Σεϋχέλες ;;; Αμε! στον βόρειο Ευβοϊκό


 Λιχαδονήσια .Λόγοι  τα γνωρίζουν.. . οι Σεϋχέλες της Ελλάδος.
Στο βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, ανάμεσα στα Καμένα Βούρλα και στην Εύβοια, βρίσκεται μία συστάδα νησιών, που οι ντόπιοι αποκαλούν Σεϋχέλες. Είναι τα Λιχαδονήσια, ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών, τα οποία αναδύθηκαν μετά από μεγάλο σεισμό πριν χιλιάδες χρόνια.
Τα παλαιότερα χρόνια κατοικούνταν, σήμερα όμως είναι ακατοίκητα και αποτελούν προστατευμένους οικολογικούς χώρους. Τα νησάκια αυτά αποτελούν εξαιρετικό προορισμό για μονοήμερες θαλάσσιες εκδρομές και εξερευνήσεις.
Τα μεγαλύτερα από τα νησάκια αυτά είναι η Στρογγυλή και η Μανολιά, λίγο μικρότερα η Μικρή Στρογγυλή, το Στενό, η Βάγια και μερικά ακόμα μικρότερα που ονομάζονται ποντικονήσια. Σε ένα από τα νησάκια η παραλία είναι οργανωμένη και προσφέρει όλα τα απαραίτητα.
Σε ένα άλλο έχουν βρεθεί απομεινάρια αρχαίου οικισμού, και σε ένα τρίτο υπάρχει μία εκκλησία όπου έχουν γίνει γάμοι και βαπτίσεις. Ο βυθός της Λιχάδας και των Λιχαδονήσων είναι εξαιρετικά πλούσιος και υπάρχουν αρκετά παλιά ναυάγια τα οποία κεντρίζουν το ενδιαφέρον των καταδυτών.
Καθημερινά πραγματοποιούνται δρομολόγια με καΐκι από το Λιμάνι του Αγίου Γεωργίου στη Βόρεια Εύβοια καθώς και από τα Καμένα Βούρλα.
Από την Εύβοια η πρόσβαση αν δεν έχετε δικό σας σκάφος γίνεται με το σκάφος “Τα είδα όλα” από τον Κάβο. Πρόκειται για σκάφος taxi που σας πηγαίνει δωρεάν και πληρώνετε στην επιστροφή. 5 ευρώ το άτομο (2,5 ευρώ για τα παιδιά).
Η διαδρομή είναι 5-10 λεπτά και θα σας αφήσει στη Στρογγυλή. Είναι το νησάκι με την οργανωμένη παραλία! Οι ομπρέλες και οι ξαπλώστρες είναι ΔΩΡΕΑΝ, υπάρχει φαγητό από σουβλάκια μέχρι θαλασσινά και φυσικά καφές και ποτό!
Η παραλία έχει άμμο και η όλη εικόνα να κάνετε μπάνιο σε ένα μικρό νησί σας κάνει λίγο από εξωτικό προορισμό! Για να φτάσετε οδικώς στον Κάβο η απόσταση είναι 30Km από Αιδηψό! Η διαδρομή είναι όμορφη και στο περισσότερο μέρος της κοντά στη θάλασσα η ανάμεσα από καταπράσινο δάσος.
Εδώ και μερικά χρόνια μια χαριτωμένη οικογένεια από φώκιες έχει επιλέξει ως μόνιμη κατοικία τους ένα από τα μικρά Λιχαδονήσια. Αυτά τα ογκώδη αλλά ιδιαίτερα συμπαθή θηλαστικά, δε συνηθίζουν να χαλάνε το χατίρι των εχόντων φιλικές προθέσεις παρατηρητών τους.
Οι εμφανίσεις τους σε μια καθορισμένη θαλάσσια περιοχή των Λιχαδονήσωνείναι συχνές όλη τη μέρα και οι πόζες τους για τους επιδέξιους φωτογράφους, ιδιαίτερα εντυπωσιακές.

Μια γυναίκα κομμένη στα δυο


 

frida_kahlo

frida_kahlo

«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα», έτσι χαρακτήριζε ο περίφημος γάλλος σουρεαλιστής Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Κάλο.

Και ο χαρακτηρισμός θα μπορούσε φυσικά να αναφέρεται και στην ίδια τη ζωγράφο με τα φανταχτερά φορέματα πάνω στο τσακισμένο σώμα.

Η Φρίντα Κάλο, μια από τις σημαντικότερες γυναικείες ματιές στην τέχνη του 20ού αιώνα, ήταν πρώτα απ’ όλα μια γυναίκα διψασμένη για ζωή.

Από τη θυελλώδη ερωτική της ζωή και το παροιμιώδες πάθος της μέχρι και την παραφορά για τον έρωτα της ζωής της, τον μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα, η Κάλο κατάφερε να ζήσει με ελευθερία και ένταση ζηλευτή, ξεπερνώντας ακόμα και τον χρόνιο πόνο και την ασθένεια.

Και βέβαια αποκάλυψε απόλυτα τον εαυτό της μέσα από το έργο της, σε μια από τις πιο προσωπικές και αυτο-αναφορικές τεχνοτροπίες που είδε ποτέ ο κόσμος!

Η αδάμαστη Φρίντα Κάλο βάλθηκε να ζήσει με συναίσθημα, το οποίο δευτερευόντως αποτύπωσε πάνω στον καμβά, με τη ζωή της να αποτελεί μνημείο για το πώς μπορεί κάποιος να υπερβεί τις φυσικές τροχοπέδες της ζωής και να κάνει τη διαφορά, παρά τα κελεύσματα της μοίρας…

 

Αν και η ίδια υποστήριζε ότι γεννήθηκε το 1910, χρονιά που ξέσπασε η Μεξικανική Επανάσταση, στην πραγματικότητα ήρθε στη ζωή, σαν σήμερα στις 6 Ιουλίου του 1907. Ο λόγος για τη Φρίντα Κάλο τη μεγάλη ζωγράφο που έκανε το σώμα της μήνυμα και έργο τέχνης. Ξεπερνώντας το όριο ανάμεσα σε γυναικείο και ανδρικό παραμένει ακόμη και σήμερα το «αποκρουστικά» ελκυστικό σύμβολο της ανεξαρτησίας από τα παραδοσιακά κοινωνικά πρότυπα.

