17 Νοέμβρη: Kάτι ξεθωριασμένες φωτογραφίες, μνήμες και απολογισμός…


 

Ανέσυρα απο βραδύς  κάποιες ξεθωριασμένες φωτογραφίες από εκείνη την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου  Οι φωτογραφίες ξεθώρισασαν εκεί που τις είχα  καταχωνιασμένες στο συρτάρι,  όχι όμως  και οι μνήμες που έχω φυλαγμένες στο χρονοντούλαπο της ζωής μου.
Ο πρώτος κατάλογος των νεκρών, αναρτημένος στα κάγκελλα, όπου χιλιάδες κόσμου, τότε εναπόθεταν λουλούδια και καρφίτσωναν ποιήματα σαν και τούτα  δω  …

Σε σένα που χτύπησες γροθιά στο μαχαίρι
και ξάπλωσαν στο χώμα τα βόλια της σκλαβιάς
ο νους μου με δέος σού σφίγγει το χέρι
αξέχαστε μάρτυρα της λευτεριάς (Ν Παναγιωτούνης)

 

 

Εδώ Πολυτεχνείο

Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές …

την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες.

Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα

και τότε τον είδα

λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκραυγές

να τρέχει προς το θάνατο.

                     Αλέξανδρε του φώναξα

                                   Αλέξανδρε

κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,

 

πάλι και πάλι

Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο

δε βρήκα παρά στάχτη

Σ’ όλους τους δρόμους.

Οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους. (Γ Σαράντης )

17ggggg

Τα πρώτα στεφάνια, στη μνήμη αυτών που χάθηκαν και που κανείς δεν ήξερε αν ήταν διάσημοι ή  άνθρωποι της διπλανής τους πόρτας…Δεν ξέρω, αλλά κάθε χρόνο τέτοια μέρα  κάτι  βαραίνει τη σκέψη μου. Κάτι δεν μ” αφήνει να γράψω  και  να εκφράσω όλα όσα ένοιωσα στα νιάτα μου τις εμέρες εκείνες  και όλα όσα νοιώθω σήμερα…
Ίσως γιατί σήμερα νοιώθω προδομένη… ίσως γιατί σήμερα κατάλαβα ότι και αυτοί που[“αλαιψαν και αυτοί που  τότε θυσιάστηκαν προδόθηκαν αργότερα ,  ακόμα και  από κάποιους     ( από πολλούς)  συναγωνιστές τους..
DSCN1592
Κάποιοι λένε ότι το «Πολυτεχνείο» ήταν ένα ακόμη στημένο παιχνίδι του συστήματος και της Αμερικής, για τους δικούς τους σκοπούς, για την εγκαθίδρυση του καθεστώτος Ιωαννίδη και την εφαρμογή του σχέδιου Αttila 1 και Attila 2, που δεν το αποκλείεται  πλέον σήμερα.
…17 ΝΟέμβρη κι εγώ η ονειροπόλα,  κάθε τέτοια μέρα  τιμώ  και θα τιμώ αυτούς τους ονειροπόλους, που ακόμη κι αν παρασύρθηκαν σ” ένα ανίερο  παιχνίδι, πίστεψαν στο όραμα της δημοκρατίας και στην κατάλυση του πλέον χουντικού και αιμοσταγούς δικτατορικού καθεστώτος στην Ελλάδα κι  έτρεξαν, χωρίς να σκεφτούν τον κίνδυνο,  να ενωθούν με τις φωνές που απαιτούσαν τότε δημοκρατία!
Όπως και να γίνει, μπορεί να ήμουν  έφηβη  ή νεαρά δεσποινίδα τότε, όμως θυμάμαι πολύ καλά  πως ξυπνήσαμε ένα πρωί με εμβατήρια στο ραδιόφωνο και στη συνέχεια πως βίωσαν οι γονείς μας και εμείς την επταετία αυτή με την ασφάλεια να έρχεται και να πέρνει νύχτα τον γείτονα τον αριστερό για τη Μακρόνησο και τον αστυνόμο να φακελώνει τον φίλο μας φοιτητή και να του «κόβουν» την αναβολή απο το στρατό.. διότι δεν συνεμορφώθει προς τας υποδείξεις ..
Τους αγώνες αυτών τιμώ εγώ σήμερα, και θα το τιμώ για πάντα!
Χωρίς να αρνούμαι ότι πολλοί … αρχιαριστεροί , κυρίως ανάμεσα απο τα αρχηγόπουλα του Πολυτεχνείου  τότε,   εξαγόρασαν τους αγώνες και τη θυσία των άλλων, με τις χρυσές σημερινές καρέκλες τους!!
DSCN1591
Κοντά σαράντα χρόνια πέρασαν από τότε κι εγώ κάθε που ξημερώνει  η μέρα τούτη τόυτη  αναλογίζομαι: Υπάρχει σήμερα δημοκρατία ή μας έχει μείνει απλά η  λέξη? Μια  δίχως έννοια και περιεχόμενο;Φοβάμαι ότι το πανίσχυρο, σύγχρονο κατεστημένο σύστημα, μόνο δημοκράτες δεν εκκολάπτει και δεν ανέχεται. Ελέγχει τον κοινωνικό κορμό και κατευθύνει τους νέους ανθρώπους στο συμβιβασμό, στην υποταγήκαι  στην εξουθένωση. Δεν ανέχεται αντιστάσεις και ελεύθερα φρονήματα.
Μας θέλει όλους γονατιστούς-προσκυνητές της εξουσίας του.
Πολλοί είναι αυτοί που έχουν πια  αρχίσει να καταλαβαίνουν  τις πολυμήχανες αυτές μεθοδεύσεις του συστήματος, που σφίγγει τις δαγκάνες του, γύρω από την ιδέα μιας «νέας τάξης πραγμάτων», με στόχο την αναγκαστική καθιέρωση μιας παγκόσμιας εξουσίας, όπως αυτής που διέλυσε πρόσφατα την περιοχή των Βαλκανίων, προσπαθώντας να επιβάλει μια αναδιάταξη στο χώρο αυτό. Να επιβάλλει μια ουδέτερη και άχρωμη θρησκεία . Τη  θρησκεία του χρήματος . Μια  θρησκεία  κράμα όλων άλλων γνωστών  μας μέχρι τώρα θρησκειών με  μοναδικό  της Θεό  το Χρήμα , δια μέσου της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης  της οικονομίας» , όπου όλοι και όλα θα εξαρτώνται από  κάποιους κεντρικούς μηχανισμούς και κατευθυνόμενες διαδικασίες!!!!!!!
DSCN1589
Κοιτάζω γύρω μου .. Τίποτα δεν είναι  όπως παλιά . Τίποτα μου φαίνεται δεν  έχει  μείνει όρθιο.  Ούτε ήθος, ούτε δημοκρατία υπάρχει πια σήμερα, στο σύγχρονο κόσμο και ειδικά  στη δόλια τούτη χώρα. Μόνο μια ψεύτικη βιτρίνα, διαφημιστική όπου με έναν  αισχρό τρόπο και μια  (δήθεν)  δημοκρατία, ο οικονομικά ισχυρός επιβάλλει τη θέλησή του στην κατανάλωση και ο καταναλωτής πληρώνει τα έξοδα της δουλείας του!
Ας μη ξεγελιώμαστε από κάποια μεμονωμένα φαινόμενα δημοκρατικής λειτουργίας ή και ελεύθερης έκφρασης που επίτηδες επιτρέπουν και ανέχονται οι μεγάλοι εξουσιαστές για να παραπείθουν… ¨Οπως  π.χ κάποιες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους, κάποιες ελεγχόμενες ίσως κινητοποιήσεις από εγκάθετους εργατοπατέρες ή ακόμη κάποια «ελεύθερη έκφραση» που μπορεί να παραποιεί κι αυτή τα γεγονότα και να μεθοδεύει το «πελατειακό σύστημα» σχέσεων, μεταξύ ψηφοφόρων και κομμάτων, ώστε η συναλλαγή να συντηρεί μια δημοκρατική επίφαση.
Αν βρεθεί ποτέ μια φόρμουλα αληθινής δημοκρατίας και  αν οι πολίτες γίνουν αληθινοί δημοκράτες,  τότε το πολιτικό ήθος θα αναγεννηθεί  από μόνο του.
Για να συμβεί όμως αυτό  Ελληνάκο μου ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε λίγο περισσότερο  δημοκράτες από όσο  νιώθουμε, αρχίζοντας  από τον εαυτό  του ο καθένας  και   σεβόμενος  και εαυτόν  και αλλήλους…
Το χρωστάμε στη μνήμη αυτών που χάθηκαν τότε…
το χρωστάμε στον εαυτό μας, που τότε πιστέψε στο όραμα…
το χρωστάμε στα παιδιά μας που αφήσαμε να τους κλέψουν τα όνειρα και σε αντάλλαγμα τους επιφυλάξαμε ένα σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον…
Οσο  για  το σήμερα
Ετούτος ο Νοέμβρης να μείνει καρφωμένος μέσα στο χρόνο,
με τις ατέλειωτες του νύχτες,
με το βοριά στα στηλωμένα μάτια μας,
με τους τριγμούς κλαριών ή πατημάτων,
κρωγμούς ή συνθηματικές κραυγές συνωμοτών και ξεπουλητάδων ,,,,,,
Τα όνειρα μας δεν ευωδόθηκαν και  οι αιτίες είναι πολλές . Φταίνε αυτοί, φταίμε κι εμείς ( φταίει ως κι ο Χατζηπετρής ) !


