά ζεσταίνοντας και σερβιρίζοντας το, και αργότερα πώς να το μαγειρεύω αυτοπροσώπως!
Είμαστε μια χαρά οι δυο μας. Με βόηθαγε σημαντικά και η παρουσία της ήταν πάντα διακριτική μέσα στον χώρο μας, χωρίς να καταδυναστεύει ή να στενοχωρεί η μια την άλλη, μια παρόλο που δεν κρύβω, το μεροκάματό της επιβάρυνε αρκετά τον «σφιχτό» οικογενειακό μας προϋπολογισμό.
Οι δρόμοι μας χώρισαν, ύστερα από τρια χρόνια νεανικής κι ανέμελης σχέσης γιατί μετακόμισε στην πατρίδα της…
Η επόμενη σχέση μου με την καθαρίστρια ήταν οδυνηρή. Γιατί αυτή η σχέση έχει χτιστεί πάνω στους 60 βαθμούς, που τα ευαίσθητα χρωματιστά ρουχαλάκια μου γίνανε κουρέλια ! Που τα εσώρουχα βγήκαν φύλλο και φτερό. Που τα καλσόν .. Ποια καλσόν ? Αμα τα ξαναδείς, γράψε μου. Που τα χειροποίητα πουλοβεράκια μου έγιναν size παιδικό !
Το διαλύσαμε ! Γιατί άμα έκανε κρύο βαριόταν να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι και να ‘ρθει. Κι όταν ερχόταν μας καταδυνάστευε. Βαριόταν να σκύψει και να σκουπίσει κάτω από το κρεβατάκι μου σε αντίθεση με το σιδέρωμα που το ξεπέταγε χωρίς μούρη. Και συχνά μου γκρίνιαζε! Μεγάλο σπίτι! Πολλές οι δουλειές ! Κι ας μην έβρισκε ποτέ ροχάλες στα τασάκια , τα εσώρουχα μας πεταμένα στο πάτωμα , μεταχειρισμένα condoms κάτω από το κρεβάτι, κι ας άδειαζα εγώ το καλάθι των απλύτων στον πλυντήριο των ρούχων , και το καλαθάκι του μπάνιου στα σκουπίδια που μόνη μου πέταγα στον κάδο της γειτονιάς!
Το διαλύσαμε γιατί γενικά βαριόταν που ζούσε! Kαι γιατί άμα βαριόταν πάρα πάρα πολύ, έπιανε τη σφουγγαρίστρα του μπαλκονιού –που σφουγγάριζε τα τσίσα του Mπούμπη– και σφουγγάριζε και το σπίτι. Kαι γιατί τα Καλοκαίρια άμα τύχαινε να αλλάζει γνώμη–πού να τρέχει τώρα σπίτι μου να καθαρίζει με τέτοια ζέστη – παρέμενε στα Κουφονήσια ,απροειδοποίητα, για μια βδομάδα ακόμα γιατί δεν πέρασε λέει το πλοίο της γραμμής! ! με τον τρόπο αυτ’ο καθόριζε αυτή μαλλον το πότε θα φύγουμε ή το πότε θα επιστρεψουμε από τις δικές μας διακοπές…
Kαι γιατί όπως μου είπε μια μέρα που συζητούσαμε για την κρίση στη «σχέση μας», μου δήλωσε γελώντας : «βαριέμαι να είμαι καθαρίστρια, εγώ είμαι γεννημένη Κυρά» . Kαλά! Tο μόνο που δεν βαριόταν ήταν τα πρωινάδικα! Kαι όταν της ξέκοψα ότι τηλεόραση δεν ξανανοίγει, έβαζε ραδιόφωνο.
Στα χρόνια που περάσαμε μαζί, διαπίστωσα ότι η Νίτσα έχει ένα βαρύ οικογενειακό ιστορικό.Οι δικοί της , παππούς .. γιαγιά .. κάτι θειοί της πέθαιναν όλοι από καρδιακά νοσήματα – κάθε φορά «στη μέρα μου»( Παρασκευή) ! Ο άντρας της έπεσε καμιά δεκαριά φορές απ’ την οικοδομή και έσπασε ό,τι σπάει.Η κόρη της ανέβαζε κάθε τρεις και λίγο σαράντα πυρετό, ενώ η ίδια έπαθε ως και πνευμονία. Δράμα! . Kάθε Παρασκευή έτρεμα τι θα τους συμβεί των ανθρώπων αύριο πρωί. Όσο για την ίδια, άστα..
Mια μέρα έβαλε νερό στο σίδερο χωρίς να το βγάλει απ’ την πρίζα και λίγο έλειψε να γίνουμε Kούγκι.
