Η εικόνα αυτή δεν λέει να μου φύγει από το μυαλό


Σαν χτες μου φαίνεται που ήρθα και σε πήρα για άλλη μια φορά από το αεροδρόμιο. Γέλια, χαρές, γκριμάτσες κοροιδευτικές και μετά μια παρατεταμένη σφιχτή αγκαλιά! Έλεγες.. έλεγα..λέγαμε .. τιτιβίζαμε σαν πουλάκια στο κλουβί νυχτιάτικα οι δυο μας μες στο αυτοκίνητο.
- Γλυστρίδα σας τάισαν στην πτήση?
- Μοτεράκι έχεις! 40 λέξεις πιάνεις στο λεπτό !
Και πάλι αγκαλιες και χάδια εκει που οδηγούσα!
- ΚΑτσε ήσυχα βρε σκαθαράκι! Θα τρακάρουμε! Θα σκοτωθούμε!
- Μη σκας ! Δεν πεθαίνεις εσυ, Μανού – είσαι ακόμα μπουμπού! Πρώτη φορά θα είναι! Αλήθεια πως του ξεφεύγεις?
- Έχω λόγους! Του, τους λέω και μ αφήνει!
-Τι λόγους» ?
-Εσένα! Εσένα πάνω από όλα και μετά και άλλον ένα!
….

Και ύστερα στο σπίτι! σαν σίφουνας εισέβαλες! Κουβάριασες τη ντουλάπα σου ψάχνοντας για ρούχα ξώπλατα και για ρακέτες και μαγιώ! Χτύπαγαν τα τηλέφωνα, μπαινόβγαιναν οι παρέες σου και εσυ χαμογελούσες ξένοιαστα .. και για μένα άνοιγαν οι Ουρανοί και έπεφτε φως! Ενας φως ζεστό που φώτιζε ολόκληρο το είναι μου..

Οταν ένα πρωί πήρες το βαλιτσάκι και ατάραχη χτύπησες την αυλόπορτα, δεν με ένοιαξε διόλου .. Ηξερα πως είχες ανάγκη να μαζέψεις Ήλιο…από τη γη που σε κανάκευε ζεστά στην αγκαλιά της τα τελευταία χρόνια. Ετσι σε ξεπροβόδισα αγόγγυστα …Αντίθετα μέσα μου σιωπηρά σου ευχήθηκα.. Εκει που πας να βρεις ότι αγάπησες ότι αγαπάς ή έχασες και ακόμα δεν εξέχασες..

Και οι μέρες περνούν… πέρασαν όλες σχεδόν … πλησιάζει η ώρα να ανοίξεις τις φτερούγες σου και να μου φύγεις πάλι χελιδονάκι μου..

Οσο μακρυα κι αν είσαι να ξέρεις πως εσυ θα δεσπόζεις μέσα μου .. πάντα..! Κι εγώ θα μετρώ τις μέρες ,, τους μήνες .. τα εισητήρια .. και θα τρέχω κοντά σου, κάθε φορά που θα μου γνέφεις …Όσπου μια μέρα να πάψει η καρδιά μου, να χτυπά και θα είναι η σειρά σου να ρθεις να με αποχαιρετήσεις!

Τι με έπιασε? Οτι με πιάνει κάθε που σε αποχαιρετώ , Χαρά μου!

.