 

Το περασμένο Σάββατο θα γινόταν 106 ετών. Ενώ, το επόμενο συμπληρώνονται 59 χρόνια από το θάνατό της. H ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια και μάλλον η Φρίντα δεν ήταν καλή παίκτρια. Ηξερε πως να σχεδιάζει το παιχνίδι αλλά δεν ήξερε πως να το καθορίζει. Και φυσικά δεν είχε ιδέα από νίκες.

 

Η Φρίντα που ζωγράφισε όπως κανείς άλλος τον πόνο, την αμφίθυμη σεξουαλικότητα της, το διαλυμένο της κορμί, την μεξικάνικη φιλοσοφία της, ήταν μια γυναίκα κομμένη στα δυο. Είχε δυο ψυχές μέσα σε ένα κορμί: από τη μια η Ινδιάνα και από την άλλη η Ευρωπαία που γοήτευε τον Αντρέ Μπρετόν και τον Πικάσο.

Από τη μία ήταν η Φρίντα του πάθους, που τσακιζόταν όταν η μητρότητα της έκλεινε την πόρτα, κι από την άλλη η Φρίντα που έκλεινε το μάτι στον αλκοολισμό, που κάπνιζε αρειμανίως, που δεν έλεγχε την ακραία της συμπεριφορά, που έλιωνε τον καθωσπρεπισμό, που βυθιζόταν στην οδύνη σε κάθε απιστία του Ντιέγκο.

3

“Burn this house/ Burn it blue/ Heart running on empty/ So lost without you/ But the night sky blooms with fire/ And the burning bed floats higher And she’s free to fly”…

Η ζωή της μοιάζει με μεξικανικό δρώμενο. Είχε έντονα χρώματα, μπόλικη λατρεία στη θλίψη, δυσοίωνες καταστάσεις, φωτιές, επαναστάσεις, φανταχτερά φουστάνια και ακόμα και την τρέλα που αρμόζει σε μια Λατίνα.

Η Mαγκνταλένα Κάρμεν Φρίδα Κάλο όπως την αποκαλούν οι συμπατριώτες της γεννήθηκε στις 6 Ιουλίου 1907 και πέθανε 13 Ιουλίου 1954. Στον κόσμο την έφεραν ο Βιλέμ, ένας γερμανοεβραίος, μορφωμένος, άθεος φωτογράφος και η ισπανομεξικάνα καθολική Ματίλντε. Ηταν το τρίτο από τα τέσσερα κορίτσια της οικογένειας. Είχε δύο μεγαλύτερες αδερφές την Ματίλντε και την Αντριάνα και μια μικρότερη την Κριστίνα.

4

Στην ηλικία των έξι αρρώστησε από πολυομυελίτιδα που την ανάγκασε να εγκαταλήψει νωρίς το παιχνίδι και την καθηλώθηκε για μήνες στο κρεβάτι. Η αρρώστια της άφησε το δεξί πόδι μικρότερο από το αριστερό και ημιπαράλυτο.

5

frikal1

frikal700

Σε ηλικία 6 ετών, η Κάλο θα περάσει 9 μήνες καθηλωμένη στο κρεβάτι εξαιτίας πολιομυελίτιδας, η οποία θα της αφήσει ένα μικρό κουσούρι στο βάδισμα. Για να τη βοηθήσει μάλιστα στην ανάρρωσή της, ο πατέρας την ενθαρρύνει να παίζει ποδόσφαιρο, να κολυμπά ακόμα και να παλεύει, δραστηριότητες εντελώς ασυνήθιστες για κορίτσι της εποχής…

 

frikal10

Το 1922, η Κάλο γίνεται δεκτή στην περίφημη Εθνική Προπαρασκευαστική Σχολή του Μεξικού και αποτελεί μια από τις ελάχιστες κοπέλες στις τάξεις της. Εκεί αναπτύσσει την αγάπη της για τα παραδοσιακά και πολύχρωμα ενδύματα και κοσμήματα της χώρας της.

Την ίδια χρονιά, ο περίφημος μεξικανός ζωγράφος Ντιέγκο Ριβέρα βρίσκεται να διδάσκει στη σχολή, με την έφηβη Φρίντα να εξομολογείται σε φίλη της το ερωτικό σκίρτημα που ένιωσε για τον καλλιτέχνη.

6tumblr_m3biixJgdP1qcmo9qo1_1280

Στη σχολή γνωρίζει το πρώτο της φλερτ: τον Αλεχάντρο Γκόμεζ Αρίας. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1925, μοιραία μέρα της ζωής της οι δυο τους επιστρέφουν σπίτι με το λεωφορείο όταν αυτό συγκρούεται με τραμ. Το σφοδρό ατύχημα αφήνει στην Φρίντα κληρονομιά ένα ισχίο τρυπημένο από λαμαρίνες και πολλαπλά σοβαρά τραύματα στη σπονδυλική στήλη και τη λεκάνη. Ποτέ και τίποτα δεν θα ξαναήταν το ίδιο. Η Φρίντα υπέστη δεκάδες χειρουργικές επεμβάσεις και παρέμεινε στο νοσοκομείο του Ευθρού Σταυρού στο Μεξικό για πολλές εβδομάδες. Κι αν κατάπιε τόσα χρόνια την οδύνη ήταν γιατί η παραμονή στο κρεβάτι της έδινε την ευκαιρία να ζωγραφίζει. Εβαζε απέναντι της έναν καθρέφτη και ξεκινούσε. Eκεί,στο κρεβάτι του πόνου, φιλοτέχνησε το πρώτο της πορτρέτο το οποίο και χάρισε στον Αλεχάντρο Γκόμεζ Αρίας…

frikal12

Αγωνίστηκε από παιδί, είχε τεράστια πάθη, αυτοσαρκαζόταν, αντιστεκόταν, όρθωνε πολιτικό ανάστημα. Ηταν μια γυναίκα που λύσσαγε να ζήσει. Ηταν μια ένθερμη υποστηρίκτρια της ζωής. Οπως έλεγε κι μεγάλος της θαυμαστής Αντρέ Μπρετόν τα έργα της ήταν “Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα”.

