Aμφίπολη: Αποκαλύφθηκαν οι ολόσωμες και «θαμμένες» στο χώμα Καρυάτιδες


Νέα στοιχεία έδωσε την Πέμπτη στη δημοσιότητα το υπουργείο Πολιτισμού σχετικά με τις έρευνες στον λόφο Καστά στην Αμφίπολη. Σύμφωνα με αυτά οι Καρυάτιδες είναι ολόσωμες και βρίσκονταν «θαμμένες» στο χώμα που υπήρχε ανάμεσα στο διαφραγματικό τοίχο όπου βρίσκονται και στον τοίχο σφράγισης. Επίσης, τμήματα του προσώπου και της πόλου της ανατολικής Καρυάτιδας, εντοπίστηκαν κατά την ανασκαφή και αποδόθηκαν στο
γλυπτό
Όπως αναφέρει η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού:«Συνεχίστηκαν οι ανασκαφικές εργασίες στον λόφο Καστά Αμφίπολης, από την ΚΗ Εφορεία Αρχαιοτήτων.
Σήμερα, αφαιρέθηκε ο πρώτος δόμος του τοίχου σφράγισης μπροστά από τις καρυάτιδες και αποκαλύφθηκε η συνέχεια των χειριδωτών χιτώνων των δύο γλυπτών.
Οι χιτώνες φέρουν εξαιρετικής τέχνης πτυχώσεις.
Οι καρυάτιδες, από την εξωτερική πλευρά, φαίνεται ότι ανασηκώνουν ελαφρά τον χιτώνα τους, με το αντίστοιχο χέρι τους. Τμήματα του προσώπου και της πόλου της ανατολικής καρυάτιδας, εντοπίστηκαν κατά την ανασκαφή και αποδόθηκαν στο γλυπτό.

Τα μέλη της διεπιστημονικής ομάδας διαπίστωσαν ότι οι εσωτερικοί βραχίονες των καρυάτιδων δεν στήριζαν το επιστύλιο, καθώς δεν παρατηρούνται σύνδεσμοι μολυβδοχόησης, ούτε επεξεργασία της κάτω επιφάνειας του επιστυλίου, ώστε να δικαιολογείται η άποψη της στήριξης.

Προχώρησαν οι εργασίες απομάκρυνσης των αμμωδών χωμάτων στον χώρο, μπροστά και πίσω από τον διαφραγματικό τοίχο με τις καρυάτιδες. Μέχρι την στάθμη της μαρμάρινης οροφής, οι δύο πλευρικοί τοίχοι του καλύπτονται από μαρμάρινους ορθοστάτες, οι οποίοι μιμούνται τον περίβολο.

Παράλληλα, προχώρησαν οι τεχνικές εργασίες για την αντιστήριξη και την υποστήλωση του μνημείου, στο χώρο πίσω από τις καρυάτιδες:

1.Ολοκληρώθηκε η αντιστήριξη της βόρειας πλευράς του δεύτερου διαφραγματικού τοίχου με τις καρυάτιδες και της νότιας πλευράς του τρίτου διαφραγματικού τοίχου.

2.Ολοκληρώθηκε, η αντιστήριξη- υποστήλωση της θόλου στον χώρο, πίσω από τις καρυάτιδες.

3. Ελήφθησαν πρόσθετα μέτρα προστασίας της δυτικής Καρυάτιδας, με τοποθέτηση κατακόρυφης υποστήλωσης εκατέρωθεν αυτής. Η απαίτηση για πρόσθετη υποστήλωση, οφείλεται στη διαπίστωση επιπλέον κατακόρυφης ρωγμής στην κεφαλή, που οφείλεται στο αυξημένο θλιπτικό φορτίο, το οποίο προέρχεται κυρίως από την στήριξη της μαρμάρινης πλάκας της οροφής και από το δυτικό τμήμα του επιστυλίου.

4. Ολοκληρώθηκε η ασφαλής υποστήλωση της μαρμάρινης πλάκας οροφής.
Συνεχίστηκε η τοπογραφική αποτύπωση του τμήματος του περιβόλου, που αποκαλύφθηκε φέτος, δεξιά και αριστερά της εισόδου του ταφικού μνημείου, με δορυφορικές και επίγειες γεωδαιτικές μεθόδους (τρισδιάστατη ψηφιακή σάρωση). Επιπλέον, ξεκίνησαν οι εργασίες τοπογραφικής τεκμηρίωσης του περιβάλλοντος χώρου του μνημειακού συγκροτήματος .
Τέλος για την προστασία του μνημείου και των εργαζομένων τοποθετήθηκε αλεξικέραυνο στην κορυφή του λόφου».

πηγη ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Αμφίπολη. Ο τάφος ανήκει σε βασίλισσα


coin_olympias_mus_theski

 

 

Πιθανότητες η Ολυμπιάδα να είναι η… “ένοικος” του τάφου, αν και δεν αποκλείεται & και ένας συνδυασμός Ολυμπιάδας -Ρωξάνης !!!!!!!!!!!

Eίναι σχεδόν βέβαιο πλέον, πως όταν ο Αντώνης Σαμαράς μιλούσε από το βήμα της ΔΕΘ για τον «οιωνό της Αμφίπολης» και ότι «φιλότιμο είναι να σέβεσαι την Ορθοδοξία», είχε στο μυαλό του το συγκλονιστικό εύρημα του Τύμβου.

Διότι ο χαρακτηριστικός βαφτιστικός σταυρός που κρέμεται από το λαιμό της δυτικής Καρυάτιδας, δικαιώνει όσους πίστευαν πως οι αρχαίοι Έλληνες, ανάμεσα στα άλλα, όχι μόνο ανακάλυψαν τον Χριστιανισμό, αλλά τον διέδωσαν κιόλας, μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου, σε όλο τον γνωστό κόσμο. :)p


Ο Πρωθυπουργός, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την μεγαλειώδη αυτή αποκάλυψη και τόνισε ότι αυτή δικαιώνει πανηγυρικά, την ευνοϊκή μεταχείρηση και την υποταγή του στις εντολές τις Εκκλησίας (αντιρατσιστικό, φορολογικές απαλλαγές, κ.ο.κ).

 

MOUFA

 

Αξίζει να σημειωθεί, ότι οι πρώτες φωτογραφίες από τις Καρυάτιδες της Αμφίπολης κυκλοφόρησαν στα ΜΜΕ με τον σταυρό να έχει αφαιρεθεί μυστηριωδώς ύστερα από παρέμβαση στο photoshop, αλλά χάρη στην άμεση επέμβαση της Άννας Παναγιωταρέα, που επιστατεί στις ανασκαφές, η αλήθεια αποκαταστάθηκε πάραυτα και οι αυθεντικές φωτογραφίες -αυτές με τον σταυρό- αντικατέστησαν τις πλαστές ! :-)ppp

Oμως τελικά όλες οι παραπάνω φήμες διασταυρώνονται ως αναληθεις!

Τα αληθινά αλλά και ευχάριστα νέα απο την   ΑΜΦΙΠΟΛΗ είναι η σχεδιαστική αναπαράσταση του μεγαλοπρεπούς τάφου

Έτσι είναι από μέσα η Αμφίπολη!

amfimesa_502_355

Τελικά μπορεί να μην είναι μόνο ένας ο “ένοικος” του τάφου της Αμφίπολης –!!!!!!!!!!!!!  ( αυτό ίσως  αποκαλυφθεί σήμερα.. )

Τα χρήματα στέρεψαν πριν 15 χρόνια και η γραφειοκρατεία στέρησε από τη χώρα ένα μοναδικό μνημείο.