Το μόνο που μας έχει μείνει από εκείνη τη νύχτα είναι  η δύναμη της ελεύθερης σκέψης, το θάρρος να εκφράζουμε τη γνώμη μας -με όποιο κόστος-  οι μνήμες,  μια πίκρα  για όσους αντάλλαξαν τις αγνές ιδέεςκαι τα ιδανικά που φώτιζαν το βλέμμα μας τότε.  Στα αυτιά μου σήμερα παίζει ένα λυπημένο τραγούδι του αγαπημένου της  επαναστατημένης νιότης μας- του   Μάνου του  Λοίζου..

Αυτή δυστυχώς είναι  παιδί μου,  η θλιβερή της ζωής μας και της γενιάς μας  η αλήθεια και η ιστορία  και όποιος έχει τα κότσια  την αποδέχεται όποιος δεν τα έχει, αυτοπαραμυθιάζεται!
Τι θα γιόρτασουν όλοι αυτοί  οι πουλημένοι στο Πολυτεχνείο σήμερα ;;  Μόνο τη πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών!!!
Mα εμένα ( και όλων όσων πέρασαν ή ήταν εκεί μέσα) τα μάτια  δεν δάκρυσαν τη νύχτα εκείνη μόνο για να φύγουν οι Συνταγμαρχαίοι … Έτσουζαν από τα δακρυγόνα και έκλαψαν από το χαστούκι που  άστραψε  ο αλητήριος  ασφαλίτης  γιατί διαδηλώναμε  για  μια  ζωή με αξιοπρέπεια και με ιδανικά . Αυτή τη ζωή μου/μας  την  πήραν και τη σέρνουν δεξιά και αριστερά στην Ευρώπη να ζητιανεύει και να  διαπραγματεύεται τα αδιαπραγμάτευτα!   Την πληγώνουν,  τη βιάζουν,  την εξευτιλίζουν  καθημερινά ( την έκαναν σαν τα μούτρα τους τα καθάρματα).

Μαζί της  όμως έκλεψαν  όχι μόνο τα όνειρά μας αλλά  και  τα δικά σου. Και αυτό είναι το χειρότερο. Τα όνειρα, τα σακάτεψαν-τα χτύπησαν ύπουλα  στα πόδια. Μην όμως προς Θεού, εσύ μην  τους αφήσεις να σου κλέψουν τα ιδανικά ούτε την δύναμη της  σκέψης σου, παιδί μου!

Τα ιδανικά  αγάπη μου,  δεν είναι κάτι που θυμάσαι μόνο στις εκλογές και όταν αγοράζεις εφημερίδα την Κυριακή. Είναι τρόπος ζωής  και σκέψης και συμπεριφοράς…  Mπορεί  κάποια όνειρα σου  να τα  έβαλαν,  λάθρα,   υποθήκη…  αλλά το να συλλογιέσαι  ελεύθερα   δεν μπορεί  κανείς  να στο  απαγορεύσει ή να στο κλέψει ! Μόνο αν  του παραχωρήσεις εσύ η ίδια αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα σου.

Τέτοιες μέρες ήταν θυμάμαι  που  κάποιος μου χάρισε τις σκέψεις του με τους παράτω στίχους του Μπρέχτ .

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη
κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση
αυτός πρέπει να προσέχει: διότι όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη
θα μοιραστεί την ήττα.
Ούτε καν την ήττα αποφεύγει
όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι
παλεύει για την υπόθεση του εχθρού
εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση

Έτσι για να μορφωθείς κορίτσι μου  – όπως μου είχε πει  ο φίλος

 

 

Σχετικές  Παλαιότερες Αναρτήσεις  μου :

H φωνη του Πολυτεχνείου είσαι,  εσύ κυρά μου? 

 

 

και ένα REBLOG :  Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή…

Από ψυχής η αγανάκτησή μου ( η απάντηση του Ν Μαρκάτου Ομότ. καθηγητή ΕΜΠ, τ. πρύτανη στον Θου Φου )


«Διάλογος και πειθώ είναι άγνωστες λέξεις για τον πρύτανη του Παν. Αθηνών» **Αντιδημοκρατικός ο νόμος της Διαμαντοπούλου και πρέπει να καταργηθεί

unnamed

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΚΑΤΟΥ Ομότ. καθηγητή ΕΜΠ, τ. πρύτανη

Κι όμως, ο κύριος με το προκλητικά προτεταμένο χέρι και τον ολοφάνερο εκνευρισμό (που παραπέμπει σε «άλλες εποχές» που θέλουμε να ξεχάσουμε και δώσαμε αγώνες γι” αυτό) είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου, ο δάσκαλος, ο «ακαδημαϊκός».

- «Τσακιστείτε έξω, έξω, θα σας κάνω μήνυση» κραυγάζει στους 20άρηδες φοιτητές που ζητούν να παρευρίσκονται στη συνεδρίαση του συλλογικού οργάνου που λέγεται Σύγκλητος.

Ο κύριος πρύτανης επίσης είναι έξαλλος και νιώθει ότι απειλείται από μια κοπελίτσα, επειδή τον «άγγιξε» ή τον «απώθησε», όπως λέει, και φυσικά αυτό μεταφράστηκε από «μεγαλο-δημοσιογράφο» ότι «έδειρε τον πρύτανη»!

Η παιδαγωγική μέθοδος και η γνώση της εφηβικής ψυχολογίας είναι άγνωστα στον καθηγητή-δάσκαλο, που όμως είναι άριστος επαγγελματίας δικηγόρος.

Η έννοια του διαλόγου και η δύναμη της πειθούς είναι γι” αυτόν πράγματα ανύπαρκτα. Κι όμως η έννοια αυτή δουλεύει στο Πανεπιστήμιο, γιατί οι συνομιλητές μας είναι παιδιά που μόχθησαν χρόνια ολόκληρα για να γίνουν φοιτητές, διαβάζοντας ατέλειωτες ώρες και θυσιάζοντας αμέτρητες ώρες ξενοιασιάς. Μόνο «μπαχαλάκηδες» δεν είναι όπως τους αποκαλεί η «αγοραία δημοσιογραφία».

Το 1991 βρέθηκα να διαπληκτίζομαι με τον τότε πρόεδρο της ΕΦΕΕ, φοιτητή της Ιατρικής Σχολής κ. Θ.Μ., μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Ομως υπήρξε συνεχής διάλογος… Η κατάληξη ήταν ότι οι παρεξηγήσεις λύθηκαν, είμαι κουμπάρος του, γίναμε οικογενειακοί φίλοι και σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους χειρουργούς που διαθέτουμε.