 

Frida Kahlo Holding Her Pet Monkey

Όντας στη σχολή, ερωτεύεται έναν συμμαθητή της, τον Alejandro Gómez Arias. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1925, η Κάλο και ο Arias επέβαιναν στο λεωφορείο όταν το όχημα συγκρούστηκε, αφήνοντας την ίδια σοβαρά τραυματισμένη: βγήκε από το τροχαίο με μπόλικα κατάγματα σε σπονδυλική στήλη και λεκάνη.

Αφού πέρασε τις επόμενες εβδομάδες κατάκοιτη στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, επέστρεψε στο σπίτι για να συνεχίσει την ανάρρωσή της. Αυτή έμελλε να είναι η καθοριστική στιγμή για την καριέρα της: η Κάλο αρχίζει να ζωγραφίζει και ολοκληρώνει την πρώτη αυτοπροσωπογραφία της τον επόμενο χρόνο.

Αφού χάρισε τον πίνακα στο αμόρε της, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική: προσχωρεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού και γράφεται στη νεολαία του σχηματισμού…

Ταραχώδης γάμος

frikal13

Η Κάλο θα ξανασυναντηθεί με τον Ριβέρα το 1928: αφού εκθείασε την τεχνοτροπία της, οι δυο τους ξεκίνησαν φλογερό ειδύλλιο, με τον γάμο τους να έρχεται νωρίς, μόλις την επόμενη χρονιά. Στα πρώτα χρόνια της κοινής συζυγικής τους ζωής, η Κάλο ακολουθούσε συχνά τον ζωγράφο όπου τον καλούσαν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Το 1930, για παράδειγμα, τους βρίσκει στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, με τη Φρίντα να εκθέτει στην περιοδική έκθεση των γυναικών καλλιτεχνών της πόλης τον πίνακα που είχε μόλις φιλοτεχνήσει με τους δυο τους.

frikal100

Λατρεμένος ζωγράφος των Μεξικανών και σταρ της εποχής ο Ριβέρα την επισκίαζε. Εκείνη, όμως, παρέμεινε τυφλωμένη από την μεγάλη αδυναμία που του είχε, ακόμα και το 1939 που σύναψε σχέσεις με τον Νίκολας Μάρεϊ. «Είχα δύο ατυχήματα στη ζωή μου: το ένα ήταν με το λεωφορείο, το δεύτερο ήταν με τον Ριβέρα .Και τα δυο με τσάκισαν!

Η «αγία της γυναικείας τέχνης» με την τσακισμένη ζωή

«Σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα», έτσι χαρακτήριζε ο περίφημος γάλλος σουρεαλιστής Αντρέ Μπρετόν την τέχνη της Κάλο.Και ο χαρακτηρισμός θα μπορούσε φυσικά να αναφέρεται και στην ίδια τη ζωγράφο με τα φανταχτερά φορέματα πάνω στο τσακισμένο σώμα.Η Φρίντα Κάλο, μια από τις σημαντικότερες γυναικείες ματιές στην τέχνη του 20ού αιώνα, ήταν πρώτα απ’ όλα μια γυναίκα διψασμένη για ζωή.Από τη θυελλώδη ερωτική της ζωή και το παροιμιώδες πάθος της μέχρι και την παραφορά για τον έρωτα της ζωής της, τον μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα, η Κάλο κατάφερε να ζήσει με ελευθερία και ένταση ζηλευτή, ξεπερνώντας ακόμα και τον χρόνιο πόνο και την ασθένεια.Και βέβαια αποκάλυψε απόλυτα τον εαυτό της μέσα από το έργο της, σε μια από τις πιο προσωπικές και αυτο-αναφορικές τεχνοτροπίες που είδε ποτέ ο κόσμος!

Η αδάμαστη Φρίντα Κάλο βάλθηκε να ζήσει με συναίσθημα, το οποίο δευτερευόντως αποτύπωσε πάνω στον καμβά, με τη ζωή της να αποτελεί μνημείο για το πώς μπορεί κάποιος να υπερβεί τις φυσικές τροχοπέδες της ζωής και να κάνει τη διαφορά, παρά τα κελεύσματα της μοίρας…

Πρώτα χρόνια

Η Φρίντα Κάλο γεννιέται ως Magdalena Carmen Frieda Kahlo y Calderón στις 6 Ιουλίου 1907 στην Πόλη του Μεξικού. Η Κάλο μεγαλώνει στο πατρικό της, το περίφημο Μπλε Σπίτι (Casa Azul) που θα αποτυπώσει στους πίνακές της. Ο πατέρας της ήταν γερμανός φωτογράφος και είχε μετακομίσει στο Μεξικό, όπου γνώρισε και παντρεύτηκε τη μητέρα της. Η Φρίντα είχε δύο μεγαλύτερες αδερφές και μία μικρότερη.

Σε ηλικία 6 ετών, η Κάλο θα περάσει 9 μήνες καθηλωμένη στο κρεβάτι εξαιτίας πολιομυελίτιδας, η οποία θα της αφήσει ένα μικρό κουσούρι στο βάδισμα. Για να τη βοηθήσει μάλιστα στην ανάρρωσή της, ο πατέρας την ενθαρρύνει να παίζει ποδόσφαιρο, να κολυμπά ακόμα και να παλεύει, δραστηριότητες εντελώς ασυνήθιστες για κορίτσι της εποχής…

Σπουδές και τραυματισμός

Το 1922, η Κάλο γίνεται δεκτή στην περίφημη Εθνική Προπαρασκευαστική Σχολή του Μεξικού και αποτελεί μια από τις ελάχιστες κοπέλες στις τάξεις της. Εκεί αναπτύσσει την αγάπη της για τα παραδοσιακά και πολύχρωμα ενδύματα και κοσμήματα της χώρας της.

Την ίδια χρονιά, ο περίφημος μεξικανός ζωγράφος Ντιέγκο Ριβέρα βρίσκεται να διδάσκει στη σχολή, με την έφηβη Φρίντα να εξομολογείται σε φίλη της το ερωτικό σκίρτημα που ένιωσε για τον καλλιτέχνη.

