Η καθαρίστρια που άφησα πίσω μου

Δεν ήξερα ότι υπήρχε παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στην καθαρίστρια. Όχι γιατί υποτιμώ τη δουλειά τους- ή δουλειά δεν είναι ντροπή – αλλά γιατί ποτέ δεν παρακολουθούσα τις παγκόσμιες μέρες. Μόνο δυο τρεις από αυτές φρόντιζα πάντα να μην διαφεύγουν από την αντίληψη μου.. Ώσπου κάπου μεσα την κουβέντα μας,  αναφερθηκε κι αυτό !

Ώρες μετά και αφού πρώτα σκέφτηκα τα  όσα ειπώθηκαν κι από τους δυο μας , αφού ξεκούρασα τον πονεμένο μου μηνίσκο ξαπλώνοντας τον στον καναπέ , είπα να γράψω …

Θα σου διηγηθώ μια ιστορία αληθινή … Όπως τη θυμάμαι στα τόσα χρόνια που πέρασαν .

Την ιστορία μου με «την καθαρίστρια που άφησα πίσω μου»

Θα καταλάβεις όμως ακολουθώντας την αφήγηση μου.

Στα νιάτα μου, ξαφνικά, από ανέμελη φοιτήτρια, βρέθηκα εργαζόμενη , με σύζυγο, μωρό παιδί και αδελφό στο σπίτι.. ( θυμίζει την γνωστή Ελληνική ταινία? ) Ισως … αλλά οι συνθήκες , βλέπεις…

Η αμάθεια μου στις δουλειές του σπιτιού, οι απαιτήσεις της δουλειάς μου από τη μια, και ένα εξοντωτικό ωράριο, η τσαπατσουλιά των αρσενικών του σπιτιού μου, η έντονη ανάγκη μου για ένα περιβάλλον νοικοκυρεμένο κι όμορφο, σε συνδιασμό με την σοβινιστική νοοτροπία τους «αυτές είναι γυναικείες δουλειές», από την άλλη, σύντομα με ανάγκασαν σε αυτή την αγγελία :

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΚΟΠΕΛΑ ΓΙΑ ΚΑΘΑΡΙΣΜΟ ΣΠΙΤΙΟΥ. ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΕΞΗ ΩΡΕΣ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΜΙΣΘΟΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΟΣ, ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΗΛ. 210-6823304.

Και η κοπέλα βρέθηκε …Και δεν την μία . Ήταν μία που .. άλλαζε … κατά καιρούς …

Με την πρώτη τα πηγαίναμε καλά γιατί κι εγώ ήμουν άπειρη και έκανε εκεί μέσα, ότι ήθελε! Σαν στο σπίτι της που λέμε! Εγώ ήμουν ευτυχισμένη γιατί το Σάββατο που μου έμενε ελεύθερο δεν είχα να σιδερώσω και να μαγειρέψω. Αυτή με έμαθε πως για βραδινό, το μενού να έχει «Κινέζικο» ! Στην αρχή παραγγέλνοντας το στο μαγαζί που δούλευε ο άντρας της σαν delivery και μετά ζεσταίνοντας και σερβιρίζοντας το, και αργότερα πώς να το μαγειρεύω αυτοπροσώπως!

Είμαστε μια χαρά οι δυο μας. Με βόηθαγε σημαντικά και η παρουσία της ήταν πάντα διακριτική μέσα στον χώρο μας, χωρίς να καταδυναστεύει  ή να στενοχωρεί η μια την άλλη, μια παρόλο που δεν κρύβω, το μεροκάματό της επιβάρυνε αρκετά τον «σφιχτό» οικογενειακό μας προϋπολογισμό.

Οι δρόμοι μας χώρισαν, ύστερα από τρια χρόνια νεανικής κι ανέμελης σχέσης γιατί μετακόμισε στην πατρίδα της…

Η επόμενη σχέση μου με την καθαρίστρια ήταν οδυνηρή. Γιατί αυτή η σχέση έχει χτιστεί πάνω στους 60 βαθμούς, που τα ευαίσθητα χρωματιστά ρουχαλάκια μου γίνανε κουρέλια ! Που τα εσώρουχα βγήκαν φύλλο και φτερό. Που τα καλσόν .. Ποια καλσόν ? Αμα τα ξαναδείς, γράψε μου. Που τα χειροποίητα πουλοβεράκια μου έγιναν size παιδικό !

