ΜΙΛΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΜΕΝΑ;;


Σαμαράς στα τελευταία του:

- «Δεν θα δεχτώ παράλογες απαιτήσεις (από την τρόικα)»

 

κισσ.

.

.

Κυβέρνηση και τρόικα είναι συνέταιροι και έχουν ήδη συμφωνήσει νέα μέτρα.. Ή είναι η ιδεα μου?

Οταν δακρύζει ο μπαγλαμάς ..


sam

Στιγμές γεμάτες ένταση και συγκίνηση έζησαν όσοι παρακολούθησαν τον Αντώνη Σαμαρά να απευθύνεται στην τρόικα, χρησιμοποιώντας ένα ρεπερτόριο, πλούσιο σε πόνο και καημό, για τις αδικίες της ζωής.

Εγκαταλείποντας  τη γραμμή «αγαπημένος των αγορών», που ακολουθούσε μέχρι τώρα, ο πρωθυπουργός υιοθέτησε την επικοινωνιακή τακτική «Λεβεντόπαιδο Αρίστο», όπως την ονόμασαν οι στενοί του συνεργάτες!

ΠΑιζοντας το μπαγλαμά του  έκλαιγε, ο Αντώνης Σαμαράς ..Ετσι , απευθύνθηκε στους ανάλγητους που κάνουν τις αξιολογήσεις, θυμίζοντάς τους ότι είναι άλλο να συμφωνείς και να ψηφίζεις έναν νόμο προκειμένου να πάρεις τη δόση και άλλο να απαιτούν κάποιοι να τον εφαρμόσεις κιόλας.

«Εμείς εδώ εφαρμόζουμε μόνο τους νόμους που δεν θίγουν τα δικά μας παιδιά», τόνισε με συγκίνηση κάτω από τους ήχους μιας πενιάς. Και συνέχισε: «Κάναμε ό,τι μπορούσαμε. Μέχρι τον Πρωτόπαπα και τον Χρύσανθο Λαζαρίδη στείλαμε στη διαπραγμάτευση για να δείξουμε πόσο στα σοβαρά παίρνουμε την προσπάθειά μας να τους πουλήσουμε φίδια!

«Δεν έχουν δικαίωμα να μας φέρονται έτσι, επειδή δεν εφαρμόσαμε καμμιά διακοσαριά ψωρομεταρρυθμίσεις! Αυτό δείχνει απονιά, και θυμίζει τους σκληρούς εφοπλιστές Ρίχτερ, στην ταινία όπου ο Κούρκουλος φωνάζει “όχι άλλο κάρβουνο»», κατέληξε.
Ο Τρελαντώνης , ολοκλήρωσε την ομιλία του με ένα ποτ-πουρί γνωστών τραγουδιών, όπως

«Το μερτικό μου απ’ τη χαρά» (αφιερωμένο στον Τάκη Μπαλτάκο),

το «Παρ’ το γεράνι μας – παρ’ το στεφάνι μας» (αφιερωμένο στον Ευάγγελο Βενιζέλο) και το

«Φτωχολογιά, για σένα κάθε μου τραγούδι» (αφιερωμένο στους συνταξιούχους που βλέπουν τη σύνταξή τους να ψαλιδίζεται, επειδή δεν φτάνουν τα χρήματα για όλους εκείνους που βγήκαν στη σύνταξη με χαριστικές τροπολογίες στα 50 τους)

 

…Και  ενω σε όλο τον κόσμο περιμένουν τα Χριστούγεννα εμείς περιμένουμε την Τρόικα με κατεβασμένα τα εσώρουχα!

 

Τελικα, αυτοί ήρθαν για να σου πάρουν το σπίτι!


μετρα

Έχω μια ανάμνηση από τα χρόνια που ήμουν παιδάκι: ο πατέρας έλεγε πως οι κουμουνιστές ήταν αυτοί οι άνθρωποι που θα ερχόντουσαν και θα σου έπαιρναν το σπίτι.

Τα χρόνια πέρασαν και οι κουμουνιστές δεν ήρθαν ποτέ!
Έφτασε όμως το 2013 και ήρθε ο «φιλελεύθερος» κ. Σαμαράς και το ανίκανο αλλά και θρασύ του ασκέρι, το οποίο προσπαθεί να σου πάρει το σπίτι…

Όχι το σπίτι του «πλούσιου» (διότι αυτός έχει φροντίσει εδώ και πολλά χρόνια να το προστατεύσει «περνώντας το» σε off-shore), αλλά το δικό σου Ελληνάκο μου.  Ναι , ναι! Αυτό που αγόρασες με τα δάνεια που σου έλεγαν ότι είναι καλή επένδυση. Αυτό που σου άφησε ο πατέρας σου, που δούλεψε σαράντα χρόνια χωρίς να παραπονεθεί. Ένα κομμάτι γης που σου άφησε ο παππούς σου που την εποχή που το πήρε ήταν βοσκοτόπι και τόπος διακοπών.

Η ιστορίας της φορολογίας σπιτιών και οικοπέδων εξελίσσεται με το γνωστό θράσος και ψέμα που χαρακτηρίζει την κυβέρνηση. Το χαράτσι για τα ακίνητα προέκυψε μετά από σκληρή διαπραγμάτευση με την τρόικα. Ο Τόμσεν υπαγόρευε και ο Στουρνάρας έγραφε….

 

στουρναρας

Γιάννης Στουρναρας: Ο πρώτος άνθρωπος που έκανε πράξη τη φράση «γ@μώ τα σπίτια σας»…..

Η δημόσια διαβούλευση άνοιξε για τον κόσμο που καλείται να πληρώσει, μέσα στο τριήμερο της αργίας, ενώ πέρναγαν στην Θεσσαλονίκη τα άρματα του Αβραμόπουλου με καύσιμο από τη «δωρεά» Βαρδινογιάννη, η κυβέρνηση μέσα στη φασαρία προσπαθεί να υλοποιήσει και νέα σειρά οριζόντιων μέτρων.