Όντας στη σχολή, ερωτεύεται έναν συμμαθητή της, τον Alejandro Gómez Arias. Στις 17 Σεπτεμβρίου 1925, η Κάλο και ο Arias επέβαιναν στο λεωφορείο όταν το όχημα συγκρούστηκε, αφήνοντας την ίδια σοβαρά τραυματισμένη: βγήκε από το τροχαίο με μπόλικα κατάγματα σε σπονδυλική στήλη και λεκάνη.

Αφού πέρασε τις επόμενες εβδομάδες κατάκοιτη στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού, επέστρεψε στο σπίτι για να συνεχίσει την ανάρρωσή της. Αυτή έμελλε να είναι η καθοριστική στιγμή για την καριέρα της: η Κάλο αρχίζει να ζωγραφίζει και ολοκληρώνει την πρώτη αυτοπροσωπογραφία της τον επόμενο χρόνο.

Αφού χάρισε τον πίνακα στο αμόρε της, άρχισε να ασχολείται με την πολιτική: προσχωρεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα του Μεξικού και γράφεται στη νεολαία του σχηματισμού…

Ταραχώδης γάμος

Η Κάλο θα ξανασυναντηθεί με τον Ριβέρα το 1928: αφού εκθείασε την τεχνοτροπία της, οι δυο τους ξεκίνησαν φλογερό ειδύλλιο, με τον γάμο τους να έρχεται νωρίς, μόλις την επόμενη χρονιά. Στα πρώτα χρόνια της κοινής συζυγικής τους ζωής, η Κάλο ακολουθούσε συχνά τον ζωγράφο όπου τον καλούσαν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Το 1930, για παράδειγμα, τους βρίσκει στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια, με τη Φρίντα να εκθέτει στην περιοδική έκθεση των γυναικών καλλιτεχνών της πόλης τον πίνακα που είχε μόλις φιλοτεχνήσει με τους δυο τους.

Κατόπιν περνούν ένα διάστημα στη Νέα Υόρκη και σειρά έχει μετά το Ντιτρόιτ, με τον Ριβέρα να εκθέτει στα μεγαλύτερα αμερικανικά μουσεία. Το 1932, η Κάλο θα αρχίσει να ενσωματώνει στην τεχνοτροπία της πιο παραστατικά και σουρεαλιστικά στοιχεία, όπως στον περίφημο πλέον πίνακα «Νοσοκομείο Χένρι Φορντ» (1932). Όπως και με τα πρώτα πορτρέτα της, το έργο είναι βαθύτατα συγκινησιακό και αυτοβιογραφικό, απαθανατίζοντας τη δεύτερη αποβολή της.

«Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι σπασμένη. Αλλά είμαι ευτυχισμένη όσο μπορώ να ζωγραφίζω».132974g-3

 

“Tα μισά μου έργα είναι προσωπογραφίες μου διότι είμαι πολύ συχνά μόνη. Είμαι το αντικείμενο που γνωρίζω καλύτερα”.
31-0027

Στα έργα της εκτός από το προσωπικό της δράμα καθρεφτίζεται όλη η φιλοσοφία και η παράδοση της πατρίδας της. Τον όρο “σουρεαλισμό” δεν τον αποδέχτηκε ποτέ για τους πίνακές της.
«Δεν ανήκω στους σουρεαλιστές. Δεν ζωγράφισα ποτέ όνειρα. Ζωγράφιζα την πραγματικότητά μου».

frieda-overlooking-rivera-court-c-1932

Aν εξαιρέσει κανείς τους πολιτικούς ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, δύσκολα θα βρει πρόσωπο πιο αναγνωρίσιμο πρόσωπο από αυτό Φρίντα Κάλο. Κι όμως, αυτή η φλεγόμενη γυναίκα πραγματοποίησε στη διάρκεια της ζωής της μονο τρεις μεγάλες εκθέσεις: μια στην πατρίδα της, μια στο Παρίσι και μια τρίτη στη Νέα Υόρκη.

 

 

27.Diego-y-Frida-compartiendo-la-mesa-en-San-A¦u_ngel

Στις αρχές τις δεκαετίας του ’30 η Αμερική οι τοιχογραφίες του Ντιέγκο γίνονται ανάρπαστες. Ως αποτέλεσμα το ζευγάρι μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και λίγο αργότερα στο Ντιτρόιτ.

Frida-3

Στην Αμερική η Φρίντα βίωσε τις δύο φορές από τις τρεις αποβολές της ζωής της. Ο σωματικός της πόνος και η απόγνωσή της για άλλη μια φορά καταγράφονται στον καμβά. Πιο χαρακτηριστικό έργο της αυτό με τίτλο “Νοσοκομείο Χένρι Φόρντ”.

Henry-Ford-Hospital-1932-frida-kahlo-172296_1024_830

Henry-Ford-Hospital-1932-frida-kahlo-172296_1024_830

 

Ο πόνος, όμως, δεν τελείωσε εκεί. Επιστρέφοντας στο Μεξικό ο Ντιέγκο δοκιμάζει τις αντοχές της άλλη μια φορά, προδίδοντάς την με την αδερφή της Κριστίνα. Η Φρίντα από αντίδραση πετσοκόβει τα μαλλιά της, διαλύεται αλλά εν τέλει αποφασίζει πως τη δουλειά δεν την μπλέκεις ποτέ με το κρεβάτι. Ετσι, το ζευγάρι περνά μεγάλα διαστήματα χωριστά αλλά διατηρεί το κοινό του στούντιο και συνεχίζει ακατάπαυστα να ζωγραφίζει.Diego_and_I

Το ζευγάρι θα περάσει το 1933 στη Νέα Υόρκη και κατόπιν θα επιστρέψει στο Μεξικό, μετακομίζοντας πλέον στο San Angel. Το αντισυμβατικό ζευγάρι θα διαμείνει σε ξεχωριστά διαμερίσματα (αν και διπλανά), με τα εργαστήριά τους να είναι επίσης χώρια. Η περίοδος αυτή δεν θα είναι καλή για την Κάλο, αφού θα στιγματιστεί από τις αναρίθμητες απιστίες του Ριβέρα, ακόμα και με την αδερφή της, Κριστίνα.