Το διαλύσαμε ! Γιατί άμα έκανε κρύο βαριόταν να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι και να ‘ρθει. Κι όταν ερχόταν μας καταδυνάστευε. Βαριόταν να σκύψει και να σκουπίσει κάτω από το κρεβατάκι μου σε αντίθεση με το σιδέρωμα που το ξεπέταγε χωρίς μούρη. Και συχνά μου γκρίνιαζε! Μεγάλο σπίτι! Πολλές οι δουλειές ! Κι ας μην έβρισκε ποτέ ροχάλες στα τασάκια , τα εσώρουχα μας πεταμένα στο πάτωμα , μεταχειρισμένα condoms κάτω από το κρεβάτι, κι ας άδειαζα εγώ το καλάθι των απλύτων στον πλυντήριο των ρούχων , και το καλαθάκι του μπάνιου στα σκουπίδια που μόνη μου πέταγα στον κάδο της γειτονιάς!

Το διαλύσαμε γιατί γενικά βαριόταν που ζούσε! Kαι γιατί άμα βαριόταν πάρα πάρα πολύ, έπιανε τη σφουγγαρίστρα του μπαλκονιού –που σφουγγάριζε τα τσίσα του Mπούμπη– και σφουγγάριζε και το σπίτι. Kαι γιατί τα Καλοκαίρια άμα τύχαινε να αλλάζει γνώμη–πού να τρέχει τώρα σπίτι μου να καθαρίζει με τέτοια ζέστη – παρέμενε στα Κουφονήσια ,απροειδοποίητα, για μια βδομάδα ακόμα γιατί δεν πέρασε λέει το πλοίο της γραμμής! ! με τον τρόπο αυτ’ο καθόριζε αυτή μαλλον το πότε θα φύγουμε ή το πότε θα επιστρεψουμε από τις δικές μας διακοπές…

Kαι γιατί όπως μου είπε μια μέρα που συζητούσαμε για την κρίση στη «σχέση μας», μου δήλωσε γελώντας : «βαριέμαι να είμαι καθαρίστρια, εγώ είμαι γεννημένη Κυρά» . Kαλά! Tο μόνο που δεν βαριόταν ήταν τα πρωινάδικα! Kαι όταν της ξέκοψα ότι τηλεόραση δεν ξανανοίγει, έβαζε ραδιόφωνο.

Στα χρόνια που περάσαμε μαζί, διαπίστωσα ότι η Νίτσα έχει ένα βαρύ οικογενειακό ιστορικό.Οι δικοί της , παππούς .. γιαγιά .. κάτι θειοί της πέθαιναν όλοι από καρδιακά νοσήματα – κάθε φορά «στη μέρα μου»( Παρασκευή) ! Ο άντρας της έπεσε καμιά δεκαριά φορές απ’ την οικοδομή και έσπασε ό,τι σπάει.Η κόρη της ανέβαζε κάθε τρεις και λίγο σαράντα πυρετό, ενώ η ίδια έπαθε ως και πνευμονία. Δράμα! . Kάθε Παρασκευή έτρεμα τι θα τους συμβεί των ανθρώπων αύριο πρωί. Όσο για την ίδια, άστα..

Mια μέρα έβαλε νερό στο σίδερο χωρίς να το βγάλει απ’ την πρίζα και λίγο έλειψε να γίνουμε Kούγκι.

Tο προτελευταίο χτύπημα μου το έδωσε όταν ανακάλυψα ότι έχει καταργήσει το απορρυπαντικό γιατί «σκέτο το νερό καθαρίζει καλύτερα».!