Ο όγκος της ανασκαφής που έπρεπε να γίνει , “τρόμαξε” τις υπηρεσίες που δεν έδωσαν τα απαραίτητα κονδύλια για τη συνέχιση των ερευνών, έδωσαν αλλού προτεραιότητα σε πιο εύκολα έργα και έτσι ο μοναδικός, όπως όλα δείχνουν, τάφος της Αμφίπολης έμεινε στα … αζήτητα ως σήμερα.

Οι Καρυάτιδες είναι πραγματικά ένα εντυπωσιακό εύρημα. Το γεγονός ότι τώρα έχουμε ένα δεύτερο ζευγάρι θηλυκών φυλάκων, ενισχύει μεταξύ των αρχαιολόγων , την υπόθεση ότι πρόκειται για τον τάφο μιας πολύ σημαντικής βασίλισσας“, τονίζει ο  διάσημος βρετανός αιγυπτιολόγος Άντριου Τσανγκ συμπληρώνοντας πως “οι σφίγγες που κοσμούν την είσοδο του τάφου υπήρξαν σύμβολο συνδεδεμένο με τις βασίλισσες της Μακεδονίας από τα τέλη του 4 αιώνα π.Χ !!!”

Γιατί οι Καρυάτιδες είχαν προτεταμένα τα χέρια τους;
Οι σφίγγες δεν είναι πολύ συνηθισμένες σε Μακεδονικούς τάφους αυτής της εποχής, ωστόσο υπήρξαν εξέχοντα τμήματα της διακόσμησης σε δύο θρόνους που βρέθηκαν από τα τέλη του 4 αιώνα π.Χ. στους τάφους δύο Βασιλισσών στην περιοχή του βασιλικού νεκροταφείου στις Αιγές, στη σημερινή Βεργίνα“, υπογραμμίζει ο Τσανγκ.

“Τα ιστορικά αρχεία δείχνουν ότι οι βασίλισσες που πέθαναν στην Αμφίπολη στα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ. είναι η Ολυμπιάδα και η Ρωξάνη, η σύζυγος του Μεγάλου Αλεξάνδρου.”

Σύμφωνα με τον διάσημο αιγυπτιολόγο, η Ολυμπιάδα συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες για να είναι η… “ένοικος” του τάφου, αν και δεν αποκλείει και έναν συνδυασμό των δύο γυναικών!!!!!!!!!!!!

 

Συνωστισμό το λες εσυ αυτό κυρά μου;; Εγώ το λέω Χαλασμό !


“Η Σμύρνη πήρε φωτιά, καίγεται… Εκεί, κορούλα μου, ήταν τα πλοία, τα γαλλικά και τα εγγλέζικα και πήγαινε ο κόσμος μπας και σωθεί. Και τους κόβανε τα χέρια και… πέφτανε στη θάλασσα οι κοπέλες και τα παλικάρια”.

..Διαβάζοντας  το προς στιγμή  νόμιζα πως άκουγα τη γιαγιά  μου την Αρτεμούλα , όταν, μικρό παιδί εγώ τότε,  την έβαζα να μου πει την ιστορία της ζωής της.

Η Μαρία- Αρτεμησία από τη Σμύρνη βρέθηκε στα μικράτα της   ( τριω χρονώ ήταν δεν ήταν) μόνη και αποκομένη απο γονείς και αδέρφια. Το πλοίο την “ξεβρασε” στο λιμάνι του Πειραιά  μαζί  με καμμια τριακοσσαριά άλλους που είχαν καταφέρει και είχαν στιβαχτεί στα σωθηκά του. Τα μόνα υπάρχοντα που έφερνε μαζί της  η Αρτεμούλα με το σγουρό ξανθό μαλλί και τα τρομαγμένα  καταγάλανα μάτια  ήταν ένας  χρυσός  βαφτιστικός σταυρός κρεμασμένος στο λαιμό της ( με χαραγμένα επάνω τα δυο της ονόματα και την ημερομηνία γέννησης)  καθως και λιγοστές  μνήμες   απο  εάν μεγάλο ΄λόφωτο σπίτι με μανταρινόκηπο και νεραντζιές  στην εσωτερική αυλή όπου έπαιζε  μόνη της τα πρωινά και  με τα τρια μεγαλύτερα αδέρφια της τα μεσημέρια σαν γύριζαν από το σχολέιο.

Στο λιμάνι του Πειραιά τη λυπήθηκε ο Κορυζής και την περιμάζεψε στο  σπίτι του σαν ψυχοπαίδι.Οταν αργότερα ο Κορυζής ο ίδιος αυτοκτόνησε η μικρη Αρτεμούλα βρέθηκε παρακόρη  στου παπου του Γιωργάκη μέχρι που στα δεκαοχτώ της την πάντρεψαν τη φτωχούλα με τον μπαρμπα Αντώνη που ήταν δέκα χρόνια μεγαλύτερος  της και του “πέθαιναν ” οι γυναίκες΄.

Μαζί του νοικοκυρεύτηκε και  έκανε μια όμορφη οικογένεια. Τέσσερις κόρες κι ένα  γιο μονάκριβο. Ο κυρ Αντωνης τη λάτρευε  αλλά η Αρτεμούλα  δεν ήταν λίγες οι φορές που πεταγόταν στον ύπνο της βλέποντας εφιάλτες. Σε κάθε ευκαιρία μιλούσε και σε μένα και στα άλλα της εγγόνια για τη “σφαγή ” όπως την έλεγε σαν βούρκωνε κι αρχιζε να διηγείτε πως έζωσαν το σπίτι τους οι φλόγες , πως η μάνα της  μάζεψε τα παιδια γύρω της , πως ο πατέρας  ζαλώθηκε ένα μπόγο ότι μπόρεσαν  να πάρουν μαζί τους .

Το βλέμμα της αγρίευε και η φωνή της τσάκιζε  στη θύμιση του Τσέτη που τους κυνήγησε από κάποιο σημείο της διαδρομ’ης και πέρα .. η μνήμη θόλωνε σαν έφτανε εκεί που ο πατέρας την έδωσε σε δυο χέρια απλωμένα μέσα από μια βάρκα και  μετά από αυτό τίποτε  άλλο γιατί η γυναίκα που την είχε ήδη πάρει στην αγκαλιά  της, γύρισε κι έκρυψε το τρομαγμένο προσωπάκι της μικρής στον κόρφο της. Ακουγε σαν σε ηχώ τη μάνα της να φωνάζει : θεέ μου βόηθα!! Αρτεμούλα , σ αγαπώ …

Θυμόταν έντονα πως  δεν μπορούσε να αναπνεύσει με ευχέρεια , οτι τα μάτια της έτσουζαν από κάπνα και στα αυτιά της έφταναν  παρακάλια  και κραυγές απόγνωσης . Η πόλη πίσω καιγόταν. Παντού φλόγες .. καπνιά, μυρρωδια από αίματα κι από τσουρουφλισμένη σάρκα .. κραυγές απόγνωσης .Γύρω γινόταν  ” χαλασμός ” και ταραχή  μεγάλη, συνήθιζε να λέει .

