Το σκίτσο που μιλάει


αρνακι

Μεγάλη Βδομάδα κι εγώ την… έκανα νωρίς! Οσο ποιο νωρίς μπορούσα θα μου πείτε ίσως! Δεν άντεχα . Κάθε μέρα που ξυπνούσα ονειρευόμουν την .. Άνοιξη!Αδιάκοπα… Ολημερίς …  ήθελα να κάνομε  Ανάσταση βρε παιδί μου!

Αφού  λοιπόν αυτή δεν γινόταν

62614_290783924388445_175474673_n

 ετοίμασα  κι εγώ το βαλιτσάκι μου και  βγήκα να την ππρουπαντήσω!

Αν με ζητήσει κανείς, είμαι σε … σύσκεψη  !

2012-05-28_124652

Φτασμένη  προ ολίγου κάπου ανάμεσα στο Πι και στο Ρο, χαλάρωνω εδώ και  ρεμβάζω. Ελαφρώς  κουρασμένη από το ταξίδι , κούρνιασα σε μια πολυθρόνα σε γνωστό » δικό μας»   καφέ της παραλίας και όσπου να έρθει το …  κέρασμα σκιτσάρω ( κατά το ποστάρω) τις σκέψεις που κατακλύζουν τούτη την ήρεμη στιγμούλα μου , το μυαλό

b-DPP_0019

Dscn5540

poros ibiskos

Το μάτι μου αφηρημένο πέφτει πάνω στο μαυροπίνακα. Αυτό ήταν ! Μου έκανε  κλίκ ..

2012-03-19_155131

Χωρίς δεύτερη σκέψη το αποφάσισα.  Δεν πάω σπίτι. Θα το σκάσω, προσωρινά . Θα πάρω αλλά μπρατσέτα τον νεαρό γκριζομάλλη κύριο που στις φλέβες μας κυλάει το ίδιο αίμα  θα τον απαγάγω κυριολεκτικά από τις υποχρεώσεις του και θα πάμε του κάνω το τραπέζι. Μπορεί η μάνα να περιμένει στο σπίτι αλλά κι εγώ έχω καιρό να ξεμοναχιάσω τον …μικρό. Φέτος θα κάνουμε και οι δυο Ανάσταση χωρίς τα παιδιά μας! Μάλλον θα έχουμε πολλά να  πούμε, πολλά να θυμηθούμε, πολλά να συζητήσουμε και   αρχίζω, τώρα!

Χιλιάδες χρώματα στα μάτια της


Ο Φίλιππος συναντά τις Σειρήνες στο νησί του Πόρου,

[…] … κι ανήμπορος να αντιδράσει  αφηνόταν  παραδινόταν αμαχητί σε αυτή τη γλυκειά  πανδαισία ..  . […]

Tου ποιητη,του ναυτη και της λιακαδας


Mαζί μου   σε ένα κοντινό  νησί. Ένα αγαπημένο μου νησάκι.

Αλλωστε το  Καλοκαίρι  μπήκε για τα καλά πια άσχετα αν είναι κυκλοθυμικό  και τη μια μας καίει με τη ζέστη του , την άλλη μας απειλεί με Καλοκαιρινή  βροχούλα! Η  μπλογκοπαρέα  έχει βγει από τους ρυθμούς της ! Το ίδιο κι εγώ που  ..  . » πάλι απουσιαζω από το κλινόν άστυ » ,  καλύπτοντας και κάποιες προσωπικες  υποχρεώσεις και συναμα και τα μπάνια και την ξεκο’υραση μου. Ομολογώ οτι κατα βάθος  το απολαμβάνω όσο δεν φαντάζεσαι  κι ας διέκρινα μια ανεπαίσθητη ειρωνία στο βλέμμα, όταν  ανακοίνωσα τις προθέσεις μου !

Άλλους τους έχει  απορροφήσει το Μουντιάλ , κι άλλους η ζέστη και τα μπάνια   Και εγω   σε νησάκι γνώριμο  … Γιατί πάλι ;;;  Έτσι! Ισως γιατι από καιρό  ήθελα να  μιλήσω γι αυτό!  Ισως…επειδή ο ποιητής άλλα  θέλει να πει και άλλα  λέει…

Το τοπίο  εδώ  έχει όλη τη διαφανή και την καινούρια ομορφιά των τοπίων που καθάρισαν οι βροχές και οι άνεμοι, κι ακόμη των πρώτων τοπίων της δημιουργίας. Η φύση του είναι νέα και τόσο γοητευτική, σα να την αντικρίζουν για πρώτη φορά τα μάτια του παιδιού ή του κοιμισμένου. Κι εκεί μέσα ο ποιητής, παιδί κι αυτός, πλανιέται μες τις πιο απόκρυφες σκέψεις του, απαλλαγμένος εντελώς από τα δεσμά της λογικής…»

Κάνω αυτή  την ανάρτηση   για μένα την ίδια  πρώτα από όλα .  Έχουμε  ξαναταξιδέψει μαζί εδω …     Ή μάλλον το έχω νοσταλγήσει  ή θέλω αυτή τη φορά  δείτε   καλντερήμια  και γωνιες από το νησί που δεν βλέπουν  οι περαστικοί και οι τουρίστες  αλλά μονάχα οι  εραστές του !