Τα παιδιά προς τα οποία σκαιότατα απευθύνεται ο κύριος Φορτσάκης (προφανώς, κατά τη γνώμη μου, για να αρέσει στους ανεγκέφαλους «νοικοκυραίους» και να εξασφαλίσει μελλοντικά μια ακόμα «θέση» μετά τις δεκάδες που ήδη έχει, αφού και ο ίδιος ο πρωθυπουργός επικροτεί, πολιτικά άκομψα, τη συμπεριφορά του) είναι τα παιδιά του ελληνικού λαού, το μέλλον της Ελλάδος, οι αυριανοί γιατροί, δικηγόροι, φιλόλογοι, δάσκαλοι κ.λπ., που διαμαρτύρονται για το κατάντημα αυτής της χώρας, του πανεπιστημίου, του σχολείου για το οποίο είμαστε εμείς και μόνο εμείς υπόλογοι. Μήπως τους οφείλουμε μία συγγνώμη αντί να τα βρίζουμε;

Ακόμα και αν κάνουν λάθος (που κατά τη γνώμη μου δεν κάνουν, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση), η συμπεριφορά του πρύτανη είναι παιδαγωγικά και ανθρώπινα απαράδεκτη.

Ο κύριος Φορτσάκης προσπαθεί να εμφανιστεί ως εγγυητής της τάξης και της τήρησης του νόμου, μόνο που το κάνει με τα ΜΑΤ που απαγορεύουν την είσοδο σε καθηγητές , φοιτητές και διοικητικούς στις συνεδριάσεις των πανεπιστημιακών συλλογικών οργάνων!

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος απειλεί με μηνύσεις (προσέξτε μηνύσεις, ούτε καν το πειθαρχικό συμβούλιο) τους φοιτητές του, έστω και αν οι πράξεις τους είναι ίσως λανθασμένες.

Τα παιδιά αυτά είναι οι ίδιοι νέοι, που πάντα αγωνίζονταν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται για ένα δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, φορέα των κοινωνικών δυνάμεων αμφισβήτησης και προόδου, χώρο όπου η κοινωνία στοχάζεται τον εαυτό της, ανεξάρτητο από πολιτικές και οικονομικές κηδεμονίες.

Είναι οι φοιτητές και μαθητές εκείνοι που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις με απεργίες και καταλήψεις το Μάη του ’68 στη Γαλλία.

Είναι οι φοιτητές της Νομικής και του Πολυτεχνείου που το 1973 διέσωσαν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού, όταν η μισή πνευματική ηγεσία έκρουε παιάνες κατά την επίσκεψη των στελεχών της Χούντας στα Πανεπιστήμια, στο όνομα της δήθεν «αναγέννησης της Χώρας».

Είναι τα παιδιά που δικαιολογούν την ύπαρξή μας ως δασκάλων στα Πανεπιστήμια, και για τα οποία αξίζει να πασχίζουμε καθημερινά, για τη δική τους εκπαίδευση και κοινωνικοποίηση.

Είναι αυτά τα ίδια παιδιά που φεύγουν κάθε χρόνο για το εξωτερικό (αφού εμείς σταθήκαμε ανίκανοι να τα αξιοποιήσουμε και να τους προσφέρουμε ένα αξιοπρεπές μέλλον) και διαπρέπουν βγάζοντας ασπροπρόσωπη αυτή τη χώρα.

Γι” αυτά τα παιδιά αξίζει να εναντιωνόμαστε, ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις που ο καθένας μας πρεσβεύει, σε όσους τους στερούν την ελευθερία της σκέψης και του λόγου, τους στερούν το μέλλον και τους καταστρέφουν την ευτυχία.

Πολλά ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Παιδείας συγχαίρουν τον κ. Φορτσάκη για τη στάση του και προτάσσουν ερωτήματα του τύπου «σε ποιο Πανεπιστήμιο του εξωτερικού συμβαίνουν αυτά τα πράγματα…».

Να θυμηθούμε μήπως τις εξεγέρσεις στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ;

Να θυμηθούμε μήπως τις εξεγέρσεις των φοιτητών στην Αγγλία το 2010, όταν ξεσηκώθηκαν αντιδρώντας στο υπερδιπλασιασμό των διδάκτρων;

Τους χιλιάδες φοιτητές που ξεσηκώθηκαν διαδηλώνοντας στην πλατεία του Χονγκ Κονγκ;

Ή μήπως η λήθη είναι εσκεμμένη όπου δεν μας συμφέρει.

Απλά στις άλλες χώρες δεν υπάρχουν αιτίες «εξέγερσης». Οι κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα στα Πανεπιστήμιά τους γιατί ξέρουν ότι αυτά είναι ο καθρέπτης της οικονομικής και κοινωνικής τους δύναμης, φυτώρια του μέλλοντός τους.

Γιατί δεν τολμάτε να αναρωτηθείτε:

  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου οι φοιτητές κάνουν όρθιοι μάθημα γιατί δεν έχουν θέση να καθίσουν; Ποιο Πανεπιστήμιο κατακλύζεται από σκουπίδια, χωρίς καθαρίστριες που απολύθηκαν;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου δεν υπάρχει χαρτί και σαπούνι στις τουαλέτες;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου απολύθηκαν όλοι οι φύλακες για να προσληφθούν σεκιουριτάδες που στοιχίζουν πολύ περισσότερο;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου μειώθηκε το διοικητικό προσωπικό κατά 50%, καθιστώντας το ανίκανο να λειτουργήσει;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου ελαττώνονται οι απαιτούμενες εργαστηριακές ασκήσεις γιατί δεν υπάρχουν αναλώσιμα;
  • Ποια χώρα μείωσε κατά 80% την ήδη πενιχρή χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων της;
  • Ποια χώρα «κούρεψε» τα αποθεματικά των Πανεπιστημίων της (PSI, εμπνεύσεως Βενιζέλου, που έτσι, λέει, έσωσε τη χώρα!);
  • Ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου παράγει απόφοιτους κατά 65% ανέργους;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο οι κυβερνητικοί νόμοι απαγορεύουν τη βασική έρευνα γιατί δεν αποφέρει βραχυπρόθεσμους πόρους;

Ας απαντήσουν τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης πρώτα σε όλα αυτά τα ερωτήματα, που εσκεμμένα αποσιωπούν. Σε όποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου συνέβαιναν αυτά, οι φοιτητές θα ξεσηκώνονταν.

Ολα αυτά λοιπόν βλέπουν οι νέοι μας και αντιδρούν και δεν πρέπει να απορούμε και να μένουμε δήθεν «άφωνοι»!

Θα μου πείτε, ο κ.Φορτσάκης εξελέγη πρύτανης. Ναι, όμως με ένα νόμο (Διαμαντοπούλου) ο οποίος (άκουσον άκουσον) επιτρέπει στα Συμβούλια των Πανεπιστημίων να αποκλείουν υποψηφίους! Σύστημα δηλαδή όμοιο με εκείνο που οδήγησε δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ για να διαμαρτυρηθούν γιατί η κινεζική κυβέρνηση ήθελε να προ-επιλέξει υποψηφίους. Εκείνοι το θεώρησαν εμπαιγμό για τη δημοκρατία, εμείς όμως το ανεχόμαστε, ενώ μετέτρεψε την πανεπιστημιακή αυτοδιοίκηση σε ελεγχόμενη ολιγαρχία.

Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουμε να δεσμευτούμε για τη διατήρηση ενός δημοκρατικού – δημόσιου πανεπιστημίου στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των οργανωμένων συμφερόντων και εκείνων που εξευτέλισαν διεθνώς τη χώρα. Δεν παραχωρώ στους Φορτσάκηδες αυτού του τόπου το δικαίωμα να πολιτεύονται και να δρουν στο όνομά μου.

Διεκδικώ για τον εαυτό μου, και ελπίζω όλοι οι συνάδελφοι ενωμένοι, το δικαίωμα της αμφισβήτησης, της αξιοπρεπούς αντιπολίτευσης, της προστασίας της νεολαίας μας, της Αντίστασης στην ισοπέδωση των πάντων.

Αν ήμουν υπουργός Παιδείας δύο πράγματα θα καταργούσα άμεσα, το νόμο Διαμαντοπούλου που καταργεί την ελεύθερη έκφραση στα Πανεπιστήμια, και άρα την ουσία ύπαρξης τους, και τις εισαγωγικές εξετάσεις που πλέον θεωρώ ότι είναι άχρηστες.

Και μη μου πείτε ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε από 250 βουλευτές γιατί θα σας απαντήσω ότι είναι ακριβώς οι ίδιοι βουλευτές που ψήφισαν τα Μνημόνια και μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και το διεθνή διασυρμό.