 

Μετά την απομάκρυνση τους απο το λιμάνι  ταξίδευαν μέρες  στριμωγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο, χωρίς νερό και χωρίς φαί.

- ” Τρομάζεις τα παιδιά , γυναίκα, τη μάλλωνε ο παπούς”

- Ησύχασε Αντώνη μου, δεν τους λέω ψέματα. Μπορεί να σκιάζονται έτσι που τα ακούνε όμως αυτή είναι η ιστορία μου και θέλω να τη μάθουν από μένα.

Τα χρόνια πέρασαν, η Αρτεμούλα γέρασε , αλλά ποτέ δεν έπαψε να ψάχνει για τους δικούς της και να βουρκώνει  κάθε φορά που έφτιαχνε γλυκό νεραντζάκι για να μας γλυκάνει.

- Να μάθω ότι γλύτωσαν  από του Τσέτη τη μάχαιρα  , μουρμούριζε  και μια σκιά έσκιαζε σαν αστραπή το βλέμμα της.

Πέθανε με αυτό τον καημό.

 

Αυτή είναι  περιληπτικά η ιστορία της μικρής Μαρίας_Αρτεμησίας προσφυγοπούλας από τη σφαγή της Σμύρνης όπως μου την έχει πολλάκις αυτοπροσώπως   διηγηθεί και ευθαρσώς την καταθέτω .

 

 

Συνωστισμό το λες εσυ αυτό κυρά μου;;  Εγώ το λέω Χαλασμό, μαρία ρεπούση !

—————————————-

Και αυτές εδώ είναι οι μνήμες της Ελευθερίας Ψαλτήρα  

Πανω από 90 χρόνια έχουν περάσει από τον “μαύρο” Σεπτέμβρη του ’22 που η Σμύρνη παραδινόταν στις φλόγες και μαζί της η ζωή χιλιάδων ανθρώπων που έπρεπε να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. Κι, όμως, η εικόνα της καιόμενης πόλης δεν “ξεθώριασε” ποτέ στη μνήμη της 96χρονης, σήμερα, Ελευθερίας Ψαλτήρα.

Μικρό παιδί, στην αγκαλιά της μητέρα της τότε, θυμάται σαν χθες τις τελευταίες ώρες που έζησε η οικογένειά της στην “πόλη του πόνου” και το μακρύ ταξίδι, με βάρκες, μέχρι την Ελλάδα και αφηγείται την προσωπική της “οδύσσεια” στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, από το διαμέρισμά της στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, δηλώνοντας “μικρασιάτισσα στην καρδιά και το μυαλό”.

Ο παππούς και ο πατέρας της 96χρονης, βλέποντας τις σκηνές φρίκης που εκτυλίσσονταν μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατιωτικού μετώπου, λόγω της αντεπίθεσης των Τούρκων ανταρτών με επικεφαλής τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, αποφάσισαν να πάρουν την οικογένεια και μαζί με τα όποια χρήματα είχαν και κάποια απαραίτητα είδη, όπως παπλώματα, να μπουν στα καΐκια και να ξεκινήσουν για τη Θεσσαλονίκη.

“Τα πράγματα είχαν αγριέψει. Τα τρένα κουβαλούσαν πτώματα. Ο πατέρας μου σκέφτηκε να πάρει την οικογένεια του και να φύγουμε μακριά από τη Σμύρνη. Κρύψανε τα λεφτά τους, πήραν συγγενείς και κουμπάρους και σηκώθηκαν νύχτα και φύγανε. Εγώ ήμουν σχεδόν μωρό. Αρμενίζαμε μέρες με τα κουπιά- τότε δεν υπήρχαν μηχανές, μόνο πανιά” μας λέει η 96χρονη..

“Ο μπαμπάς μου, πριν εγκαταλείψουμε το σπίτι μας στη Σμύρνη, είχε πάρει ένα τσουβάλι λίρες, αλλά ήταν χάρτινες, μεγάλες. Τα λεφτά τους τα πήραν και οι υπόλοιποι συγγενείς. Για να ζήσουμε μέσα στα καΐκια καίγανε τις λίρες για να τηγανίσουνε αυγά να φάμε. Από τα συνολικά πέντε τσουβάλια έμεινε μόνο το ένα, όταν φτάσαμε. Τα άλλα τα κάψαμε στη διαδρομή γιατί νομίζαμε ότι δεν έχουν αξία” θυμάται.

Ύστερα από μια σύντομη στάση στη Μυτιλήνη και μια μεγαλύτερη στη Στυλίδα, η οικογένεια με τα εφτά καΐκια της έφτασε στη Θεσσαλονίκη. “Μόλις φτάσαμε στην Ελλάδα, κάποια στιγμή οι δικοί μου ήθελαν να δουν εάν περνάνε τα χρήματα που φέρανε από την Τουρκία. Πήγε τότε ο παππούς μου με μια χάρτινη λίρα στον μπακάλη και, όταν είδε πόσα πολλά ρέστα του έδωσε, τρελάθηκε. Γύρισε σπίτι και είπε: “τα λεφτά που φέραμε περνάνε κι εμείς τα κάψαμε…”.

Εκείνα τα καΐκια, με τα οποία ήρθαν από τη Σμύρνη, αποτέλεσαν την “προίκα” της οικογένειας, αφού τα παιδιά της κυρίας Ελευθερίας, όπως και τα εγγόνια της, συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση κι εργάζονται ως ψαράδες, ενώ η ίδια παραμένει “μικρσασιάτισσα με τα όλα της” παρά το γεγονός ότι λίγα χρόνια απομένουν για να συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής..

Διαχείριση της προσφυγικής μνήμης

“Οι πρόσφυγες με την αποβίβασή τους στο ελεύθερο έδαφος τοποθετούνταν σε καραντίνες. Το Απολυμαντήριο της Καλαμαριάς ήταν η πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Για ένα διάστημα έως το καλοκαίρι του 1923, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες άφησαν την τελευταία τους πνοή στα λιμοκαθαρτήρια εξαιτίας των δυσμενών καιρικών συνθηκών. Αυτή είναι μια από τις τραγικότερες στιγμές της καταστροφής” λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο επίκουρος καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του ΑΠΘ Ιάκωβος Μιχαηλίδης.

Ωστόσο, όπως αναφέρει ο κ. Μιχαηλίδης, “στην αυγή του 21ου αιώνα, η διαχείριση της προσφυγικής μνήμης είναι το πιο σημαντικό από αυτά που έχουν διατηρηθεί από ένα συγκλονιστικό παρελθόν”.

“Αυτό που ξεκίνησε ως τραύμα στη συλλογική συνείδηση των ανθρώπων και στις διμερείς σχέσεις ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία θα μπορούσε, σήμερα, με έναν νηφάλιο τρόπο να χρησιμοποιηθεί ως δείγμα του πόσο ολέθρια μπορεί να είναι τα αποτελέσματα των εθνικισμών και πόσο προοδευτικά μπορούν να ζήσουν δύο κοινωνίες όταν στηρίζονται στις ίδιες αξίες, της καλής γειτονίας, του σεβασμού των δικαιωμάτων των προσφύγων και εν γένει των πολιτών τους” υπογραμμίζει.

Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού

Στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης λειτουργεί το Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού, σκοπός του οποίου είναι να συμβάλει στη διατήρηση της μνήμης και την ανάδειξη της ιστορικής “ταυτότητας”.

Οι δραστηριότητές του περιλαμβάνουν: τη συγκέντρωση, καταγραφή και μελέτη του σχετικού ιστορικού υλικού καθώς και των προφορικών μαρτυριών, την προβολή αντικειμένων που σχετίζονται με τα ήθη και τα έθιμα των προσφύγων, τη δημιουργία βιβλιοθήκης, τη διοργάνωση εκδηλώσεων κ.α.

“Λαός που δεν έχει μνήμη και δεν ξέρει την ιστορία του δεν μπορεί να βρει το βηματισμό του στο μέλλον. Αντλούμε διδάγματα από το παρελθόν, από αυτές τις μνήμες και διαμορφώνουμε την πορεία μας στο μέλλον. Για εμάς είναι χρέος τιμής να διατηρήσουμε αυτό το αρχείο. Η έρευνα είναι ανεξάντλητη, έχει ξεκινήσει από εμάς και δεν έχει τελειωμό”, τόνισε ο πρόεδρος του Ιστορικού Αρχείου Προσφυγικού Ελληνισμού, Σωτήρης Γεωργιάδης.

 

……………………………….

“Στην Προκυμαία της Σμύρνης” – Η Μικρασιατική Καταστροφή όπως την έζησε και την κατέγραψε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ

σμυρνηΟ Ε.Χ. γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1899. Μόλις 20 χρονών διετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής της «Τορόντο Σταρ» στην Ευρώπη και περιέγραψε τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1925 εκδίδει το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο του «Στην εποχή μας» με πρώτο διήγημα το διήγημα «Στην προκυμαία της Σμύρνης».

Χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις πύρινες ανταποκρίσεις και λογοτεχνικά κείμενα του νομπελίστα συγγραφέα Έρνεστ Χεμινγουέι, που σχετίζονται με τη Μικρασιατική καταστροφή, παρουσιάζονται στο τελευταία τεύχος του περιοδικού «Ελληνική Διασπορά» του ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Το χειρότερο, είπε, ήταν οι γυναίκες με τα νεκρά παιδιά. Δε μπορούσαμε να τις πείσουμε να μας δώσουν τα πεθαμένα παιδιά τους. Είχαν τα παιδιά τους, νεκρά ακόμα και έξι μέρες, αλλά δεν τα εγκατέλειπαν. Δε μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα. Τελικά έπρεπε να τους τα πάρουμε με τη βία.»

(Από τη συλλογή διηγημάτων του με το γενικό τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης»).

Με παραπάνω λόγια κάποιος ήρωας του Χεμινγουέι, που υποτίθεται ότι ήταν αξιωματούχος πολεμικού πλοίου των ΗΠΑ αγκυροβολημένου στη Σμύρνη, περιγράφει τη μεγάλη καταστροφή. Το απόσπασμα είναι από το πρώτο λογοτεχνικό κείμενο που εξέδωσε ο αμερικανός συγγραφέας το 1925, μόλις 26 χρονών τότε, και με το οποίο άρχισε να αποκτά παγκόσμια φήμη. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων του «Στην εποχή μας» (In Our Times), όπου το πρώτο του διήγημα, ουσιαστικά ο πρόλογος του βιβλίου, έχει τον τίτλο «Στην προκυμαία της Σμύρνης».

Όσο κι αν μιλάμε για διήγημα, ο συγγραφέας δεν γράφει από απλή φαντασία. Μόλις πριν τρία χρόνια ως ανταποκριτής της καναδικής εφημερίδας “Toronto Star” ο Χεμινγουέι είχε βρεθεί ο ίδιος στον τόπο της καταστροφής και την είχε περιγράψει σε μια σειρά άρθρων του, που εκδόθηκαν το 1985 σε βιβλίο με τον τίτλο: «Dateline: Toronto”.

Ως ανταποκριτής αυτής της εφημερίδας είχε ταξιδέψει από το Παρίσι στην Κωνσταντινούπολη και σε άλλα μέρη της Τουρκίας στέλνοντας κατά την πορεία του τα άρθρα του στην καναδική εφημερίδα.

Στην έκδοση της 20ής Οκτωβρίου 1922 γράφει:

«Ο άντρας σκεπάζει με μια κουβέρτα την ετοιμόγεννη γυναίκα του πάνω στον αραμπά για την προφυλάξει από τη βροχή. Εκείνη είναι το μόνο πρόσωπο που βγάζει κάποιους ήχους [από τους πόνους της γέννας]. Η μικρή κόρη τους την κοιτάζει με τρόμο και βάζει τα κλάματα. Και η πομπή προχωρά… Δεν ξέρω πόσο χρόνο θα πάρει αυτό το γράμμα να φτάσει στο Τορόντο, αλλά όταν εσείς οι αναγνώστες της Σταρ το διαβάσετε να είστε σίγουροι ότι η ίδια τρομακτική, βάναυση πορεία ενός λαού που ξεριζώθηκε από τον τόπο του θα συνεχίζει να τρεκλίζει στον ατέλειωτο λασπωμένο δρόμο προς τη Μακεδονία».

Τα λόγια αυτά δεν είναι γραμμένα από κάποιον που πρώτη φορά αντικρίζει τη φρίκη του πολέμου. Ο νεαρός Χεμινγουέι είχε ζητήσει να καταταγεί ως εθελοντής στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά δεν έγινε δεκτός λόγω της κακής όρασής του. Αυτό δεν τον εμπόδισε να γίνει εθελοντής νοσοκόμος, να τραυματιστεί σοβαρά δυο φορές στην Αυστρία και τελικά να αποσυρθεί αφού τιμήθηκε με το βραβείο ανδρείας. Κι αυτά πριν να βρεθεί στην Τουρκία ως πολεμικός ανταποκριτής της Toronto Star, μόλις 23 χρονών.

Μέσα από το λογοτεχνικό του ταλέντο, που φανερώθηκε μέσα στα επόμενα χρόνια, ο συγγραφέας δίνει συγκλονιστικές περιγραφές μιας περιόδου που έχει σημαδέψει την ψυχή του Νεοέλληνα, μ’ όλο που κοντεύει να περάσει σχεδόν ένας αιώνας από τότε.

Σ’ ένα από τα κείμενα αυτά, στο οποίο αναφερθήκαμε ήδη, «Στην προκυμαία της Σμύρνης», που θεωρείται αριστούργημα γραφής και διδάσκεται, καθώς είδαμε στο Ιντερνέτ, στους φοιτητές αγγλικής φιλολογίας σε πολλά πανεπιστήμια, γράφει:

«Είχαμε ρητές εντολές να μην επέμβουμε, να μη βοηθήσουμε… Το πλοίο μας είχε τόση δύναμη που θα μπορούσαμε να βομβαρδίσουμε όλη τη Σμύρνη και να σταματήσουμε το μακελειό, αλλά η εντολή ήταν να μην κάνουμε τίποτα… Το παράξενο ήταν, είπε [ο υποτιθέμενος αξιωματούχος του αμερικάνικου πολεμικού που διηγείται την ιστορία], πώς ούρλιαζαν κάθε νύχτα τα μεσάνυχτα. Δεν ξέρω γιατί ούρλιαζαν αυτή την ώρα. Ήμασταν στο λιμάνι κι αυτές στην προκυμαία και τα μεσάνυχτα άρχιζαν να ουρλιάζουν. Στρέφαμε πάνω τους τους προβολείς και κι αυτές τότε σταματούσαν. …».

