Ξέρεις μαμά…
Μαμά,
ή όπως αλλιώς σε φωνάζω κάθε φορά ανάλογα με το τι συζητάμε οι δυο μας,
τίποτα δεν έχει αλλάξει (και δεν θα αλλάξει μέσα μου -όσο χρονών κι αν γίνω- )
Γιατί απλά :
“Οι μητέρες κρατούν τα χέρια των παιδιών τους για λίγο, αλλά τις καρδιές τους για πάντα!”
όπως μου είπε πρωί πρωί η κόρη μου!
ΓΛΥΚεΙΑ Μου ΜΑΝΑ ,
Το κειμενάκι αυτό, όσο άτεχνα κι αν γράφτηκε, είναι ένας ιδιαίτερος φόρος τιμής σε σένα που μ έφερες στον κόσμο.
Σε σένα που μ ανάστησες, ξαγρυπνώντας αγόγγυστα κάποιες νύχτες στο προσκέφαλό μου,
σε σένα που, τουλάχιστον, προσπά8ησες να μου δώσεις ότι καλύτερο είχες μέσα σου ( ιδέες , αξίες, τρόπο ζωής , νοοτροπία!)
Σε σένα που προχτές πρόσεξες τις λεπτές ρυτίδες έκφρασης (γύρω από τα μάτια μου) κι ανήσυχησες μήπως δεν είχα κοιμη8εί καλά! (Κι εγω σε κοίταξα και οργισμένη ψυ8ίρισα : Μεγάλωωνω ρε Μάνα! …)
Σε σένα,που παρά τις αντι8έσεις μας, ήσουν και είσαι Εδώ, για μένα!
Σε σένα που πάνω σε κάποια έξαρση μου φώναξες ; « Ό τ α ν Γί ν ε ι ς Μ ά ν α 8α Μ ε Κ α τ α λ ά β ε ι ς »! ( Εγώ αγέρωχη! Που να σ ακούσω, τότε! Ημουν κουφή από 8υμό & καταπίεση που η άσχημη εγκυμοσύνη μου με είχε φυλακίσει ακινητοποιημένη στο σπίτι !) Κι όταν καποια στιγμή χρόνια αργότερα – η δικιά μου κόρη με κόντραρε άσχημα μια μέρα, τότε ήρθε η ώρα να σου εξολογη8ώ το τότε λά8ος μου!

Να ΄σαι καλά Μανούλα !
Μυστηριώδες, θαυμάσιο και παντοδύναμο πλάσμα, γεμάτο αγάπη ψυχικό πλούτο και κατανόηση.
Μπορεί να είσαι μια απλή γυναίκα χωρίς διπλώματα και περγαμηνές αλλά με τον δικό σου τρόπο ήσουνα πάντα η μαγική εκείνη κόλλα που κράταγες τα πάντα ενωμένα !!!
Εύχομαι να μην σε χάσω ποτέ ! Ξέρω όμως πως αυτό κάποια στιγμή θα γίνει …
Αλλά να ξέρεις πως
… “Και οι σπόροι επέσαν από μέσα σας
σαν ήλιος και σαν ουρανός μ ‘ αστέρια.
Κι αν κλείσουνε τα βλέφαρα μια μέρα σας να δύσει
δικό σας δρόμο έχετε ανοιχτό σ΄ανατολή και δύση!“
![]()
Κι εσυ κοράκλα μου -αξιολάτρευτο λουλούδι της ζωής μου- σε παρακαλώ, θυμήσου τα λόγια τούτα της ΜΑΝΑς -blogger:
Μ Α Ν Α είναι ΜΟΝΟ ΜΙΑ ! ( Οxi COCA COLA στο ψυγείο!)
Η Μάνα που σου φέρεται σαν φυσική σου μάνα ! Αυτή είναι η καλύτερη Μαμά σ’ ολόκληρο τον κόσμο!
* Οι πε8ερές εξαιρούνται !
Μην το πιστέψεις εμπιστευτείς όταν μελείχια σε αποκαλέσουν « κόρη μου» !
Να προσέχεις τις μαιμούδες !!!
![]()
Και έτσι για την ιστορία , της σημερινής γιορτής σου λέω ότι :
Στην αρχαία Ελλάδα, οι πρόγονοί μας, θυσίαζαν τέλειες και γόνιμες παρθένες, στη Μητέρα των Θεών, τη Μάνα Ρέα για να γιορτάσουν την γονιμότητα !
Η πρακτική αυτή εγκαταλείφθηκε σύντομα γιατί ήταν ένας φοβερά ηλίθιος τρόπος!