Η κυβέρνηση αυτή είχε όλο το χρόνο να προχωρήσει σε αναπτυξιακά μέτρα που θα έδιναν ανάσες στην οικονομία, που θα έφερναν επενδύσεις, που έδιναν δουλειές.
Θα μπορούσε να σπάσει μονοπώλια.
Θα μπορούσε να απελευθερώσει δραστηριότητες από τα δεσμά συντεχνιών. Θα μπορούσε να μην σπαταλάει τους φόρους που ήδη μας παίρνει (τα νοίκια που πληρώνει η κυβέρνηση τη στιγμή που έχει δικά της κτίρια κλειστά είναι ένα απίστευτο παράδειγμα).

Η κυβέρνηση προχωράει σε νέα φορολογία από επιλογή, και όχι από ανάγκη.

Ψάχνω μια λέξη να χαρακτηρίσω αυτό που συμβαίνει και όλες είναι τριμμένες: ληστεία, επιδρομή, κλοπή. Καμμιά δε μοιάζει να είναι αρκετή.

 

 

17 Νοέμβρη: Kάτι ξεθωριασμένες φωτογραφίες, μνήμες και απολογισμός…


 

Ανέσυρα απο βραδύς  κάποιες ξεθωριασμένες φωτογραφίες από εκείνη την πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου  Οι φωτογραφίες ξεθώρισασαν εκεί που τις είχα  καταχωνιασμένες στο συρτάρι,  όχι όμως  και οι μνήμες που έχω φυλαγμένες στο χρονοντούλαπο της ζωής μου.
Ο πρώτος κατάλογος των νεκρών, αναρτημένος στα κάγκελλα, όπου χιλιάδες κόσμου, τότε εναπόθεταν λουλούδια και καρφίτσωναν ποιήματα σαν και τούτα  δω  …

Σε σένα που χτύπησες γροθιά στο μαχαίρι
και ξάπλωσαν στο χώμα τα βόλια της σκλαβιάς
ο νους μου με δέος σού σφίγγει το χέρι
αξέχαστε μάρτυρα της λευτεριάς (Ν Παναγιωτούνης)

 

 

Εδώ Πολυτεχνείο

Τρείς νύχτες καίγανε οι φωτιές …

την τελευταία ακούστηκαν καμπάνες.

Κάπου αλλού θα παίζεται η ζωή μας σκέφτηκα

και τότε τον είδα

λαμπαδιασμένο απ’ τις ζητωκραυγές

να τρέχει προς το θάνατο.

                     Αλέξανδρε του φώναξα

                                   Αλέξανδρε

κι ύστερα πιο σπαραχτικά Αλέξανδρεεε,

 

πάλι και πάλι

Καθώς έσκυψα να τον σηκώσω από την άσφαλτο

δε βρήκα παρά στάχτη

Σ’ όλους τους δρόμους.

Οι στρατιώτες πυροβολούσαν το φόβο τους. (Γ Σαράντης )