Ο Χεμινγουέι ως πολεμικός ανταποκριτής είναι πιο σαφής. Ξέρει ότι 1.250.000 Έλληνες διώχτηκαν από τα σπίτια τους με την ανταλλαγή των πληθυσμών: «Ό,τι και να πει κανείς για το πρόβλημα των προσφύγων στην Ελλάδα δεν πρόκειται να είναι υπερβολή. Ένα φτωχό κράτος με μόλις 4 εκατομμύρια πληθυσμό πρέπει να φροντίσει για άλλο ένα τρίτο των κατοίκων. Και τα σπίτια που άφησαν οι Μουσουλμάνοι που έφυγαν δεν επαρκούν σε τίποτα, χώρια η διαφορά στο επίπεδο κουλτούρας που είχαν συνηθίσει οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη».

Σε μια άλλη ανταπόκρισή του στη «Σταρ» γράφει:

«Βρίσκομαι σε ένα άνετο τρένο, αλλά με τη φρίκη της εκκένωσης της Θράκης, όλα μου φαίνονται απίστευτα. Έστειλα τηλεγράφημα στη «Σταρ» από την Αδριανούπολη. Δεν χρειάζεται να το επαναλάβω. Η εκκένωση συνεχίζεται…. Ψιχάλιζε. Στην άκρη του λασπόδρομου έβλεπα την ατέλειωτη πορεία της ανθρωπότητας να κινείται αργά στην Αδριανούπολη και μετά να χωρίζεται σ’ αυτούς που πήγαιναν στη Δυτική Θράκη και τη Μακεδονία. .. Δε μπορούσα να βγάλω από το νου μου τους άμοιρους ανθρώπους που βρίσκονταν στην πομπή γιατί είχα δει τρομερά πράγματα σε μια μόνο μέρα. Η ξενοδόχισσα προσπάθησε να με παρηγορήσει με μια τρομερή τούρκικη παροικία: «Δε φταίει μόνο το τσεκούρι, φταίει και το δέντρο». (Toronto Star, 14 Νοέμβρη 1922)

«Η υποχώρηση του ελληνικού στρατού ήταν μια θλιβερή υπόθεση, αλλά δε χρειάζεται να κατηγορούμε γι’ αυτό τον απλό Έλληνα φαντάρο. Ακόμα και όταν γινόταν εκκενώσεις περιοχών οι Έλληνες δρούσαν ως πραγματικοί στρατιώτες. Ο Κεμάλ θα είχε μεγάλο πρόβλημα αν ήταν να τους αντιμετωπίσει στη Θράκη. Ο λοχαγός Wittal του Ινδικού Ιππικού, που βρισκόταν στην Ανατόλια ως παρατηρητής κατά τη διάρκεια του πολέμου των Ελλήνων με τον Κεμάλ, μου είπε: «Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν μαχητές πρώτης κατηγορίας. Οι αξιωματικοί τους ήταν άριστοι…. Θα μπορούσαν να έχουν καταλάβει την Άγκυρα και να τελειώσουν τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί». Κατά τον Χεμινγουέι η προδοσία αυτή πήγασε και από τους συμμάχους, αλλά και από τον βασιλιά Κωνσταντίνο που αντικατέστησε τους έμπειρους –αλλά βενιζελικούς- αξιωματικούς, με δικούς του «που ποτέ δεν είχαν ακούσει τον κρότο της μάχης». Και τελειώνει με μια πρόταση που δεν θα την έγραφε ποτέ ένας απλός δημοσιογράφος αν δεν είχε μέσα του το ταλέντο του μεγάλου νομπελίστα συγγραφέα: «Όλη μέρα περνούν δίπλα μου, λεροί, εξαντλημένοι, αξύριστοι, ανεμοδαρμένοι στρατιώτες που βαδίζουν στη γκρίζα γυμνή ύπαιθρο της Θράκης. Χωρίς μπάντες, χωρίς [ανθρωπιστικές] οργανώσεις να τους ανακουφίσουν, χωρίς τόπο να ξαποστάσουν, παρά γεμάτοι ψείρες, με βρώμικες κουβέρτες και κουνούπια όλη τη νύχτα. Είναι οι τελευταίοι από αυτό που ήταν κάποτε η δόξα της Ελλάδας. Κι αυτό είναι το τέλος της δεύτερης πολιορκίας της Τροίας» (Toronto Star, 3 Νοεμβρίου 1922).

Μπορεί ο συγγραφέας να ήταν σκληραγωγημένος και από τη φύση του (πλην των άλλων ήταν και μποξέρ) ή από τη ζωή του ως πολεμικός ανταποκριτής, αλλά δε μπορεί αν μη συγκινηθεί με τόσο πόνο. Χρόνια αργότερα, αφού είχε καλύψει δημοσιογραφικά και τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία, μιλώντας μέσα από το στόμα ενός ήρωά του γράφει:

«Δε θέλω να κοιμηθώ γιατί έχω τη προαίσθηση ότι αν κλείσω τα μάτια μου στο σκοτάδι και αφεθώ στον εαυτό μου, η ψυχή μου θα βγει από το σώμα».

Σε ένα από τελευταία του άρθρα από την Τουρκία στην Τορόντο Σταρ γράφει:

«Ποιος θα θρέψει τόσο πληθυσμό; Κανένας δεν το ξέρει και μέσα στα επόμενα χρόνια ο χριστιανικός κόσμος θα ακούει μια σπαρακτική κραυγή που ελπίζω να φτάσει και ως τον Καναδά: «Μην ξεχνάτε τους Έλληνες!».

Δυο εντυπωσιακές Καρυάτιδες βρέθηκαν στην Αμφίπολη. Φύλακες του τάφου..


 

 

δύο εντυπωσιακές Καρυάτιδες από Θασίτικο μάρμαρο που στόλιζαν τον τάφο της Αμφίπολης – τα ευρήματα  συγκλονίζουν τον κόσμο .

Είναι οι πρώτες που αποκαλύφτηκαν  στον ΒορειοΕλλαδικό χώρο . Ως τωρα οι Καρυαάτιδες είχαν εντοπιστεί μόνο στην περιοχή του Ερεχθείου της Ακροπόλεως .

1

2

Φτιαγμένες  απο θασίτικο μάρμαρο ενωμένες με κολόνα, διατομής 0,20Χ0,60 μ. αποκαλύφθηκαν με την αφαίρεση των αμμωδών χωμάτων, στο χώρο μπροστά από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, κάτω από το μαρμάρινο επιστύλιο, ανάμεσα στις, επίσης, μαρμάρινες παραστάδες.
1images.watchit.gr

Το πρόσωπο της δυτικής Καρυάτιδας σώζεται σχεδόν ακέραιο, ενώ από την ανατολική λείπει.

3

Οι Καρυάτιδες έχουν σγουρά μαλλιά και μπούκλες που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν σκουλαρήκια, και φορούν χιτώνα με μανίκια. Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμμένα, ώστε με την κίνηση τους να αποτρέπουν συμβολικά εκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα. Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών.

