…έξοδος…


Σαν σήμερα το 1826 οι Μεσολογγίτες έκαναν την ηρωική Έξοδο & έγραψαν ιστορία.
Σήμερα η Ελληνική κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη έξοδο στις αγορές  και  κανείς δεν ξέρει με τα ψεμματα τους τι θα γράψει γι αυτούς αργότερα η ιστορία!

τσιπρας Σαμαρας

Αυξήθηκαν λεει μόνο  κατά 2.789 οι άνεργοι το Φεβρουάριο”… ( μάλλον πήγαν  έξω στις  … αγορές για ψώνια…) Στα ποσοστά αυτά δεν μετρούν τις χιλιάδες νέους που τους δίνουν εξάμηνες συμβάσεις στα προγράμματα επαγγελματικής τάχα μου εκπαίδευσης  στοχευοντας στην αυριανή τους ψήφο από τη μια , αποκρύπτοντας τους τεχνιέντως απο τα στατιστικά , απο τη άλλη!

 

στουρναρας

Ο Στρουρνάρας  πανηγυρίζει που δανειστήκαμε από τις αγορές…

Ο άλλος  καταγγέλλει ότι δανειστήκαμε ακριβά και ότι η τρόικα μας δανείζει φθηνότερα…

Στο σπίτι μας ήρθε σήμερα ο λογαριασμός της ΔΕΗ (έναντι παρακαλώ- δηλαδή δανείζουμε τη ΔΕΗ με το έτσι θέλει ) που ανέρχεται στο ποσό των 1,200.00 ευρώ, αλλά “στ’@@@  ΜΟΥ ΡΕ, ΓΙΑΤΙ ΒΓΗΚΑΜΕ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ. ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ” ! φωνάζει ο αλλος σαλταρισμένος  κι εγω ταράζομαι γιατί είναι και σε επικίνδυνη ηλικία κι όχι τίποτα άλλο στην οικογένεια του οι άντρες συνηθως φεύγουν νέοι κι εμένα  δεν μου πάνε καθόλου τα μαύρα ! ( άσε που δεν γουστάρω να γραφτώ στο σύλλογο με τα κορίτσια χήρες σαν τη μανούλα του)

Αν θα μπορούσαν να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή σε ένδειξη σεβασμού προς όλους εμάς τους μ@λ@κες, που πληρώνουμε φόρους και χαράτσια για να μπορούν αυτοί να σπεκουλάρουν… ~ Μήπως?

 

Επι ΓΑΠ  χρωστάγαμε 125% του ΑΕΠ   και μας πέταξαν απο τις αγορές, σήμερα χρωστάμε το 170% και βγαινουμε στις αγορες

pare pare

Αυριο ερχεται κι η Μερκελ .. Στην Αμερική κ την Ιαπωνία χιονοθύελλες. Στην Αγγλία, Γαλλία κ Ισπανία πλημμύρες. Στην Ελλάδα 22 βαθμοί κ Λιακάδα! Ψοφα τώρα απο τη ζήλια σου ¨βυζοπνίχτρα! Που μου επαθες και σοκ γιατι επεσες στο σκι κι εσπασες το ποδαρι , παλιοκατσικα! Ουσττττττ

Σκέφτομαι βέβαια πως ισως  θα έπρεπε να  αρέσει που έρχεται η Μέρκελ!!!!!!! Πέφτουν τα προσχήματα.…!

Εν τω μεταξύ στο παρασκήνιο οργιάζουν οι φήμες πως:

-   … Με τιμές αρχηγού κράτους θα υποδεχθεί η Μέρκελ τον Σαμαρά στο Μαξίμου.

- … Οι εταίροι υποχρέωσαν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας  (; ) μας να φορέσει σανδάλια «γερμανοτουριστικής» αισθητικής, επικαλούμενοι τον κανονισμό του Εurogroup για όσους ζητάνε επαναδιαπραγμάτευση. Η Γερμανίδα καγκελάριος δήλωσε :

“- Είμαι  ευτυχισμένη που η Ελλάδα δεν βγήκε απο το ευρώ…” (ΠΕΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΤΕΣ ΜΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΥ !!!)