17ggggg

Τα πρώτα στεφάνια, στη μνήμη αυτών που χάθηκαν και που κανείς δεν ήξερε αν ήταν διάσημοι ή  άνθρωποι της διπλανής τους πόρτας…Δεν ξέρω, αλλά κάθε χρόνο τέτοια μέρα  κάτι  βαραίνει τη σκέψη μου. Κάτι δεν μ’ αφήνει να γράψω  και  να εκφράσω όλα όσα ένοιωσα στα νιάτα μου τις εμέρες εκείνες  και όλα όσα νοιώθω σήμερα…
Ίσως γιατί σήμερα νοιώθω προδομένη… ίσως γιατί σήμερα κατάλαβα ότι και αυτοί που[‘αλαιψαν και αυτοί που  τότε θυσιάστηκαν προδόθηκαν αργότερα ,  ακόμα και  από κάποιους     ( από πολλούς)  συναγωνιστές τους..
DSCN1592
Κάποιοι λένε ότι το «Πολυτεχνείο» ήταν ένα ακόμη στημένο παιχνίδι του συστήματος και της Αμερικής, για τους δικούς τους σκοπούς, για την εγκαθίδρυση του καθεστώτος Ιωαννίδη και την εφαρμογή του σχέδιου Αttila 1 και Attila 2, που δεν το αποκλείεται  πλέον σήμερα.
…17 ΝΟέμβρη κι εγώ η ονειροπόλα,  κάθε τέτοια μέρα  τιμώ  και θα τιμώ αυτούς τους ονειροπόλους, που ακόμη κι αν παρασύρθηκαν σ’ ένα ανίερο  παιχνίδι, πίστεψαν στο όραμα της δημοκρατίας και στην κατάλυση του πλέον χουντικού και αιμοσταγούς δικτατορικού καθεστώτος στην Ελλάδα κι  έτρεξαν, χωρίς να σκεφτούν τον κίνδυνο,  να ενωθούν με τις φωνές που απαιτούσαν τότε δημοκρατία!
Όπως και να γίνει, μπορεί να ήμουν  έφηβη  ή νεαρά δεσποινίδα τότε, όμως θυμάμαι πολύ καλά  πως ξυπνήσαμε ένα πρωί με εμβατήρια στο ραδιόφωνο και στη συνέχεια πως βίωσαν οι γονείς μας και εμείς την επταετία αυτή με την ασφάλεια να έρχεται και να πέρνει νύχτα τον γείτονα τον αριστερό για τη Μακρόνησο και τον αστυνόμο να φακελώνει τον φίλο μας φοιτητή και να του «κόβουν» την αναβολή απο το στρατό.. διότι δεν συνεμορφώθει προς τας υποδείξεις ..
Τους αγώνες αυτών τιμώ εγώ σήμερα, και θα το τιμώ για πάντα!
Χωρίς να αρνούμαι ότι πολλοί … αρχιαριστεροί , κυρίως ανάμεσα απο τα αρχηγόπουλα του Πολυτεχνείου  τότε,   εξαγόρασαν τους αγώνες και τη θυσία των άλλων, με τις χρυσές σημερινές καρέκλες τους!!
DSCN1591
Κοντά σαράντα χρόνια πέρασαν από τότε κι εγώ κάθε που ξημερώνει  η μέρα τούτη τόυτη  αναλογίζομαι: Υπάρχει σήμερα δημοκρατία ή μας έχει μείνει απλά η  λέξη? Μια  δίχως έννοια και περιεχόμενο;Φοβάμαι ότι το πανίσχυρο, σύγχρονο κατεστημένο σύστημα, μόνο δημοκράτες δεν εκκολάπτει και δεν ανέχεται. Ελέγχει τον κοινωνικό κορμό και κατευθύνει τους νέους ανθρώπους στο συμβιβασμό, στην υποταγήκαι  στην εξουθένωση. Δεν ανέχεται αντιστάσεις και ελεύθερα φρονήματα.
Μας θέλει όλους γονατιστούς-προσκυνητές της εξουσίας του.
Πολλοί είναι αυτοί που έχουν πια  αρχίσει να καταλαβαίνουν  τις πολυμήχανες αυτές μεθοδεύσεις του συστήματος, που σφίγγει τις δαγκάνες του, γύρω από την ιδέα μιας «νέας τάξης πραγμάτων», με στόχο την αναγκαστική καθιέρωση μιας παγκόσμιας εξουσίας, όπως αυτής που διέλυσε πρόσφατα την περιοχή των Βαλκανίων, προσπαθώντας να επιβάλει μια αναδιάταξη στο χώρο αυτό. Να επιβάλλει μια ουδέτερη και άχρωμη θρησκεία . Τη  θρησκεία του χρήματος . Μια  θρησκεία  κράμα όλων άλλων γνωστών  μας μέχρι τώρα θρησκειών με  μοναδικό  της Θεό  το Χρήμα , δια μέσου της λεγόμενης «παγκοσμιοποίησης  της οικονομίας» , όπου όλοι και όλα θα εξαρτώνται από  κάποιους κεντρικούς μηχανισμούς και κατευθυνόμενες διαδικασίες!!!!!!!
DSCN1589
Κοιτάζω γύρω μου .. Τίποτα δεν είναι  όπως παλιά . Τίποτα μου φαίνεται δεν  έχει  μείνει όρθιο.  Ούτε ήθος, ούτε δημοκρατία υπάρχει πια σήμερα, στο σύγχρονο κόσμο και ειδικά  στη δόλια τούτη χώρα. Μόνο μια ψεύτικη βιτρίνα, διαφημιστική όπου με έναν  αισχρό τρόπο και μια  (δήθεν)  δημοκρατία, ο οικονομικά ισχυρός επιβάλλει τη θέλησή του στην κατανάλωση και ο καταναλωτής πληρώνει τα έξοδα της δουλείας του!
Ας μη ξεγελιώμαστε από κάποια μεμονωμένα φαινόμενα δημοκρατικής λειτουργίας ή και ελεύθερης έκφρασης που επίτηδες επιτρέπουν και ανέχονται οι μεγάλοι εξουσιαστές για να παραπείθουν… ¨Οπως  π.χ κάποιες διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες στους δρόμους, κάποιες ελεγχόμενες ίσως κινητοποιήσεις από εγκάθετους εργατοπατέρες ή ακόμη κάποια «ελεύθερη έκφραση» που μπορεί να παραποιεί κι αυτή τα γεγονότα και να μεθοδεύει το «πελατειακό σύστημα» σχέσεων, μεταξύ ψηφοφόρων και κομμάτων, ώστε η συναλλαγή να συντηρεί μια δημοκρατική επίφαση.
Αν βρεθεί ποτέ μια φόρμουλα αληθινής δημοκρατίας και  αν οι πολίτες γίνουν αληθινοί δημοκράτες,  τότε το πολιτικό ήθος θα αναγεννηθεί  από μόνο του.
Για να συμβεί όμως αυτό  Ελληνάκο μου ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνουμε λίγο περισσότερο  δημοκράτες από όσο  νιώθουμε, αρχίζοντας  από τον εαυτό  του ο καθένας  και   σεβόμενος  και εαυτόν  και αλλήλους…
Το χρωστάμε στη μνήμη αυτών που χάθηκαν τότε…
το χρωστάμε στον εαυτό μας, που τότε πιστέψε στο όραμα…
το χρωστάμε στα παιδιά μας που αφήσαμε να τους κλέψουν τα όνειρα και σε αντάλλαγμα τους επιφυλάξαμε ένα σκοτεινό και αβέβαιο μέλλον…
Οσο  για  το σήμερα
Ετούτος ο Νοέμβρης να μείνει καρφωμένος μέσα στο χρόνο,
με τις ατέλειωτες του νύχτες,
με το βοριά στα στηλωμένα μάτια μας,
με τους τριγμούς κλαριών ή πατημάτων,
κρωγμούς ή συνθηματικές κραυγές συνωμοτών και ξεπουλητάδων ,,,,,,
Τα όνειρα μας δεν ευωδόθηκαν και  οι αιτίες είναι πολλές . Φταίνε αυτοί, φταίμε κι εμείς ( φταίει ως κι ο Χατζηπετρής ) !


Το μόνο που μας έχει μείνει από εκείνη τη νύχτα είναι  η δύναμη της ελεύθερης σκέψης, το θάρρος να εκφράζουμε τη γνώμη μας -με όποιο κόστος-  οι μνήμες,  μια πίκρα  για όσους αντάλλαξαν τις αγνές ιδέεςκαι τα ιδανικά που φώτιζαν το βλέμμα μας τότε.  Στα αυτιά μου σήμερα παίζει ένα λυπημένο τραγούδι του αγαπημένου της  επαναστατημένης νιότης μας- του   Μάνου του  Λοίζου..