«…Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως πλέαμε ανάμεσα σε δρόμους.

Η είσοδος του πλοίου στον Πόρο σού δίνει την εντύπωση βαθέος ονείρου…» έγραψε ο Χένρι Μίλερ,  και δεν έχει περιγράψει κανείς καλύτερα τον ερχομό του σε τούτο το  νησί. «Το πλοίο δένει κάτω από τα σπίτια, σε μία από τις γραφικότερες προκυμαίες της Μεσογείου .(…) ήταν η θάλασσα, μα η ακτή ήταν εκεί, τα κατσίκια σκαρφάλωναν στα μονοπάτια, βλέπαμε το λεμονοδάσος κι αυτή η τρέλα που ‘ναι μέσα στην ευωδία του μας κυρίευε, μας συγκέντρωνε, ένωνε πολύ σφιχτά τον έναν με τον άλλον, σε μια φρενίτιδα αυτοεγκατάλειψης. Δεν ξέρω τι με συγκίνησε πιότερο, οι λεμονιές που ‘ταν αντίκρυ μας, για τη θέα του ίδιου του Πόρου, σαν ξάφνου κατάλαβα πως πλέαμε ανάμεσα στους δρόμους του. Αν είναι ένα όνειρο που αγαπώ πιότερο από κάθε τι, είναι ν’ αρμενίζω στην στεριά. Σαν φτάνεις στον Πόρο έχεις την αυταπάτη πως βλέπεις βαθύ όνειρο. Ξάφνου η γη σε ζώνει απ’  όλες τις μεριές και το βαπόρι στριμώχνεται σ’ ένα στενό πέρασμα που δείχνει να μην έχει τέλος. Οι Πο­ριώτες, άντρες και γυναίκες, σκύβουν στα παράθυρα, ίσια πάνω από το κε­φάλι σου. Περνάς κάτω από τη μύτη τους. Οι σουλατσαδόροι στην προκυμαία περπατούν τόσο γρήγορα όσο και το βαπόρι, ίσως και πιο αργά, αν τους έρθει το κέφι..»

Τα σπίτια στον Πόρο ξετυλίγονται σαν δαντέλα δίπλα στους μόλους με τα ψαροκάικα, τα κότερα και τα βαρκάκια που σε περνούν απέναντι…  Μια ανάσα απέναντι, ο Γαλατάς. Πραγματικα, νιώθεις ότι πλέεις ανάμεσα στα σπίτια, μπερδεύεσαι σαν πας εκει για πρώτη σου φοράα ! Κι αν κάνεις και μια βόλτα γύρω, μετά δεν ξέρεις κατά πούθε πέφτει  η στέρια και που η νήσος!

Το Ρολόι είναι το σήμα κατατεθεν του νησιού! Τα σπίτια  εδώ ειναι σχεδόν όλα νεοκλασικά . Νεοκλασικά με ύφος νησιώτικο για να ειμαι πιο σωστή .

Τριγύρω σπίτια με παστέλ χρώματα, νεοκλασικά γείσα, αετώματα, παραστάδες, γραφικά μπακάλικα και ταβερνούλες.

Ο ναός του Αγ.Γεωργίου,  επιβλητικός, αλλά ο τρούλος του εσωτερικά  είναι αυτός που σκορπάει το  δέος. Είναι ζωγραφισμένος από τον Κωνσταντίνο  Παρθένη. «Του έδιναν πέντε ελιές και ένα κομμάτι ψωμί και ζωγράφιζε όλη μέρα στις σκαλωσιές…».   ( τη φωτογραφία σας τη χρωστάω) γιατι εξωτερικά αφήστε! Κάποιος ιερέας του κόλλησε  σταυρό απο νέον ο αθεόφοβος στην κορυφή, και τον έκανε καρα- κιτσαριό όπως είπα  κι εγώ στον ιερέα του και αυτός δεν μ άφησε  μετά να αποθανατίσω το  έργο του Παρθένη! )