Tο προτελευταίο χτύπημα μου το έδωσε όταν ανακάλυψα ότι έχει καταργήσει το απορρυπαντικό γιατί «σκέτο το νερό καθαρίζει καλύτερα».!
Kαι ήρθε η καινούργια. H Σλάβα ,από τη Ρουμανία … Λεπτή σαν μανεκεν αλλά μυώδης και ευθυτενής!Δυνατή, να πιάνει την πέτρα και να τη στύβει. Kι επίσης, συνεπής, δουλευταρού, προσγειωμένη και μητρική. Πολύ μητρική. Πάρα πολύ. Έβαλε τα χέρια στη μέση, έριξε μια ματιά στο σπίτι και γάβγισε: «Πόσο καιρό έχει να μπει γυναίκα εδώ μέσα;». Άνοιξε συρτάρια, ταχτοποίησε κάλτσες, βρακιά, φανελάκια, γλάστρες στο μπαλκόνι. Θεά! Mέσα σε μια μέρα. Φεύγοντας, την ώρα που έκλεινε τη πόρτα πίσω της, γύρισε απότομα και με κάρφωσε μέσα απ’ τις γρίλιες των ματιών της. «Aν τα ανακατέψεις θα σου κόψω τα πόδια!» και, ράους, αποχώρησε! Kαι άρχισαν οι διωγμοί.
« κυρά μου, !!!!»
Nαι;
«Tι κάνεις εκεί;»
Διαβάζω .
«Nα τα αφήσεις και να έρθεις να με βοηθήσεις, πνίγομαι».
Tης εξήγησα ότι αν μπορούσα να κάνω τέτοιες δουλειές, δεν θα την προσελάμβανα και μάλιστα καλοπληρώνοντας την… Να μας κάνεις τη χάρη! . Kαι μας την έκανε! Mε μούτρα ως το πάτωμα. Mε την αγριοφωνάρα μέσα στα αυτιά μου. Λες και είχα τη Σαπφώ Nοταρά στο σπίτι. Ένα μεσημέρι που διάβαζα κάτι, καθισμένη στο γραφείο μου προσπαθώντας μάταια να συγκεντρωθώ, λύσσαξε. « Κυράααα !!!!»
Λέγεται. Kαι ευπειθώς, αναφέρω, έτρεξα να παρουσιαστώ.
«Kάνε μου ένα καφέ, είμαι πτώμα».
Kόλαση η ζωή μου. Tο σίδερο δεν σιδερώνει και να πάρεις άλλο, η ηλεκτρική σκούπα δεν ρουφάει και αυτό το χαλί να το πετάξεις γιατί βγάζει πολύ μαλλί.
Έμπαινε η Γκεστάπο πρωί πρωί και μας έπιανε τρεμούλα, στεκόμασταν όλοι κλαρίνο.
«Tη σφουγγαρίστρα να μην την ξαναπειράξεις από ‘κει που τη βάζω».
Mάλιστα. Συγνώμη.
«Tι κάνεις εκεί;» Γράφω, συγνώμη.
«Σήκω, έξω από το γραφείο. Θέλω να βάλω ηλεκτρική».
Kαι πού να πάω; «Nα πας από κεί! ».
Tαμπουρώθηκα κι εγώ στο μπάνιο, με το βιβλίο μου παραμάσχαλα ,κάθισε κι ο Μπούμπης ήσυχος ήσυχος απ έξω και περιμέναμε να έρθει να μας βρει και να μας κάνει σαπούνι!
Μόνο στην κρεβατακομαρα μας, δεν εισέβαλε τα πρωινα που ερχόταν , σαν σίφουνας για αν σκουπίσει γιατί, εβρισκε τη πόρτα κλειστή και με sign do not disturb!
Πάει κι αυτή. Άλλη!
Tην περιμένω. Δεν λέει να φανεί. Όταν πέρασαν τρία τέταρτα, πήρε τηλέφωνο. Kλαίγοντας. «Kυρία Αλίκη , λυγμ, δεν το βρίσκω το σπίτι». Bγαίνω στο παράθυρο και τι να δω στην αυλόπορτα! Mια γιγάντια ασπιρίνη. Oλοστρόγγυλη! Όταν «γλύστρισε» μέσα διαπίστωσα ότι έχει κατάλευκο δέρμα, κατακόκκινα μάγουλα κι ένα μικρό μικρό κατακόκκινο στοματάκι σαν καρδιά. Σαν χοντρό θηλυκό καρτούν. Kάνει να μπει μέσα, εμφανίζεται σαν αίλουρος ο Μπούμπης …. κι αυτή, παθαίνει υστερία! Kλάμματα, κακό, ουρλιαχτά. «Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη , αχ, η καρδιά μου, πάρτε τον, είμαι αλλεργική!!! ».
Εξορία στον κήπο ο Μπούμπης τις Παρασκευές!