Η σύγχρονη γιορτή της Μητέρας άρχισε όταν μερικές μητέρες από την Δυτική Βιρτζίνια των Η.Π.Α , “τα πήραν στο κρανίο”, επειδή κανένας στην οικογένεια δεν τις βοηθούσε με τις δουλειές του σπιτιού, και αποφάσισαν να τους ανταποδώσουν στα ίσα! Το γεγονός καταγράφηκε στην ιστορία σαν το Μεγάλο Βρωμερό Απόστημα του 1908, κατά την διάρκεια του οποίου ολόκληρο το κράτος των Η.Π.Α βρέθηκε να υποφέρει από έλλειψη καθαριότητας για τρεις και μισή βδομάδες! Μέχρι που οι μητέρες κάλμαραν με λουλούδια και απελπισμένες εκκλήσεις γραμμένες σε ευχητήριες κάρτες!
![]()
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες τις “μανούλες του κόσμου “! και σε αυτές εδώ !!!
Νάμαστε Καλά …
Μαζί κι αγαπημένες














Χρόνια πολλά σ εσένα και σε ολες τις μανούλες του κόσμου που χαρίζουν ζωή απ την ζωή τους…
Και κυρίως σε οσες δεν ειναι πια μαζί μας και μας λείπουν…
Ο τίτλος ανήκει σ αυτες και ειναι ο πιο τμητικός και το ελάχιστο που μπορούμε να τους αφιερώσουμε.
Νασαι καλα ,
Αρης
Ευχαριστώ για τις ευχές Άρη μου! Κι επειδή οι μανούλες μια μέρα “φεύγουν” καλό είναι να το συνειδητοποιούμε νωρίς και να τους δείχνουμε την αγάπη μας και την ευγνωμοσύνη μας για όσα έχουν κάνει για μας, όσο τις έχουμε!
Εγώ τουλάχιστον αυτό προσπαθώ να κάνω με τη δικιά μου μάνα και πιστεύω ότι έτσι δίνω στο παιδί μου ένα μάθημα ζωής…
Γιατί τι να τους κάνουν τους τίτλους τους τιμητικούς μετά..! Αχρηστοι θάναι!
Όμορφη η σημερινή σου αφιέρωση για τη γιορτή της μητέρας. Όντως μόνο μια μάνα μπορεί να καταλάβει μια άλλη μάνα!
Να χαίρεσαι τη μαμά σου και να είσαι καλά να σε χαίρονται και εσένα οι δικοί σου άνθρωποι. Για πες πήρες δωράκι σήμερα;
Εμένα στην εφηβεία ο γιος μου. Όταν τον ρώτησα αν ξέχασε κάτι σήμερα μου είπε…. «ααα thanks που με γέννησες!»
Πάει ο καιρός που το γλυκό μου μωρό μου ζωγράφιζε καρδούλες με λόγια γλυκά…
Χρόνια Πολλά!
Πολλά φιλιά!
Μια μάνα μπορεί να την νιώσει ο καθένας μας Λουλουδάκι μου , πιστεύω ! Αλλά μια άλλη μάνα ακόμα περισσότερο γιατί έχει την εμπειρία από την ίδια τη ζωή της! Κι αυτή η κατανόησησ τις πιο πολλές φορές ξεκινάει από τι έχουμε εμείς οι ίδιες οι μανάδες “δώσει ” στα παιδιά μας ( μικρά ή και μεγαλύτερα) και το πόσο κοντά τους είμαστε.Το πιο πρωτότυπο “δωράκι” που έχω λάβει ποτέ μέρα σαν τη σημερινή ήταν το σημερινό απο την κόρη μου! Που η πρώτη κουβεντα που ακουσα το πρωί μεταξύ σοβαρού κι αστείου ήταν ““Οι μητέρες κρατούν τα χέρια των παιδιών τους για λίγο, αλλά τις καρδιές τους για πάντα!” Ομορφότερη καρδούλα δεν μπορούσε να μου ζωγραφίσει!
Να είσαι καλά και να χαίρεσαι το παιδάκι σου!
Φιλιά
Χρόνια πολλά βρε μανούλες!!!
Τι τραβάτε κι’εσείς και πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν για ν’ακούσετε το “ευχαριστώ”…
Πατσιούρι μου , ευχαριστώ για τις ευχές σου! Αλλά με το κορίτσι μου δεν χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να ακούσω ένα ευχαριστώ από τα χείλια της! Μου το λέει καθημερινά με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο!