Αυτή δυστυχώς είναι  παιδί μου,  η θλιβερή της ζωής μας και της γενιάς μας  η αλήθεια και η ιστορία  και όποιος έχει τα κότσια  την αποδέχεται όποιος δεν τα έχει, αυτοπαραμυθιάζεται!
Τι θα γιόρτασουν όλοι αυτοί  οι πουλημένοι στο Πολυτεχνείο σήμερα ;;  Μόνο τη πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών!!!
Mα εμένα ( και όλων όσων πέρασαν ή ήταν εκεί μέσα) τα μάτια  δεν δάκρυσαν τη νύχτα εκείνη μόνο για να φύγουν οι Συνταγμαρχαίοι … Έτσουζαν από τα δακρυγόνα και έκλαψαν από το χαστούκι που  άστραψε  ο αλητήριος  ασφαλίτης  γιατί διαδηλώναμε  για  μια  ζωή με αξιοπρέπεια και με ιδανικά . Αυτή τη ζωή μου/μας  την  πήραν και τη σέρνουν δεξιά και αριστερά στην Ευρώπη να ζητιανεύει και να  διαπραγματεύεται τα αδιαπραγμάτευτα!   Την πληγώνουν,  τη βιάζουν,  την εξευτιλίζουν  καθημερινά ( την έκαναν σαν τα μούτρα τους τα καθάρματα).

Μαζί της  όμως έκλεψαν  όχι μόνο τα όνειρά μας αλλά  και  τα δικά σου. Και αυτό είναι το χειρότερο. Τα όνειρα, τα σακάτεψαν-τα χτύπησαν ύπουλα  στα πόδια. Μην όμως προς Θεού, εσύ μην  τους αφήσεις να σου κλέψουν τα ιδανικά ούτε την δύναμη της  σκέψης σου, παιδί μου!

Τα ιδανικά  αγάπη μου,  δεν είναι κάτι που θυμάσαι μόνο στις εκλογές και όταν αγοράζεις εφημερίδα την Κυριακή. Είναι τρόπος ζωής  και σκέψης και συμπεριφοράς…  Mπορεί  κάποια όνειρα σου  να τα  έβαλαν,  λάθρα,   υποθήκη…  αλλά το να συλλογιέσαι  ελεύθερα   δεν μπορεί  κανείς  να στο  απαγορεύσει ή να στο κλέψει ! Μόνο αν  του παραχωρήσεις εσύ η ίδια αυτό το αναφαίρετο δικαίωμα σου.

Τέτοιες μέρες ήταν θυμάμαι  που  κάποιος μου χάρισε τις σκέψεις του με τους παράτω στίχους του Μπρέχτ .

Εκείνος που μένει στο σπίτι όταν αρχίζει η πάλη
κι αφήνει άλλους να αγωνίζονται για τη δική του υπόθεση
αυτός πρέπει να προσέχει: διότι όποιος δεν μοιράστηκε την πάλη
θα μοιραστεί την ήττα.
Ούτε καν την ήττα αποφεύγει
όποιος θέλει να αποφύγει την πάλη: διότι
παλεύει για την υπόθεση του εχθρού
εκείνος που δεν πάλεψε για τη δική του υπόθεση

Έτσι για να μορφωθείς κορίτσι μου  – όπως μου είχε πει  ο φίλος

 

 

Σχετικές  Παλαιότερες Αναρτήσεις  μου :

H φωνη του Πολυτεχνείου είσαι,  εσύ κυρά μου? 

 

 

και ένα REBLOG :  Πολυτεχνείο 1973. Μια μαρτυρία ενός μαθητή…

Από ψυχής η αγανάκτησή μου ( η απάντηση του Ν Μαρκάτου Ομότ. καθηγητή ΕΜΠ, τ. πρύτανη στον Θου Φου )


«Διάλογος και πειθώ είναι άγνωστες λέξεις για τον πρύτανη του Παν. Αθηνών» **Αντιδημοκρατικός ο νόμος της Διαμαντοπούλου και πρέπει να καταργηθεί

unnamed

Του ΝΙΚΟΥ ΜΑΡΚΑΤΟΥ Ομότ. καθηγητή ΕΜΠ, τ. πρύτανη

Κι όμως, ο κύριος με το προκλητικά προτεταμένο χέρι και τον ολοφάνερο εκνευρισμό (που παραπέμπει σε «άλλες εποχές» που θέλουμε να ξεχάσουμε και δώσαμε αγώνες γι’ αυτό) είναι ο πρύτανης του Πανεπιστημίου, ο δάσκαλος, ο «ακαδημαϊκός».

- «Τσακιστείτε έξω, έξω, θα σας κάνω μήνυση» κραυγάζει στους 20άρηδες φοιτητές που ζητούν να παρευρίσκονται στη συνεδρίαση του συλλογικού οργάνου που λέγεται Σύγκλητος.

Ο κύριος πρύτανης επίσης είναι έξαλλος και νιώθει ότι απειλείται από μια κοπελίτσα, επειδή τον «άγγιξε» ή τον «απώθησε», όπως λέει, και φυσικά αυτό μεταφράστηκε από «μεγαλο-δημοσιογράφο» ότι «έδειρε τον πρύτανη»!

Η παιδαγωγική μέθοδος και η γνώση της εφηβικής ψυχολογίας είναι άγνωστα στον καθηγητή-δάσκαλο, που όμως είναι άριστος επαγγελματίας δικηγόρος.

Η έννοια του διαλόγου και η δύναμη της πειθούς είναι γι’ αυτόν πράγματα ανύπαρκτα. Κι όμως η έννοια αυτή δουλεύει στο Πανεπιστήμιο, γιατί οι συνομιλητές μας είναι παιδιά που μόχθησαν χρόνια ολόκληρα για να γίνουν φοιτητές, διαβάζοντας ατέλειωτες ώρες και θυσιάζοντας αμέτρητες ώρες ξενοιασιάς. Μόνο «μπαχαλάκηδες» δεν είναι όπως τους αποκαλεί η «αγοραία δημοσιογραφία».

Το 1991 βρέθηκα να διαπληκτίζομαι με τον τότε πρόεδρο της ΕΦΕΕ, φοιτητή της Ιατρικής Σχολής κ. Θ.Μ., μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Ομως υπήρξε συνεχής διάλογος… Η κατάληξη ήταν ότι οι παρεξηγήσεις λύθηκαν, είμαι κουμπάρος του, γίναμε οικογενειακοί φίλοι και σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους χειρουργούς που διαθέτουμε.