Kαι ήρθε η καινούργια. H Σλάβα ,από τη Ρουμανία … Λεπτή σαν μανεκεν αλλά μυώδης και ευθυτενής!Δυνατή, να πιάνει την πέτρα και να τη στύβει. Kι επίσης, συνεπής, δουλευταρού, προσγειωμένη και μητρική. Πολύ μητρική. Πάρα πολύ. Έβαλε τα χέρια στη μέση, έριξε μια ματιά στο σπίτι και γάβγισε: «Πόσο καιρό έχει να μπει γυναίκα εδώ μέσα;». Άνοιξε συρτάρια, ταχτοποίησε κάλτσες, βρακιά, φανελάκια, γλάστρες στο μπαλκόνι. Θεά! Mέσα σε μια μέρα. Φεύγοντας, την ώρα που έκλεινε τη πόρτα πίσω της, γύρισε απότομα και με κάρφωσε μέσα απ’ τις γρίλιες των ματιών της. «Aν τα ανακατέψεις θα σου κόψω τα πόδια!» και, ράους, αποχώρησε! Kαι άρχισαν οι διωγμοί.

« κυρά μου, !!!!»

Nαι;

«Tι κάνεις εκεί;»

Διαβάζω .

«Nα τα αφήσεις και να έρθεις να με βοηθήσεις, πνίγομαι».

Tης εξήγησα ότι αν μπορούσα να κάνω τέτοιες δουλειές, δεν θα την προσελάμβανα και μάλιστα καλοπληρώνοντας την… Να μας κάνεις τη χάρη! . Kαι μας την έκανε! Mε μούτρα ως το πάτωμα. Mε την αγριοφωνάρα μέσα στα αυτιά μου. Λες και είχα τη Σαπφώ Nοταρά στο σπίτι. Ένα μεσημέρι που διάβαζα κάτι, καθισμένη στο γραφείο μου προσπαθώντας μάταια να συγκεντρωθώ, λύσσαξε. « Κυράααα !!!!»

Λέγεται. Kαι ευπειθώς, αναφέρω, έτρεξα να παρουσιαστώ.

«Kάνε μου ένα καφέ, είμαι πτώμα».

Kόλαση η ζωή μου. Tο σίδερο δεν σιδερώνει και να πάρεις άλλο, η ηλεκτρική σκούπα δεν ρουφάει και αυτό το χαλί να το πετάξεις γιατί βγάζει πολύ μαλλί.

Έμπαινε η Γκεστάπο πρωί πρωί και μας έπιανε τρεμούλα, στεκόμασταν όλοι κλαρίνο.

«Tη σφουγγαρίστρα να μην την ξαναπειράξεις από ‘κει που τη βάζω».

Mάλιστα. Συγνώμη.

«Tι κάνεις εκεί;» Γράφω, συγνώμη.

«Σήκω, έξω από το γραφείο. Θέλω να βάλω ηλεκτρική».

Kαι πού να πάω; «Nα πας από κεί! ».

Tαμπουρώθηκα κι εγώ στο μπάνιο, με το βιβλίο μου παραμάσχαλα ,κάθισε κι ο Μπούμπης ήσυχος ήσυχος απ έξω και περιμέναμε να έρθει να μας βρει και να μας κάνει σαπούνι!

Μόνο στην κρεβατακομαρα μας, δεν εισέβαλε τα πρωινα που ερχόταν , σαν σίφουνας για αν σκουπίσει γιατί, εβρισκε τη  πόρτα κλειστή και με sign do not disturb!

Πάει κι αυτή. Άλλη!

Tην περιμένω. Δεν λέει να φανεί. Όταν πέρασαν τρία τέταρτα, πήρε τηλέφωνο. Kλαίγοντας. «Kυρία Αλίκη , λυγμ, δεν το βρίσκω το σπίτι». Bγαίνω στο παράθυρο και τι να δω στην αυλόπορτα! Mια γιγάντια ασπιρίνη. Oλοστρόγγυλη! Όταν «γλύστρισε» μέσα διαπίστωσα ότι έχει κατάλευκο δέρμα, κατακόκκινα μάγουλα κι ένα μικρό μικρό κατακόκκινο στοματάκι σαν καρδιά. Σαν χοντρό θηλυκό καρτούν. Kάνει να μπει μέσα, εμφανίζεται σαν αίλουρος ο Μπούμπης …. κι αυτή, παθαίνει υστερία! Kλάμματα, κακό, ουρλιαχτά. «Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη , αχ, η καρδιά μου, πάρτε τον, είμαι αλλεργική!!! ».

Εξορία στον κήπο ο Μπούμπης τις Παρασκευές!