Αύριο -πρώτη μου δουλειά,  με το που θα έρθω,  θα επιθεωρήσω  τα πατροπαράδοτα σανδάλια

παπουλιας σανδαλια

με τη λευκή κάλτσα του Κάρολου Παπούλια, ώστε να είναι σύμφωνα με το πρωτόκολο!”

24_n

Ή αλλάζουμε κόμμωση για να υποδεχθουμε την Μερκελ ή κατεβαίνουμε στους δρομους ..

δεν μας νοιάζει αν το ”χρέος ” είναι βιώσιμο ….

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΝΟΙΑΖΕΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ Ή ΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ !

καραμαν αλης

 

… ο ξεπεσμός δεν έχει πάτο


Μετά τη βόλτα στην παραλία βρέθηκα να τρώω σουβλάκια στη Βάρκιζα. Στο διπλανό τραπέζι κάθισε μια οικογένεια με τρία μικρά παιδιά. Ο πατέρας έδωσε την παραγγελία στο σερβιτόρο με πολύ κόπο.
Δυο πατάτες με τυρί και σως και μια σκέτη με τυρί».

Σκέτη;» ρωτάει ο σερβιτόρος.

Σκέτη…με τυρί».

Κάπως έτσι εξελίχθηκε όλη τους η επικοινωνία. Με δυσκολία. Όταν πια έφυγε ο σερβιτόρος από το τραπέζι, οι μεγάλοι άρχισαν να συζητούν και τότε ο ίδιος άντρας θέλησε να περάσει και ένα ηθικό δίδαγμα στα παιδιά του.

Έλληνες είμαστε, θα τη βρούμε την άκρη». Θυμήθηκα τη Φανή Χαλκιά όταν κέρδιζε το μετάλλιο να λέει

Οι Έλληνες είναι γεννημένοι για να νικάνε, είναι γραμμένο στο DNA μας».

Πριν κάποιες μέρες βρέθηκα σε ένα φεστιβάλ γυμναστικής. Πήγα να δω την ανιψιά μου με την ομάδα της. Όσο περίμενα να βγει εκείνη, είδα ομάδες από όλα τα σημεία της Αττικής να χορεύουν. Είναι ενθαρρυντικό και πολύ αισιόδοξο να έρχεσαι αντιμέτωπος με τόσο μικρά παιδιά. Να τα βλέπεις να χορεύουν, να ψάχνουν να χαιρετίσουν τους γονείς τους στην κερκίδα και να χασκογελάνε με τις συναθλήτριές τους όσο περιμένουν να βγουν. Αυτό που δεν είναι ούτε ενθαρρυντικό, ούτε αισιόδοξο ήταν όλο το γύρω-γύρω. Τα παιδιά έκαναν ακροβατικά με υπόκρουση Χατζηγιάννη, ντυμένα σέξι και με κινήσεις που θύμιζαν χορευτικά καλοκαιρινών club. Μόνο χορός από βίντεοκλιπ σε συνδυασμό με την ελληνική σημαία. Σε κάποιο σημείο βγήκε μια ομάδα με δυο ενήλικες που έκαναν τους νεόνυμφους. Οι νεόνυμφοι χωρίζουν γιατί ο άντρας βλέπει αθλητική Κυριακή και η γυναίκα είναι με τη σκούπα στο χέρι. Μετά ο άντρας κυνηγούσε τη γυναίκα και αυτή στο τέλος τον συγχώρεσε. Γύρω τους παιδιά που έκαναν σχοινάκι. Πάνω στο ταπί όλα τα στερεότυπα μιας κοινωνίας που έχει καταρρεύσει.