 

Οι μορφές, επί των οποίων σώζονται ίχνη κόκκινου και μπλε χρώματος, παραπέμπουν στον τύπο της Κόρης. Ανάμεσα στα αμμώδη χώματα βρέθηκαν θραύσματα των γλυπτών, όπως τμήμα παλάμης και μικρότερα θραύσματα από τα δάκτυλα τους. Η διάταξη της δεύτερης εισόδου με τις Καρυάτιδες αποτελεί σημαντικό εύρημα, το οποίο συνηγορεί στην άποψη ότι πρόκειται για εξέχον μνημείο, ιδιαίτερης σπουδαιότητας.

Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5μ.

4

Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο!!!!

Με τις εργασίες της περασμένης Παρασκευής όπου απομακρύνθηκαν τα χώματα πίσω από τον δεύτερο διαφραγματικό τοίχο, αποκαλύφθηκε, σε απόσταση 2 περίπου μέτρων από τη θόλο και 4,5 μέτρων, περίπου, από το δάπεδο, μαρμάρινη ορθογώνια πλάκα, μήκους 4.2μ, πλάτους 1μ. και πάχους 0.21μ, σε άριστη κατάσταση.

 

6

 

7

8

9

Μπροστά από τις καρυάτιδες, και από το ύψος της μέσης τους και κάτω, αποκαλύπτεται τοίχος σφράγισης από πωρόλιθους σε όλο το πλάτος των 4,5μ. ( φωτο 10, 11) Πρόκειται για δεύτερο τοίχο σφράγισης που ακολουθεί την ίδια τεχνική, όπως και στην πρόσοψη του ταφικού μνημείου. Είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό της προσπάθειας των κατασκευαστών για την αποτροπή εισόδου στο μνημείο.

10

O Πλάτωνας

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα άποψη καταθέτει ο αρχιτέκτονας μηχανικός και γνώστης της ιστορίας και αρχαιολογίας, Ιορδάνης Δημακόπουλος, ο οποίος μίλησε στην Ελευθεροτυπία.

 

Όπως αναφέρει η εφημερίδα, ο κ. Δημακόπουλος δεν θα απέκλειε το ενδεχόμενο σχεδιαστής του σπουδαίου αυτού τύμβου, όπως και άλλων της εποχής να είναι ο φιλόσοφος Πλάτωνας.

Επιστήμονες υποστηρίζουν την άποψη ότι στη γεωμετρία αλλά και στα κατασκευαστικά σχέδια του Πλάτωνα βασίζεται η δημιουργία των μονοθάλαμων μακεδονικών τάφων όπως αυτοί κτίζονται από τον 4ο ώς τον 2ο αι. π.Χ

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο διάσημος σ’ όλο τον ελληνικό κόσμο ο Αθηναίος φιλόσοφος και για τις γνώσεις του στα μαθηματικά και τη γεωμετρία, ήταν ο μόνος στον οποίο θα μπορούσε να απευθυνθεί ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Β’, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου για να του σχεδιάσει ένα ταφικό μνημείο που να αντέχει στο χρόνο και να μη βουλιάζει όπως συνέβαινε ώς τότε με τους κιβωτιόσχημους τάφους κάτω από τη μεγάλη πίεση όγκου χωμάτων που τους σκέπαζαν.

Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από παρατηρήσεις του κ. Δημακόπουλου σε 100 θολωτούς μακεδονικούς τάφους που έχουν ως τώρα ανασκαφεί αλλά και σε αναφορές σε αρχαίες πηγές.

Οντας ο ίδιος ο κ. Δημακόπουλος υψηλόβαθμο στέλεχος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας είχε την ευκαιρία να δει από κοντά και να μελετήσει τα κατασκευαστικά σχέδια των μακεδονικών τάφων.

Πρώτη και κύρια παρατήρηση που έκανε ήταν πως ο κύκλος και το τετράγωνο είναι δύο σχήματα που εφαρμόζονται στην κάτοψη και την πρόσοψη των μακεδονικών τάφων. Τετράγωνη είναι η κάτοψη, σχεδόν τέλειος κύβος ως την ψαλίδα του θόλου είναι ο θάλαμος: «το ιδεατό στερεό», σύμφωνα με τον Πλάτωνα, όπως μας λέει. «Μάλιστα στον “Τίμαιο” (55d. 55e και 62d) ο ιδρυτής της Φιλοσοφικής Σχολής των Αθηνών, μαθητής του Σωκράτη και δάσκαλος του Αριστοτέλη, αναφέρεται στα πλεονεκτήματα του τετραγώνου και του κύβου στις θλιπτικές δυνάμεις».

 

11

Παρατηρώντας ο κ. Δημακόπουλος την τετραγωνική κάτοψη των μονοθάλαμων τάφων αναρωτήθηκε γιατί επαναλαμβάνεται συνεχώς.

 

«Ως μηχανικός γνώριζα πως το τετράγωνο με τις ίσες πλευρές και ο κύβος με ίσες έδρες παρουσιάζει στατικώς ενδιαφέρον. Θέλησα όμως να το ψάξω περισσότερο. Οι εξηγήσεις που έδιναν οι μελετητές οι οποίοι συσχέτιζαν την παρατήρηση αυτή με την πλατωνική αντίληψη περί φύσης, είδα πως δεν έχουν σχέση με τα στατικά. Ο Πλάτων αναφέρει στον Τίμαιο ότι το σταθερότερο στην έδραση και στην πίεση είναι το τετράγωνο και ο κύβος».

Στον τάφο των Λευκαδίων με τη μνημειακή πρόσοψη ήδη από το 1966 είχε παρατηρήσει ο αρχαιολόγος Φ. Πέτσας ότι ο όγκος του θαλάμου εσωτερικά αντιστοιχεί με κύβο, οι έδρες του είναι ίσες με την τετραγωνική του κάτοψη. «Το ίδιο συμβαίνει και στον τάφο της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα, τον λεγόμενο τάφο του Φιλίππου Β’. Εχει μήκος 4,46μ. Χ 4,46μ. πλάτος και ύψος 5,30 ως το κλειδί του θαλάμου, διαστάσεις που αντιστοιχούν σε κύβο κατά προσέγγιση. Αν δεν χρησιμοποιήσει κανείς τον γνωστό τύπο για το εμβαδόν του κύκλου (3,14159 r2 ), αλλά τον βαβυλωνιακό τύπο 3r2, τότε ο όγκος ισούται με 94,33 κ.μ., όσο δηλαδή το 4,46χ4,46χ4,74 μ.» σύμφωνα με τον κ. Δημακόπουλο. «Αυτό δείχνει ότι επιδιώχθηκε η ισοδυναμία του εσωτερικού χώρου του θαλάμου με κύβο διαστάσεων 15χ15χ16 αττικούς πόδας».