Ακόμα κι όταν με πειράζει χαριτολογώντας λέγοντάς μου ότι ακόμα και όταν διαφωνούμε πάνω σε οτιδήποτε , μου λέει ¨Είναι καλό που κοντράρουμε εμείς οι δυο ακόμα κι αν διαφωνούμε! Που τα συζητάμε! Διαπιστώνω ότι εμείς οι δυο τελικά έχουμε μια πολύ υγειή σχέση!” λολ
Στη ζωή , τα πάντα αντιμετωπίζονται όταν υπάρχει αμοιβαία κατανοήση και χιούμορ!
Δεν είναι ρόλος και δε μαθαίνεται
ούτε πτυχίο για ν’ αποκτιέται
λειτούργημα είναι κι’ αποστολή
και με θυσίες κατακτιέται
ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!!!!!
Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
Ρόλος που συνειδητά επιλέξαμε Γλαρένια μου, δεν μας το επέβαλε κανένας!
Το να είσαι γονιός είναι ενστικτο , είναι αγάπη για το πλάσμα που έφερες στον κόσμο.. Είναι μια γλυκειά ευθύνη ..ποτέ μια ευκαιρία!
Κάποιες φορές είναι επίπονο αλλά η χαρές που παίρνεις από μια τέτοια σχέση είναι ευτυχία μοναδική κι ασύγκριτη! Είναι Η ΧΑΡΑ!
Χρονια μας πολλά λοιπόν!
Να είμαστε καλά και να μπορούμε να στεκόμαστε δίπλα τους ακόμα και όταν αυτά έχουν ανοίξει τα φτερά τους για να πετάξουν και να κατακτήσουν τους δικούς ουρανούς!
Φιλάκια και σε σένα γλυκειά μου!
Αυτό που θυμήθηκα τώρα, διαβάζοντας την όμορφη αφιέρωση στην μητέρα σου, ήταν τα λόγια ενός θείου μου. Σε ηλικία 70 χρονών μου είχε πει. «Από την ημέρα που πέθανε η μάνα μου γέρασα. Δεν έχω πια κανέναν να με λέει παιδί μου». Για τις μανάδες τα παιδιά μένουν πάντα παιδιά, όσο κι αν μεγαλώσουν.
Χρόνια πολλά σ’ εσένα και στην μητέρα σου.
Καλό βράδυ.
Δυσυχώς έτσι γίνεται όταν χάνουμε γονείς Στεριανή μου Ζάλη…
Και για τις μανάδες τα παιδια τους παραμένουν πάντα παιδιά.. σε ότι ηλικία κι αν είναι! Εγώ προσωπικά τσακώνω συχνα τον εαυτό μου να την αποκαλεί η μικρή! Κι είμαι σίγουρη ότι θα συνεχίσω για πολλά χρόνια να τη λέω έτσι παρ όλο που η συμπεριφορά της είναι πολύ ώριμη!
Καλό βραδάκι να έχουμε!
Χρόνια Πολλά Λιακάδα.
Πολύ ωραίο το αφιέρωμά σου.
Σου εύχομαι, να είσαι πάντα καλά και να σε χαίρονται, μαμά και κόρη.
Καλό σου Βράδυ.
Τhanks Captain Osiris!
Kι εσύ να είσαι καλά και να χαίρεσαι τη μανούλα σου!
Καλό βραδάκι.
Liakada μου χρονια μας πολλα .Πολλα φιλακια
Χρονια πολλά και καλα Ελευθερία μου!
Οτι μα ότι επιθυμείς !
Φιλάκια γλυκειά μου
Υγ Μη με παραξηγείς που έχω ψιλοχαθεί..