Μια  Κυριακή των Αποκριών που περασαν περπατούσα στην περιοχή γύρω από την Ακρόπολη. Κυκλοφορούσαν παντού μασκαρεμένα παιδάκια με τις οικογένειες τους. Σε μια στροφή κοντά στην Παλιά Αγορά είναι δυο κορίτσια γύρω στα 11-12 που τα φωτογραφίζουν οι μανάδες τους. Είναι και τα δυο ντυμένα σέξυ αστυνομικίνες. Το ένα, που είναι αδυνατούλι, ποζάρει όλο νάζι στην κάμερα, το άλλο που είναι πιο τροφαντό, στέκεται διστακτικά. Έτσι η μάνα της, της λέει να μην κάθεται σαν αγγούρι, να ποζάρει κι αυτή. Το κορίτσι τότε τη ρωτάει με ειρωνία

Τι, πως, σαν τη Τζένη;» και η μάνα της απαντάει με πλήρη απαξίωση

- «Ναι, γιατί; Μπορείς;». Το κορίτσι μιμείται τη Τζένη κοροϊδευτικά και η μάνα της τη μαλώνει. Τη μαλώνει που ως αστυνομικίνα με μίνι δε μπορεί να ποζάρει σέξυ στην κάμερα.

Δεν αναρωτιέμαι τι μαθαίνουμε στα παιδιά μας. Το βλέπω καθημερινά δίπλα μου, μέσα από τους φίλους των ανιψιών μου, τους γονείς του διπλανού τραπεζιού, στις βόλτες με τον σκύλο έξω από την παιδική χαρά, στις ιστορίες που διαβάζω στο διαδίκτυο.

Από μια κοινωνία που κοιτάει ακόμα τι φοράει η Φουρέιρα στα mad awards των απλήρωτων εργαζομένων και βλέπει τα μεσημέρια Τατιάνα Στεφανίδου και τα βράδια Εισαγγελάτο   αναρωτιέμαι τι μπορεί να περιμένεις.

Από μια κυβέρνηση που τοποθετεί υπουργό πολιτισμού τον Πάνο Παναγιωτόπουλο και βλέπει ξανά  Ρούλα Κορομηλά επίσης αναρωτιέμαι τι μπορείς να περιμένεις.

Νομίσαμε πως ο ξεπεσμός έχει πάτο. Αλλά δεν έχει. Πάει όλο και πιο κάτω.

Θεραπεύεται ο καρκίνος με …ασπιρίνες ;;;


image.11php

Πώς μπορείς να θεραπεύσεις τον καρκίνο με ασπιρίνες;

Μπορεί να μας κλέψατε τα όνειρά μας και να μετατρέψατε τις ζωές μας σε μια διαρκή κόλαση εξαφανίζοντας κάθε εργασιακό μας δικαίωμα. Μπορεί να υποθηκεύσατε το μέλλον των παιδιών μας και να τα μετατρέψατε σε νεοσκλάβους.
Μπορεί να εξαθλιώσατε έναν ολόκληρο λαό για χάρη των ισχυρών. Μπορεί να κάνατε τον φόβο καθημερινότητά μας και να διαλύσατε τις υποδομές στην Υγεία και την Παιδεία.

νδ

Και τώρα πως μπορείτε να μιλάτε για ανακούφιση από τον πόνο που προκαλέσατε; Πρόσκαιρη κι επιδερμική η ανακούφιση που δήθεν μας προσφέρετε!
Αλλά δεν θα σας κάνουμε τη χάρη! Μην περιμένετε από εμάς να σκύψουμε ευλαβικά και να φιλήσουμε το χέρι που μοιράζει την ελεημοσύνη σας! Δεν ξεγελάτε πια κανέναν από μας.

Έρχεστε ως νέοι Μεσσίες να σκορπίσετε ελεημοσύνη στα θύματα της πολιτικής σας. Ξεχνώντας πως υπαίτιοι είσαστε αποκλειστικά εσείς και όσοι σας στηρίζουν!