Αρχίσαμε ,ομως άλλο βιολί. O Μπούμπης να την πλησιάζει κι αυτή να ουρλιάζει σπαρακτικά κάθε δύο λεπτά! Kαι όταν εξοικειώθηκε κάπως (που λέει ο λόγος) με το γάτο άρχισε τις ερωτήσεις Μα για όλα! Μόνο  φορολογική δήλωση που δεν μας ζήτησε!

«Kυρία Αλίκη ,κυρία Αλίκη, ».

Oρίστε.

«Nα πλύνω τα πιάτα;»

Όχι, καλλιεργώ μούχλα, θα βρω την πενικιλίνη αυτές τις μέρες!

«A, εγώ ρωτάω πάντα… Kυρία Αλίκη;»

Λέγε! . «Aυτά τι να τα κάνω;» Kαι μου έδειξε μια χαρτοσακούλα με μανταρίνια.

Nα βγείς στο μπαλκόνι, να «πετροβολάς» τους περαστικούς !

«Kυρία Αλίκη, κυρία Αλίκη».

Oρίστε. «Nα καθαρίσω τον πάγκο;»

Όχι να τον αφήσετε ακαθάριστο, θα περάσει ο Δήμος Aθηναίων!

«Kυρία Αλίκη… εισέβαλε ένα μεσημέρι στο γραφείο σαν αζαχ την ώρα που μιλούσαμε οι δυο μας στο τηλέφωνο και με κοίταξε σαν τον Σαίνη!  »

Να χτυπάς όταν βρίσκεις κλειστή  την πόρτα… Μην ανοίγεις και ..εισβάλεις !Και προπαντώς μην κρυφακούς! Ρώτα με ..

και με ρώτησε …

«Kυρία Αλίκη…»

Έλεος χριστιανή μου, τι θες, άσε με ήσυχη!

Kαι να τα κλάματα.! Mνήσθητί μου Kύριε, Μα που τις βρίσκω; Στη διαλογή?

«Eγώ να ξέρετε πληρώνομαι με τη φορά, όχι με την ώρα»!

Δηλαδή;

«Άμα κάνω γρήγορα τις δουλειές μου, γιατί να κάτσω εξάωρο;»

Kαι άρχισε να τρέχει μέσα στο σπίτι πάνω κάτω με τους κουβάδες στο ένα χέρι, τις σκούπες στο άλλο και το ξεσκονόπανο στον ώμο.

Kαι την έδιωξα!!!

Kαι τα ‘κανα όλα μόνη μου για ένα μικρό διάστημα . Αλλά το παράκανα κι εγώ στις δουλειές και στην εργασιοθεραπεία γιατί μου έλειπες και δεν ήθελα να στο ομολογήσω, κι αντ αυτού , έλεγα άλλα, -χαζά …. μαυλακίες . Ώσπου κάποια μέρα, μετά από αυτό μ έπιασε ο μηνίσκος μου και μ εκδικήθηκε.. !

Kαι ενώ μου έλειπε η πρώτη μου καθαρίστρια, η Σάρα, έστω η Νίτσα, να ‘ρθει πίσω μια γλυκιά Παρασκευή πρωί και να κάψει με το σίδερο το μεταξωτό μου πουκάμισο που της ξέφυγε τόσα χρόνια, να ρίξει βρωμόνερα στα ρούχα των από κάτω όπως τον παλιό καλό καιρό, να σφουγγαρίσει το πάτωμα του σαλονιού με την κατουρημένη σφουγγαρίστρα, και να αποτελειώσει το νευρικό μου σύστημα …

Προσελήφθη τον περασμένο μήνα μετά από  οντισιόν! Εγώ στο σαλονάκι κι ο Μπούμπης δίπλα να χουρχουρίζει στο καλάθι του.

Η καινούρια από τη πρώτη κιόλα ματι’α μου φάνηκε γλυκός άνθρωπος . Δέσαμε οι δυο μας. Χαμογελαστή, και ευγενική προσφέρθηκε να φτιάξει αυτή τους καφέδες όσο εγώ έβαζα το νεραντζάκι στα πιατάκια μας. Ειχε μάλλον δίκιο η μαμά  της φίλης που μου την προξένεψε.

