Πεφταστέρι*


Αποκαμωμένη από την κούραση της μέρας αποκοιμήθηκα νωρίς-νωρίς χτες βράδυ. Φαίνεται όμως το σώμα μου δεν  χόρτασε ύπνο, διαμαρτυρήθηκε,  και σήμερα σηκώθηκε νωχελικά από το κρεβάτι . Χώθηκε κάτω από το χλιαρό ντους να χαλαρώσει η πονεμένη πλάτη.

Σιγοτραγουδούσα σα βγήκα από το μπάνιο «Αστέρι μου , Φεγγάρι μου» …;

Τυλιγμένη με το ζακετακι μου μου πάνω από τις λεπτές φανελένιες πυτζάμες, με κοίταξα βλοσυρά μες στον καθρέφτη. Εντόπισα δυο καινούριες ρυτιδούλες στο πλάι των ματιών μου.

- Πάλι στεκόμαστε μπροστά στον καθρέφτη?
– Μα τι όλο τον ρωτάς κυρά μου;;

Μεγαλώνω, σκέφτηκα! Μεγάλωσα κι άλλο από την τελευταία φορά που είμαστε κοντά Μαράκι μου! Τι είπα? Είχα χρόνια να με πω με το όνομα σου. Βλέμμα στιγμιαίας αμηχανίας. Την κυρία αυτή τη βλέπω πρώτη φορά!
Θες πες τη συστολή, θες πες την αμηχανία .. Στο βλέμμα της όμως την είχα συναντήσει και παλιά , πολλές φορές,σε διαφορετικά πρόσωπα, χρόνια τώρα, ξανά και ξανά.

Η Μαίρη τύλιξε πιο σφιχτά γύρω από τους ώμους της το ζακετάκι, παραμέρισε στην άκρη την κουρτίνα του παραθύρου να μην της και τάχα μου χώθηκε βαθειά μες το βιβλίο της. Προσποιήθηκε ότι διαβάζει.

Δεν διάβαζε, απασχολούσε το βλέμμα της… Όταν έχεις προπονηθεί να ξεγελάς τη σκέψη σου δεν είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις το φευγάτο βλέμμα κάποιου άλλου.

Χαμογέλασα τρυφερά και βάλθηκα να τη φέρω σε αμηχανία μπας και ξεφύγει από τις σκέψεις που τριβέλιζαν το μυαλουδάκι της.Ένα παιχνίδι οικειότητας με το άλλο μου μισό,κι αυτό. Μόνο που κάπου- κάπου η αιφνιδιαστική αμηχανία μπορεί και να λυτρώσει μια από τις δυο. Να βγάλει την αλήθεια μπροστά πριν καν προλάβεις να κρυφτείς πίσω από τα τσαλιμάκια της ευγένειας. Φτάνει ο άλλος να έχει κάτι να πει. Και αυτή είχε να μου πει και μάλιστα.πολλά

- Αν χάσεις εφτά οκτώ κιλά,δεν θα σε αναγνωρίζεις,της λέω ξαφνικά. Άντε ξεκίνα. Οκτώ κιλάκια είναι.
– Δεν έχω καιρό για τέτοια …. Αρκετά έχω στο κεφάλι μου -μου ανταπαντά, με την αυθάδεια ανθρώπου που του παραβιάζεις τον προσωπικό του χώρο!

Δεν συνέχισα. Ο τοίχος είχε υψωθεί για τα καλά ανάμεσα μας και ο τσακισμένος εγωισμός μου έκοψε τη φόρα. Απόμεινα να την κοιτώ. Βάλθηκα να την παρατηρώ, αμίλητη, μη μου σκιαχτεί και ταμπουρωθεί ξανά πίσω από το καβούκι της.

 

Ένα ατίθασο τσουλούφι από τα μαλλιά της ξεπρόβαλε αυθάδικα από την πετσέτα που είχε τυλίξει γύρω τους για να απορροφηθεί η υγρασία, και κάπου εκεί λίγο πιο κάτω, στη βάση του λαιμού ένα πεφταστέρι κρεμασμένο με χρυσό αλυσιδάκι (σαν τους διάττοντες που έπεφταν βροχή απόψε στον ουρανό μας, που ανάμεσά τους ήταν δήθεν, φευγάτη. Ένα πεφταστέρι να της θυμίζει αυτόν που κάποτε της το είχε δωρίσει.