Αρχίσαμε ,ομως άλλο βιολί. O Μπούμπης να την πλησιάζει κι αυτή να ουρλιάζει σπαρακτικά κάθε δύο λεπτά! Kαι όταν εξοικειώθηκε κάπως (που λέει ο λόγος) με το γάτο άρχισε τις ερωτήσεις Μα για όλα! Μόνο φορολογική δήλωση που δεν μας ζήτησε!
«Kυρία Αλίκη ,κυρία Αλίκη, ».
Oρίστε.
«Nα πλύνω τα πιάτα;»
Όχι, καλλιεργώ μούχλα, θα βρω την πενικιλίνη αυτές τις μέρες!
«A, εγώ ρωτάω πάντα… Kυρία Αλίκη;»
Λέγε! . «Aυτά τι να τα κάνω;» Kαι μου έδειξε μια χαρτοσακούλα με μανταρίνια.
Nα βγείς στο μπαλκόνι, να «πετροβολάς» τους περαστικούς !
«Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη».
Oρίστε. «Nα καθαρίσω τον πάγκο;»
Όχι να τον αφήσετε ακαθάριστο, θα περάσει ο Δήμος Aθηναίων!
«Kυρία Αλίκη… εισέβαλε ένα μεσημέρι στο γραφείο σαν αζαχ την ώρα που μιλούσαμε οι δυο μας στο τηλέφωνο και με κοίταξε σαν τον Σαίνη! »
Να χτυπάς όταν βρίσκεις κλειστή την πόρτα… Μην ανοίγεις και ..εισβάλεις !Και προπαντώς μην κρυφακούς! Ρώτα με ..
και με ρώτησε …
«Kυρία Αλίκη…»
Έλεος χριστιανή μου, τι θες, άσε με ήσυχη!
Kαι να τα κλάματα.! Mνήσθητί μου Kύριε, Μα που τις βρίσκω; Στη διαλογή?
«Eγώ να ξέρετε πληρώνομαι με τη φορά, όχι με την ώρα»!
Δηλαδή;
«Άμα κάνω γρήγορα τις δουλειές μου, γιατί να κάτσω εξάωρο;»
Kαι άρχισε να τρέχει μέσα στο σπίτι πάνω κάτω με τους κουβάδες στο ένα χέρι, τις σκούπες στο άλλο και το ξεσκονόπανο στον ώμο.
Kαι την έδιωξα!!!
Kαι τα ‘κανα όλα μόνη μου για ένα μικρό διάστημα . Αλλά το παράκανα κι εγώ στις δουλειές και στην εργασιοθεραπεία γιατί μου έλειπες και δεν ήθελα να στο ομολογήσω, κι αντ αυτού , έλεγα άλλα, -χαζά …. μαυλακίες . Ώσπου κάποια μέρα, μετά από αυτό μ έπιασε ο μηνίσκος μου και μ εκδικήθηκε.. !
Kαι ενώ μου έλειπε η πρώτη μου καθαρίστρια, η Σάρα, έστω η Νίτσα, να ‘ρθει πίσω μια γλυκιά Παρασκευή πρωί και να κάψει με το σίδερο το μεταξωτό μου πουκάμισο που της ξέφυγε τόσα χρόνια, να ρίξει βρωμόνερα στα ρούχα των από κάτω όπως τον παλιό καλό καιρό, να σφουγγαρίσει το πάτωμα του σαλονιού με την κατουρημένη σφουγγαρίστρα, και να αποτελειώσει το νευρικό μου σύστημα … την περασμένη βδομάδα είχαμε οντισιόν! Εγώ στο σαλονάκι κι ο Μπούμπης δίπλα να χουρχουρίζει στο καλάθι του.
Η καινούρια μου φάνηκε γλυκός άνθρωπος . Χαμογελαστή, και ευγενική προσφέρθηκε να φτιάξει αυτή τους καφέδες όσο εγώ έβαζα το νεραντζάκι στα πιατάκια μας.
Μου τη σύστησε η μαμά μιας φίλης μου. Πηγαίνει χρόνια και τη βοηθάει .