Ως απάντηση στην τραγωδία που ζούσε, η Κάλο θα κόψει τα κατάμαυρα μαλλιά της, που είχαν γίνει εν τω μεταξύ το σήμα-κατατεθέν της. Οι αναποδιές δεν θα τέλειωναν ωστόσο, καθώς η ίδια θα βίωνε για άλλη μια φορά το ζοφερό πρόσωπο μιας νέας αποβολής (το 1934), με το πολυπόθητο παιδί να μην έρχεται ούτε πάλι.

Η Κάλο και ο Ριβέρα περνούσαν πλέον περιόδους χώρια, με το ζευγάρι ωστόσο να ενώνεται και πάλι για να βοηθήσουν τον εξόριστο κομμουνιστή ηγέτη Λέον Τρότσκι και τη γυναίκα του Νατάλια το 1937.

Οι Τρότσκι φιλοξενήθηκαν στο Μπλε Σπίτι της Κάλο για ένα διάστημα το 1937, αφού είχαν λάβει πολιτικό άσυλο από το Μεξικό. Ο Τρότσκι και η Κάλο φημολογείται ότι διατήρησαν σύντομο ειδύλλιο κατά την παραμονή του εκεί…

frikal300

Αλλωστε, υπήρχε και ο αγώνας: το 1937 επανασυνδέονται καθώς έπρεπε να φιλοξενήσουν τον Λέοντα Τρότσκι και την σύζυγό του που είχαν βρει καταφύγιο στο Μεξικό. Οι μέρες αυτές έδωσαν στην Φρίντα την ευκαιρία να ξεχαστεί πλέκοντας ένα σύντομο ειδύλλιο με τον Μπολσεβίκο επαναστάτη. Μετά βέβαια η Φρίντα και ο Ντιέγκο ξαναχώρισαν για να ξαναπαντρευτούν το 1940…

Τέχνη, αυτοπροσωπογραφίες και προσωπικές περιπέτειες

frikal15

Την ώρα που δεν θεώρησε ποτέ τον εαυτό της σουρεαλιστή ζωγράφο, η Κάλο έγινε επιστήθια φίλη με τον ηγέτη του κινήματος των σουρεαλιστών Αντρέ Μπρετόν το 1938. Την ίδια χρονιά, φιλοξενείται έκθεσή της σε περίβλεπτη γκαλερί της Νέας Υόρκης και οι μισοί από τους πίνακες που εξέθεσε εκεί πουλήθηκαν! Η ίδια δέχτηκε επίσης δύο παραγγελίες για έργα, τις πρώτες της μάλιστα δεσμεύσεις για πληρωμένη δουλειά (τις οποίες μάλιστα οι κριτικοί αποθέωσαν).
frikal400

Το 1939 θα βρει την Κάλο στο Παρίσι, όπου γνώρισε και συνδέθηκε φιλικά με σπουδαίους καλλιτέχνες του καιρού, όπως τον Πάμπλο Πικάσο και τον Μαρσέλ Ντισάν. Λίγο αργότερα στην ίδια χρονιά, θα χωρίσει από τον Ριβέρα και θα ζωγραφίσει ένα από τα μνημειώδη της έργα, το περίφημο «Οι Δύο Φρίντες» (1939), με τη διπλή εκδοχή του εαυτού της να συμβολίζει την αγάπη και την προδοσία.

-frida_kahlo_le_due_frida

-frida_kahlo_le_due_frida

 

Η Κάλο και ο Ριβέρα δεν θα περνούσαν καιρό χωρισμένοι: το 1940 θα ξαναπαντρευτούν, παρά το γεγονός ότι συνέχισαν να διάγουν βίους ξεχωριστούς. Και να συνάπτουν φυσικά αμφότεροι ερωτικές σχέσεις με άλλα πρόσωπα.

Το 1941 η μεξικανική κυβέρνηση παραγγέλνει στην Κάλο μια σειρά πέντε πορτρέτων σημαντικών γυναικών της χώρας, με την ίδια ωστόσο να μην ολοκληρώνει ποτέ την παραγγελία: εκείνη τη χρονιά έχασε τον πολυαγαπημένο της πατέρα, ενώ συνέχισε να ταλανίζεται από τα χρόνια προβλήματα της υγείας της.

frikal6Παρά τις προσωπικές προκλήσεις, η δουλειά της συνέχισε να κερδίζει τον σεβασμό των κριτικών και την αγάπη του φιλότεχνου κοινού, με πίνακές της να συμπεριλαμβάνονται πλέον σε αναρίθμητες εκθέσεις σε όλο τον κόσμο.

Το 1944, η Κάλο ζωγράφισε την περίφημη «Σπασμένη Στήλη», που αποτύπωνε την κακή κατάσταση της υγείας της και τις σωματικές προκλήσεις που αντιμετώπιζε.

The-Broken-Column

Το 1950 η διάγνωση για το δεξί πληγωμένο της πόδι γράφει: γάγγραινα. Ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Παραμένει εννέα μήνες στο νοσοκομείο. Οταν βγαίνει ζωγραφίζει με μανία για να ολοκληρώσει τα έργα της επόμενης έκθεσης. Τα εγκαίνια είναι προγραμματισμένα για το 1953. Ολοι της επισημαίνουν τους κινδύνους αλλά εκείνη κάνει του κεφαλιού της. Καταφθάνει στα εγκαίνια με ασθενοφόρο και ξαπλώνει στη μέση της αίθουσας σε ένα κρεβάτι για να παρακολουθεί τις εντυπώσεις των προσκεκλημένων. Ηταν η τελευταία της performance.

Frida-Kahlo-in-her-hospital-bed-drawing-on-her-corsetbody-cast-with-the-help-of-a-mirror-1951-Photographed-by-Juan-Guzman

Frida-Kahlo-in-her-hospital-bed-drawing-on-her-corsetbody-cast-with-the-help-of-a-mirror-1951-Photographed-by-Juan-Guzman

Η ίδια υποβλήθηκε σε μπόλικες χειρουργικές επεμβάσεις αυτή την περίοδο και αναγκάστηκε να φορά ειδικό κορσέ για να μπορεί να στηρίζεται όρθια, την ώρα που θα δοκίμαζε πραγματικά αναρίθμητες θεραπείες και αγωγές για την ανακούφιση του χρόνιου πόνου…

 

Επιδείνωση της υγείας και θάνατος

Η δεκαετία του 1950 θα βρει τη Φρίντα Κάλο σε πολύ άσχημη κατάσταση: αφού διαγνώστηκε με γάγγραινα στο δεξί της πόδι, θα περνούσε 9 μήνες στο νοσοκομείο υποβαλλόμενη σε μια σειρά δύσκολων και επικίνδυνων επεμβάσεων. Παρά το γεγονός βέβαια ότι ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι, η ίδια ζωγραφίζει πυρετωδώς και υποστηρίζει ολόψυχα δίκαιους κοινωνικούς αγώνες και πολιτικά κινήματα: «Δεν είμαι άρρωστη. Είμαι σπασμένη. Αλλά είμαι ευτυχισμένη όσο μπορώ να ζωγραφίζω», θα πει.