πεφταστερι

- Τα πεφταστέρια habibti είναι ψυχές, (συνήθιζε να της λέει σε σπασμένα ελληνικά και μετά να συνεχίζε  να μονολογεί στη γλώσσα του  εκει που αγγαλιασμένοι κοιτάζανε  τον ουρανό και κάνανε όνειρα, τρελλά.)

Μονο που όταν οι άνθρωποι ονειρεύονται τόσο όμορφα όνειρα η μοίρα, τους παίζει αλλόκοτα παιχνίδια. Αυτό το διαβολεμένο ατύχημα δεν τον άφησε ποτέ να γυρίσει πίσω, σε αντίθεση με εκείνην που τη σημάδεψε βαθειά .
Κάθε που κοιτάς στον ουρανό, σαν δεις πεφταστέρι, είναι εκείνος που έφυγε κάποτε μακριά σου, θέλει να σου θυμίζει ότι είναι ακόμα “εδώ”,

της είχε ψιθυρίσει.
.
.
.

Χαζο- Μαρίτσες, σκέφτηκα. Ανοησίες που λένε μοναχά οι εραστές για να κλέψουν μια αγκαλιά από τα κορίτσια τους ανάμεσα σε εκείνα τα ατέλειωτα πήγαινε έλα.

- Πόσος καιρός πάει από τότε που έφυγε για πάντα; Τη ρωτώ με την βεβαιότητα ότι το βλέμμα της απεικόνιζε μια απώλεια.

- Πάνε χρόνια τόσα που έχασα το μέτρημα πια (μου πετάει αυθόρμητα)

Ξεκαρφώθηκε ( σκέφτομαι)! Με κοιτά κατάματα και μιλάει.. Ξεδιπλώνει εμπρός μου, κείνες τις σκέψεις που φυλάμε κλειδωμένες σε κουτάκια της ψυχής. Σαν να καιροφυλακτούσε στη γωνιά για να μου τα ξεκλειδώσει!

- Η μορφή του έχει αρχίζει να ξεθωριάζει πια στη μνήμη μου. Ξεχνώ,δηλαδή προσπαθώ να μη με πονάει πια η απώλεια του.Αλήθεια σου λέω! Παρόλα αυτά κάνω πράγματα δικά του, ζεσταίνω τη μηχανή του αυτοκινήτου μου πριν ξεκινήσω -όπως έκανε κι εκείνος- κοιμάμαι πια μόνιμα στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού όπως συνήθιζε, και τώρα τελευταία άρχισα να ακούω και΄Ishtar που συνήθιζε! Μερακλώσω τις πληγές μου! Ναι μη γελάς, Ιshtar και Feirouz ! Αλλά μάλλον δεν βοηθάει. Τότε ξεχνιέμαι στα λόγια και τη μελωδία τους κι αρχίζω και τον αφήνω πίσω.Τον ξεχνώ. Και όταν ξεχνώ εγώ πονάω. Και όταν πονάω, φοβάμαι.
.
.

Με γύρισε πίσω το Μαράκι. Με γύρισε χρόνια πίσω. Ξαφνικά, χωρίς λογική, χωρίς καν να με ρωτήσει..! Τι παραπονιέμαι …; από μένα δεν το έμαθε το παιχνίδι του αιφνιδιασμού; Κοντεύουν πια δυο ντουζίνες χρόνια.Σα να ‘ταν χθες που έφυγε.

- Θυμήθηκα όλα εκείνα τα φαρδουλά πουλόβερ του, που αρνήθηκα να πετάξω, κείνα που φόρεσα και τα άφηνα να γίνουν ένα με το πετσί μου για να μη ξεχνώ! Τον ZIPPO του είχα χαρίσει καποτε ( και που ποτέ δεν πράλαβε να χαράξει επάνω τα αρχικά μου οπως ήθελε) και τη ταμπακιέρα του που κουβαλούσα μόνιμα στο εσωτερικό τσεπάκι της τσάντας μου για να θυμάμαι τον ήχο των δαχτύλων του!