Χτες ήμουν στη γιορτή της μητέρας που οργάνωσε ο Σύλλογος Γυναικών Σπετσών, και θυμήθηκα αυτά που λέει το Patsiouri εδώ:
http://xeimwniatikhliakada.wordpress.com/2008/05/10/μάνα-μανούλα-συνέχεια
Στη γιορτή, οι πιο πολλές γυναίκες ήταν οι γιαγιάδες. Μεγάλωσαν πριν αναπτυχθεί ο τουρισμός, δηλαδή φτωχικά, σε οικογένειες όπου τα 8 παιδιά ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο. Οι πατεράδες ήταν ναυτικοί, ψαράδες και ανθρώποι του «βουνού» (που υψώνεται σχεδόν 300 μέτρα στο νησί) δηλαδή αγωγιάτες, βοσκοί, αγρότες. Τα πολλά παιδιά δεν ήταν βάρος ή πρόβλημα, γιατί πάντα υπήρχε ανάγκη για χέρια στη θάλασσα ή το «βουνό». Κι ύστερα με την ευημερία, οι κόρες αυτών των γιαγιάδων, στάθηκαν στα 2 και 3 παιδιά, δηλαδή στην οικογένεια που ξέρουμε σήμερα. Στο τραπέζι όπου καθόμασταν, μια μάνα-γιαγιά είπε κάτι παράδοξο: πως εκείνη είχε πιο λίγο άγχος, και πιο πολύ ελεύθερο χρόνο απο την κόρη της. Πώς έτσι, τη ρώτησα. «Διότι δεν χρωστάγαμε, απάντησε. Τόσα είχαμε, τόσα ξοδεύαμε, βάζαμε και στη μπάντα. Αλλά οι κόρες μας, μάθανε να θένε όλο και κάτι άλλο. Δόσεις, κάρτες, δάνεια. Τρέχουν για να ξεπληρώνουν». Δυο τραπέζια πιο κάτω, ήταν μια αγγλίδα που έρχεται μερικούς μήνες κάθε χρόνο και που ασχολία της είναι να στειρώνει γάτες και γάτους. Ήρθε και σ’αυτήν η κουβέντα. Η μια γιαγιά έλεγε πως καλά κάνει, διότι τώρα βλέπει λιγότερα ψόφια γατάκια πεταμένα πέρα-δώθε. «Ναι, αλλά εσύ θα το’καμνες αυτό;» τη ρώτησε μια άλλη. «Όχι, δεν το μπορεί η καρδιά μου» απάντησε η πρώτη. Και μετά απο λίγο λέει: «Χωρίς τη στείρωση, τα λυπάμαι αλλά και τη στείρωση δεν τη μπορώ. Ποιόν πόνο να προτιμήσω; Ας είναι καλά η αγγλίδα – γιατί έτσι δεν μ’αναγκάζει να διαλέξω.»
Καλώς όρισες στη γωνιά μου Πέτρο. Με χαρά μου σε βρίσκω ανάμεσα μας και βλέπω αφημένο εδώ σχόλιο δυνατό, από εναν ” ακτινολόγο” του διαμετρήματός σου!
Η θωριά του με παρέπεμψε από τη μιά στις Σπέτσες και στις εικόνες που έχω μέσα μου γι αυτές,
στις συζητήσεις της Ντάπιας,
κι από την άλλη γιατί μέσα σ΄ αυτό θίγεις τρία πολύ ζωτικά θέματα!
Μ έστειλες λοιπόν στο ” θυνί” με τρεις φράσεις σου όλες κι όλες!
- “Η μάνα-γιαγιά ( με τα 8 παιδιά ) είπε κάτι παράδοξο: πως εκείνη είχε πιο λίγο άγχος, και πιο πολύ ελεύθερο χρόνο απο την κόρη της. ”
- “Διότι δεν χρωστάγαμε, απάντησε. Τόσα είχαμε, τόσα ξοδεύαμε, βάζαμε και στη μπάντα. Αλλά οι κόρες μας, μάθανε να θένε όλο και κάτι άλλο. Δόσεις, κάρτες, δάνεια. Τρέχουν για να ξεπληρώνουν ”
- “«Χωρίς τη στείρωση, τα λυπάμαι αλλά και τη στείρωση δεν τη μπορώ. Ποιόν πόνο να προτιμήσω;”
Πρόσκληση για ανάρτηση και τα τρία!
Ποιο να πρωτοσυζητήσουμε?
Εσύ σαν πιο , έμπειρος “ακτινολόγος της Ντάπιας” κι επειδή είναι σίγουρο ότι η σκέψη είναι η μόνη που δεν μπορεί να στειρωθεί ,θάθελες να αναλάβεις την πρωτοβουλία να μας βάλεις κάτω απο το ακτινοσκόπιο σου και να μας παρασύρεις σε ανάλυση?
“Οσες κι αν χτίσουν φυλακές , κι αν ο κλοιός στενεύει , η σκέψη μας αληταριό , πάντα θα δραπετεύει! ”
Ασχετο? Σχετικότατο!
Καλημέριζω, και σε ευχαριστώ και για την όμορφη φωτογραφία του λιμανιού των Σπετσών, που βρήκα αφημένη σαν καλημέρα στο email μου !
Liakada, οι τρεις φράσεις αφορούν το στρίμωγμα.
Στρίμωγμα είναι να σε τραβάνε απο δυο μεριές, που και οι δυο είναι σωστές, αλλά δεν μπορούνε μαζί. Η μάνα-γιαγιά το απέφυγε. Δεν είχε επιλέξει τη ζωή της και νιώθει ευτυχισμένη. Η κόρη της πήγε γυρεύοντας να στριμωχτεί: θέλει την ευτυχία αλλά και στήνει πολύ ψηλά τον πήχυ.