Το λιμάνι του Πόρου

Η θέα από το Ρολόι  είναι μαγευτική.  Κόρφοι γαλανοί, πράσινο έως κάτω, απέναντι μια γλώσσα στεριά να τρυπάει το υδάτινο στενό. Το Ρολόι είναι χτισμένο πάνω σε βράχο, ηφαιστειακό , ανδεσίτη. Γιατί το νησάκι όπου χτίστηκε ο Πόρος δημιουργήθηκε από έκρηξη του ηφαιστείου των Μεθάνων. Σφαιρία το έλεγαν οι αρχαίοι, προς τιμήν του ηνίοχου του Πέλοπα, Σφαίρου, που ήταν θαμμένος εδώ. Το άλλο μεγάλο νησί (ενωμένα με διώρυγα σήμερα), το σκεπασμένο με πευκοδάσος , λεγόταν Καλαυρία, προς τιμήν της καλής αύρας του Σαρωνικού που το φυσάει. Η Σφαιρία ονομαζόταν και Ιερά από τότε που χτίστηκε εδώ ναός της Αθηνάς Απατουρίας.

Η αύρα της Καλαυρίας,  «Εχει κάτι από τη Βενετιά: κανάλι, επικοινωνία με βάρκες, χλιδή, νωχέλεια, αισθησιακός πειρασμός, τόπος για διεθνείς ερωμένους…» γράφει ο Γιώργος Σεφέρης για τον Πόρο, που πέρασε πολλές  ευτυχισμένες μέρες στη θρυλική βίλα Γαλήνη,

που βλέπουμε να ροδίζει μέσα στα πεύκα και στους ευκάλυπτους.   Ο Σεφέρης έγραψε εδώ την «Κίχλη».

Λογοτέχνες που  φιλοξενήθηκαν εκει μέσα , το έζησαν το σπίτι αυτό και δέθηκαν με το νησί ήταν ο  Ντάρελ,  ο Μίλερ, ο Λακαριέρ, ο Ρίτσος,  ο Σαχτούρης, ο Κοσμάς  Πολίτης, ο Χόρτον, η Δραγούμη, η Γαλανάκη και άλλοι πολλοί.  Ο  κοσμοπολίτικος αέρας  του Πόρου, για δεκαετίες,   αποτυπώθηκε  περίφημα στις αγαπημένες μας ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

Περνάμε από το Νεώριο και το  Λιμανάκι της Αγάπης των εφηβικών μας χρόνων . Εδώ αγκαλιάστηκε ο Χορν με τη Σανσόν,  σε εκείνο το ξενοδοχείο έκανε ο Βέγγος τον γόη,  σε αυτόν το χωματόδρομο κατέβαινε η Βουγιουκλάκη τραγουδώντας τον «Γαϊδαράκο».

Απέναντι ο Ρωσικός Ναύσταθμος .    «Χτίστηκε το 1832 και δεν ήταν ακριβώς ναύσταθμος, αλλά σταθμός τροφοδοσίας του ρωσικού στόλου. Είχε αποθήκες, φούρνους…  Κάποιος Ρώσος μεγιστάνας ονόματι Σεργκέι Κλόσκι σχεδιάζει τουριστική αξιοποίηση του όρμου. Δύσκολο όμως, μια και τα ερείπια έχουν καταχωρισθεί ως νεότερο μνημείο.

… και πιό  πέρα  στέκει αγέρωχος ο Φάρος στην είσοδο στο Μπογάζι όπως μου το  είπαν οι ντόποιοι.. Κατασκευάστηκε  το 1870 από την Γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων τα τελευταία  χρόνια , στην παρακμή και απαξίωση.
Το ύψος του πύργου του είναι 9 μέτρα και το εστιακό του ύψος  32 μέτρα. Εκατόν σαράντα και πλέον χρόνια εξυπηρέτησε  και εξυπηρετεί τα πλοία, με όποια μορφή κι αν είχε.

Μικρό νησάκι , το Δασκαλιό!

Ο δρόμος στρίβει ομαλά προς τα βόρεια μέσα σε ένα πανόραμα από όρμους και κάβους σκεπασμένους με πουρνάρια, αγριελιές και πολλά πεύκα. Περνάμε τη Φούσια με τα αμπέλια της και σταματάμε στο ναό του Ποσειδώνα.