Και κείνη την περίεργη συνήθεια που με κάνει να θέλω να γυρνώ στο σπίτι όταν αρχίζει να πέφτει το σούρουπο κι εγώ είμαι ακόμα έξω. Με το άναμμα της πρώτης λάμπας στους δρόμους! Όταν ανάβουν οι λάμπες, κείνοι που φοβάσαι θα σε κυνηγούν μου έλεγε. Και εγώ φρόντιζα να επιστρέφω πριν πέσουν τα μαύρα σκοτάδια γύρω.Ισως αν διάβαζε τι λέω σήμερα, χαμογελούσε κάτω από το μουστάκι που πάντα ήθελε να έχει αλλά το ξύριζε γιατί είχε αρχίσει να γκριζάρει μονόπλευρα!

- Μην παραμυθιάζεσαι, ο πόνος δεν περνά ακόμα κι αν δεν είναι νωπός, παραφυλάει. Έρχεται κάποια στιγμή που δείχνει πως έχει σβήσει και όμως επανέρχεται με άλλη μορφή, της λέω. Μένει πάντα εκεί. Κρυμμένος σε λεπτομέρειες που άλλοι δεν προσέχουν. Μάθε να αντιμετωπίζεις τις λεπτομέρειες να μη τις αφήνεις να σε τσιγκλάνε. Αυτό είναι η αρχή. Όλα τα άλλα θα ‘ρθουν μετά άλλα νωρίς  και  άλλα πολύ αργότερα.

- Μα τον ξεχνώ όσο περνούν τα χρόνια, μου λέει. Σχεδόν δεν τον θυμάμαι πια. Τα μάτια του, το βλέμμα του, τις κινήσεις του στο χορό , το γέλιο του, το θυμό του, τις έντονες αντιδράσεις του εκνευρισμού, όλα του όσα ως πρόσφατα θυμώμουν έντονα πήραν και ξεθωριάζουν πια απο κάποιο Ιούνη και μετά . Σαν φιλμ νουάρ που πήρε φως …

Παρόλα αυτά απόψε ήρθε σαν τότε με ένα κατακκόκινο τριαντάφυλλο για μένα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Όπως τότε.. εκείνο το βράδυ παραμονές της γιορτής της μικρής κυρίας. Πρόωρο το δώρο του!  Το πρώτο του «μεγάλο δώρο» Ένιωσα σαν να μου χάρισε τον ουρανό με τα άστρα, τότε!

- Δεν ξεχνάς! Αμύνεσαι της λέω … Το μυαλό σου αρνείται να δεχτεί και η μνήμη μπορεί να σε ξεγελά αλλά τούτο που έχεις μέσα σου είναι πολύ δυνατό για να σε αφήσει να ξεχάσεις … Είναι αγάπη ανάμικτη με νόστο.. Δεν ξεχνάς, γελιέσαι. Ίσα – ίσα προχωράς αργά – αργά, ένα βήμα τη φορά.

 

Έτσι φτάσαμε στο σούρουπο …Με πολλές σιωπές, συχνές παύσεις και λιγότερες κουβέντες … Λίγο η γνώση του πόνου που βγάλαμε σε κοινή μας θέα, λίγο που δεν φοβήθηκε να συλλαβίσει εκείνα που την τρομάζουν … Αποκάναμε και οι δυο. Και αφού «γδάραμε» το μέσα μας και το φέραμε στο ύψος των ματιών μας, αυτή έβγαλε το αλυσιδάκι που φόραγε στο λαιμό, άγγιξε με τα ακροδάχτυλα το πεφταστέρι της, χαμογέλασε, με καληνύχτησε , πλάγιασε ήσυχη και αποκοιμήθηκε έτσι!

Εγώ έμεινα πίσω να χαζεύω τη βροχή από τα πεφταστέρια που άφηναν τα αποτυπώματά τους στον χτεσινό έναστρο ουρανό. Ήθελα να μείνω κι άλλο. Η θύμηση του με γαλήνευε. Προσπάθησα να μείνω εδώ. Αλλά και πάλι όχι. Τι νόημα θα είχε;;; Ένας νόστος ήταν! Θαρρώ πως έξω άρχισε να φωτίζει για τα καλά. Μετά δεν ήθελα να την αφήσω μόνη την κυρία .Έτσι κλείνω από δω.-
.
.
.

- Καλημέεεερα ! Σήμερα είναι καινούρια μέρα. Έχει Λιακάδα έξω σήμερα ! Χαμογελώ αισιόδοξα .. !