Στην τρίτη φράση, βλέπεις πώς μπορείς ν’αντιμετωπίζεις το στρίμωγμα με τη «δίνοια». Ποιόν πόνο να προτιμήσει; Ευτυχώς υπάρχει η αγγλίδα, κι έτσι δεν ζορίζεται να διαλέξει.
Η δίνοια είναι ένα σπουδαίο συναισθηματικό εφόδιο. Σε παραπέμπω στη σελίδα όπου σημειώνω πώς πλάθονται οι αντιλήψεις μας
http://anataxis.wordpress.com/1antilipsi/koinoitopoi-antilipsis/
όπου σημειώνω τα εξής:
«Εμπειρία: το στρίμωγμα. Σε πιέζουν να δεχτείς ότι τα πράγματα είναι άσπρο/μαύρο, ναι/όχι, μαζί μας/εχθρός μας. Σε στριμώγνουν αντίθετες απαιτήσεις, εξ ίσου πιεστικές, που μπορεί να είναι ασυμβίβαστες: ένας πόθος κι ένα καθήκον, ή ένα καθήκον κι ένα συμφέρον, ή ένα συμφέρον και μια εκδίκηση.
Άρα αντίληψη: δεν είναι μια η συνείδηση• μπορεί να είναι δυο, η καθεμιά με το δίκιο της. Αυτή η «δίνοια» αναστέλλει την εσωτερική σύγκρουση που, γιά όσους είναι κυνικοί ή ζώα, λήγει εύκολα. Σε όσους δεν είναι, η δίνοια επιτρέπει να παραμένουν σε κατάσταση εσωτερικής ανακωχής, μέχρι κάποια τύχη ή ανάγκη να επιλέξει – εκείνη – τη λύση.»
“Δεν είχε επιλέξει τη ζωή της και νιώθει ευτυχισμένη. Η κόρη της πήγε γυρεύοντας να στριμωχτεί: θέλει την ευτυχία αλλά και στήνει πολύ ψηλά τον πήχυ”
Αυτή η επιλογή, κι ας είναι πιο επώδυνη , κρύβει περισσότερη ομορφιά πιστεύω!
Για όσους δεν είμαστε κυνικοί η δίνοια μας δίνει το χρονικό περιθώριο να παραμείνουμε για ένα διάστημα σε κατάσταση ανακωχής , μέχρι να στριμωχτούμε πια και να επιλεξουμε τη λύση που θα μας οδηγήσει στην εκπλήρωση των πραγματικών μας θέλω!
θεωρώ όλους εμάς ( ειδικά τις μη τριτοκοσμικές, μανάδες – γυναίκες της εποχής μας) τυχερές από την άποψη ότι η ζωή δεν μας θέτει στο δίλλημα «Χωρίς τη στείρωση, τα λυπάμαι αλλά και τη στείρωση δεν τη μπορώ. Ποιόν πόνο να προτιμήσω; ” .
Αυτό δεν μας απαλλάσει όμως από τις ευθύνες μας να πρέπει να κάνουμε κάτι για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των φτωχών μανάδων του τρίτου κόσμου (και τωνπαιδιών που ήδη έχουν φέρει στη ζωή ) με ενημέρωση τους, να αφυπνισθούν συνειδήσεις και να μεγαλώσουν τα κονδύλια που διατίθενται γι αυτά!
Σε χώρες μη πρωτόγονες ( είδες τι είπες για τις γάτες του νησιού σου και την Αγγλίδα) το δικαίωμα της επιλογής σε μια απόφαση αξιοπρεπούς ζωής ακόμα και η γιαγιά μπορεί να επιλέξει… παρά να βλέπει ψόφια γατάκια πεταμένα πέρα-δώθε! Πόσο μάλλον όταν μιλαμε για μανάδες και παιδιά! Κάποιος δεν πρέπει να νοιαστεί γι αυτές τις μανάδες στην Αφρική? Γι αυτά τα παιδιά? Η μήπως είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά ίσως λόγω χρώματος είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού?
Ποιός τις καταδικάζει αυτές τις μανάδες να τα βλέπουν να πεθαίνουν καθημερινά?
Αυτές οι μανάδες τι γιόρτασαν χτες?
χρόνια σου πολλά!
Eυχαριστώ Kostalogh!
Nα είσαι καλά! Χτες ήταν η επίσημη γιορτή της μητέρας αλλά εγώ σαν μάνα του συγκεκριμένου παιδιού έχω λόγους να γιορτάζω σχεδόν την κάθε μέρα , οπότε οι ευχές σου είναι ευπρόσδεκτες!( αν δεν πεναίψεις το σπίτι σου , λένε , θα πέσει να σε πλακώσει! ΄)