«Στον κύκλο και στον κύβο αναφέρεται ο Πλάτων στο πλαίσιο του δόγματος της Κοσμολογίας (Τίμαιος 27 c) σύμφωνα με την οποία όλα τα στοιχεία της φύσης μηδέ εξαιρουμένων των έμβιων όντων έχουν σχήματα. Κάποιοι συνέδεαν την αντίληψή του περί τη φύση του κόσμου με τα σχήματα αυτά. Στους Νόμους του όμως, ένα έργο της ωριμότητάς του, ο Πλάτων αναφέρεται πολύ συγκεκριμένα σε έναν ιδιαίτερα τιμητικό τύπο τάφου, περιγράφοντας στην ουσία έναν μονοθάλαμο μακεδονικό τάφο με τον τύμβο του. Χαρακτηρίζει το οικοδόμημα ως υπόγεια “θήκη” στεγασμένη με “ψαλίδα προμήκη” με λίθινες κλίνες στο εσωτερικό της και κατασκευασμένη εκ “λίθων ποτίμων και αγήρων εις δύναμιν”. Γνωρίζει δηλαδή ακόμη και το είδος του υλικού κατασκευής του κτηρίου».

Δυο σπουδαίοι αρχαιολόγοι με διεθνή αναγνώριση, ο Χρ. Τσούντας (1857-1934) και ο Κ. Ρωμαίος (1874-1966), είχαν συσχετίσει την κατασκευή των μακεδονικών τάφων με όσα αναφέρονται στους Νόμους του Πλάτωνα, όπως μας επισημαίνει ο κ. Δημακόπουλος, ο οποίος θεωρεί δε ότι ο φιλόσοφος στα χρόνια της ωριμότητάς του φαίνεται να δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τα οικοδομήματα. Δεν αποκλείει να είχε πάντα μια σχέση με κατασκευαστές κτηρίων, να γνώριζε ανθρώπους της δουλειάς, τεχνίτες οικοδομικών έργων, γιατί στη διαθήκη του, που έχει διασωθεί ολόκληρη στον Διογένη Λαέρτιο ΙΙΙ, 42, σημειώνεται: «Ευκλείδης ο λιθοτόμος οφείλει μοι τρεις μνας».

«Ο Πλάτωνας είχε εκπονήσει μια γεωμετρική κατασκευή, χρησιμοποιώντας το διάγραμμα των επτά ομόκεντρων κύκλων για την παραγωγή του μεικτού στερεού του θαλάμου των μακεδονικών τάφων». Η επιτυχία του σχεδίου αυτού έκανε τον Φίλιππο να νιώθει ότι του οφείλει ιδιαίτερες τιμές. Γι’ αυτό όταν πέθανε ο Πλάτων το 347 π.Χ. και το πληροφορήθηκε ύστερα από κάποιες μέρες, οργάνωσε μια επικήδεια τελετή, ένα είδος μνημοσύνου, «επιτιμηθήναι», όπως αναφέρει ειρωνευόμενος τον Φίλιππο ο ιστορικός Θεόπομπος τον 3ο αι. π.Χ. γιατί τίμησε τον Πλάτωνα αντί για την πατρίδα ή κάποιο ηγεμόνα.

Ως τότε, οι μακεδονικοί τάφοι ήταν κιβωτιόσχημοι, δεν ήταν θολωτοί και παρουσίαζαν στατικά προβλήματα. Συνεπώς, αν δεν έδινε τα σχέδια ο Πλάτωνας, ίσως σήμερα να μη θαυμάζαμε τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας με τις περίφημες ζωγραφικές απεικονίσεις στην πρόσοψη, όπως επίσης της Αμφίπολης, των Λευκαδίων, του Δίου, της Πέλλας και πολλούς ακόμη στους οποίους παρατηρείται η τετραγωνική κάτοψη του θαλάμου (ισοτιμία πλάτους και μήκους).

….

Προς το παρόν τα βλεμματα ολων στέκουν μαγνητισμένα στις δυο Καρυατιδες  φρουρούς του τάφου και δεν ειναι λιγοι αυτοι που περιμένουν  με αγωνία τις υπολοιπες αποκαλύψεις .

Ολα  πια δείχνουν πως πρόκειται  για τάφο επιφανούς  προσώπου…

Μικροπρωθυπουργός


2014-09-07_115623

Μικροομολογιούχος:   -Eίμαστε στα πρόθυρα αυτοκτονίας

Σαμαράς:  Tο ξέρω το θέμα …

 

-

Έκτακτη εισφορά και το 2015, αποφάσισε και επέβαλε η Τρόικα! Δεν ανέφερε κάτι ο Σαμαράς, ε; Θα ξέχασε…

 

Τα μαύρα γυαλιά


μαυρα γυαλια

 

Ο καιρός υπόσχονταν βροχή, αδιαφορώντας για τις προθέσεις του ήλιου που έσκαγε μύτη κατά διαστήματα. Ήμουν στην παραλία πρωί-πρωί. Ερημιά, θάλασσα μπλε, άδειες ξαπλώστρες στη σειρά. Ένα ταβερνάκι σκαρφαλωμένο στα βράχια. Λίγο πιο κει ο τρελός της περιοχής. Αξιοσέβαστο πρόσωπο, χρήσιμη η παρουσία του… Για ν΄ αναμετράμε το μπόι, του δικού μας πνεύματός. Να περνιόμαστε ιδιοφυΐες! Όλα γύρω μου έμοιαζαν με αφίσα του ΕΟΤ και με μιας βούτηξα στη θάλασσα.

Κολύμπαγα, κολύμπαγα μηχανικά. Το μυαλό ένα ατέλειωτο μπππιιιιιπππππ. Ένα σωρό σκέψεις επιθετικές. Και ‘γω τις έδιωχνα άτσαλα όπως οι παλιοί κρεοπώλες τις μύγες με το μυγοσκοτώνι… Τι λέξη! Τι κυριολεξία! «Μυγοσκοτώνι».

Μα εκείνες ξαναγύριζαν λες με μεγαλύτερη μανία. Γύρω μου η φύση ένα τεράστιο δώρο κι όμως το μυαλό δεν γαλήνευε. Βγήκα, έστρωσα πετσέτα, κάθισα. Όλα μηχανικά. Και κάπου εκεί… Σε κείνο ακριβώς το σημείο… Ένας περίεργος ήχος… Χτύπος ρυθμικός πάνω σε χαλίκι. Σήκωσα το κεφάλι. Μα τι κάνει αυτός; Ένα μπαστούνι πέρα δώθε πάνω στις πέτρες. Είναι τυφλός; Και πώς έφτασε ως εδώ; Μήπως δεν είναι; Έσκυψα το κεφάλι. Άφησα μόνο το ένα μάτι ανοιχτό. Κατασκόπευα. Μέχρι που βεβαιώθηκα ότι ήταν τυφλός και ξανασήκωσα το κεφάλι. Μετά το ξαναχαμήλωσα αμήχανη για την αδιακρισία μου. Μα πώς θα κολυμπήσει μόνος του; Ανασηκώθηκα. Κοίταξα γύρω σαν τηλεσκόπιο. Μήπως μένει σε κείνη την παράγκα; Φόρεσα γυαλιά για ξεψάρωμα, χαμήλωσα και το καπέλο στα μάτια. Τι γελοία που ήμουν; Σαν «μυστικός» της ελληνικής Αστυνομίας. Έκανα «κρα» από μακριά. Μελετούσα πια την κάθε του κίνηση. Έφτασε σε μια βάρκα αταξίδευτη πάνω στην άμμο. Μέσα σ΄ αυτήν άφησε το μπαστούνι του. Μετά με οδηγό το σκοινί της βάρκας έφτασε μέχρι τη θάλασσα. Βούτηξε. Και κολύμπαγε και κολύμπαγε και βούταγε το κεφάλι βαθιά στο νερό και ξεφύσαγε σα φάλαινα και άπλωνε τα χέρια… Μα τι όμορφα που κολυμπούσε! Τι κέφι το έκανε! Πόσο τιμούσε τις αισθήσεις!