Πόρτες – σύνορα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας


πορτες

Πόρτες. Στα μικρά μου χρόνια, ήταν από λαμαρίνα, περασμένες με αστάρι και λαδομπογιά, συχνά σε χρώμα που δεν ταίριαζε με το υπόλοιπο του σπιτιού.
Σπίτι τώρα…Μη φανταστείς και τίποτα σπουδαίο. Δυο δωμάτια, το ένα δίπλα στο άλλο, η τουαλέτα σε ξεχωριστό χώρο στην πίσω πλευρά, να μην ντρεπόμαστε και τους ξένους (ποιοι ξένοι βέβαια, που όλοι γνωστοί ήμασταν).

Και η πόρτα με το αστάρι και τη λαδομπογιά να έχει ένα πλαστικό χερούλι που την άνοιγες όποια στιγμή θέλεις, αφού δεν υπήρχε κλειδαριά για να σφραγίζει την ελευθερία.
Και τότε βγαίναμε το πρωί και ξαναμπαίναμε το βράδυ, με αίματα στα γόνατα, με ένα ποδήλατο που είχε σαραβαλιαστεί,
με ένα μαγιό που είχε κολλήσει πάνω μας από την αλμύρα,
με δύο μάτια όμως που έλαμπαν από ευτυχία!

Καθώς τα σπίτια μεγαλώνουν με την πάροδο των χρόνων, οι πόρτες γίνονται πιο βαριές, πιο στιβαρές, από σκανδιναβικό ξύλο που αντέχει στην υγρασία, με εσωτερικό μεταλλικό πλέγμα για να μην παραβιάζονται, με κλειδαριές που έμοιαζαν με μπάρες σε σωφρονιστικά ιδρύματα.
Οι πόρτες έγιναν πιο βαριές από το σκελετό του σπιτιού για να τρομάζουν τους πιθανούς εισβολείς, και κλειδώνουν πια καθ΄ όλη τη διάρκεια της ημέρας, είτε έίσαι μέσα είτε έξω από το σπίτι.

Και όσο βαραίνουν οι πόρτες, τόσο βαραίναν και τα σώματα, τόσο κλεινόμαστε πίσω από αυτές, σαν να ντρεπόμαστε να τις ανοίξουμε και να δουν οι ξένοι τι κρύβεται από πίσω τους.

Και ξαφνικά οι πόρτες άνοιξαν, γιατί κάποιοι έμαθαν πως κρύβουμε λεφτά κάτω από τα στρώματά μας. Και οι δανειστές της ευκαιριακής μας ευδαιμονίας ζητάνε αυτά τα χρήματα, θεωρώντας πως χαρήκαμε τη ζωή μας με δικά τους δανεικά.
Και όταν άρχισαν να πληρώνονται τα φέσια -αυτή η λέξη μας στοιχειώνει σε κάθε κίνηση μας- τότε άρχισαν να ζητάνε να τους πληρώσουμε και για τα υλικά που αγοράσαμε για να χτίσουμε τα σπίτια μας πίσω από αυτές τις τεράστιες πόρτες…

Και άντε τώρα να ανοίξεις την πόρτα στο επίμονο χτύπημα του εισπράκτορα της τράπεζας, που σου ζητά οφειλές που σου φόρεσαν “καπέλο” με το έτσι θέλω. Και άντε εσύ τώρα να τους πείσεις πως τα σπίτια που ψάχνουν, έχουν πόρτες με αυτόματο σύστημα ασφαλείας και όχι κουδούνι στην εξώπορτα, έχουν φύλακα και θυροτηλέφωνο.
Άντε να τους πείσεις πως τα λεφτά τους δεν βρίσκονται κάτω από ένα διπλό στρώμα που έχει ζήσει σαράντα χρόνια ευτυχισμένων ονείρων και πέντε χρόνια εφιάλτη, αλλά μέσα σε θησαυροφυλάκια και θυρίδες τραπεζών, σε τραπεζικούς λογαριασμούς του εξωτερικού και σε αμοιβές κρατικών λειτουργών που πληρώνονται για να ρυθμίζουν τις δόσεις των στημένων οφειλών μας.

Πόρτες. Πόρτες που έκλεισαν μέσα τους ζωές που είχαν μάθει να εξελίσσονται έξω από αυτές!
Πόρτες που φυλάκισαν όνειρα που ζούσαν μόνο κάτω από τον ήλιο, δίπλα στη θάλασσα, συντροφιά με ένα μπουκάλι κρασί και πολλή αγάπη.
Πόρτες τραπεζών που έγιναν σύνορα ανάμεσα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ψυχική υποδούλωση.
Πόρτες τραπεζών που δεν άνοιξαν για όλους ώστε να πληρωθεί ο ΕΝΦΙΑ.