Και επειδή θεωρώ τον εαυτό μου πρωτίστως «δάσκαλο» θα ήθελα να κλείσω αφιερώνοντας στα παιδιά:

»  Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα.

Κι αν βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου.

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους.

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι τού αύριο,

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο της το χθες.»

Χαλίλ Γκιμπράν, ( ποιητής, στοχαστής, ζωγράφος) aπο το βιβλίο του  Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Θρασίμια


 

Μια συγκλονιστική ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά έστειλε μια Χανιώτισσα η οποία έχει αναγκαστεί να μεταναστεύσει στο εξωτερικό λόγω κρίσης.
Διαβάστε την επιστολή:

«Είμαι μητέρα και εσείς αποκαλέσατε τα παιδιά μου ‘θρασίμια’ και εμένα ανάξια μητέρα»

«Στην εκδήλωση της Ο.Ν.Ε.Δ αποκαλέσατε τα παιδιά μας: «Θρασίμια που δεν έχουν αγωγή από την οικογένειά τους».

Θεωρώ απαράδεκτο από ένα πρωθυπουργό μιας χώρας να εκφράζετε με χυδαίες εκφράσεις για τους πολίτες της χώρας όπου κυβερνάει.Η ύβρις προσβάλει αυτόν που την λέει και όχι τον αποδέκτη. Αυτό, δεν σας το δίδαξαν στα πανάκριβα κολέγια που σπουδάσατε;

‘κύριε’ Σαμαρά,

Ονομάζομαι Νίκη Λατινάκη.

Δυστυχώς στο πολύ παρελθόν, ήμουν μέλος της Παράταξη σας. (Ποσό ντρέπομαι για αυτήν μου την άγνοια)

Τώρα βρίσκομαι χιλιάδες μιλιά μακριά από την χώρα μου, όχι διότι το επέλεξα, αλλά γιατί τα θρασίμια που την κυβερνούν με έδιωξαν.

Αναγκάστηκα, όπως χιλιάδες Έλληνες, χιλιάδες ’θρασίμια’ τα τελευταία τρία χρόνια.

Διότι το βιοτικό μου επίπεδο κατέρρευσε, το δικαίωμά μου για δουλειά εξανεμίστηκε.

Η Παιδεία, η Υγεία εξοντώθηκε!

Εργασιακά δικαιώματα ενός αιώνα που κερδήθηκαν με αγώνα κι αίμα από τις παλαιότερες γενιές συνθλίφτηκαν.

Το σύνταγμα, οι νόμοι, κουρελόχαρτα στα χέρια σας.

Μας πήρατε ακόμη και την ανάσα μας. Γιατί;

Για να εξοφλήσουμε ένα χρέος που δεν είναι δικό μας, ένα χρέος που εσείς, τα θρασίμια, με τα τσιράκια σας το δημιουργήσατε.

Τώρα έχετε το θράσος να μας εξοντώνετε και να ζητάτε από ένα λαό ολόκληρο, να το πληρώσει.

Εσείς κυβερνούσατε αυτήν την χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Εσείς έχετε καταθέσεις εκατομμυρίων στις Ελβετικές τράπεζες.

Εσεις εισαστε στις λίστες ΛΑΓΚΑΡΝΤ και τόσες άλλες…

ΕΣΕΙΣ και οχι τα ‘θρασίμια’.

Πουθενά δικαιοσύνη.

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο από όλα είναι ότι τα θρασίμια που κατάντησαν έτσι την χώρα μου, είναι οι δήθεν επαναστάτες της γενιάς του πολυτεχνείου το 1974.

Εσείς με τα ζιβάγκα, τα ξεθωριασμένα τζιν, την ‘άδεια τσέπη’ …που υποτίθετε είχατε όραμα για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, τις αξίες, τον λαό.

Μόλις τα ζιβάγκα γίνανε κουστούμια και γεμίσατε οι τσέπες με κλεμμένα φράγκα, οι δήθεν ονειροπόλοι επαναστάτες εξαφανίστηκαν.

Φάγατε, φάγατε. Ακόμη δεν χορτάσατε;

Άραγε έπεσε η χούντα το 1974;

Ποσό ένοχη νοιώθω απέναντι σε αυτά τα ‘θρασίμια’ που εσείς αποκαλείτε, διότι με την αγνοία μου, την μη συμμετοχή μου, την πολιτική μου αμάθεια, την ψήφο μου συνέβαλα ώστε σήμερα τα θρασίμια να μας κυβερνούν.

Δεν μπορώ να ξεχάσω ποσό μας φανατίζατε για τα τότε θρασίμια, τους σημερινούς συνεργάτες σας, τους Πασοκτζήδες. Θυμάσαι;

Ήταν τότε οι μεγαλύτεροι (εχθροί μας). Μας κλείνανε και τότε το μάτι να μην διστάσουμε να τους χτυπήσουμε, να τους εξοντώσουμε …..

ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ.

Το ίδιο έγκλημα διαπράττεται και τώρα .

Σπέρνετε διχόνοια, μίσος.

«Διαίρει και βασίλευε».

Όλοι ξέρουμε τα αγαθά της ομόνοιας και τα ολέθρια της διχόνοιας. Αλλά και όλοι ξέρουμε τις ακατονόμαστες χάρες της διχοστασίας, και ουκ ολίγοι την χαίρονται. Προπάντων, εκείνοι που λογικά, θα είχαν λιγότερες ελπίδες να επικρατήσουν.

Όπως εσείς που έχετε θρονιαστεί εδώ και τριάντα χρόνια στις πολυθρόνες σας και δεν λέτε να ξεκολλήσετε.

Σας βολεύει η διχόνοια μεταξύ μας και αυτήν επιδιώκετε .

Όχι μόνο μας διαιρείτε, μας εμπαίζετε, μας βρίζετε, υποτιμάτε την νοημοσύνη μας.

Αλλά είμαι σίγουρη πως δεν θα διστάσετε να μας βάλετε να αλληλοσπαραχτούμε προκειμένου να μην χάσετε τις χρυσές σας καρέκλες.

Δε λέω… Ναι κάποιοι βολευτήκαμε, κάποιοι συναλλαχτήκαμε, κάποιοι αδιαφορήσαμε. Ξεχαστήκαμε

Κάποιοι συνεχίζουμε να μην ξέρουμε.Έτσι έχουμε αφήσει το θεριό,να μας πνίγει κάθε μέρα .

Ο αγώνας της ζωής και του δικαίου μας θέλει συνέχεια στις επάλξεις.

Πόσοι από εμάς τους πολίτες, ή τα νέα παιδιά που εσείς φανατίζετε, παρασύρεται, έχουν διαβάσει τα μνημόνια;

Πόσοι από αυτούς που κοροϊδεύετε καθημερινά από τα Μ.Μ.Ε. ξέρουν τι υπογράφετε κάθε μέρα;

Ελπίζω. Εύχομαι. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα λογοδοτήσετε για αυτά τα εγκλήματα που διαπράττετε.

‘κύριε’ Σαμαρά,

Είμαι μητέρα και εσείς αποκαλέσατε τα παιδιά μου ‘θρασίμια’ και εμένα ανάξια μητέρα.

Ποσό λυπάμαι. Πόσο νοιώθω ένοχη, απέναντι σε αυτά τα παιδιά, που με την πολιτική μου αγνοία κάποτε σας είχα ακολουθήσει.

Εγώ είμαι υπερήφανη για αυτά που εσείς μορφωμένος και σπουδαγμένος σε πανάκριβα κολέγια αποκαλείτε ‘θρασίμια. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.

Είμαι υπερήφανη για τα ‘θρασίμια’ του Συντάγματος που πρότασσαν τα γυμνά τους στήθια μπροστά στα Εγκληματικά Μ.Α.Τ.

Είμαι υπερήφανη για τα ‘θρασίμια’ που με κόπο και ιδρώτα σπουδάζουν, παλεύουν για τα όνειρα τους και την ζωή τους μπροστά στον κάθε ‘κύριο’ Φορτσάκη.

Είμαι υπερήφανη για τα χιλιάδες ‘θρασίμια’ που διώξατε από την χώρα μας. Που προσπαθούν με ήθος και αξιοπρέπεια να σταθούν επάξια σε μια άλλη χώρα.

Εύχομαι. Πιστεύω ότι όλα αυτά τα «θρασίμια» θα γίνουν ένα!