Τα παιδιά προς τα οποία σκαιότατα απευθύνεται ο κύριος Φορτσάκης (προφανώς, κατά τη γνώμη μου, για να αρέσει στους ανεγκέφαλους «νοικοκυραίους» και να εξασφαλίσει μελλοντικά μια ακόμα «θέση» μετά τις δεκάδες που ήδη έχει, αφού και ο ίδιος ο πρωθυπουργός επικροτεί, πολιτικά άκομψα, τη συμπεριφορά του) είναι τα παιδιά του ελληνικού λαού, το μέλλον της Ελλάδος, οι αυριανοί γιατροί, δικηγόροι, φιλόλογοι, δάσκαλοι κ.λπ., που διαμαρτύρονται για το κατάντημα αυτής της χώρας, του πανεπιστημίου, του σχολείου για το οποίο είμαστε εμείς και μόνο εμείς υπόλογοι. Μήπως τους οφείλουμε μία συγγνώμη αντί να τα βρίζουμε;

Ακόμα και αν κάνουν λάθος (που κατά τη γνώμη μου δεν κάνουν, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση), η συμπεριφορά του πρύτανη είναι παιδαγωγικά και ανθρώπινα απαράδεκτη.

Ο κύριος Φορτσάκης προσπαθεί να εμφανιστεί ως εγγυητής της τάξης και της τήρησης του νόμου, μόνο που το κάνει με τα ΜΑΤ που απαγορεύουν την είσοδο σε καθηγητές , φοιτητές και διοικητικούς στις συνεδριάσεις των πανεπιστημιακών συλλογικών οργάνων!

Είναι θλιβερό το γεγονός ότι ένας πανεπιστημιακός δάσκαλος απειλεί με μηνύσεις (προσέξτε μηνύσεις, ούτε καν το πειθαρχικό συμβούλιο) τους φοιτητές του, έστω και αν οι πράξεις τους είναι ίσως λανθασμένες.

Τα παιδιά αυτά είναι οι ίδιοι νέοι, που πάντα αγωνίζονταν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται για ένα δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, φορέα των κοινωνικών δυνάμεων αμφισβήτησης και προόδου, χώρο όπου η κοινωνία στοχάζεται τον εαυτό της, ανεξάρτητο από πολιτικές και οικονομικές κηδεμονίες.

Είναι οι φοιτητές και μαθητές εκείνοι που ξεκίνησαν τις κινητοποιήσεις με απεργίες και καταλήψεις το Μάη του ’68 στη Γαλλία.

Είναι οι φοιτητές της Νομικής και του Πολυτεχνείου που το 1973 διέσωσαν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια του Ελληνισμού, όταν η μισή πνευματική ηγεσία έκρουε παιάνες κατά την επίσκεψη των στελεχών της Χούντας στα Πανεπιστήμια, στο όνομα της δήθεν «αναγέννησης της Χώρας».

Είναι τα παιδιά που δικαιολογούν την ύπαρξή μας ως δασκάλων στα Πανεπιστήμια, και για τα οποία αξίζει να πασχίζουμε καθημερινά, για τη δική τους εκπαίδευση και κοινωνικοποίηση.

Είναι αυτά τα ίδια παιδιά που φεύγουν κάθε χρόνο για το εξωτερικό (αφού εμείς σταθήκαμε ανίκανοι να τα αξιοποιήσουμε και να τους προσφέρουμε ένα αξιοπρεπές μέλλον) και διαπρέπουν βγάζοντας ασπροπρόσωπη αυτή τη χώρα.

Γι’ αυτά τα παιδιά αξίζει να εναντιωνόμαστε, ανεξάρτητα από τις πολιτικές πεποιθήσεις που ο καθένας μας πρεσβεύει, σε όσους τους στερούν την ελευθερία της σκέψης και του λόγου, τους στερούν το μέλλον και τους καταστρέφουν την ευτυχία.

Πολλά ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός, ο υπουργός Παιδείας συγχαίρουν τον κ. Φορτσάκη για τη στάση του και προτάσσουν ερωτήματα του τύπου «σε ποιο Πανεπιστήμιο του εξωτερικού συμβαίνουν αυτά τα πράγματα…».

Να θυμηθούμε μήπως τις εξεγέρσεις στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ;

Να θυμηθούμε μήπως τις εξεγέρσεις των φοιτητών στην Αγγλία το 2010, όταν ξεσηκώθηκαν αντιδρώντας στο υπερδιπλασιασμό των διδάκτρων;

Τους χιλιάδες φοιτητές που ξεσηκώθηκαν διαδηλώνοντας στην πλατεία του Χονγκ Κονγκ;

Ή μήπως η λήθη είναι εσκεμμένη όπου δεν μας συμφέρει.

Απλά στις άλλες χώρες δεν υπάρχουν αιτίες «εξέγερσης». Οι κυβερνήσεις δίνουν προτεραιότητα στα Πανεπιστήμιά τους γιατί ξέρουν ότι αυτά είναι ο καθρέπτης της οικονομικής και κοινωνικής τους δύναμης, φυτώρια του μέλλοντός τους.