Και μετά από ούτε ξέρω πόση ώρα βγήκε ακριβώς στο σημείο που είχε μπει. Και ξανάπιασε το σκοινί και έφτασε στη βάρκα και πήρε το μπαστούνι και χάθηκε. Όπως ακριβώς αθόρυβα είχε εμφανιστεί. Ένιωσα περίεργα… πώς να το πω; Ένιωσα ντροπή για την αμαρτία μου. Τη μεγαλύτερη που μπορεί να υποπέσει ο άνθρωπος. Το δεδομένο! Σαν ανυποψίαστη άφησα το κακό να με σεργιανάει και αναμετριόμουνα, σκιαμαχούσα με όσους έτσι κι αλλιώς δε λογάριαζα. Γύρω μου η φύση ένα τεράστιο δώρο. Και ‘γω την κοίταζα αλλά δεν την έβλεπα. Κοίταζα από μνήμης! Ναι, αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Να ζεις, να αισθάνεσαι, να κοιτάς από μνήμης… Όχι την εικόνα αυτή καθεαυτή αλλά μια κάποια καταγεγραμμένη από το παρελθόν μνήμη εικόνας. Να ακυρώνεις τη στιγμή, το τώρα σου. Η θάλασσα είναι μπλε. Άκου η θάλασσα είναι μπλε! Πόσες αποχρώσεις ξεκάνεις με ένα «μπλε»; Βούτηξα ξανά στη θάλασσα… Όλα πια ήταν αλλιώς… Ένα σωρό ήχοι, ένα σωρό φωτοσκιάσεις, χρώματα. Άλλο τοπίο. Από την καρδιά ξεπήδησαν τα ωραία, γέμισε ο τόπος «αγαπώ».

Εκείνο το πρωί στην παραλία, χάρη στον άνθρωπο με το μπαστούνι, έκανα ένα τσεκ απ στις αισθήσεις μου. Έπρεπε να το είχα κάνει από καιρό αλλά όλο το αμελούσα…

H κουβέντα για τα κιλά, το μακιγιάζ και τα ρούχα της Ουρανίας Μιχαλολιάκου αποπροσανατολίζει εντελώς !


H κουβέντα για τα κιλά, το μακιγιάζ και τα ρούχα της Ουρανίας Μιχαλολιάκου αποπροσανατολίζει εντελώς !
Με την παρουσία της στην ορκωμοσία του Καμίνη ως Δημάρχου (και της ίδιας ως δημοτικού συμβούλου φυσικά) η Ουρανία Μιχαλολιάκου σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως. Υπήρξαν πολλοί που γέλασαν, που κορόιδεψαν την εμφάνισή της, που χλεύασαν το ντύσιμο, τα μαλλιά και το μακιγιάζ της.
 BwN90P-IMAEieas
Aπ’ την άλλη, υπήρξαν και αυτοί που αντιμετώπισαν με πολύ πιο lifestyle τρόπο το θέμα όπως το STAR:
 Δεν τολμώ να φανταστώ τι έχουν σε κατηγορίες όπως LIFESTYLE ή FASHION BEAUTY
Το εν λόγω άρθρο -που τολμώ να πω ότι μου θύμισε το ρεπορτάζ στις ειδήσεις για το καταπληκτικό εκείνο παιδί που εμπλέκεται στους φόνους της Μάνης- είναι γεμάτο με εκθειαστικές λεπτομέρειες για την εμφάνισή της, μαζί με (υπερβολικά πολλές) φωτογραφίες…
ourania3
Να ένα μικρό κομμάτι: Σαν σταρ του σινεμά η Ουρανία: Το κόκκινο κραγιόν και οι γόβες της σάρωσαν “Όταν στο σημείο ‘έσκασε μύτη’ η κόρη του προφυλακισμένου γενικού γραμματέα της Χρυσής Αυγής Νίκου Μιχαλολιάκου, Ουρανία όλα τα φλας έπεσαν πάνω της!!!
Φορώντας το αγαπημένο της κόκκινο κραγιόν και ασορτί γόβες, με μαύρη κλος φούστα (κάτω από το γόνατο) και μπλουζάκι με τη ρίγα της ζέβρας η Ουρανία Μιχαλολιάκου μαγνήτισε όλα τα βλέμματα όχι μόνο για τις αγκαλιές και τις γλυκές ματιές αγάπης στον συναγωνιστή Ηλία Κασιδιάρη αλλά και για τις στυλιστικές της επιλογές .
Η κόρη του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, πριν φτάσει στην τελετή είχε πάει όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες στο κομμωτήριο! Τρίχα δεν πέταγε πάνω της! Τα μαλλιά της ήταν ολόισια, φρεσκοβαμμένα με αφέλειες και πλεξουδάκι στεφανάκι, που ήταν και πολύ ‘in’ φέτος το καλοκαίρι! Το μακιγιάζ της, ήταν σε γενικές γραμμές απλό, αφού η Ουρανία προτίμησε να τονίσει τα χείλη της, απλώνοντας λίγη σκούρα σκιά στα μάτια της, ενώ ίσως για να προστατέψει αυχένα, πλατούλα και μέση από τα κλιματιστικά και τα ρεύματα φόρεσε λευκή φθινοπωρινή ζακετούλα, ολοκληρώνοντας έτσι το συνολάκι!”
 
Η οικογενειοκρατία, η ορκωμοσία ενός προφυλακισμένου για σοβαρά εγκλήματα (πώς είναι δυνατόν να επιτρέπεται καν αυτό;), το γεγονός ότι η Ουρανία Μιχαλολιάκου φέρεται να έχει κατονομαστεί από θύματα ως αρχηγός ταγμάτων εφόδου που τριγυρνούσαν με μηχανάκια και χτυπούσαν μετανάστες, όλα περνούν σε δεύτερη μοίρα;;;;;
Από τη μία τα ανέκδοτα για την εμφάνισή της (που καταλήγουν κι αυτά να είναι ‘ρατσιστικά’, απ’ την άλλη η εμμονή στα ρούχα της, το πλεξουδάκι στεφανάκι της που είναι πολύ “in”, και το μακιγιάζ της.
Καλώς ή κακώς δεν κατεβαίνει για μοντέλο, ώστε είτε να πούμε ότι δεν κάνει επειδή είναι παχουλή, ή να εκθειάσουμε το λουκ της!!!
Κατεβαίνει για πολιτικός, και με επιτυχία μάλιστα, δυστυχώς, αφού βγήκε Δημοτική Σύμβουλος της πρωτεύουσας.
  • Πολιτικά πρέπει λοιπον να  την κρίνουμε,
  • για τα κηρύγματα μίσους της πρέπει να μιλήσουμε,
  • με  τα εγκλήματα του κόμματός της καιτην επικίνδυνη ιδεολογία της πρέπει να ασχοληθούν τα ΜΜΕ.
Είτε ήταν μια δίμετρη κουκλάρα, είτε είναι ….όπως είναι.
…..
 Κατα τα άλλα ,  όπως θα έλεγε και η Μαλβίνα η Κάραλη
malvina