Η Αννέτα , γύρω στα 35 εδώ και δέκα χρόνια ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Μετανάστρια από το Αργυρόκαστρο Εργάζεται πολύ σκληρά, όπως οι περισσότερες γυναίκες μετανάστριες. Πηγαίνει σε τρία – τέσσερα σπίτια την βδομάδα σαν καθαρίστρια, σε σπίτια πλουσίων και μη πλουσίων. Τα χαρτιά της τα έφτιαξε πρόσφατα με πολύ κόπο. Με πολλές ώρες υπομονής και ταπείνωσης στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Χρόνια περίμενε την κανονική άδεια παραμονής της. Κυκλοφορούσε με την περίφημη βεβαίωση, μισή νόμιμη και μισή παράνομη. Έτσι, η δόλια περιμένει πώς και πώς τις γιορτές του Πάσχα, για να πάει πίσω να δει τους δικούς της. Ελα όμως, που ο γιος της, ο Έλβις, ένας άριστος σε ελληνικό σχολείο μαθητής , δεν θέλει να πάνε. «Μαμά, εγώ δεν ξέρω κανέναν εκεί πάνω» της είπε. Κι εγώ του το επιτρέπω να το επιβάλει γιατί είναι καλό παιδί και άριστος μαθητής. (H Αννέτα μου το είπε όλο αυτό με μεγάλο παράπονο, λες και της είχε συμβεί ανεπανόρθωτη συμφορά.) Σκέφτομαι όμως έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η ξενιτιά.
Ο δεκαπεντάχρονος γιος της Αννέτας , πιστεύω, διαφέρει σε πολλά πράγματα από αυτήν. Εκείνος μεγάλωσε στην Ελλάδα και θεωρεί τον εαυτό του «από εδώ» πλέον. Δεν φοβάται μήπως τον προδίδει η προφορά του! Δεν έχει τέτοια κολλήματα γιατί δεν μιλά σπαστά τα ελληνικά όπως οι προηγούμενοι δικοί του.
Αυτόν υποθέτω θα τον κάνουν να γελάει οι έπαινοι του τύπου: «Τι ωραία τα μιλάς τα ελληνικά». Τα παιδιά, όπως ο Έλβις, δεν κρύβονται για να είναι αόρατα, όπως έκανε παλιά η Αννέτα..
Μου φαίνεται πως στην οικογένεια τους δεν θωπεύουν τον πόνο της ξενιτιάς λέγοντας: μια μέρα θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα! Αυτός ο γυρισμός, ο επαναπατρισμός, ίσως δεν συμβεί ποτέ. Ισως για την Αννέτα η σκέψη αυτή, κάποτε να ήταν μια έξοδος κινδύνου για να αντέξει το ανυπόφορο βάρος του να είσαι ξένος, του να σε βλέπουν και να σε μεταχειρίζονται ως ξένο, κάποιες άλλες «κυράδες» …
Για παιδιά όπως ο Έλβις και γυναίκες όπως η Αννέτα , εκ των πραγμάτων, η πατρίδα τους είναι αυτή εδώ. Στα ελληνικά ερωτεύονται, παραπονιούνται, ονειρεύονται, καταριούνται. Δεν έχουν παρά δύο επιλογές: να την αγαπήσουν τη νέα πατρίδα τους ή να τη μισήσουν!
Όχι πάντως να την εγκαταλείψουν. Ό,τι έχαν να χάσουν εκεί το είχαν ήδη χάσει πριν, γι αυτό κι έφυγαν ! Και την αγάπησαν κι ότι έχουν να κερδίσουν το κερδίζουν εδώ , σε αυτό το μέρος που τους έφερε η ζωή τους!
… να είναι καλά και να είναι ανάμεσα μας , κοντά μου όσο μπορει, μέσα απ’ό συγκεκριμένα όρια που εχουν τεθεί και σε συνθήκες αμοιβαίου σεβασμού, κατανόησης και αξιοπρέπειας ωστε να μπορουμε να συνυπάρξουμε χωρις να καταδυναστευουμε η μια την άλλη!
Χρόνια Πολλά …
θα τα βρούμε οι δυο μας ελπίζω …
Το ωραίο με το πραγματικό ενδιαφέρον, “το νοιάξιμο “
- ή όπως αλλιώς θέλεις πες το- είναι,
ότι κάθε τόσο ανακαλύπτεις ένα νέο ορισμό του!
Κι ας μην έχει όνομα… ή ας έχει και δεν το ξέρεις, ή το ξέρεις και δεν το
προσδιορίζεις!
- Eίναι αυτό που σε κάνει να του μιλάς ανοιχτά για όλα σε απασχολούν. Kαι αν, και κάτι ακόμα αν κρατάς για τον εαυτό σου, αυτός να έχει τον τρόπο να το καταλάβει και να στο βγάλει – είτε σωπαίνοντας είτε να περιμένει και μετά βάζοντάς σου τις φωνές να σε ρωτήσει :«Τι έχεις? Μίλα! Σε νιώθω! Σκας! »
- Eίναι αυτή η υπόσχεση στον εαυτό σου , ότι δεν θα του κρύψεις ποτέ κάτι !
