Αρχική » ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ » Έκαψα τον καιρό

Έκαψα τον καιρό

“Πάνω στην πόρτα της καρδιάς μου έγραψα:
Απαγορεύεται η είσοδος.
Αλλά ο έρωτας ήρθε γελώντας και φώναξε:
Εγώ μπαίνω παντού!”

Ήμουν δεν ήμουν στα δεκατέσσερα σαν  ένα βράδυ του χειμώνα ανάμεσα σε  χωρατά   και ιστορίες γύρω απ το τζάκι  – εκεί στο σπίτι το νησιώτικο  που είχε για θέα άλλοτε τρικυμίες  κι άλλοτε μπονάτσες και φουσκοθαλασσιές – ρώτησα  τη μάνα:

Τι είναι ο έρωτας;
Δεν είμαι παιδί μου αρμόδια να σου απαντήσω γιατί δεν τόνε γνώρισα αλλά κατά πως ακούω να λένε, ένας διάβολος είναι π΄ αλίμονο σ’ αυτήν που θα τον συναντήσει και αλίμονο σ’ αυτήν που δεν θα τον συναντήσει!


Και  ο πατέρας  που  αδιάφορα τάχα άκουγε τα λόγια μας έπιασε το φράση  στον αέρα    κι απάντησε βλοσυρός:

 –  Γυναίκα άμα δεν κατέχεις  πράμα,  συ  μη μιλάς !

– Ο έρωτας κόρη μου άλλοτε είναι  Θεός που σε σέρνει  μ’ αγκαλιές στον Παράδεισο κι άλλοτε με αλυσίδες στη Κόλαση! Είν’ ένας Διαολάκος  κοκκινοφορεμένος κι’ άμα ριζώσει στην καρδιά…

.

.

Κι ο έρωτας κι ο θάνατος,  κι οι δυο με κυνηγούσαν κάποτε! Του θάνατου του ξέφυγα! Τον έρωτα ακόμα τον φοβούμαι κάπως! Και όταν  κάποιος δεν ξέρει την απάντηση, οφείλει  να προστατεύει την ερώτηση!

Φοβούμα, πως  με σιγουριά ,  κι εγώ δεν ξέρω την απάντηση,  γι αυτό   θα προστατεύσω από σένα την ερώτηση !

Για ποιούς  Βαλεντίνους μου λέτε ;;;  Ο έρωτας δεν έχει εττικέτες, δε φτιάχνεται με καλούπια σαν το σοκολατάκι σε σχήμα καρδιάς! Κι εγώ κι εσύ το ξέρουμε καλά αυτό .

 Ερωτας είναι αυτό που   βιώνουμε … που ζούμε κάθε μέρα… κάθε νύχτα… κι όχι τα λουλούδια και τα σοκολατάκια που μας πουλάνε φούμαρα σε περιτύλιγμα  πλαστικό και άδειο  κουτί οι διάφοροι     ανθοπώληδες και οι ζαχαροπλάστες,  ξεζουμίζοντας το νέκταρ της ζωής μας !

Ας είναι όμως κι έτσι απόψε … βράδυ Σαββάτου…

Το θέμα όμως με ιντριγκάρει κι έτσι γι αυτό παρόλο που έχουμε πει πολλά…         πάλι γι αυτό σου λέω τώρα

» Ποιός είναι που μπορεί να δει :

πότε το σύννεφο γεννιέται

πότε τα άνθη ανοίγουνε

και πότε η νύχτα με τη μέρα συναντιέται;

Πότε ο ύπνος έρχεται

πότε το μίσος κι η αγάπη

πώς κρύβει μέσα του το ξύλο τη φωτιά

που θα το κάμει κάρβουνο και στάχτη!

Και με ρωτάς και με ρωτάς

ο Eρωτας πώς έρχεται,

πώς φεύγει,

κι αν ξανάρθει !

Κι εγώ έκαψα τον καιρό

με κάρβουνο αναμμένο

κι αφού το έσβυσα  στο νερό

πάνω σε τοίχο καθαρό  έγραψα

… εσένα περιμένω! «


Έρωτας δεν είναι γιορτή της μιας συγκεκριμένης μέρας κατά τη θεώρηση των πολλών, που μάταια  τη γιορτάζουν, αλλά αυτό που ζεις και εισπράττεις καθημερινά, σαν στη σκέψη ο ένας του άλλου τριγυρνά ! *

Κάποιος ίσως αναρωτηθεί γιατί γράφω σήμερα για τον έρωτα. Γιατί μόνο σήμερα σας γράφω για τέτοιο θέμα;;; Καθημερινά ( σχεδόν) παραφυλάει πίσω από τις λέξεις που καρφώνονται με πρόκες να μην τις πάρει ο άνεμος και τις σκορπίσει!

Σε σένα που  με δυο κλεφτά φιλιά γιόρτασες  σήμερα,   εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Σε αγαπώ πολύ …

πρωί και σε φιλώ  ;-)***

mb-©

Advertisements

2 thoughts on “Έκαψα τον καιρό

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s