Το 1953 κάνει την πρώτη της ατομική έκθεση στο Μεξικό, στα εγκαίνια της οποίας παίρνει άδεια από το νοσοκομείο και καταφτάνει στην γκαλερί με ασθενοφόρο, περνώντας το απόγευμα συζητώντας με τους επισκέπτες πάνω στο κρεβάτι που στήθηκε για κείνη στην αίθουσα τέχνης! Η χαρά και η αισιοδοξία θα την εγκατέλειπαν ωστόσο λίγους μήνες αργότερα όταν τμήμα του ποδιού της ακρωτηριάστηκε εξαιτίας της εξάπλωσης της γάγγραινας.

Βαθύτατα στενοχωρημένη, η ίδια διαμετακομίζεται και πάλι στο νοσοκομείο τον Απρίλιο του 1954, εξαιτίας της επιδείνωσης της κατάστασής της (ή, όπως κάποιες αναφορές θέλουν, λόγω απόπειρας αυτοκτονίας). Δύο μήνες αργότερα θα επέστρεφε στο νοσοκομείο με πνευμονία.

Παρά τη φυσική φθορά, η Κάλο δεν σταμάτησε στιγμή τον πολιτικό ακτιβισμό. Η τελευταία δημόσια εμφάνισή της ήταν μάλιστα σε διαδήλωση κατά της αμερικανικής εμπλοκής στην ανατροπή του προέδρου της Γουατεμάλας Jacobo Arbenz. Το ημερολόγιο έδειχνε 2 Ιουλίου.

Μία εβδομάδα περίπου μετά τα 47α γενέθλιά της, η Φρίντα Κάλο πεθαίνει στο λατρεμένο της Μπλε Σπίτι (13 Ιουλίου). Για τα αίτια του θανάτου της έχουν διατυπωθεί αναρίθμητα σενάρια, που ποικίλουν από πνευμονική εμβολή μέχρι και αυτοκτονία (από υπερβολική δόση ηρεμιστικών)…

«Το κορμί πάντα σε προδίδει», έλεγε σαν να περίμενε την επιβεβαίωση που ήρθε στις 13 Ιουλίου 1954. Τα χαρτιά έγραψαν ως επίσημη αιτία την πνευμονική εμβολή. Οι φήμες μέχρι σήμερα επιμένουν στην υπερβολική δόση ηρεμιστικών.

The_Blue_House_7

Το σπίτι της στο Μεξικό ονομάστηκε «Μπλε σπίτι». Σήμερα λειτουργεί σαν μουσείο όπου φιλοξενούνται δεκάδες έργα της.

Τα τελευταία της λόγια στο ημερολόγιό της ήταν:«Ελπίζω το τέλος να είναι χαρούμενο και ελπίζω να μην επιστρέψω ποτέ ξανά. Φρίντα».

Μερικές από τις σπουδαίες αυτοπροσωπογραφίες του πόνου και της σεξουαλικότητάς της – και πορτραίτα άλλων .

http://kickass.to/frida-2002-brrip-xvid-cody-t6018246.html

Απωθημένοι έρωτες


σεφερης

Απωθημένο, πληθυντικός αριθμός απωθημένα… Ουσιαστικό, ορισμός στο λεξικό: καταπιεσμένα συναισθήματα που παραμένουν στο υποσυνείδητο, αυτά που θέλεις και δεν μπορείς να τα έχεις, το ανολοκλήρωτο, σαν μια ταινία που ήθελες να δεις και έμεινε στη μέση… Μη πραγματοποιημένα όνειρα, επιθυμίες, έρωτες, πράγματα που θα ήθελες να πεις και δεν είπες, πράματα που ήθελες να κάνεις και δεν έκανες, καταστάσεις που θα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες η έστω έζησες αλλά δεν τις χόρτασες, γιατί όλα ήταν μια στιγμή, μια στιγμούλα μικρή χαμένη στο χρόνο, ικανή να σε στοιχειώνει κάθε φορά που η μνήμη αποφασίζει να την επανεμφανίσει σαν φιλμ μέσα στον εγκέφαλό σου, για λίγο… Αλλά αυτό το λίγο εσένα σου έμεινε απωθημένο, ένας ανικανοποίητος πόθος.

Κάπου διάβασα τα μεγαλύτερα απωθημένα δεν είναι αυτά που δεν έζησες ποτέ, αλλά αυτά από τα οποία πήρες μια μικρή γεύση, πόση αλήθεια κρύβει αυτή η μικρή πρόταση. Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί κάποια στιγμή τι θα είχε γίνει αν… Αυτά το μεγάλα ΑΝ, που η μνήμη δεν σε αφήνει να ξεχάσεις, κρύβονται υπόγεια και μυστικά, θαμμένα μέσα μας, στα υπόγεια του μυαλού μας. Και ξαφνικά σαν boomerang, με την πρώτη ευκαιρία γυρίζουν πίσω, ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να σε στοιχειώσουν, και έτσι ξεκινάς να κάνεις φαύλους κύκλους γύρω από αυτά, άπειρα αναπάντητα ερωτήματα γεννιούνται και συνήθως οδηγούν πάντα σε αδιέξοδο. Τι θα είχε γίνει αν…