- Eίναι που ποτέ δεν κάνεις «πολιτική » μαζί του ( λες αυτό που σου έρχεται όπως το νιώθεις εκείνη τη στιγμή) Κι αν δεν το πεις καλά ή αν δεν το πεις όπως το περιμένει και αν ενοχληθεί ή σου θυμώσει, όλα θα είναι καλά την επομένη φορά που θα ανταμώσετε! ( που ποτέ δεν το κρατάει, τελικά, γιατί απλά έβγαλες αυτό που είχες μέσα σου και όχι κάτι ψεύτικο …)
- Είναι ότι δέχεσαι τις επιλογές του, εμπιστεύεσαι κι αποδέχεσαι την κριτική του. Είναι αυτό που σαν διαφωνείτε κάθετα, καθόσαστε και το συζητάτε …
ακόμα , κι αν τελικά … “σκοτωθείτε” επιμένοντας σιωπηρά ο καθένας στην
άποψη του.
- Είναι να σε υποστηρίζει όταν δεν βλέπεις κάτι καθαρά, με το να καθίσει ιδιαιτέρως και να στο εξηγήσει.. Θα θα στο πει μια φορά και μετά…. “κόψε το λαιμό σου ” και … αποτραβιέται…
Κι όταν πια κάποια στιγμή καταλάβεις, και είσαι έτοιμη «να τον κόψεις» ,
έχει βάλει στην γκιλοτίνα τον δικό του και εσύ τον τραβάς πίσω
για να σωθείται και οι δυο! ( αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της
αυθεντικότητας του)
- Είναι ότι έχει τη ζωή και στον χρόνο του και κάποιους άλλους ανθρώπους –πέρα από σένα- και αυτό σου αρέσει-γιατί τον θες δυνατό και αυτό προϋποθέτει πολλούς γύρω του!!! Eτσι με τη σειρά τους αυτοί που τον αγαπάνε ποτέ δεν θα ενοχληθούν από τη δική σας σχέση.
- Είναι ότι ακόμα κι όταν πνίγεται ασχολείται με ότι σε απασχολεί ( κι ας μη στο λέει) κι ας σου διαθέσει λίγο μονάχα χρόνο από τον ελάχιστο ελευθερο του….
- Είναι ότι ξεκινώντας μια νέα δουλειά, στο είπε πρώιμα, γιατί εμπιστεύεται το ένστικτό σου, ή για το καλό , για το γούρι. Είναι ότι μοιράστηκε μαζί σου τις πρώτες του αγωνίες γι αυτήν και τη χαρά του μαζί σου, όταν την κέρδισε και την ξεκίνησε !
- Είναι που όταν έρχεται και τα δικά σου του «λες» , και «κλαις» (καμμια φορά), αυτός έχει πάντα κάτι να σου πει . Και ακόμα κι αν δεν έχει , στο τέλος βρίσκεται η άκρη, επειδή ακριβώς βρήκες κάποιον να σε ακούσει (και αυτό είχες ανάγκη). Κάποιον να σε ακούσει!
- Είναι που πάντα θυμάται όσα κατά καιρούς είχατε σιωπηρά υποσχεθεί (άσχετα αν δεν το δείχνει/εις) και εσύ ποτέ δεν ξεχνάς ότι του χρωστάς , γιατί αυτοί που νοιάζονται, δεν κρατάνε λογαριασμούς και δευτέρια!
Αν και ήδη 6 Νοέμβρη, ΚΑΛΟ ΜΑΣ ΜΗΝΑ …και μιας και πάλι τα σύννεφα σήμερα έχουν κατέβει ως χαμηλα το παραθύρι εύχομαι και ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ.
Οι φωτογραφίες είναι δικές μου, φρέσκες από τον μικρό χτεσινό μας περίπατο στη νοτισμένη πόλη και στις χαρίζω … Απόλαυσε τις έστω κι έτσι … μιας και την ώρα που εστίαζα οι σκέψεις μου ήταν οι παραπάνω.
Τσίχλα, μίνι, τακούνι, σκουλαρίκια, χαβαλές και “την 28η Οκτωβρίου διώξαμε τους …Τούρκους”…
Ακόμα και η 28η Οκτωβρίου περνάει κρίση!
Από μικρό κι από τρελλό μαθαίνεις την αλήθεια… Και η αλήθεια είναι πως πολύ λίγα παιδιά ειδικά στο Δημοτικό, συνειδητοποιούν το γιατί παρελαύνουν, το γιατί στα σχολειά μας γίνονται όλες αυτές τις επετειακές εκδηλώσεις στις εθνικές μας γιορτές,και … τελικά μέσα τους μπερδεύουν με πιο λαό πολεμήσαμε κάθε φορά!
Πέρυσι είχε συζητηθεί το ενδεχόμενο να σταματήσουν οι παρελάσεις που τόσο επιβαρύνουν οικονομικά τον κρατικό προϋπολογισμό. Ακούστηκαν διάφορες απόψεις. Μεταξύ μας συμφωνώ κι εγώ απόλυτα στο σταμάτημα των παρελάσεων …
Στον επετειακό εορτασμό όμως λέω σαφώς ναι!