Γιατί δεν τολμάτε να αναρωτηθείτε:

  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου οι φοιτητές κάνουν όρθιοι μάθημα γιατί δεν έχουν θέση να καθίσουν; Ποιο Πανεπιστήμιο κατακλύζεται από σκουπίδια, χωρίς καθαρίστριες που απολύθηκαν;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου δεν υπάρχει χαρτί και σαπούνι στις τουαλέτες;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου απολύθηκαν όλοι οι φύλακες για να προσληφθούν σεκιουριτάδες που στοιχίζουν πολύ περισσότερο;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου μειώθηκε το διοικητικό προσωπικό κατά 50%, καθιστώντας το ανίκανο να λειτουργήσει;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου ελαττώνονται οι απαιτούμενες εργαστηριακές ασκήσεις γιατί δεν υπάρχουν αναλώσιμα;
  • Ποια χώρα μείωσε κατά 80% την ήδη πενιχρή χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων της;
  • Ποια χώρα «κούρεψε» τα αποθεματικά των Πανεπιστημίων της (PSI, εμπνεύσεως Βενιζέλου, που έτσι, λέει, έσωσε τη χώρα!);
  • Ποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου παράγει απόφοιτους κατά 65% ανέργους;
  • Σε ποιο Πανεπιστήμιο οι κυβερνητικοί νόμοι απαγορεύουν τη βασική έρευνα γιατί δεν αποφέρει βραχυπρόθεσμους πόρους;

Ας απαντήσουν τα ΜΜΕ και οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης πρώτα σε όλα αυτά τα ερωτήματα, που εσκεμμένα αποσιωπούν. Σε όποιο Πανεπιστήμιο του κόσμου συνέβαιναν αυτά, οι φοιτητές θα ξεσηκώνονταν.

Ολα αυτά λοιπόν βλέπουν οι νέοι μας και αντιδρούν και δεν πρέπει να απορούμε και να μένουμε δήθεν «άφωνοι»!

Θα μου πείτε, ο κ.Φορτσάκης εξελέγη πρύτανης. Ναι, όμως με ένα νόμο (Διαμαντοπούλου) ο οποίος (άκουσον άκουσον) επιτρέπει στα Συμβούλια των Πανεπιστημίων να αποκλείουν υποψηφίους! Σύστημα δηλαδή όμοιο με εκείνο που οδήγησε δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ για να διαμαρτυρηθούν γιατί η κινεζική κυβέρνηση ήθελε να προ-επιλέξει υποψηφίους. Εκείνοι το θεώρησαν εμπαιγμό για τη δημοκρατία, εμείς όμως το ανεχόμαστε, ενώ μετέτρεψε την πανεπιστημιακή αυτοδιοίκηση σε ελεγχόμενη ολιγαρχία.

Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουμε να δεσμευτούμε για τη διατήρηση ενός δημοκρατικού – δημόσιου πανεπιστημίου στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των οργανωμένων συμφερόντων και εκείνων που εξευτέλισαν διεθνώς τη χώρα. Δεν παραχωρώ στους Φορτσάκηδες αυτού του τόπου το δικαίωμα να πολιτεύονται και να δρουν στο όνομά μου.

Διεκδικώ για τον εαυτό μου, και ελπίζω όλοι οι συνάδελφοι ενωμένοι, το δικαίωμα της αμφισβήτησης, της αξιοπρεπούς αντιπολίτευσης, της προστασίας της νεολαίας μας, της Αντίστασης στην ισοπέδωση των πάντων.

Αν ήμουν υπουργός Παιδείας δύο πράγματα θα καταργούσα άμεσα, το νόμο Διαμαντοπούλου που καταργεί την ελεύθερη έκφραση στα Πανεπιστήμια, και άρα την ουσία ύπαρξης τους, και τις εισαγωγικές εξετάσεις που πλέον θεωρώ ότι είναι άχρηστες.

Και μη μου πείτε ότι ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε από 250 βουλευτές γιατί θα σας απαντήσω ότι είναι ακριβώς οι ίδιοι βουλευτές που ψήφισαν τα Μνημόνια και μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και το διεθνή διασυρμό.

Και επειδή θεωρώ τον εαυτό μου πρωτίστως «δάσκαλο» θα ήθελα να κλείσω αφιερώνοντας στα παιδιά:

»  Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα.

Κι αν βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου.

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους.

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι τού αύριο,

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο της το χθες.»

Χαλίλ Γκιμπράν, ( ποιητής, στοχαστής, ζωγράφος) aπο το βιβλίο του  Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ

Θρασίμια


 

Μια συγκλονιστική ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά έστειλε μια Χανιώτισσα η οποία έχει αναγκαστεί να μεταναστεύσει στο εξωτερικό λόγω κρίσης.
Διαβάστε την επιστολή:

«Είμαι μητέρα και εσείς αποκαλέσατε τα παιδιά μου ‘θρασίμια’ και εμένα ανάξια μητέρα»

«Στην εκδήλωση της Ο.Ν.Ε.Δ αποκαλέσατε τα παιδιά μας: «Θρασίμια που δεν έχουν αγωγή από την οικογένειά τους».

Θεωρώ απαράδεκτο από ένα πρωθυπουργό μιας χώρας να εκφράζετε με χυδαίες εκφράσεις για τους πολίτες της χώρας όπου κυβερνάει.Η ύβρις προσβάλει αυτόν που την λέει και όχι τον αποδέκτη. Αυτό, δεν σας το δίδαξαν στα πανάκριβα κολέγια που σπουδάσατε;

‘κύριε’ Σαμαρά,

Ονομάζομαι Νίκη Λατινάκη.

Δυστυχώς στο πολύ παρελθόν, ήμουν μέλος της Παράταξη σας. (Ποσό ντρέπομαι για αυτήν μου την άγνοια)

Τώρα βρίσκομαι χιλιάδες μιλιά μακριά από την χώρα μου, όχι διότι το επέλεξα, αλλά γιατί τα θρασίμια που την κυβερνούν με έδιωξαν.

Αναγκάστηκα, όπως χιλιάδες Έλληνες, χιλιάδες ’θρασίμια’ τα τελευταία τρία χρόνια.

Διότι το βιοτικό μου επίπεδο κατέρρευσε, το δικαίωμά μου για δουλειά εξανεμίστηκε.

Η Παιδεία, η Υγεία εξοντώθηκε!

Εργασιακά δικαιώματα ενός αιώνα που κερδήθηκαν με αγώνα κι αίμα από τις παλαιότερες γενιές συνθλίφτηκαν.

Το σύνταγμα, οι νόμοι, κουρελόχαρτα στα χέρια σας.