Συμπέρασμα: τα απωθημένα είναι επικίνδυνα και τρέφονται κυρίως απ’ τη μνήμη. Υπάρχουν πολλών ειδών απωθημένα, αυτά που είναι από χέρι και φόβο χαμένα και έτσι με αυτά έρχεται η στιγμή που λες εντάξει, δεν τόλμησα αρκετά, ή φοβήθηκα και κατά κάποιο τρόπο συμβιβάζεσαι. Υπάρχουν όμως και απωθημένα που οι συνθήκες δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθούν , ίσως γιατί δεν υπήρξαν οι κατάλληλες ευκαιρίες, ίσως γιατί δεν έκλεισαν σωστά κάποιοι κύκλοι, δεν ολοκληρώθηκαν για πολλούς και διάφορους λόγους… Έλα όμως που αυτά πονάνε περισσότερο από τα άλλα, γιατί εκεί γίνεται το εξής μέσα σου: αρχίζει να δημιουργείται ένας μύθος, μια φαντασίωση όπου τον εν λόγω απωθημένο αρχίζει να αγγίζει την τελειότητα και σκέφτεσαι ενδεχομένως ότι θα μπορούσε να σου προσφέρει κάτι καλύτερο από αυτό που ζεις τώρα, ακόμα χειρότερα, αν η πραγματικότητά σου είναι κόλαση, εσύ θα ζεις στο παραμύθι του «αν γινότανε όλα θα άλλαζαν». Μάταια θα προσπαθείς να προσποιηθείς ότι δεν είναι εκεί, να το προσπεράσεις, να το απαρνηθείς, να το ξεχάσεις, να το ξεπεράσεις κλπ., κλπ. Καλό θα ήταν να μην υπήρχαν τα απωθημένα ή τουλάχιστον να μην αφήναμε απωθημένα.

Διαβάζοντας ένα βιβλίο τελευταία βρήκα αυτό το κομμάτι: «Απ’ τις αγάπες, η πρώτη κατέχει την πιο ζηλευτή θέση στη μνήμη, όπως μια παλιά αξιοσέβαστη ευνοούμενη. Οι άλλες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα, σημαιοστολισμένες και πρόθυμες, σαν τις φτηνές ερωμένες που τους αρκεί να τις διαλέξεις για τη νύχτα.”

Σου εύχομαι να μην τη συναντήσεις ποτέ, γιατί μες στη σαγήνη της μπορεί και να βουλιάξεις και να περάσει τότε ολόκληρη η ζωή σαν όνειρο. Τη λένε “αγάπη του διαβόλου” ή αλλιώς ανεκπλήρωτη. Οι αγάπες του διαβόλου λοιπόν, ή αλλιώς ανεκπλήρωτες, είναι οι χειρότερες από όλες , και ένα από τα μεγαλύτερα και επώδυνα απωθημένα, αποδεδειγμένο και επιστημονικώς. Μελέτες λένε ότι στον εγκέφαλο του ατόμου που βιώνει τον ανεκπλήρωτο έρωτα διεγείρονται οι ίδιες περιοχές με εκείνες που διεγείρονται με το σωματικό πόνο π.χ. ο πόνος που προκαλείται από ένα έγκαυμα. Ο ανεκπλήρωτος ερωτάς, λοιπόν, καίει το άτομο που τον βιώνει. Ακόμα και αν προσπαθήσεις να τον θάψεις, αυτός ο έρωτας δεν θα εξαφανιστεί, κάθε φορά που θα αποφασίζεις να βάλεις μια τελεία, εκείνος θα βάζει ένα κόμμα και ούτω καθεξής. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας δεν απομυθοποιείτε ποτέ, δεν φθείρεται από την πραγματικότητα. Το μυαλό θυμάται πάντα αυτά που πέρασε μαζί του ως ιδανικά, ίσως για αυτό είναι τόσο δύσκολο να ξεχάσεις ένα απωθημένο, είναι σπάνιες οι φορές που το απωθημένο απομυθοποιείται στα μάτια μας, γιατί πάντα θα υπάρχει υποσυνείδητα αυτό το αν… Τα άτομα που υπήρξαν στην ζωή μας για λίγο ή πολύ και δεν ζήσαμε ό,τι θέλαμε μαζί τους, που έφυγαν και ίσως να άφησαν αναπάντητα ερωτήματα, όπως τι πήγε στραβά, πού και γιατί φταίξαμε, μετατράπηκαν σε απωθημένα και η μνήμη, κύριος λόγος τον θλίψεών μας τους κρατάει εκεί και υπενθυμίζει ότι όλα ήταν τέλεια και ας μην ήταν. Για κάποιο περίεργο λόγο εμείς αλλιώς τα θυμόμαστε και έτσι αυτού του είδους τα απωθημένα σπάνια απομυθοποιούνται, επειδή η μνήμη μας τα τελειοποιεί. Γιατί όμως βλέπουμε κάποιον σαν ιδανικό, από τη στιγμή που ξέρουμε πως δεν είναι για μας; Περίεργα όντα οι άνθρωποι.

Συμπέρασμα: τα άτομα – απωθημένα είναι σαν τους λεκέδες, όσο και αν τους τρίβεις δεν φεύγουν και εσύ νοσταλγείς στιγμές απόλυτης φρεσκάδας και καθαριότητας ξανά, κάπου το ξανάκουσα αυτό… Αυτόματα το αντικείμενο του πόθου, ο ανεκπλήρωτος αυτός έρωτας μετατρέπεται σε κρυπτονίτη και εσύ κάτι σαν τον superman, αποδυναμώνεσαι κάθε φορά που το βλέπεις, η συμπεριφορά σου, οι αντιδράσεις σου μαζί του θα διαφέρουν σημαντικά από τον αληθινό σου χαρακτήρα. Κάθε φορά που θα το συναντάς μπροστά σου, θα είσαι ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα που προσπαθεί να πάρει λίγη χαρά μέσα από τον πόνο του (χωρίς να υποψιαστεί το απωθημένο τίποτα), καμιά φόρα αυτό επηρεάζει ακόμα και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, ξεσπάσματα θυμού, υπερβολικές συμπεριφορές, ασυνεννοησία, το απωθημένο σε εμποδίζει να ωριμάσεις συναισθηματικά. Δυστυχώς ή ευτυχώς ένας τέτοιος έρωτας κατέχει πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά και δεν έχει ημερομηνία λήξης, ίσως επειδή πάντα στο μυαλό μας θα είναι το ιδανικό, το παραμύθι που έμεινε στη μέση, χωρίς όμως το ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα. Αφήσαμε λοιπόν το παραμύθι στη μέση, ξεχάσαμε ότι ο κακός ο λύκος έφαγε την κοκκινοσκουφίτσα, δεν είδαμε ούτε τους δράκους, ούτε τις μάγισσες, πήγαμε κατευθείαν στο τέλος, στο έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Στην περίπτωση του απωθημένου όμως δεν υπάρχει το ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα, δυστυχώς εμείς επιλέγουμε να το κρατάμε σαν τη μαγεία ενός παραμυθιού, αψεγάδιαστο και παρόλο που στην ζωή υπάρχουν πολλοί κακοί λύκοι και μάγισσες, εμείς παραμένουμε και επιμένουμε να θυμόμαστε ότι αν το παραμύθι μας τελικά είχε τέλος θα ζούσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Μα δεν έχουν όλα τα παραμύθια καλό τέλος στην πραγματική ζωή, όταν ήμασταν παιδιά συνήθως είχαν και έτσι πρέπει, τουλάχιστον στα παραμύθια. Τι θα γινόταν όμως αν οι ιστορίες των ηρώων των παραμυθιών συνεχίζονταν; Θα είχαν καλή συνέχεια ή μήπως οι πριγκίπισσες των παραμυθιών δεν θα ήταν τόσο ευτυχισμένες όσο τις αφήσαμε;