Γιατί αν σταματήσουν κι αυτές θα θυμάται κανείς έραγε, τι έγινε τότε και γιατί; Πόσο αίμα χύθηκε για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι;
Ακούγεται ότι φέτος σε πολλά σχολεία, εξαιτίας της αόρατης απειλής της μοδάτης γρίπης δεν θα γίνουν επετειακές εκδηλώσεις. Είναι επικίνδυνο όπως λένε να μαζευτούν πολλά παιδιά σε ένα αμφιθέατρο.
_________________________________________________________________
28η Oκτωβρίου.Ένα κολλάζ από παρελάσεις !!!
Aλήθεια πόσες χώρες τα χρησιμοποιούν ακόμα…
ονομαζοντας Αpache αυτο το ελικοπτερο… 
Τσίχλα, μίνι, τακούνι, σκουλαρίκια, χαβαλές και “την 28η Οκτωβρίου διώξαμε τους …Τούρκους”… !!!
Μήπως τελικά ήρθε η ώρα να καταργήσουμε τις μαθητικές παρελάσεις;;;
Και στο Μεγάλο Χωριό της Αθήνας …περιμένοντας να ξεκινήσει η παρέλαση :
________________________________________________________________
Σχεδόν όλες οι παρελάσεις ξεκινάνε με πολύ καλούς οιωνούς. Οι μαθητές ντυμένοι με υπέροχες παραδοσιακές στολές:
Η συνέχεια όμως επιφυλάσσει εκπλήξεις…
Θαυμάστε : 
…ομοιομορφία…!!!
…κομμώσεις…
…διαγωνισμό “η πιο κοντή φούστα”…
…βραδινές εμφανίσεις…
…πασαρέλα…
…πρωινές βόλτες (μαθητών;)…
… απόλυτο συγχρονισμό!
.
..και ένα ιγκουάνα , που παρελαύνει τιμώντας αυτούς πού έπεσαν για να κυκλοφορεί αυτό, ελευθερο Pet ,
στον ώμο του μαθητή(?) !!!
Οχι παίζουμε! Απ όλα έχει ο μπαχτσές !
…επιδείξεις εσωρούχων(!!!)…
…και άλλες επιδείξεις…
…και άλλες επιδείξεις…
Και η Σπαρτιάτισσα με τη σημαία στα ύψη … 
και νύχι -νύχι… σημαιάκι !!!
Μια παρέλαση από πίσω…
| 
|
και δυο αμφας ! …
Τιμή σε κείνους που έπεσαν ή που είναι ταμένοι να φυλάνε Θερμοπύλες!
Κι άμα κατάλαβες το γιατί παρελαύνεις βρε καλόπαιδο , εμένα να μου τρυπήσεις τη μύτη!
Θαυμάστε και τους Γυμναστές/γυμνάστριες τους! ! !
Αυτός ο τσολιάς από που ξεφύτρωσε? Τσαρούχι που μας λείπει!
Δεν ξέρω πως σας φαίνεται τούτο το πανηγύρι αλλά εμένα το όλο θέαμα με προκαλεί τα μάλλα και μου βγάζει αρνητικά συναισθήματα και τάση για σχολιασμό .
Η υποκρισία που μας διακατέχει σαν λαό, δεν μας αφήνει μάλλον να δούμε αυτές τις εικόνες καθαρά …
Από την άλλη πληθαίνουν κάθε χρόνο με το χρόνο οι εικόνες των αριστούχων αλλοδαπών σημαιοφόρων που έχουν ξεπεράσει κατά πολύ σε επιδόσεις τα δικά μας “υπερήφανα” νιάτα με τις φούστες-φαρδιές ζώνες…!
_______________________________________________________________
Μου γεννήθηκε λοιπόν μία απορία σχετικά με τον σκοπό που εξυπηρετούν πλέον οι παρελάσεις… Ποιός είναι αυτός;
Μήπως “να κρατιέται ψηλά το φρόνημα των Ελλήνων” όπως άκουσα σε δελτίο ειδήσεων;
Αν το καλοσκφτείτε είναι κι αυτός ένας τρόπος…
To oτι είμαστε το μοναδικό “Ευρωπαϊκό” κράτος στο οποίο διατηρείται ο “θεσμός” των παρελάσeων , σας λέει κάτι?