Μας πήρατε ακόμη και την ανάσα μας. Γιατί;

Για να εξοφλήσουμε ένα χρέος που δεν είναι δικό μας, ένα χρέος που εσείς, τα θρασίμια, με τα τσιράκια σας το δημιουργήσατε.

Τώρα έχετε το θράσος να μας εξοντώνετε και να ζητάτε από ένα λαό ολόκληρο, να το πληρώσει.

Εσείς κυβερνούσατε αυτήν την χώρα τα τελευταία τριάντα χρόνια.

Εσείς έχετε καταθέσεις εκατομμυρίων στις Ελβετικές τράπεζες.

Εσεις εισαστε στις λίστες ΛΑΓΚΑΡΝΤ και τόσες άλλες…

ΕΣΕΙΣ και οχι τα ‘θρασίμια’.

Πουθενά δικαιοσύνη.

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο από όλα είναι ότι τα θρασίμια που κατάντησαν έτσι την χώρα μου, είναι οι δήθεν επαναστάτες της γενιάς του πολυτεχνείου το 1974.

Εσείς με τα ζιβάγκα, τα ξεθωριασμένα τζιν, την ‘άδεια τσέπη’ …που υποτίθετε είχατε όραμα για την Ελλάδα, τη Δημοκρατία, τις αξίες, τον λαό.

Μόλις τα ζιβάγκα γίνανε κουστούμια και γεμίσατε οι τσέπες με κλεμμένα φράγκα, οι δήθεν ονειροπόλοι επαναστάτες εξαφανίστηκαν.

Φάγατε, φάγατε. Ακόμη δεν χορτάσατε;

Άραγε έπεσε η χούντα το 1974;

Ποσό ένοχη νοιώθω απέναντι σε αυτά τα ‘θρασίμια’ που εσείς αποκαλείτε, διότι με την αγνοία μου, την μη συμμετοχή μου, την πολιτική μου αμάθεια, την ψήφο μου συνέβαλα ώστε σήμερα τα θρασίμια να μας κυβερνούν.

Δεν μπορώ να ξεχάσω ποσό μας φανατίζατε για τα τότε θρασίμια, τους σημερινούς συνεργάτες σας, τους Πασοκτζήδες. Θυμάσαι;

Ήταν τότε οι μεγαλύτεροι (εχθροί μας). Μας κλείνανε και τότε το μάτι να μην διστάσουμε να τους χτυπήσουμε, να τους εξοντώσουμε …..

ΣΥΓΝΩΜΗ ΠΑΙΔΙΑ.

Το ίδιο έγκλημα διαπράττεται και τώρα .

Σπέρνετε διχόνοια, μίσος.

«Διαίρει και βασίλευε».

Όλοι ξέρουμε τα αγαθά της ομόνοιας και τα ολέθρια της διχόνοιας. Αλλά και όλοι ξέρουμε τις ακατονόμαστες χάρες της διχοστασίας, και ουκ ολίγοι την χαίρονται. Προπάντων, εκείνοι που λογικά, θα είχαν λιγότερες ελπίδες να επικρατήσουν.

Όπως εσείς που έχετε θρονιαστεί εδώ και τριάντα χρόνια στις πολυθρόνες σας και δεν λέτε να ξεκολλήσετε.

Σας βολεύει η διχόνοια μεταξύ μας και αυτήν επιδιώκετε .

Όχι μόνο μας διαιρείτε, μας εμπαίζετε, μας βρίζετε, υποτιμάτε την νοημοσύνη μας.

Αλλά είμαι σίγουρη πως δεν θα διστάσετε να μας βάλετε να αλληλοσπαραχτούμε προκειμένου να μην χάσετε τις χρυσές σας καρέκλες.

Δε λέω… Ναι κάποιοι βολευτήκαμε, κάποιοι συναλλαχτήκαμε, κάποιοι αδιαφορήσαμε. Ξεχαστήκαμε

Κάποιοι συνεχίζουμε να μην ξέρουμε.Έτσι έχουμε αφήσει το θεριό,να μας πνίγει κάθε μέρα .

Ο αγώνας της ζωής και του δικαίου μας θέλει συνέχεια στις επάλξεις.

Πόσοι από εμάς τους πολίτες, ή τα νέα παιδιά που εσείς φανατίζετε, παρασύρεται, έχουν διαβάσει τα μνημόνια;

Πόσοι από αυτούς που κοροϊδεύετε καθημερινά από τα Μ.Μ.Ε. ξέρουν τι υπογράφετε κάθε μέρα;

Ελπίζω. Εύχομαι. Πιστεύω ότι κάποια μέρα θα λογοδοτήσετε για αυτά τα εγκλήματα που διαπράττετε.

‘κύριε’ Σαμαρά,

Είμαι μητέρα και εσείς αποκαλέσατε τα παιδιά μου ‘θρασίμια’ και εμένα ανάξια μητέρα.

Ποσό λυπάμαι. Πόσο νοιώθω ένοχη, απέναντι σε αυτά τα παιδιά, που με την πολιτική μου αγνοία κάποτε σας είχα ακολουθήσει.

Εγώ είμαι υπερήφανη για αυτά που εσείς μορφωμένος και σπουδαγμένος σε πανάκριβα κολέγια αποκαλείτε ‘θρασίμια. ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.

Είμαι υπερήφανη για τα ‘θρασίμια’ του Συντάγματος που πρότασσαν τα γυμνά τους στήθια μπροστά στα Εγκληματικά Μ.Α.Τ.

Είμαι υπερήφανη για τα ‘θρασίμια’ που με κόπο και ιδρώτα σπουδάζουν, παλεύουν για τα όνειρα τους και την ζωή τους μπροστά στον κάθε ‘κύριο’ Φορτσάκη.

Είμαι υπερήφανη για τα χιλιάδες ‘θρασίμια’ που διώξατε από την χώρα μας. Που προσπαθούν με ήθος και αξιοπρέπεια να σταθούν επάξια σε μια άλλη χώρα.

Εύχομαι. Πιστεύω ότι όλα αυτά τα «θρασίμια» θα γίνουν ένα!