Πόρτες τραπεζών που για κάποιους ήταν η τελευταία εικόνα πριν σωριαστούν μπροστά τους….

…ένας ΦΙΛΟΣ έφυγε χτες το απομεσήμερο.


angel-crying_unknown

Πόσα να άντεχε πια αυτή η καρδούλα του? Λαβωμένη απο χρόνια…
Παρόλα αυτά στα δέκα ( ίσως και παραπάνω χρόνια ) που τον γνωρίζω δεν είχε παραπονεθεί για άνθρωπο ποτέ του!
Δεν είχε όμως και κακοκαρδίσει άνθρωπο.
Πάντα διακριτικός και εχέμυθος, ήταν εκεί για όλους ..πρόθυμος να τρέξει να βοηθήσει σε ότι πέρναγε από το χέρι του , να εξυπηρετήσει.

ΦΙΛΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης…

Απολλωνάκο θα μας λείψεις.

Ξέρεις, δεν με νοιάζει που οταν μου χαλάει ο υπολογιστής που βίδα – βίδα είχες συναρμολογίσει με τα χέρια σου δεν θα είσαι εκεί να μου τον επιδιορθώσεις… ή να μου πεις  “πάρε mpeg4 για να πιάνει  τα ψηφιακά πια  κανάλια η παλιοτηλεόραση σου” !

Μικρό το κακό.

Με νοιάζει που δεν θα είσαι εκεί να μου απαντήσεις  όπως όταν μεσημεριάτικα σε καλούσα στο τηλέφωνο, με την κλασσική σου πια, ατάκα :

- Έλα Μανινάκι μου! Πάλι του τα έβγαλες τα μάτια του υπολογιστή; (και γέλαγες τέρας) Eγω δεν στον ξαναφτιάχνω!
Να καθίσεις να σου μάθω να τον επισκευάζεις μόνη σου! ( και μου πήρες δώρο ένα ηλεκτρολογικό κατσαβιδάκι με μωβ χερούλι)
Ελα λέγε τι ακριβως του έκανες .. και θα δούμε πότε θα περάσω να τον φτιάξω, αλλιώς γλυκειά μου τι σκας! Εχεις το laptop!

Κι ύστερα πιανόμαστε με κουβέντες περί παντός επιστητού, περί ανέμων και υδάτων .. περί ..περί ..Ξεχνιόμαστε ώρα ατέλειωτη καμμιά φορά τόσο που κάποια στιγμή
– “Kλείσε γιατί με καλούν επειγώντως στο κινητό ή έχω κλήση από τη Σουδία” ! (έλεγες εσύ)
– ” Ωχ με καλούν από το γραφείο ή σε αφήηνω ! Η μικρή μου μου μιλάει στο σκάιπ “! (έλεγα εγώ)
Ξέραμε και οι δυο πως ήταν πρόφαση.Μα δεν μας ένοιαζε διόλου. Έτσι είναι οι φίλοι…

Αυτός ήταν ο Απόλλωνας .. Ψυχάρα! Με ένα πρόσωπο και επίσης  ένα χαμόγελο το πρόσωπο όπως και η ψυχή.

Τεχνικός άλλος,  αργά ή γρήγορα σαν χρειαστεί θα εντοπιστεί, φιλαράκι όμως σαν κι εσένα, δύσκολο.

Το κατσαβιδάκι θα παραμείνει στη κούπα με τα στυλό μου, δίπλα σ αυτή τη ρημάδα την οθόνη που χαλαγε και χαλάει τα μάτια μας όπως λέγαμε περιπαιχτικά ..

Απο σήμερα η οθόνη αυτή δεν θα είναι πια μέσο επικοινωνίας μας .. . Δεν θα απαντήσεις πια κανένα τηλέφωνο … Ούτε το σταθερό αλλά ούτε και το κινητό.
.

.
.

Κάποιος άλλος/η  σήμερα στη θέση μου ίσως σου έγραφε

-  “θα σε συναντήσω καλέ μου φίλε κάπου κάποια στιγμή εκεί που είσαι εσύ θα ρθω κι εγώ και θα σε βρω..”

