Αρχική » ΕΛΛΑΔΑ » Τη νύχτα εκείνη

Τη νύχτα εκείνη

Τη νύχτα εκείνη  «Η πλατεία ήταν γεμάτη/ με το νόημα που ‘χει κάτι/ απ’ τις φωτιές/ στις γωνίες και τους δρόμους/ από συντρόφους οικοδόμους/ φοιτητές/ και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου/ κι ήσουν φως μου/ κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή/ σε γιορτή που δεν ξανάδα/ στη ζωή μου τη σκυφτή (…)»


Γεμάτη από αυτούς που η φωνή τους παλλόταν από συγκίνηση το βράδυ εκείνο και τα μάτια τους έτσουζαν από τα δακρυγόνα.. .

Aπό  αυτούς που συμμετείχαν  γιατί δίψαγαν για   Ψωμί – Παιδεία -Ελευθερία   αλλά και με κάποιους  ακόμα! Αυτούς που είχαν ξέσκεπο το πρόσωπο, με αυτούς που έδειχναν άλλο πρόσωπο και το πραγματικό το έκρυβαν πίσω από προσωπείο !

Υπήρχε η ανώνυμη κοπελιά που γύρω στις  2 τα ξημερώματα την έσερνε  ματωμένη  -ο ματατζής από τα μαλλιά  κόντρα στη Σπ. Τρικούπη όπως ανεβοκατέβαιναν κι οι αύρες-,    αυτοί που έπεσαν στα χέρια της ασφάλειας, αυτοί που μετά την εισβολή του άρματος μάχης κατάφεραν να ξεφύγουν και τουρτούριζαν μερόνυχτα ολόκληρα από το κρύο στην ταράτσα της πολυκατοικίας πίσω από τη  οδό Μπουμπουλίνας ,  ( σχεδόν κάτω ή μάλλον πίσω από τη μύτη τους! )  και άλλοι που κρύβονταν σε πλυσταριά των Εξαρχείων!

Και ποιήματα, υπήρχαν! Στιχάκια γραμμένα μέσα από νεανικές ψυχές με τις  ψηλές τους, τις δασείες, τις οξείες  τους και τις περισπωμένες σε χαρτάκια καρφιτσωμένα  εκεί,  στα κάγκελα δίπλα στη  κεντρική πύλη ή στα  οπισθόφυλλα των βιβλίων της Φυσικής  και της Χημείας.

«… Τώρα χτυπάει πιο γρήγορα τ’  όνειρο μες το αίμα
      του κόσμου η πιο σωστή στιγμή σημαίνει:
       Ελευθερία…» (Οδυσσέας Ελύτης)

Δεν ξέρω τι με έπιασε απόψε  και ξέθαψα   αυτά τα στιχάκια μιας  άγριας εφηβείας,  … χαρτάκια παραχωμένα  ανάμεσα στις  σελίδες  του βιβλίου που διάβαζα τότε! Τότε που ξέκλεβα το χρόνο από τη μελέτη γιατί είχα τη διάθεση για … διάβασμα  αλλά και την σιγουριά ότι μπορώ/ούμε να αλλάξουμε τον κόσμο και να τον κάνουμε καλύτερο από τους παππούδες και τους πατεράδες μας  και  με κατέκλυσαν  αναμνήσεις αμφισβήτησης, επανάστασης και ίσως ένα άρωμα γλυκιάς νιότης…

Γράψε αν θες για αφέντες 
γράψε αν θες για τη σκλαβιά 
γράψε γι αστέρια και λουλούδια 
 γράψε αν θες για Λευτεριά 
Μα αλήθειες συμπεπυκνωμένες μην τις ξαπλώνεις στα παιδιά! 
Τις σκέψεις σου μακριά  απ  τα παιδιά 
Δεν πρέπει η αλήθεια να ριζώσει μεσ’ στην αγνή τους την καρδιά 
Αυτά τα πλάθουμε εμείς μεσ’  στα σχολεία 
με ψέμματα ,  πατρίδα και Θρησκεία 
να βγουν εργάτες και ραγιάδες 
να σκύβουν μπρος στους αφεντάδες! 