Η θέα  σε  αφήνει άφωνο: Μέθανα, Αίγινα, Μονή, Πετροκάραβο και βαθύτερα η Αττική, το Σούνιο και οι Κυκλάδες να αχνοφαίνονται.  Τα λείψανα είναι λιγοστά. Ο ναός λεηλατηθηκε  άγρια. «Ξένοι περιηγητές τον 17ο αιώνα κατέγραψαν τη μεταφορά πετρών για να χτιστεί το μοναστήρι της Ζούρβας στην Υδρα. Μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, καΐκια από την Υδρα έρχονταν εδώ και έπαιρναν πέτρες για χτίσιμο!» . «Μέχρι το 1976, το οικόπεδο του ναού ανήκε σε κάποιους ρετσινάδες. Μετά απαλλοτριώθηκε». Αλίμονο,  περπατώντας μέσα στο παχύ γρασίδι και στις μαργαρίτες που ανθίζουν στα χαλάσματα, τίποτα δεν θυμίζει το ναό όπου έφτασε ικέτης ο μέγας Δημοσθένης, το 322 π.Χ., και όπου τελικά αυτοκτόνησε, για να μη δώσει στους Μακεδόνες διώκτες του τη χαρά να τον σύρουν δέσμιο στην Αθήνα.

Ο κύκλος του νησιού κλείνει στο Ασκέλι, την κοσμοπολίτισσα αμμουδιά,   αλλά προηγουμένως κάνουμε μια μικρή παράκαμψη για να δούμε τη Μονή Ζωοδόχου Πηγής. Το ρυάκι βουίζει και η πηγή στην είσοδο με το θαυματουργό νερό είναι ωραία παρηγοριά στην ανοιξιάτικη κάψα. Και μετά, ένα λουκουμάκι από το δίσκο στο ασβεστωμένο πεζούλι της εισόδου. Στην ωραία αυλή, που οι τρεις αδελφοί κρατούν καθαρή γυαλίζουν στον ήλιο οι μαρμάρινες επιτύμβιες πλάκες επιφανών αντρών που θάφτηκαν εδώ.

Να κι ένα κορίτσι… Aggia Ceccoli, angelo in forme umane… Είναι η κόρη του Ραφαέλο Τσέκολι, μεγάλου ζωγράφου, από τους πρώτους καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας τον δεκατο ενατο  αιώνα. Το κορίτσι πέθανε άρρωστο εδώ και ο απαρηγόρητος πατέρας ζωγράφισε μια Μαντόνα με τη μορφή της.


Είναι μέσα, στα αριστερά του τέμπλου. Εξω μυρίζουν οι λεμονιές και το χλιαρό σύντομο Καλοκαιρινο  ψιλόβροχο…

Ενα ταξίδι εδώ είναι πάντα κάτι παραπάνω από μια κοντινή εκδρομή στον Σαρωνικό. Είναι μια φιλολογική βόλτα, μια κινηματογραφική ανάμνηση, μια βουτιά σε γνώριμα νερά κι αγαπημένα. Είναι ένας  περίπατος μέσα στο ανοιξιάτικο αεράκι που έρχεται φορτωμένο με λεμονοανθό και ιώδιο. Είναι ένα ούζο με χταποδάκι στο Απάγκιο κατω από τα λαμπιόνια της ταβέρνας του Σπύρου  στην Πούντα ή στην  προκυμαία-εκει που γίνεται η περατζάδα!   Είναι ένα ανοιχτό παράθυρο και το μπλε του στενού να φωτίζει την άσπρη κάμαρα. Είναι ένα «μαρς» του ναύτη. Του κάθε ναύτη. Ολων αυτων  που έβαλαν εδώ τις μπελαμάνες και τα κολόμβια τα τελευταία 150 χρόνια. Ακόμη και εκείνου του ναύτη που ο  Τσαρούχης ζωγράφισε μέσα στην ταβέρνα του Σωτηράκη του Κερά.

Καθισμένη  στην προκυμαια .. Στο βαθος η Ωραια Κοιμωμενη !

Η φυση εδώ  φέρθηκε περισσότερο από  γενναιόδωρα, χαρίζοντας στον τόπο τούτο  ένα στολίδι, που παρόμοιό του δεν υπάρχει στη Γη: Την Κοιμωμένη..
Μια πέτρινη γυναίκα που κοιμάται θαρρείς πάνω στη θάλασσα, μεταξύ Πόρου και Γαλατά, σε ύπτια στάση, με μια γαλήνια έκφραση στο πρόσωπό της και το ένα γόνατο ελαφρά ανασηκωμένο. Την αποκορύφωση όλης αυτής της μαγείας, έρχεται να συμπληρώσει ο Ήλιος, που λες για να την τιμήσει, επέλεξε να δύει πάνω απ΄ το καθαρά αρχαιοελληνικού προφίλ κεφάλι της!

Η φωτογραφία είναι     «clopie-paste»     από το http://www.tokanali.gr/