Όχι κύριε Πρωθυπουργέ!
Τη γάγγραινα τη θεραπεύεις με ακρωτηριασμό… και όχι με τα παυσίπονα του τηλε-υπουργού σου…

Αέναη κίνηση


μπαλε

Μυστήρια Άνοιξη η φετινή,  από κάθε πλευρά. Λίγο πριν τα δάχτυλα μου πατήσουν τα πλήκτρα του υπολογιστή μου έμεινα ακίνητη για τουλάχιστον  πέντε λεπτά. Το μυαλό μου έμοιαζε σαν να είχε στερέψει μπροστά στη λευκή οθόνη. Έπρεπε να σκεφτώ αν όχι μια έξυπνη ιδέα,   ένα θέμα για να αρχίσω να γράφω …
Η λέξη «ακίνητη» είναι μια λέξη παρεξηγημένη μάλλον τελικά. Τι θα πει έμεινα ακίνητη…;;; Σκέψη ακίνητη σε ένα σώμα και ένα πνεύμα που στέλνει συνεχώς δονήσεις προς τόσες κατευθύνσεις και είναι πάνω σε μια καρέκλα γραφείου( το σώμα )το οποίο όμως βρίσκεται σε ένα δωμάτιο το οποίο αποτελεί μέρος ενός κτηρίου, που στηρίζεται πάνω στη γη, που πάντα κινείται! Τότε πως είναι εφικτό εγώ να μένω ακίνητη; Οπότε οι λέξεις ακινησία και κίνηση είναι έννοιες μεταφορικές, μου απαντάει η φωνή από μέσα μου…

Στασιμότητα, σε θέση αναμονής.

Είναι μεγάλοι ή μικρότεροι περίοδοι στη ζωή όλων που νιώθουμε στάσιμοι, πως όλα κινούνται χωρίς κανένα διάλειμμα κι εμείς μένουμε εκεί στο ίδιο σημείο να παλεύουμε με τους δαίμονες μας. Οι ταχύτητες είναι τρελές. Ο χρόνος αν και μια έννοια εξίσου μεταφορική δε παύει να υπάρχει και να αγχώνει.

Τι κάνω στη ζωή μου

- « Τι πέτυχα

« Τι έχτισα;»

«Τι έζησα;»

Αυτά τα ερωτήματα είναι ή που κινητοποιούν ή που αδρανοποιούν τη θέληση. Γιατί αν υπάρχει η θέληση όλα γίνονται και το πιστευώ ακράδαντα αυτό. Μπορεί να το διαπιστώσει ο καθένας μόνος του.

Όμως όλο αυτό το άγχος που υπάρχει στην κοινωνία απορροφά τόση γόνιμη ενέργεια και την κάνει μιζέρια….

Βλέπω γύρω μου, γνωρίζω τον κόσμο κι αυτό που διαπιστώνω είναι ότι οι άνθρωποι πάντα κινούνται. Το πρόβλημα όμως είναι ότι πολλοί από αυτούς γυρίζουν γύρω από τον εαυτό τους. Ότι πρώτον δε ξέρουν σε ποια κατεύθυνση να πάνε και ανακυκλώνονται και δεύτερον ότι γίνονται όλο και πιο πολύ ατομικιστές.                                                                                       Σίγουρα το να τα έχεις καλά με το εγώ σου βοηθάει το σύνολο, όμως άλλο να διορθώνεσαι κι άλλο να μάχεσαι μόνιμα τον εαυτό σου για να αποδείξεις ότι αξίζεις ή ότι δεν αξίζεις.

Αυτό είναι η αρχή της ακινησίας, μια έννοια μεταφορική που λέγαμε. Ο πληθυσμός της γης πλέον αποτελείται από άτομα που κάνουν συνεχείς στροφές γύρω από το εγώ τους και ποτέ δεν νιώθουν πλήρεις κι ας ακουμπάει το σημείο εκκίνησης το σημείο τερματισμού. Γιατί δεν έχει σημασία μόνο η πορεία αλλά και τι αποκόμισες από αυτή. Αν περπατήσεις μια πανέμορφη διαδρομή στο δάσος με δεμένα τα μάτια, το μόνο που θα κάνεις είναι να κατηγορείς τους πάντες που σκόνταφτες στις πέτρες και στις ρίζες δέντρων και τον εαυτό σου που δεν ήσουν άξιος να τα αποφύγεις. Μα πώς να είσαι άξιος όταν ξεκινάς με λιγότερα εφόδια όπως το να έχεις όραση.

