Οι στίχοι είναι σαν τις πόρτες …

Aπό παιδί είχα μανία να φωτογραφίζω πόρτες και παραπόρτια.

Πόρτες παλιές …                                                                       Πόρτες κλειστές  …

Πόρτες ανοιχτές  …                     Πόρτες μισάνοιχτες  …                   Πόρτες  μισόκλειστες …                                                             

Με τα σημάδια του χρόνου στην επιφάνειά τους…

Πόρτες  στολισμένες με μουκαμβίλιες …

με  μπρούτζινα  ρόπτρα  …

…  που κλειδώνουν ή ξεκλειδώνουν με μεγάλα  μεταλλικά κλειδιά  …

…με φουσκωμένα απ’ την υγρασία του χειμώνα και απ’ τη ζέστη του καλοκαιριού τα ξύλα τους  …

… με  ξεβαμμένα χρώματα…

Η κάθε μια τους  έχει να  πει μια ιστορία σε σένα που  έχεις μάτια για να την δεις  και  καρδιά να την  αφουγκραστείς  !!! Αλλιώς κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς τυφλός και  κουφός,  ποιητικά .

Πόσα μυστικά κρατούν  κρυμμένα πίσω τους αυτές οι πόρτες;όσους φόβους έχουν κλειδώσει απ΄έξω τους;

Ποιες ευτυχισμένες στιγμές πέρασαν  το κατώφλι τους;                                                                                                                 Ποιες ευχάριστες  σκέψεις που μοιάζαν ηλιαχτίδες  στροβίλισαν ή μάγεψαν τον ιδιοκτήτη τους?                                      Ποιά γέλια το ΄σκασαν από τις χαραμάδες τους?

Ποιοι  προβληματισμοί τους οξείδωσαν τα ρόπτρα;

Οι πόρτες παλιώνουν με το φύσημα τ αγέρα .. με το κάψιμο του ήλιου  …

Στις πόρτες τα σημάδια σκάβουν το ξύλο , σε μας τους ανθρώπους αποτυπώνονται στο πρόσωπο  με χνάρια γέλιου ή  στοχασμού … Αυτό που εγώ στη γλώσσα μου λέω μορφή ρυτίδων έκφρασης  !

[  Η Ποίηση, είναι κι αυτή σαν μια  πόρτα ανοιχτή...!Πολλοί κοίταξαν μέσα χωρίς να δουν τίποτα και προσπέρασαν ...

'Ομως μερικοί κάτι είδαν..., το μάτι τους άρπάξε κάτι και μαγεμένοι πήγαν να  μπουν. Μπήκαν  όμως απρόσεχτα κι επιτακτικά χωρίς να αφήσουν χαραμάδες ανοιχτές ... Το δυνατό  φύσημα  του βοριά  την πόρτα έκλεισε.                   Μπορεί να χτυπήσουν  μα κανείς δεν 8αναι εκεί να τους ανοίξει.                                                                                              Μπορεί να ψάξουν για το κλειδί. Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Μόνο αυτή .. η ίδια αν ανοίξει από μέσα !!!
Δεν παν'  να φτιάξουν αντικλείδια .. να προσπαθήσουν . ! Η πόρτα δεν ανοίγει έτσι απλά.

Δεν άνοιξε,  και δεν θα 8^α ανοίξει  για όσους, δεν μπορούν ... δεν μπόρεσαν  και  δεν 8^α μπορέσουν  να δούν  στο βάθος και να την εκτιμήσουν !!! Μόνο οι  λάτρεις της , αυτοί που  την καταλαβαίνουν , μπορούν να εισχωρήσουν στα ενδότερα της ... ]

Κατά  τον  Γιάννη Ρίτσο  « Πολλοί στίχοι είναι σαν πόρτες, πόρτες κλειστές σ’ ερημωμένα σπίτια »

«Ποίηση είναι το άνοιγμα και κλείσιμο μιας πόρτας, αφήνοντας αυτούς που κοιτάζουν να μαντέψουν τι φάνηκε για μια στιγμή.» είπε ο Carl Sandberg

κατά δε τον Cesare Pavese « Το   να   γράφεις   ποιήματα   είναι   σαν να   κάνεις    έρωτα:

δεν θα  μάθεις    ποτέ  aν    την    ευχαρίστησή   σου   τη

συμμερίζεται   πραγματικά  ο  άλλος.»!!!

« Ποιητής είναι κάποιος που άλλο γράφει ενώ σκέφτεται κάτι άλλο»
ξεστόμισε κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ

Κι επειδή της Λιακάδας,   άλλες σκέψεις,  δικές σου,  κατακλύζουν το νου την ώρα τούτη,  κλείνω εδώ την ανάρτηση μου.. .

και  βάζω στο βραστήρα  νερό για το αγαπημένο μου earl gray .

looking   fwrd …

Υγ  Η  πορτα ειναι μισανοιχτη .. μια χαραμαδα χασκει … κοίτα μέσα .. αλήθειες μοναχά   ακούστηκαν  σήμερα..  αντί για στιχάκια ποιητικά ..

Ισωςσ τις λέξεις στις φράσεις δεν ακουσες ακριβώς αυτά που θέλησα να πω  …

στη χροιά της φωνής  δεν διέκρινες?