Όλα μαζί, μια γροθιά. Μαζί με μας θα γίνουμε ορμητικό ποτάμι και θα ξεπλύνουμε την χώρα μας από τα πραγματικά ΘΡΑΣΙΜΙΑ.

Καλή Λευτεριά Ελλάδα

Νίκη Λατινάκη»

30 χρόνια διαφορά ηλικίας


diafora-ilikias

Είναι 25 ετών και συνδέεται εδώ και επτά μήνες με τον Β, 55 ετών. Η διαφορά μας είναι 30 χρόνια, αλλά η σχέση τους είναι τέλεια κατά τη Μυρτούλα .

«Αισθανόμαστε και οι δυο ερωτευμένοι και το εκφράζουμε. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά ιδεών και νοοτροπίας, αλλά με την αγάπη ξεπερνιέται»  μου είπε πάνω στην εκμυστηρίευση της.

» Για μέλλον δεν έχουμε συζητήσει, αλλά εγώ ανησυχώ. Τι θα γίνει; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί; Ποια θα είναι η αντίδραση των γονέων μου, των δικών του και του περιβάλλοντος;  Η σχέση μας είναι ακόμα κρυφή. Θα μπορέσουμε ίσως κάποτε να παντρευτούμε; Ξέρω πως είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά τον αγαπώ και δεν μπορώ πλέον να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.

- ¨Προσωπικα, (της απάντησα ) δεν έχω καμιά αντίρρηση, αν είστε ερωτευμένοι και περνάτε τόσο καλά, να συνεχίσετε τη σχέση σας απολαμβάνοντας το παρόν και μόνο το παρόν.
Σχετικά με το μέλλον, θα σε προσγειώσω  όμως λέγοντας πως ελάχιστες τέτοιες σχέσεις επιβιώνουν στο χρόνο και μάλιστα καταλήγουν σε γάμο, της αποκρίθηκα  όσο πιο στοργικά μπορούσα ( ελπίζοντας μέσα μου και  κατά βάθος πως σύντομα θα  ξεθυμάνει ο θαυμασμός που νιώθει  μέσα της για αυτόν) 

 

Αναφέρθηκα  στα στερεοτυπικά θέματα (γονείς  της , δικούς του, περιβάλλον) τα οποία πιστεύω πως είναι  μεν σχετικά δευτερεύουσας σημασίας και  τη συμβούλεψα να λάβει σοβαρά υπόψην όσα  της πουν.

Προσπάθησα να της αναλύσω τα ουσιαστικά,  σε περίπτωση που το βλέπει σαν  σχέση ζωής και γάμο. Της είπα ξεκάθαρα τις απόψεις μου , όπως της τις έλεγα κι όταν  μικρό παιδί τότε έκανε παρά με την κόρη μου ..

 

Προσπάθησα να την κάνω να συνειδητοποιήσει πως 

  • Όσο περνούν τα χρόνια η διαφορά ηλικίας  θα καθιστά τον τρόπο ζωής σας όλο και πιο ασύμβατο. Στο τρόπο ζωής υμπεριλαμβάνεται και το θέμα της σεξουαλικής ζωής. Μετά από 20 χρόνια εσύ θα είσαι 50  κι εκείνος 85.
  • Αν θελήσουν  να αποκτήσουν παιδιά, η μεγάλη διαφορά με αυτόν σαν πατέρα τους θα  είναι αποτρεπτική.
  • Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει, αλλά αν λάβουμε υπόψη τους μέσους όρους, είναι πιθανό να μείνει μόνη σε πολύ δημιουργική ηλικία.
  • Είναι πολύ νέα και δεν έχει εμπειρία ζωής. Την απαέτρτεψα από σκέψεις γάμου και παιδιών για αρκετά χρόνια ακόμα, ανεξαρτήτως της ηλικίας του .
  • Ένας γάμος προϋποθέτει συμφωνία των συζύγων σε ιδεολογικά θέματα και τρόπο ζωής. Οι διαφορές μεταξύ του ζευγαριού, που είναι ήδη εντοπισμένες, μπορεί τώρα να γεφυρώνονται εύκολα γιατί δεν μένουν  μαζί και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν  σοβαρά θέματα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε ένα γάμο.
  • Τρεις  μήνες όμορφης ερωτικής σχέσης δεν αποτελούν ικανό χρόνο για να σκεφτεί κάποιος το γάμο, όταν μάλιστα οι συνθήκες είναι αντίξοες.

Πέρα από όλα αυτά όμως , εγώ  επικεντρώσα στην ίδια .

- Πρέπει να ψάξεις αν στον έρωτά σου υπάρχει κάποιο απωθημένο (πιθανότατα πατρικής φιγούρας) και αν ο έρωτας αυτός εμπεριέχει και κάποια τάση προσκόλλησης. ( της θύμησα μιλώντας για τον βιολογικό της πατέρα που έχει χάσει νωρίς -νωρίς λόγω του ότι οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν 3 ετών ) .

- Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι τόσο μικρή το γάμο; Σπουδάζεις, εργάζεσαι, έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, κοινωνική ζωή. Φρόντισε  λοιπόν να βάλεις  γερά θεμέλια σε μια δική σου ζωή και απόλαυσε τη σχέση σου στο παρόν και  μόνο αστο παρόν , χωρίς να κάνεις ουτοπικά όνειρα τρελλά  ερωτευμένης νεαράς..

Αυτήν ελπίζω να την προσγείωσα …  Εγώ έμεινα,  βέβαια,  με τις σκέψεις αν πρέπει να μιλήσω στη μητέρα της και φίλη μου για όσα της συμβαίνουν ..

Από τη μια νιώθω πως πρέπει ( γιατί θα ήθελα στη θέση της να με ενημέρωναν αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε στο δικό μου παιδί και  έπεφτε στην αντίληψη της)   .. από την άλλη φοβάμαι μην η  «μικρή  -ενήλικη»  χάσει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο μου και δεν μου ξαναμιλήσει ποτέ και για τίποτα..

ΕΛΥΤΗΣ ο ερωτικός, ο ποιητής του Αιγαίου , της φύσης και του ονείρου .


ΕΛΥΤΗΣ

Ο Οδυσσέας Ελύτης ήρθε να καταγράψει με τον ποιητικό λόγο του το αποκορύφωμα και το απόσταγμα ενός τιτάνιου ψυχικού, πνευματικού και ηθικού αγώνα.

Όταν ξεκίνησα σήμερα  να γράψω κάτι γι αυτόν  επειδή σαν σήμερα  το 1911 γεννήθηκε,    ένιωσα μεγάλη χαρά θα μοιραζόμουν την αγάπη μου για την ποίηση του ,  μαζί σας.  Η χαρά αυτή πηγάζει  από την πεποίθηση πως έτσι ισως καταφέρω να ενώσω  κοινούς τρόπους με τους οποίους αισθανόμαστε τον κόσμο! “

Πιστεύω βαθιά πως  όποιος νιώθει  παιδί,  καταλαβαίνει την ποίηση γενικά, ειδικά όμως την ποίηση του Ελύτη, πολύ καλύτερα από τους   …  «μεγάλους».   Γιατί ¨οταν γινόμστε    «παιδιά»  στην ψυχή  μπορούμε να ξεφεύγουμε  εύκολα από τον κόσμο της πραγματικότητας με τη στενή έννοια. Όταν διαβάζουμε τα ποιήματα του γινόμαστε  πολεμιστές, νεράιδες, μελισσοπουλα  και βλέπουμε  μπροστά σας  βουνά, σπηλιές, θάλασσες. Εμείς οι μεγάλοι μπορούμε να νοιώσουμε αυτή την ελευθερία μόνο στον ύπνο, στα όνειρα. Τότε μπορούμε να κάνουμε τέτοια ταξίδια και να ζούμε σε μαγικούς κόσμους. Όταν ονειρευόμαστε ή όταν διαβάζουμε ποίηση.  Αναφέρθηκα σε τρεις λέξεις, που πιστεύω πως μας βοηθούν να κάνουμε μια περιήγηση στην ποίηση του Ελύτη.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΟΝΕΙΡΟ, ΠΟΙΗΣΗ

Ας δούμε πως μπορεί να συνδέονται αυτές οι λέξεις.
Όταν άρχισε να γράφει ο Ελύτης, στην Ελλάδα οι ποιητές  ένιωθαν την ανάγκη να ξεφύγουν από τον συνηθισμένο τρόπο γραφής που τους έδινε την εντύπωση πως έγραφαν τα ίδια και τα ίδια πράγματα. Την ίδια εποχή στον υπόλοιπο κόσμο οι ποιητές είχαν δοκιμάσει νέους, επαναστατικούς τρόπους για να γράφουν τα ποιήματά τους. Πριν αρχίσουν να δημοσιεύονται τα ποιήματα του Ελύτη ένας άλλος ποιητής που πήρε και αυτός το Νόμπελ, είχε γράψει ποιήματα που ξάφνιασαν με την τολμηρή γραφή τους: ο Γιώργος Σεφέρης.
Ο Ελύτης γοητεύτηκε από ένα κίνημα που ήταν ελάχιστα γνωστό εκείνη την εποχή στην Ελλάδα, τονυπερρεαλισμό ή τον σουρεαλισμό, όπως  συχνά τον ακούμε.