Εδώ έρχεται το κομβικό σημείο που έχει να κάνει με τις αισθήσεις. Η ζωή είναι ένας δρόμος με αφετηρία το σημείο Α (το σπέρμα στη κοιλιά-εσύ) και το Β (το νεκρό σώμα στη γη-εσύ).

Όμως τίποτα δεν έχει αξία σε αυτή τη διαδρομή, σε αυτό το ταξίδι, αν δεν έχουμε όλες τις κεραίες των αισθήσεων καθαρές. Να τονίσω ότι το παράδειγμα με το δάσος και τον άνθρωπο χωρίς όραση δεν έχει να κάνει με τύφλωση σωματική αλλά πνευματική. Οι αισθήσεις μας είναι τα δώρα μας. Αυτές μας κάνουν να νιώσουμε το ταξίδι και να διασκεδάσουμε τη διαδρομή. Όλοι εφοδιαστήκαμε με δώρα από τη φύση μένει να τα αξιοποιήσουμε. Να έχουμε ανοιχτά τα μάτια την καρδιά και το μυαλό.

Το σίγουρο είναι ότι ο χρόνος δε θα σταματήσει για σένα και μόνο… όπως το ίδιο σίγουρο είναι ότι δεν είναι απαραίτητο να ακολουθήσεις τα χρονικά μεγέθη άλλων ανθρώπων. Μείνε ο εαυτός σου πίστεψε σε αυτόν και είμαι σίγουρη πως ο χρόνος σου στη γη δε πήγε χαμένος.

Keep walking!αεναη κινηση

 

 

Νεαρός Έλληνας γιατρός στη Γερμανία…


επιστημονες μεταναστες

Έφυγα μετά τις σπουδές κατευθείαν. Τέλειωσα Ιατρική στην Ελλάδα με λίαν καλώς, βράβευση και δημοσιεύσεις σε φοιτητικά συνέδρια, με σαφείς στόχους από καιρό. Ειδικότητα και διδακτορικό. Μετά πανεπιστημιακή καριέρα. Ίσως στην Ελλάδα, ίσως στο εξωτερικό, ίσως πουθενά.

Πρώτη θέση εργασίας σε πασίγνωστη πανεπιστημιακή κλινική. Από την συνέντευξη όλοι έμειναν ενθουσιασμένοι, πέρα από έναν ξερακιανό φλώρο χωρίς κλινική εμπειρία που ζήλεψε τους στόχους μου. Έμελλε να είμαι στο τμήμα του. Δεν με ήθελε ποτέ. Σε ένα δωματιάκι 20 τμ στοιβαγμένα 4 άτομα συν τους φοιτητές. Υπολογιστής για να εργαστώ δεν υπήρχε πέρα από αυτόν πάνω στο φορητό αμαξίδιο της ιατρικής επίσκεψης. Ώρες ορθοστασίας. Υποτίμηση και αποτροπιασμός η συμπεριφορά των περισσοτέρων. “Είσαι από Ελλάδα, πληρώστε τα χρέη σας”, να φωνάζουν στους διαδρόμους, “δεν θέλω να με εξετάσει ο ξένος” να λέει ο άλλος. Να θυμώνουν που οι Έλληνες τους τρώνε τάχα τα εκατομμύρια, ενώ αυτοί δουλεύουν σκληρά. Να πηγαίνω κάθε μέρα στη δουλειά στις 8 το πρωί και να φεύγω στις 10 το βράδυ. Να είμαι ο βρωμοέλληνας. Με παγερό και αηδιασμένο ύφος να με κοιτούν, να τους ενοχλούν τα πάντα. Ακόμα και τα χοντρά ρούχα που φορούσα λόγω κρύου.