Λένε πως οι πιο δυνατοί έρωτες είναι οι ανεκπλήρωτοι…
Εσυ τι λες?

Τα θερινά ανάκτορα του εντιμότατου (;) Προέδρου


βιλλα παπουλια

Βίλλα Προέδρου  Κάρολου Παπούλια.
Σιγά μη δεν υπέγραφε!
Τότε με τη ‘Ροζ  Βίλλα’  και το υποτιθέμενο δάνειο προς τον Ανδ. Παπανδρέου αγόρασε την Προεδρία,
τώρα με την προδοσία , εξαργύρωσε !

Το άτομο δεν εχει δουλέψει ποτέ του!

Πόσο μ@λ@κ@ς μπορείς να είσαι ακόμα Νεοέλληνα που τον ανέχεσαι ακόμα ;

Αλλάζει το σήμα της η Lacoste


Δραματικές είναι οι εξελίξεις που φέρνει στη διεθνή αγορά υποδημάτων, η πρόσφατη εμφάνιση του δίμετρου αδέσποτου κροκόδειλου στο Ρέθυμνο της Κρήτης!
crokodile
Με μία λιτή ανακοίνωση η οποία εξεδόθη νωρίς το πρωί της Τρίτης από τη διάσημη γαλλική εταιρεία ρούχων Lacoste και η οποία έχει ήδη προκαλέσει -όπως αναμενόταν- τεράστιο κύμα αντιδράσεων σε μεγάλο κομμάτι της Κρητικής κοινωνίας, γνωστοποιήθηκε στο καταναλωτικό κοινό που επιλέγει για το ντύσιμό του τη γνωστή μάρκα υποδημάτων, η έκτακτη αλλαγή του σήματος της Lacoste!

Ειδικότερα, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στη φωτογραφία στο νέο και ομολογουμένως άκρως επίκαιρο σήμα της Lacoste ο γνωστός κροκόδειλος θα έχει πλέον σχήμα ίδιο με εκείνο του γνωστού Ελληνικού νησιού στο οποίο και έκανε πριν λίγες μέρες την δυναμική εμφάνισή του το μεγάλο και επικίνδυνο ερπετό.

H αλλαγή του σήματος της Lacoste, όπως διευκρινίζει στην ανακοίνωσή της η εταιρείας, θα ισχύσει αποκλειστικά και μόνο στην χώρα μας!

Πρόκειται για μία ευρηματικότατη επιχειρηματική κίνηση της διάσημης εταιρείας ρούχων η οποία έχει βάλει στόχο όπως φαίνεται να αυξήσει δραματικά τις πωλήσεις των ρούχων της στην χώρα μας εκμεταλλευόμενη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το γεγονός ότι το 99% της Ελληνικής κοινωνίας ζει υπό τον φόβο του αιμοσταγή κροκόδειλου ο οποίος κυκλοφορεί ακόμη ελεύθερος και παραμένει έτσι λόγω της πλήρους ανευθυνότητας των αστυνομικών αρχών του ελληνικού κράτους, ένας διαρκής δημόσιος κίνδυνος!

Σε μποϊκοτάζ της Lacoste καλούνε οι Κρητικοί!

Και ενώ η Lacoste όπως τονίζει στην ανακοίνωσή της έχει ήδη αρχίσει να πραγματοποιεί τις ενέργειες που απαιτούνται για την αλλαγή του εμπορικού της σήματος (κατάθεση αίτησης στην αρμόδια υπηρεσία του Υπουργείου Εμπορίου για κατοχύρωση του νέου σήματος), σφοδρές είναι οι αντιδράσεις των Κρητικών οι οποίοι καλούνε τον λαό της Κρήτης αλλά κάθε σκεπτόμενο Έλληνα σε διαρκές μποϊκοτάζ της γνωστής εταιρείας ρούχων.

Επίσημη αντίδραση και από την Περιφέρεια της Κρήτης

Έντονη είναι και η αντίδραση του Περιφερειάρχη της Κρήτης Σταύρου Αρναουτάκη ο οποίος όπως δήλωσε oτι σε περίπτωση που η Lacoste κάνει πράξη την στυγνή εμπορική εκμετάλλευση του πανέρμορφου Ελληνικού νησιού όπως έχει ήδη ανακοινώσει, ο ίδιος σε συνεργασία με τους νομικούς του συμβούλους θα προβεί σε όλες τις δικαστικές ενέργειες που απαιτούνται για την επαναφορά του σήματος της Lacoste στην αρχική του μορφή.

Είσαι από τους «παλιούς»; Συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν “παιδί”


Ειχες την τυχη να εισαι παιδι…

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο
σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί….”

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος…


1526710_228288274010843_1453723886_n

 Η ψυχή της γυναίκας είναι σαν το βαθύ πηγάδι….

                         Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στο βάθος του…

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας από αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου…..”