Όλα μαζί, μια γροθιά. Μαζί με μας θα γίνουμε ορμητικό ποτάμι και θα ξεπλύνουμε την χώρα μας από τα πραγματικά ΘΡΑΣΙΜΙΑ.

Καλή Λευτεριά Ελλάδα

Νίκη Λατινάκη»

30 χρόνια διαφορά ηλικίας


diafora-ilikias

Είναι 25 ετών και συνδέεται εδώ και επτά μήνες με τον Β, 55 ετών. Η διαφορά μας είναι 30 χρόνια, αλλά η σχέση τους είναι τέλεια κατά τη Μυρτούλα .

«Αισθανόμαστε και οι δυο ερωτευμένοι και το εκφράζουμε. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά ιδεών και νοοτροπίας, αλλά με την αγάπη ξεπερνιέται»  μου είπε πάνω στην εκμυστηρίευση της.

» Για μέλλον δεν έχουμε συζητήσει, αλλά εγώ ανησυχώ. Τι θα γίνει; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί; Ποια θα είναι η αντίδραση των γονέων μου, των δικών του και του περιβάλλοντος;  Η σχέση μας είναι ακόμα κρυφή. Θα μπορέσουμε ίσως κάποτε να παντρευτούμε; Ξέρω πως είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά τον αγαπώ και δεν μπορώ πλέον να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.

- ¨Προσωπικα, (της απάντησα ) δεν έχω καμιά αντίρρηση, αν είστε ερωτευμένοι και περνάτε τόσο καλά, να συνεχίσετε τη σχέση σας απολαμβάνοντας το παρόν και μόνο το παρόν.
Σχετικά με το μέλλον, θα σε προσγειώσω  όμως λέγοντας πως ελάχιστες τέτοιες σχέσεις επιβιώνουν στο χρόνο και μάλιστα καταλήγουν σε γάμο, της αποκρίθηκα  όσο πιο στοργικά μπορούσα ( ελπίζοντας μέσα μου και  κατά βάθος πως σύντομα θα  ξεθυμάνει ο θαυμασμός που νιώθει  μέσα της για αυτόν) 

 

Αναφέρθηκα  στα στερεοτυπικά θέματα (γονείς  της , δικούς του, περιβάλλον) τα οποία πιστεύω πως είναι  μεν σχετικά δευτερεύουσας σημασίας και  τη συμβούλεψα να λάβει σοβαρά υπόψην όσα  της πουν.

Προσπάθησα να της αναλύσω τα ουσιαστικά,  σε περίπτωση που το βλέπει σαν  σχέση ζωής και γάμο. Της είπα ξεκάθαρα τις απόψεις μου , όπως της τις έλεγα κι όταν  μικρό παιδί τότε έκανε παρά με την κόρη μου ..

 

Προσπάθησα να την κάνω να συνειδητοποιήσει πως 

  • Όσο περνούν τα χρόνια η διαφορά ηλικίας  θα καθιστά τον τρόπο ζωής σας όλο και πιο ασύμβατο. Στο τρόπο ζωής υμπεριλαμβάνεται και το θέμα της σεξουαλικής ζωής. Μετά από 20 χρόνια εσύ θα είσαι 50  κι εκείνος 85.
  • Αν θελήσουν  να αποκτήσουν παιδιά, η μεγάλη διαφορά με αυτόν σαν πατέρα τους θα  είναι αποτρεπτική.
  • Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει, αλλά αν λάβουμε υπόψη τους μέσους όρους, είναι πιθανό να μείνει μόνη σε πολύ δημιουργική ηλικία.
  • Είναι πολύ νέα και δεν έχει εμπειρία ζωής. Την απαέτρτεψα από σκέψεις γάμου και παιδιών για αρκετά χρόνια ακόμα, ανεξαρτήτως της ηλικίας του .
  • Ένας γάμος προϋποθέτει συμφωνία των συζύγων σε ιδεολογικά θέματα και τρόπο ζωής. Οι διαφορές μεταξύ του ζευγαριού, που είναι ήδη εντοπισμένες, μπορεί τώρα να γεφυρώνονται εύκολα γιατί δεν μένουν  μαζί και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν  σοβαρά θέματα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε ένα γάμο.
  • Τρεις  μήνες όμορφης ερωτικής σχέσης δεν αποτελούν ικανό χρόνο για να σκεφτεί κάποιος το γάμο, όταν μάλιστα οι συνθήκες είναι αντίξοες.

Πέρα από όλα αυτά όμως , εγώ  επικεντρώσα στην ίδια .

- Πρέπει να ψάξεις αν στον έρωτά σου υπάρχει κάποιο απωθημένο (πιθανότατα πατρικής φιγούρας) και αν ο έρωτας αυτός εμπεριέχει και κάποια τάση προσκόλλησης. ( της θύμησα μιλώντας για τον βιολογικό της πατέρα που έχει χάσει νωρίς -νωρίς λόγω του ότι οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν 3 ετών ) .

- Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι τόσο μικρή το γάμο; Σπουδάζεις, εργάζεσαι, έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, κοινωνική ζωή. Φρόντισε  λοιπόν να βάλεις  γερά θεμέλια σε μια δική σου ζωή και απόλαυσε τη σχέση σου στο παρόν και  μόνο αστο παρόν , χωρίς να κάνεις ουτοπικά όνειρα τρελλά  ερωτευμένης νεαράς..

Αυτήν ελπίζω να την προσγείωσα …  Εγώ έμεινα,  βέβαια,  με τις σκέψεις αν πρέπει να μιλήσω στη μητέρα της και φίλη μου για όσα της συμβαίνουν ..

Από τη μια νιώθω πως πρέπει ( γιατί θα ήθελα στη θέση της να με ενημέρωναν αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε στο δικό μου παιδί και  έπεφτε στην αντίληψη της)   .. από την άλλη φοβάμαι μην η  «μικρή  -ενήλικη»  χάσει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο μου και δεν μου ξαναμιλήσει ποτέ και για τίποτα..