Η Αννέτα , 35αρα,  εδώ και δέκα χρόνια ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Μετανάστρια από το Αργυρόκαστρο. Εργάζεται πολύ σκληρά, όπως οι περισσότερες γυναίκες μετανάστριες. Πηγαίνει σε τρία – τέσσερα σπίτια την βδομάδα σαν καθαρίστρια, σε σπίτια πλουσίων και μη πλουσίων. Τα χαρτιά της τα έφτιαξε πρόσφατα με πολύ κόπο. Με πολλές ώρες υπομονής και ταπείνωσης στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Χρόνια περίμενε την κανονική άδεια παραμονής της. Κυκλοφορούσε με την περίφημη βεβαίωση, μισή νόμιμη και μισή παράνομη. Έτσι, η δόλια περιμένει πώς και πώς τις γιορτές του Πάσχα, για να πάει πίσω να δει τους δικούς της. Ελα όμως, που ο γιος της, ο Έλβις, ένας άριστος σε ελληνικό σχολείο μαθητής , δεν θέλει να πάνε. «Μαμά, εγώ δεν ξέρω κανέναν εκεί πάνω» της είπε. Κι εγώ του το επιτρέπω να το επιβάλει γιατί είναι καλό παιδί και άριστος μαθητής. (H Αννέτα μου το είπε όλο αυτό με μεγάλο παράπονο, λες και της είχε συμβεί ανεπανόρθωτη συμφορά.) Σκέφτομαι όμως έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι η ξενιτιά.

Ο δεκαπεντάχρονος γιος της Αννέτας , πιστεύω, διαφέρει σε πολλά πράγματα από αυτήν. Εκείνος μεγάλωσε στην Ελλάδα και θεωρεί τον εαυτό του «από εδώ» πλέον. Δεν φοβάται μήπως τον προδίδει η προφορά του! Δεν έχει τέτοια κολλήματα γιατί δεν μιλά σπαστά τα ελληνικά όπως οι προηγούμενοι δικοί του.

Αυτόν υποθέτω θα τον κάνουν να γελάει οι έπαινοι του τύπου: «Τι ωραία τα μιλάς τα ελληνικά». Τα παιδιά, όπως ο Έλβις, δεν κρύβονται για να είναι αόρατα, όπως έκανε παλιά η Αννέτα..

Μου φαίνεται πως στην οικογένεια τους δεν θωπεύουν τον πόνο της ξενιτιάς λέγοντας: μια μέρα θα γυρίσω πίσω στην πατρίδα! Αυτός ο γυρισμός, ο επαναπατρισμός,  ίσως δεν συμβεί ποτέ. Ισως για την Αννέτα  η σκέψη αυτή, κάποτε να ήταν μια έξοδος κινδύνου για να αντέξει το ανυπόφορο βάρος του να είσαι ξένος, του να σε βλέπουν και να σε μεταχειρίζονται ως ξένο, κάποιες άλλες «κυράδες» …

Για παιδιά όπως ο Έλβις και γυναίκες όπως η Αννέτα , εκ των πραγμάτων, η πατρίδα τους είναι αυτή εδώ. Στα ελληνικά ερωτεύονται, παραπονιούνται, ονειρεύονται, καταριούνται. Δεν έχουν παρά δύο επιλογές: να την αγαπήσουν τη νέα πατρίδα τους ή να τη μισήσουν!

Όχι πάντως να την εγκαταλείψουν. Ό,τι έχαν να χάσουν εκεί το είχαν ήδη χάσει πριν, γι αυτό κι έφυγαν ! Και την αγάπησαν κι ότι έχουν να κερδίσουν το κερδίζουν εδώ , σε αυτό το μέρος που τους έφερε η ζωή τους!

… να είναι καλά και να  είναι ανάμεσα μας , κοντά μου όσο μπορει,   μέσα απ’ό συγκεκριμένα όρια που εχουν ήδη τεθεί και σε συνθήκες αμοιβαίου σεβασμού, κατανόησης  και αξιοπρέπειας ωστε να μπορουμε να συνυπάρξουμε χωρις να καταδυναστευουμε η μια την άλλη!Με βοηθάει όσο μπορεί αλλά κι εγώ τη                     ” προσέχω”  όσο μπορώ.

Χρόνια Πολλά …

θα τα βρούμε οι δυο μας ελπίζω …