Ο Ελύτης λάτρεψε τον υπερρεαλισμό. Λάτρεψε την ελευθερία που δίνει στον ποιητή να χειριστεί την γλώσσα όπως αυτός θέλει και να αποκαλύψει ένα μυστικό κόσμο που δε βασίζεται στην περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά σε ένα εσωτερικό κόσμο που όλοι κλείνουμε μέσα μας. Ακούω συχνά κάποιους που όταν διαβάζουν ένα ποίημα λένε «δεν καταλαβαίνω.» Μα η ποίηση δεν χρησιμοποιεί την γλώσσα για να μας κάνει να καταλάβουμε,   αλλά για να αισθανθούμε. Ας διαβάσουμε ένα στίχο του Ελύτη.

«΄Ετσι συχνά όταν μιλώ για τον ήλιο μπερδεύεται στη γλώσσα μου  ένα μεγάλο τριαντάφυλλο κατακόκκινο. Αλλά δεν μου είναι βολετό να σωπάσω

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τώρα σας παρακαλώ, πέστε μου αν φαντάζεστε ένα  καθηγητή της αστροφυσικής ή της αστρονομίας να μιλάει έτσι!  Ο ποιητής όμως δεν περιγράφει, ούτε μελετάει τον ήλιο αλλά τον αισθάνεται. Και οι αισθήσεις του, τα αισθήματά του, ό,τι γεννιέται από τον ήλιο τον κάνουν να δυσκολεύεται να μιλήσει γι αυτά. Και αυτή την δυσκολία, αυτό το πνίξιμο το εκφράζει με την εικόνα ενός κόκκινου τριαντάφυλλου. Κάτι πολύ όμορφου, κάτι που έχει το κόκκινο χρώμα του ήλιου, κάτι που συμβολικά μας δίνει τον ήλιο.

Η αποστολή όμως του ποιητή  είναι να μιλήσει και δεν μπορεί να ξεφύγει από αυτό, «δεν μου είναι βολετό να σωπάσω» λέει, και συνεχίζει να παλεύει με τις λέξεις.

Ας δούμε έναν άλλο στίχο του Ελύτη.

«Κάτω στης μαργαρίτας το αλωνάκι Στήσαν τρελό χορό τα μελισσόπουλα

μαργαριτες

 

Εδώ έχουμε μια εικόνα που όλοι μας ξέρουμε. Μέλισσες που στριφογυρίζουν πάνω από ένα λουλούδι. Μια εικόνα κοινή σε όσους έχουν γνωρίσει το μεσογειακό τοπίο. Έχουμε όμως μια σειρά από «μεταφορές» μια λειτουργία πάνω στη γλώσσα που είναι η ουσία της ποίησης. Το κεντρικό μέρος του λουλουδιού που είναι κίτρινο και στρογγυλό ο ποιητής το λέει αλωνάκι κι έτσι «μεταφέρει» την εικόνα του  λουλουδιού σε έναν άλλο χώρο, προετοιμάζοντας  την επόμενη εικόνα που είναι τα μελισσόπουλα που στήνουν χορό. Και εδώ έχουν γίνει  μια σειρά από «αλλοιώσεις». Τα μελισσόπουλα προσωποποιούνται αφού οι άνθρωποι είναι αυτοί που στήνουν  χορό . Επιλέγοντας τη λέξη μελισσόπουλα αντί μέλισσες μας θυμίζει το παιδικό τραγούδι «περνά, περνά η μέλισσα, με τα μελισσόπουλα και με τα παιδόπουλα.»  Έτσι μια εικόνα που όλοι μας έχουμε δει και που μπορεί να μας είναι αδιάφορη, γίνεται η αποκάλυψη μιας νέας  πραγματικότητας, μας δίνει ένα ξάφνιασμα και μια συγκίνηση, μας επιστρέφει στην παιδική αθωότητα και μας κάνει να νιώθουμε πως την βλέπουμε για πρώτη φορά.

Ο Ελύτης έγραψε ποιήματα γεμάτα φως, ήλιο, θάλασσα, χαρά της ζωής, την πρώτη περίοδο της ποίησης του. Δικαιολογημένα τον ονόμασαν «ποιητή του Αιγαίου». Μεσολάβησε όμως η εποχή του Β! Παγκοσμίου Πολέμου και ο Ελληνικός Εμφύλιος. Όπως οι περισσότεροι λογοτέχνες έτσι και ο Ελύτης επηρεάσθηκε από τη φρίκη αυτής της εποχής. Καινούργια θέματα μπήκαν στην ποίησή του: ο θάνατος του αθώου, η αδικία, η δοκιμασία της χώρας του, η ιστορία. Στην μεγάλη  του σύνθεση το «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» καταγράφει την μακριά ιστορική πορεία της χώρας μας αλλά και την δύναμη του λόγου του Ποιητή που μπορεί να παλέψει με το Κακό και να ξαναφέρει τη χαμένη ισορροπία.

Έγραψε πάρα πολλά ποιήματα και κατάφερε να αποτυπώσει στο έργο του αυτό που  δύσκολα λέγεται με λέξεις και που δεν έχουμε άλλο τρόπο να το εκφράσουμε  και να το γνωρίσουμε παρά μόνο μέσα  από τον ποιητικό  λόγο. Πολλά ποιήματα του μελοποιήθηκαν από μεγάλους μουσικούς, αλλά και ο ίδιος έγραψε  έργα με σκοπό να γίνουν τραγούδια όπως τα «Ρω του έρωτα», τον «Ήλιο τον Ηλιάτορα» και άλλα.

Η ποδηλάτισσα (Μουσική: Μιχάλης Τρανουδάκης)

Το τρελοβάπορο (Μουσική: Δημήτρης Λάγιος)

 

Οτι και να γραψει κανεις για τον αγαπημένο ποιητή ειναι λίγο, πολύ λίγο.

Για αυτό κι εγώ  λέω να μη σας ζαλίσω κι άλλο με αναλύσεις  αλλά απλά να σας παραθέσω μια μικρή επιλογή απο το έργο που μας χάρισε πλουτίζοντας τον ψυχικό και πνευματικό μας κόσμο και  να σας αφήσω να ταξιδέψετε με τους στίχους του και να νιώσετε παιδια.. να νιώσετε ερωτευμένοι, να ονειρευτείτε να νιώσετε ελευθεροι! .

 

Ι .    Από το  Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη

 

 

lips

 

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ” αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ” αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά – κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ” από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Ακουστά σ” έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το �τι� και το �ε�
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ” αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ” αγαπώ και σ” αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

 

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ” ουρανού με τ” άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν” αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ” αλλού φερμένο
Δεν τ” αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ” ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα.

 

seagulls

 

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ” ακούς

Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ” ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ” ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ” ακούς
Είμ” εγώ, μ” ακούς
Σ” αγαπώ, μ’ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ” ακούς
Που μ” αφήνεις, που πας και ποιος, μ” ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ” τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα “ρθει μέρα, μ” ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ” ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ” ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ” ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ” ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ” ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ” ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ” ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ” ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ” ακούς

Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ” ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν” ανθίσει αλλιώς, μ” ακούς
Σ” άλλη γη, σ” άλλο αστέρι, μ” ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ” ακούς
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ” άλλους καιρούς

woman

 

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ” ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ” ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ” ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ” ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ” εγώ που φωνάζω κι είμ” εγώ που κλαίω, μ” ακούς
Σ” αγαπώ, σ” αγαπώ, μ” ακούς.