Μια μέρα, έφτασε το τελεσίγραφο. Με παγερά μάτια να σου λέει ο ξανθός ναζιστής ότι δεν σε θέλει άλλο στη δουλειά, δεν έχει να σε πληρώσει (το πανεπιστήμιο πλήρωνε!). “Θα παραμείνεις μόνο αν σε πληρώσει το ελληνικό κράτος”, είπε. Τότε ήμουν άπειρος και φοβισμένος και ήθελα να φύγω, τώρα θα τον είχα στείλει στο δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχω όλα τα έγγραφα που θα μπορούσαν να τον καταδικάσουν.

Δεύτερη δουλειά, τα προσόντα πολλά και βρήκα αμέσως. Σε μια αυστηρή κλινική. Καθημερινά εργασία πάνω από 11 με 12 ώρες, οι γιατροί ελάχιστοι, οι Γερμανοί να παραιτούνται. Να λένε ότι δεν θέλουν ξένους, αλλά αναγκάζονται. Να σου φωνάζουν, να σε διατάζουν ακόμα και οι νοσοκόμοι. Να θες να τους διαολοστείλεις και να διακηρρύξεις τις περήφανες ιδέες, με τις οποίες μεγάλωσες, τα ιδανικά σου, μια ζωή διάβαζες και τώρα σε βγάζουν βρωμοέλληνα. Να κατηγορούν τη χώρα σου ή να γελάνε ειρωνικά, να προωθούν μόνο τους Γερμανούς και να τους δίνουν κρυφά μπαξίσια. Εσύ να γαμ…έσαι στις εφημερίες για κάτι ψιλά συγκριτικά με την απόδοσή σου.

Να γυρνάς στο σπίτι πεθαμένος. Να ξυπνάς με εφιάλτες τη νύχτα, να ντύνεσαι για να πας στη δουλειά. Να βγαίνεις έξω και να συνειδητοποιείς ότι ακόμα είναι 3 το βράδυ. Να κλαις από την κατάντια σου και να γυρνάς πίσω. Από τις εξαντλητικές ώρες εργασίας να λιποθυμάς το πρωί. Να μην πηγαίνεις μια μέρα στη δουλειά και ενώ όλοι έμαθαν τι έπαθες να μην σε ρωτούν οι ανώτεροι γιατί και πως. Έτσι, γιατί εσύ δεν αντέχεις όπως 1-2 Γερμανοί ή Γερμανίδα που δουλεύουν 14 ώρες τη μέρα και πηδιέται στο γραφείο με τον ανώτερο με ανοιχτές κουρτίνες. Να μην σου πληρώνουν ούτε μία υπερωρία γιατί έχεις πολλές και δεν έχουν λεφτά. Να βλέπεις τη μικρή αλλοδαπή συνάδελφο να παρενοχλείται σεξουαλικά και να μην μπορείς να δώσεις μια μπουνιά στο αρ…ίδι που την έχει εξευτελίσει γιατί μετά θα βρουν τρόπο να διώξουν εσένα. Δεν μπορείς να τους πας κόντρα, θα μείνεις χωρίς σπίτι και με ελάχιστο εισόδημα. Τα μαντάτα από την Ελλάδα: “Μην τολμήσεις να γυρίσεις πίσω, θα ψωμολυσσάς”. Το Ίντερνετ ο μόνος τρόπος επαφής με τη χώρα σου. Τα πάντα γκρεμίζονται.

Δεν έχεις μεταφορικό μέσο, σε κοροιδεύουν που δεν έχεις αυτοκίνητο, που είσαι “φτωχός”, μια φορά σε φώναζαν φτωχό. Κλείνεις τα μάτια και κοιμάσαι.
Δεν θα συγχωρέσεις ποτέ αυτούς που σε πρόδωσαν (Έλληνες) και αυτούς που σε χλεύασαν και σε μισούν κατά βάθος απόλυτα (Γερμανούς).

Καληνύχτα.