Α, ξέρω, ξέρω… οι “άλλοι” δεν έχουν τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ…
κάτσε να σου εξηγήσω …
Μήπως αντί για μαθητικές παρελάσεις, θα ήταν καλύτερα τα σχολεία να διοργανώνουν εκθέσεις φωτογραφίας και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις για τον εορτασμό των επετείων ;;;
Μήπως να εστιάσουμε λοιπόν σε έναν εορτασμό που θα ενημερώνει τους μαθητές για τα ιστορικά γεγονότα του Β παγκοσμίου πολέμου, της κατοχής, του εμφύλιου πολέμου – καθώς ποτέ ή διδακτέα ύλη δεν φτάνει ως εκεί…! Η πλειοψηφία της νεολαίας μας αγνοεί τη σύγχρονη ιστορία ΄(
_______________________________________________________________
UPDATE 28 οΚΤΩΒΡΊΟΥ 2009
Τι γιορτάζουμε σήμερα?
Γιορτάζουμε την απώθηση της εισβολής των Ιταλών το 1940 , την είσοδο της χώρας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο , συγχρόνως όμως και την τραγικότερη δεκαετία της ιστορίας μας τον εικοστό αιώνα, το κόστος της οποίας ακόμη πληρώνουμε σαν λαός .
Στις περισσότερες χώρες γιορτάζουν ή το τέλος ενός πολέμου ή την απελευθέρωσή τους από τις δυνάμεις του Αξονα. Οι Έλληνες , οι κυβερνήσεις μας δηλαδή έχουν επιλέξει να γιορτάζουμε την έναρξη της εμπλοκής μας στον πόλεμο, επειδή αυτή σημαδεύτηκε από μία απρόσμενη ελληνική νίκη!
Αλλωστε, οπως ξέρουμε ο Μεταξάς, ποτέ δεν είπε το θρυλικό «Οχι». Αρκέστηκε να πει στα γαλλικά: «Alors, c’ est la guerre». Ωστε λοιπόν, ο πόλεμος…
Και ακόμα δεν μας έχει γίνει μάθημα … παρελαύνουμε…
Ποιοι άλλοι Ευρωπαίοι?
Δυστυχώς …ετσι ειναι …
Η φωτογραφία είναι σημερινή ! !
Κρεμασμένη πάνω στον Σαρωνικό, μια βραδιά, τέλη Οκτώβρη, κοιτώντας το ασημένιο του φεγγαριού που αντιφέγγιζε και γέμιζε τη θάλασσα. Μικρά ή μεγαλύτερα καΐκια, κότερα και σκάφη, που έμοιαζαν σιωπηλοί μάρτυρες του Φθινοπώρου τούτου, λικνιζονταν στην αντανάκλαση των λαμπιονιών στα νερά. Τελευταία βραδιά με μια κούπα τσαγιού σφιχτά να μου ζεσταίνει την παλάμη μουρμούρισα στον εαυτό μου : τα βράδια, τα καράβια ξυπνάνε και μιλάνε!
Δεκάδες γραφιάδες, φωτογράφοι και καλλιτέχνες έχουν περιγράψει από κάθε του οπτική γωνιά έναν μικρό Οκτώβρη σε νησάκι. Από την αξέχαστη εποχή των hot greek lovers και των τεσσάρων «S» (sea, sun, sand, sex) που έφεραν τη χώρα στο κέντρο του παγκόσμιου χάρτη του σεξο-τουρισμού, μέχρι την εποχή του άσπρου και του μπλε του Ελύτη των Κυκλάδων και της απόλαυσης του ηλιοβασιλέματος στη Οία και , την αναζήτηση του εντός μας Ροβινσώνα Κρούσου, σε νησιά που όσο πιο μικρά ήταν, τόσο πιο εντυπωσιακά ξεπρόβαλλε ο ερημίτης!
Είδα μια άλλη γωνιά του αυτή τη φορά . Εικόνα μέσα μου χρόνια θαμένη και μισοξεχασμένη. Ειδα τα πλεούμενα σαν γέφυρες πλωτές, που φέρνουν όλα αυτά τα νησάκια στα πόδια μας για να ζήσει κανείς, όχι ακριβώς τον μύθο, της σχετικής διαφήμισης, αλλά να περάσει κάποιες μέρες, κοντά στη φύση και σε δικούς ανθρώπους κι αγαπημενους και να τους στηρίξει στο ελάχιστο στην ανάγκη τους .
Ξεκίνησα και μιλούσα για τα καράβια, λοιπόν. Κάτι τέτοια χάζευα από το βεραντάκι μου και ξυπνούσαν να μου κρατούσαν συντροφιά τις ώρες που εσύ κοιμόσουν ή που η υγρασία μου τσάκιζε τον πονεμένο μου “μηνίσκο”. Δεν είχα ανάγκη από τσιγάρο ! Είχα τις βαρκούλες που λικνίζονταν στο νερό … και τις σκέψεις μου γεμάτες …
kai … τα καράβια ξυπνούσαν τα βράδια και μου μιλούσαν.