Δεν πολυ είμαι σίγουρη πως έτσι είναι αυτά . Eπιπλέον είναι καιρός που έχω σταματήσει να τα ψάχνω όχι γιατί δεν με ενδιαφέρουν αλλά γιατί συνειδητοποίησα αφ ενός πως δεν είμαι πια παιδούλα (και τα μισώ όσο και τις αμαρτίες μου αλλα επίσης άλλο τόσο τα φοβάμαι ) αφ εταίρου πως δεν βγαίνει με δαύτα άκρη.

Γι αυτό λοιπόν   σου λέω πως  :    “κάπου θα είσαι πάντα στις  σκέψεις μου ..
Εκεί, θα σε κρατήσω “Ονλαιν”,  όπως θα έλεγες  στη γλώσσα  που μιλούσες …”

Λυπάμαι, καλέ μου φίλε,   που  ανάμεσα σε όλα αυτά που συζητούσαμε , δεν σου εστίασα στο κοίτα  να  :  –  “μη φύγεις .. μη φύγεις νωρίς.Οχι  τώρα που έχεις βρει την  πραγματική ουσία και   το νόημα της ζωής..” ,  αλλά  εγώ τουλάχιστον σήμερα είχα την ευκαιρία να την αντιληφθώ.

 

kyklamino_stou_vraxou_ti_sxismada

Τσεκουράτα!!!!!!


aria fetih

Vintage Χερ Βοριδης απο το προσωπικο του αλμπουμ με τιτλο “Αρια Φετιχ”.

Μαθαίνω πως στην αυριανή συζήτηση για ψήφο εμπιστοσύνης, ο Σαμαράς επέλεξε να τον εκπροσωπήσει, μιλώντας αντ’αυτού, ο Μ. Βοριδης.

Τσεκουράτα!!!!!!

 

Σταθείτε μισό λεπτάκι .. να το συνειδητοποιήσουμε όλοι μας..

Όταν πολιτικος ρεπορτερ γραφει πως   :  “Ο Βοριδης ειναι το όπλο του Σαμαρά “  επιβαλεται τουλάχιστον ένα διπλο κονιακ!

Ο ΒΟΡΙΔΗΣ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ; ΑΛΗΘΕΙΑ;

O Βοριδης, o  χουντικος; Ο Βοριδης…τς τς τς..αν ειναι δυνατον. Τι ενοεις το είπε ο ‘ιδιος ο Αδωνης;

.

.

Το φαντάζεστε  να ξεχαστεί ο Βορίδης σήμερα στη ψήφο εμπιστοσύνης

και πριν ξεκινήσει να φωνάξει…. – εγέρθητι !!!!!!!!!!!

 

Υ.Γ  Κα Μπακογιαννη,συμμεριζομαι τη θλιψη σας…

τοσα χρονια αναμονη για αρχηγος της ΝΔ

και  να ερχεται ο όποιος Βοριδης να σας φαει τη θεση…

βροχή έξω από το παράθυρό μου


βροχη

Βροχή έξω από το παράθυρό μου…

Βροχή μέσα…

Συναισθημάτων,χαράς,θλίψης,απελπισίας,ελπίδας,πόνου,γέλιου,απογοήτευσης.

Ένα μείγμα.

Σιωπή…

Οι λέξεις διστάζουν.

Δεν έχει νόημα.Τι να ειπωθεί που δεν έχει ήδη ειπωθεί…Τι θα άλλαζε;

Κοιτάζω την καταιγίδα. Μέσα μου μια άλλη καταιγίδα.Όσα νιώθω και κρατάω μέσα μου.

 

.

.

Πάγωσαν οι λέξεις μου πάνω στο γραφείο.Τις μαζεύω μια-μια,τις συναρμολογώ.

Οι σκέψεις μου δεν μαζεύονται.Κουβάρι.Δεν μπαίνουν στη σειρά. Ανακατεμένες.

 

10264304_290532551155016_1351497276235063820_n

Κι οι λέξεις μου εξακολουθούν να διστάζουν…

Κι η σκέψη μου εξακολουθεί να στριφογυρίζει και να μπλέκεται…

Κι εγω εξακολουθώ να μπερδεύομαι…

Κι οι σιωπές εξακολουθούν να με πληγώνουν…

 

Κι η βροχή εξακολουθεί να πέφτει…