έγραψε μια νεαρά με κόκκινο μελάνι πένας, στο μπλοκάκι των μαθηματικών της, ανάμεσα στα όρια τις παραγώγους και το γραμμικό προγραμματισμό.

Δεκαεφτά χρόνια μετά, το 1991, ο Διονύσης Τσακνής διαλέγει έναν άλλο τρόπο να τραγουδήσει  για το Πολυτεχνείο.  Μια  ποιό  … ερωτική βερσιόν που δυστυχώς σήμερα είναι πιο επίκαιρη από ποτέ.

Μα έχει ο καιρός γυρίσματα μεγάλωσε κι αυτή κι εγώ/

μεγάλωσαν κι φίλοι μου εκεί γύρω στα σαράντα/

στα κόμματα γαντζώθηκαν και γω δεν ξέρω τι να πω/

και άλλοι στο σπιτάκι τους για πάντα. /

Κρατάω το στόμα μου κλειστό τα χείλη μου ματώσανε/

κι αυτοί που μας προδώσανε ανέραστοι να μείνουν/

κουφάλες δεν ξοφλήσαμε αυτό έχω μόνο να τους πω/

τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν»

Ακούω ήρεμη αλλά και προβληματισμένη  θα έλεγα το τραγουδάκι . Λυπάμαι για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας …

Το Πολυτεχνείο,  μεταπολιτευτικά, το αγκαλιάστηκε με υστεροβουλία και από δεξιά και από αριστερά… Κι έτσι η μεν  Δεξιά ξέπλυνε τις ενοχές της, η  δε  Aριστερά τα λάθη της … Και  οι δύο κέρδισαν να μην τους καταλογιστεί, στην πρώτη η άτσαλη συμμετοχή της και η δεύτερη η απουσία της από τις εξελίξεις εκείνης της 7ετίας.

Έτσι  φτάσαμε ως το σήμερα  όπου

«Αν οι ζητιάνοι σαν κι αυτούς δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνιοι σαν εσέ δεν θα φορούσαν στέμμα»!                                                                                    ( Ματρόζος)

Η κοινωνία μας η ίδια (εμείς ) έχει και αυτή τις δικές της ευθύνες

  • που δεν φρόντισε ή που  φρόντισε στο   «περίπου» για το τι θα πει η ιστορία μας για τα  συγκεκριμένα  γεγονότα μετά από πολλά χρόνια,
  •  που κατάφερε μετά από πολλά χρόνια επιτέλους ( γιατί άραγε? ) να  βγάλει μια    λίστα    με το ποιοί και πόσοι πραγματικά είναι οι  νεκροί  αυτής της νύχτας που σημάδεψε μια γενιά   και
  •  που  δεν φρόντισε  να δώσει στη σημερινή μας νεολαία ότι ώφειλε !

Το Πολυτεχνείο είναι όλα αυτά που ήδη γνωρίζουμε, Μάνα μου Ελλάς.  Αρκεί να μην το ξεχάσουμε ποτέ, γι’ αυτό που ήταν και είναι.

Kαιρός να σοβαρευτούμε   !

Advertisements

8 thoughts on “Τη νύχτα εκείνη

  1. Με έκανες να θυμηθώ παλιές γιορτούλες στο σχολείο, στη μνήμη του, συγκινητικές.. και με όλη τη χάρη που άξιζε..
    Είσαι της γενιάς του πολυτεχνείου;

  2. Καλησπέρα…

    Αν θέλεις μπορείς να δεις την ταινία : «Το πέταγμα του κύκνου» που αναφέρεται ακριβώς στο θέμα αυτό….πως ξεπουλήθηκε ένα όραμα μέσα στην φούρια της απληστίας….

  3. Θα προσπαθήσω να το βρω και να το δω!Ευχαριστω για την πρόταση! ;D
    Ετσι δεν ξεπουλιούνται συνήθως τα οραματα? Στο … όνομα μιας κάποιας, συχνά, συγκαλυμένης απληστίας !
    Καλησπερίζω!

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s