Τα επιβατηγά που ταλαιπωρούνται, ιδίως τέτοιες μέρες με τον πουνέντες * που λυσσομανούσε..
Πιο πέρα δεμένες οι θαλαμηγοί πολυτελείας, που απολαμβάνουν τη διαχείριση έμπειρων επαγγελματιών του είδους. Συνήθως συνταξιούχων ναυτικών ή ψωνισμένων με τη θάλασσα που δεν έγιναν και δε θα γίνουν ποτέ τους πραγματικοί ναυτικοί ( θα παραμείνουν του γλυκού νερού που είπα στον εαυτό μου μονολογώντας σαρκαστικά…) ξέρουν αυτοί ποιους εννοώ.
Τα μικρότερα ταχύπλοα, τα φουσκωτά και τα ιστιοφόρα, που λίγο – πολύ έχουν να πουν όλα τους ιστορίες για καπεταναίους του γλυκού νερού, απ’ τους οποίους τράβηξαν των παθών τους τον τάραχο.
Μικρότερες απο τις σημερινές, βάρκες της εφηβείας μας , που νοικιάστηκαν για μια βαρκάδα, με κουπιά ή μηχανή, κατά προτίμηση κάτω από ολόγιωμα Αυγουστιάτικα σεληνόφωτα (και παίρνει μέρες να γιομίζει και να φέγγει το αναθεματισμένο αυτό φεγγάρι!)
Ψαροκάικα, που τώρα ξεπληρώνουν φουρτούνες του χειμώνα, σκισμένα δίχτυα, αναδουλειές, δάνεια και απειλές κατάσχεσης.
Και τo κρουαζιερόπλοιο παραδίπλα , που είναι κάθε λιμάνι και καημός, κάθε καημός και δάκρυ , πόλη ολάκαιρη από μόνο του, να επιπλέει και να γυρνάει σαν την άδικη κατάρα, – προσφυγάκι, λίγο εδ ώ και λίγο παραπέρα, και αυτό ακόμη βρίσκει τα βράδια λίγες ώρες να μιλάει.
Ουτε οι ναυτικοί των επτά θαλασσών, σε παγκόσμιο ναυτιλιακό συνέδριο, δεν θα είχαν να διηγηθούν όσα λένε αυτά , αραγμένα στο μουράγιο ενός λιμανιού,δεμένα στο ντόκο, ή αραγμένα σε ενα ορμίσκο για να προφυλαχτούν από το φθινοπωρινό μπουρίνι που έφερε ο πουνέντες- ή όσα σου είπα απόψε .
Εδώ οι κατηγορίες των ανθρώπων δεν μετράνε. Η υδροφόρα φλερτάρει χωρίς κόμπλεξ το διπλανό φερυ μποτάκι που τριγυρνάει ακάματα στο στενό.Το καίκι κουτσομπολεύει με τα φουσκωτά και τα ιστιοφόρα με ένα βαρκάκι και ένα παλιό ξύλινο κρις – κραφτ. Χρηματιστήρια και δείκτες, ναύλοι , αγορές και υπεραξίες ισοπεδώνοναι στη δημοκρατία της θάλασσας!
Η ανοικτή αυτή συνέλευση των καταρτιών όλων των θαλασσών, δεν ξέρει από μήκη, βυθίσματα, φορτία, ταχύτητες και κόστος μετακίνησης. Στη καθημερινή διάταξη της συζήτησης, θέση κατέχουν μονάχα τα θέματα που αφορούν καιρούς, δύσκολα περάσματα, φουρτούνες , απόκρυφα ακρογιάλια, μυστικές σπηλιές και περιπέτειες της ζωής.
Ώρες – ώρες μιλάνε όλα τα πλοία μαζί, αλλά η αποκωδικοποίηση του σαματά είναι απλή σαν τη συνταγή του κρασάτου χταποδιού .
Υπαρχουν στιγμές που στέκονται ήσυχα και σιωπηλά. Είναι τότε που περνούν από μακριά φίλοι που κάνουν νυχτερινό απόπλου. Μικρά φωτάκια που διασχίζουν τον αγαπημένο γραφικό δίαυλο -κάτι τέτοιες νυχτιές - κόντρα τον φωτισμένο απ’ το φεγγάρι ορίζοντα, και πάνε.
Ίσως μόνο τότε είναι, μέσα σε ολόκληρη τη νύχτα, λίγες, ελάχιστες στιγμές που τα βράδια τα καράβια ξυπνάνε μα δεν μιλάνε. Μόνο περιμένουν την καταιγίδα να περάσει … κι εγώ σφίγγω την κούπα στην παλάμη και πίνω αργές μικρές γουλιές…