 

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ” αντάρτες απόμαχους
Από τι να “ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να “ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ” αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ” όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ” άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ” όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ” αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

hliovasilema

Έχω δει πολλά και η γη μέσ” απ” το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας

Έτσι σ” έχω κοιτάξει που μου αρκεί
Να “χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν” ακολουθεί

Και να παίζει με τ” άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ” εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ” ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
τον Παράδεισο!

 

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα

Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ” άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

IMG_7822165860763

Σ” αγαπάω μ” ακούς;
Κλαίω, πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς
και τραγουδάω για τα αλλά που πέρασαν, εάν είναι αλήθεια.
Για τα «πίστεψέ με» και τα «μη.»
Μια στον αέρα μια στη μουσική,
εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδάω
κλαίω για το σώμα πού άγγιξα και είδα τον κόσμο.
Έτσι μιλώ για “σένα και για “μένα..
Επειδή σ” αγαπάω και στην αγάπη
ξέρω να μπαίνω σαν πανσέληνος
από παντού, για “σένα
μέσα στα σεντόνια, να μαδάω λουλούδια κι έχω τη δύναμη.
Αποκοιμισμένο, να φυσάω να σε πηγαίνω παντού,
σ” έχουν ακούσει τα κύματα πως χαϊδεύεις,
πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε.»
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά.
Πάντα εσύ τ” αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτάδι,
πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει.
Το κλειστό παντζούρι εσύ, ο αέρας πού το ανοίγει εγώ.
Επειδή σ” αγαπάω και σ” αγαπάω.
Πάντα εσύ το νόμισμα και εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει
τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο.
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή που πια
δεν έχω τίποτε άλλο μες στους τέσσερις τοίχους,
το ταβάνι, το πάτωμα να φωνάζω από “σένα
και να με χτυπά η φωνή μου
να μυρίζω από “σένα και ν” αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ” αλλού φερμένο
δεν τ” αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς;
Είναι νωρίς ακόμη μέσα στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
να μιλώ για “σένα και για μένα.
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ” ακούς;
Είμ” εγώ, μ” ακούς; Σ” αγαπάω, μ” ακούς;
Πού μ” αφήνεις, που πας, μ” ακούς;
Θα “ρθει μέρα, μ” ακούς; για μας, μ” ακούς;
Πουθενά δεν πάω, μ” ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ” ακούς;
το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και μ” ακούς;
Της αγάπης μια για πάντα το κόψαμε
και δεν γίνεται ν” ανθίσει αλλιώς, μ” ακούς;
Σ” άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ” ακούς;
δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας που αγγίξαμε,
ο ίδιος, μ” ακούς;
και κανείς δεν κατάφερε από τόσον χειμώνα
κι από τόσους βοριάδες, μ” ακούς;
Νά τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ” ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ “ακούς.
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ” ακούς.
Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγώ που κλαίω, μ” ακούς;
Σ” αγαπάω, σ’ αγαπάω, μ” ακούς;
Για “σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
και γιατί, λέει, να μέλει κοντά σου να “ρθω.
Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις
και για “σένα κανείς δεν είχε ακούσει.
Μόνη να περιμένω που θα πρωτοφανείς
σαν από μια εικόνα καταστραμμένη.
Που κανείς να μην έχει δει για σένα για “σένα μόνο εγώ,
μπορεί, και η μουσική που διώχνω μέσα μου
αλλά αυτή γυρίζει δυνατότερη για “σένα,
όλα για “σένα, για “σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή.
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
έτσι σ” έχω κοιτάξει που μου αρκεί.
Να” χει ο χρόνος όλος αθωωθεί μες σε αυτά που το πέρασμα σου αφήνει.
Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί πριν από εσένα και μαζί σου.
Πήγαινε, και ας έχω εγώ χαθεί ένα κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μέσα μια φωνή κι έναν καθρέφτη να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ.
Να σε βλέπω μισό να περνάς από μπροστά μου
και μισή να κλαίω για αυτό που χάνω, σ” αγαπάω… Μ” ακούς;

Σ” αγαπώ, σ” αγαπώ, μ” ακούς.

 

ImageGen.ashx

 

 

 

 

 ΙΙ.   Από το   «Της Αγάπης Αίματα »  του Ελύτη

 

 

 

Στειρώνουμε τα ζώα μας .. Δεν δημιουργούμε καινούρια αδεσποτάκια


«Θα στείρωνα το γάτο μου, αλλά ο μπαμπάς μου διαφωνεί. Δεν θέλει να πάμε κόντρα στη φύση«.
Αριστερός ο μπαμπάς της – σπουδές στην ψυχροπολεμική Ρωσία, χρόνια ενεργός στο Κόμμα – κομμουνιστής με τα όλα του. Πώς μπορεί όμως η ιδεολογία αυτή να συνυπάρχει με την αγάπη προς τη φύση;

Τη φύση, ως σύνολο κανόνων που διέπουν τη λειτουργία του φυσικού κόσμου και κυρίως τη βιοκοινότητα των οργανισμών. Τη φύση δηλαδή ως «πολιτικό σύστημα». Σύστημα ταξικό, που χωρίζει τους «πολίτες» σε θηρευτές και θηράματα και λειτουργεί ιεραρχικά και άδικα, με τον τρόπο που επιβάλλει η τροφική αλυσίδα. Σύστημα εγωκεντρικό, γεμάτο γενετικές ανισότητες, που δεν συγχωρεί στραβοπατήματα και του οποίου οι πολίτες αγωνίζονται καθημερινά – συνειδητά ή ασυνείδητα – για τη ζωή τους, το ταίρι τους, τους απογόνους τους, τη θέση τους στην κοινότητα και την προσωπική τους περιουσία (τη φωλιά, τον κυνηγότοπο, τη λεία κλπ).

Μια βιοκοινότητα, χωρίς εγγενείς μηχανισμούς προστασίας των μελών της, που σχηματίστηκε και εξακολουθεί να σχηματίζεται από την αέναη, ανηλεή, «ναζιστική» εξελικτική διαδικασία και την επιβίωση του δυνατού. Ένα σύστημα πολιτών που λειτουργούν οπορτουνιστικά, αδιαφορώντας για την ευημερία του συνόλου – το οποίο τελικά ισορροπεί όχι εξαιτίας του αλτρουισμού τους, αλλά χάρη ενός «αόρατου χεριού» παρόμοιο με αυτό που περιγράφει ο Smith για τις αγορές.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος ο οποίος δεν επιθυμεί να πάει κόντρα σε αυτό το «τερατούργημα» να είναι ταυτόχρονα θιασώτης θεωριών που γυρίζουν την πλάτη στην ανθρώπινη φύση; Θεωριών που θέλουν το άτομο να αποβάλλει το εγώ, την ιδιοκτησία καθώς και να στερείται χώρου να ανοίξει τα φτερά του; Πώς μπορεί ο βάρβαρος νόμος της ζούγκλας, το αρχέτυπο ίσως του καπιταλιστικού μηχανισμού, να βρίσκει σύμφωνο κάποιον με αριστερές πεποιθήσεις; Πώς μπορεί η λατρεία της φύσης να συνδυάζεται με την προσδοκία απάρνησής της; Πώς μπορεί η ελπίδα πως η λέξη άνθρωπος θα γράφεται μια μέρα με κεφαλαίο να συνάδει με τη φύση; Σε τι βαθμό άλλωστε μπορεί κάποιος να αποβάλει πραγματικά τα ανθρώπινα (ζωώδη) χαρακτηριστικά του όταν απειλείται, πεινάει, κρυώνει ή ερωτεύεται; Ακόμη κι αν το επέλεγε όμως, πώς θα μπορούσε να εγγυηθεί για τη μη επιστροφή τους όταν οι συνθήκες τον ωθούσαν;

Το ότι κάποιος μαγεύεται από ένα ηλιοβασίλεμα, χαμογελά με την αδεξιότητα των πιγκουίνων και ενθουσιάζεται με αποδράσεις για rafting, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί και με τη φύση. Όλα αυτά άλλωστε δεν είναι παρά η «εξωτερική της εμφάνιση» – για να λατρέψεις πραγματικά τη φύση πρέπει να αγαπήσεις και τον εσωτερικό της κόσμο…

Γυρνάω λοιπόν αυθόρμητα και ρωτάω τη φίλη μου «αριστερός και να αγαπά τη φύση γίνεται;». «Δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους», μου απαντάει. «Ούτε εμένα» της αποκρίθηκα, «αλλά μου φάνηκε κάπως αντιφατικό…». Αλλάξαμε θέμα. Ήταν άλλωστε περασμένη η ώρα και ήμασταν κουρασμένοι από ένα σαββατοκύριακο συσκευασμένης «φυσιολατρίας» με περιπάτους και ski.

Ο κόσμος χάνεται άει και το …μο-υ-νί, χτενίζετ άει!


1c

 

Είναι αυτό εικόνα πανεπιστημιακού δασκάλου στο παλαιότερο πανεπιστήμιο της χώρας;

Ακου «τσακιστείτε «!
- Δασκαλε που διδασκες.. και νομο δεν εκτρατεις ...

Τι να τση κάνεις τις σπουδές
και τση δημοσιεύσεις
αν έχεις θιό το Σαμαρά
και ανεψιό Βορίδη.
Θεόδωρος Φορτσάκης, πρύτανης ΕΚΠΑ με 12 (χαχαχαχα!) δημοσιεύσεις και μόλις 23 citations σε *27 χρόνια* βασικά Ακομματιστος ! ;p

Αδιαφανής και με μικρό τίμημα η πώληση του Ελληνικού με υπογραφή και Φορτσάκη. Αλλά ας  εστιάσουμε στο ότι ο Πελεγρίνης είναι «θεατρίνος»…

 

fortsa

Οι δραστηριότητες της δικηγορικης εταιριας του με δημοσιο δεν συμπεριλαμβανεται !
Οι ανθρωποι Μητσοτακη (Φορτσακης),οι ανθρωποι Σημιτη (Στουρναρας,Χαρδουβελης) και οι ανθρωποι χουντας( Βοριδης,Πλευρης) κυβερνουν ακομα
Ο Φορτσακης ξερει να ξεχωριζει την παρανομια. Μονο στην περιπτωση της παραχωρησης του Ελληνικου στο Λατση επεσε εξω ως συμβουλος ΤΑΙΠΕΔ

Και όμως  διώξεις κατά των φοιτητών προανήγγειλε ο Φορτσάκης, για παραβίαση του νόμου 4000!

B1OR7IEIMAA2Nks

Και βέβαι ο κ. Λοβερδος ( Υπουργός Παιδείας σήμερα, που χτες ξέχασε να ξυπνήσει έγκαιρα και να παραστεί δοξολογία ως όφειλε και μετά με μια εντυπωσιακή κίνηση διέταξε ΕΔΕ γιατί δεν τον ενημέρωσαν, ώστε να μάθει για ποιο λόγο δεν παρέστη στη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Διονυσίου Αρεοπαγίτου για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου! ( Γιατί ο Ανδρέας Λοβέρδος ήθελε να πάει αλλά κάποιος, προφανώς Συριζαίος, του απέκρυψε ότι ήθελε να πάει, με αποτέλεσμα τελικά να  χασει την παράσταση! . Ειναι ο ίδιος ο Λοβέρδος που  «προχτές» ήταν Υπουργός της ρατσιστικής διαπόμπευσης. Αυτός λοιπον  σήμερα  στηρίζει τον Πρύτανη των ΜΑΤ!

-  Ο χώρος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν είναι ξέφραγο αμπέλi!

Καλε ξυπνησε αυτος! παμε δοξολογια;;;;

.

.

Στο #skai_xeftiles ο Παντελής Οικονόμου τρομαγμένος απο τα πλάνα στο πανεπιστήμιο,έτοιμος να αναρωτηθεί  έκπληκτος :

«Η χώρα, διέρχαται  μίαν κρίσην.;;; «

.
.

Στο νοσοκομείο  των φυλακών Κορυδαλλού  χτες  πέθανε κι άλλος κρατούμενος από λευχαιμία. Πέντε πέντα στο δωμάτιο. Κ. Πρετεντέρη  για δεν ρωτάς  τη Βούλτεψη για το θέμα των φυλακών ή δεν επιτρέπεται ;

.

.

Στα πρωινάδικα  οργιάζουν τα σχόλια

- Το …Ταδοπούτανο   φορούσε προχτές φοβερά παπούτσια, κόστιζαν τουλάχιστον 2 … πίπες

Ο  ανόητος ο Σεφερλής ντυμένος στρατηγός  στη χαζοεκπομπούλα του καλεί τον ηλικιωμένο συνταξιούχο στο τηλέφωνο και κάνει ανήθικη πλακίτσα

 

.

.

Το ΟΧΙ εγινε ΝΑΙ  και … μας  πνίγει καθημερινά .

 

kakokairia3

Tο σοβαρό ενδεχόμενο να πληγεί από καταστροφικές πλημμύρες μεγάλο τμήμα της δυτικής Αττικής είχαν επισημάνει από το 2010 επιστήμονες του Πανεπιστημίου Αθηνών

Σε μελέτη μάλιστα που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του Αναπτυξιακού Συνδέσμου Δυτικής Αθήνας (ΑΣΔΑ), με επικεφαλής τον καθηγητή Ευθύμιο Λέκκα, είχαν αποτυπωθεί οι περιοχές της δυτικής Αττικής σε χάρτες, καθώς επίσης και συγκεκριμένα τμήματα δήμων που είναι ευάλωτα σε πλημμυρικά φαινόμενα.

Η λίστα με τις «επικίνδυνες» περιοχές ήταν η εξής:

Ίλιον (Λεωφόρος Α. Παπανδρέου, Οδός Φλέβας, Οδός Αλαμάνας, Λεωφόρος Φυλής, Περιοχή Μπίμπιζα, Λεωφόρος Πριάμου, Λεωφόρος Θηβών (και στην κατασκευαζόμενη συνέχειά της),
Θηβών και Πατρόκλου
Άγιοι Ανάργυροι (Λεωφόρος Δημοκρατίας, περιοχή Μπίμπιζα)
Περιστέρι (Λεωφόρος Αθηνών, Περιοχή Μπουρναζίου, Θηβών και Σουλίου, Θηβών και Πελασγίας)
Νέα Φιλαδέλφεια (περιοχή Ρενό)
Αχαρνές (οδός Πάγκαλου)
Νίκαια και Κορυδαλλός (ενδεικτικά οδοί Βαλαωρίτου και Θερμοπυλών)
Πειραιάς
Όπως είχε δηλώσει στα «Νέα» ο καθηγητής Γεωλογίας Ευθύμιος Λέκκας: «Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί η καταστροφή. Σε αυτό που συνέβη την περασμένη Παρασκευή δεν διαδραμάτισαν ρόλο μόνο η ραγδαία βροχόπτωση και το ανάγλυφο της περιοχής, αλλά μια σειρά από ανθρωπογενείς παρεμβάσεις, όπως η άναρχη δόμηση, οι παρεμβάσεις στα ρέματα, στις παροχετεύσεις ομβρίων υδάτων, που είχαν ως αποτέλεσμα να φραγούν οι φυσικές απορροές των υδάτων. Τα είχαμε επισημάνει αυτά τα φαινόμενα πριν από πέντε χρόνια και είχαμε πει πως η κατάσταση θα ήταν τραγική στην περίπτωση μεγάλης καταιγίδας. Τα πράγματα θα ήταν χειρότερα αν ο ΑΣΔΑ δεν είχε επιδιώξει -στον βαθμό που μπορούσε- να βελτιώσει την κατάσταση»

 

και  μέσα σε  ολο αυτό το χαμό και το χάλι μας το γενικό η Προεδράρα μας  ο κ. Παπουλιας «αγρόν αγοράζει» !!
…. Ζήλεψε  μωρέ το τσαμενούλικο το γεροντάκι    -λένε οι κακές γλώσες –    τον Γκορμπατσόφ που έπαιξε σε διαφήμιση,  και ήδη εκλεισε  συμβόλαια με διεθνή διαφημιστική εταιρία για πάνες ακράτειας ..

.

.

Μετά μου λες εμένα να μη  θέλω  να πάρω τα ματάκια μου και να φύγω μετανάστρια στη Χαβάη κι ας ψήνω και  λουκουμάδες  με ανανά  για να επιβιώσω …

 

Ρε,  εξω   «φουστηδες» ,  από την παράγκα!!!!!!!