Αρχική » ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ » Όμως εσύ σωπαίνεις…

Όμως εσύ σωπαίνεις…

Ε λοιπόν ναι ,  μέρες τώρα τριβελίζει  το μυαλό μου η εικόνα εκείνης της βραδιάς.  Σε θυμάμαι σαν να ήταν   χτες. Σε θυμάμαι πατέρα μου,  να χορεύεις μερακλωμένος μια γυροβολιά λίγες ώρες πριν φύγεις…

– » Παίξε Πριγκίπισα, παίξε το να χορέψω μια και μετά να  γείρω να κοιμηθώ. Είναι αργά για μένα «!

Τα συναισθήματα μου, μπλεγμένα με τις σκέψεις και τις μνήμες  σου, χορεύουν μες το μυαλό μου χορό κυκλωτικό και ατέρμονο. Ξεσαλώνουν  …

–  » Φεύγω όρθιος  – μου είχες πει-  και σαν φύγω δεν θέλω να δω τα ματάκια σου κλαμμένα . Θέλω να φοράς χρωματιστά σαν με αποχαιρετάς! Να χορεύεις και να μου τραγουδάς!   Το  νου σου, καπετάνισα,   στα παιδιά . Κοιτάχτε να σπουδάσουν. Σε σένα το λέω που είσαι η μεγάλη… Και τη μάνα .. να την προσέχεις .. μην την αφήσετε στην άκρη … Σε σένα το λεω που είσαι κόρη .. η άλλη είναι νύφη -ξένο μπάλωμα..

Το ένα παιδί σπούδασε, σπουδάζει και άλλο  η Πριγκιπέσα σου.  Η Ζουζούνα, η  μικρή που τη τάιζες στο στόμα μόνο μπαρμπουνάκια … μεγάλωσε… Θα πάει γυμνάσιο φέτος ! Καλή μαθήτρια , άριστη,  σαν τη «ντεντέσκα»   μάνα της  και άξια σαν την Ελληνίδα γιαγιά της, στα χέρια!

Κρίμα που δεν είσαι εδώ να τις καμαρώσεις και τις δυο!

Απο την άλλη καλύτερα ισως  γιατί η απουσία της  μικρής – η σταθερή  διαμονή της στο εξωτερικό  θα ήταν  μόνιμο   «καρφί¨  στην  ήδη πονεμένη σου καρδούλα.  Την πήρε και έφυγε . Την πήρε  το …»ξένο μπάλωμα» , μακρυά μας…  Τσάκισε η δόλια μάνα… γκριζάρισε  πρόωρα ο .. .»μικρός» – δεν το αποφασίζει να ξανα φτιάξει τη ζωή του! Ζει μόνο για τη μικρή  … στις διακοπές το  Καλοκαίρι και κάθε Πάσχα…

.

.

Έγραφα χτες για το ζειμπέκικο και το πόσο ταιριάζει να το χορεύει μια γυναίκα .

– Σε σένα  που δίπλα μου σε δύσκολες στιγμές από τα μικρά σου στάθηκες σα παλικάρι, επιτρέπεται να τον χορεύεις, έλεγες ! Εσύ είσαι άξια εγγονή της  Αρτεμούλας  που επέζησε της καταστροφής της Σμύρνης αποκομένη απ΄ τους  γονείς  της ! Το έχεις  στο  DNA σου   ( ήταν το αδιάσειστο  επιχείρημα  σου) κοριτσάκι  -έλεγες- και με παρότρυνες να σηκωθώ .

Μα  εγώ  δίσταζα … Προτιμούσα να εκφράζομαι με βλέμματα, με λέξεις  …

.

.

Απόψε για μια ακόμα φορά  το σκάω από  το φράχτη. Σε παρακούω,  σαν τότε που ήμουν έφηβη κι έκανα πάντα το δικό μου.

Κουράστηκα να μαντεύω τις σκέψεις σου κι εσύ να μη μου λες το σωστό ή το λάθος, παρά μόνο να στέκεις ακίνητος με βλέμμα κενό χρόνια  τώρα Τόσα που έχασα πια το  μέτρημα… και ρώτησα τη μάνα τηλεφωνικά το απόγευμα. Σωστά μάντεψες. Εχει μείνει με το αγόρι της… Δεν έκανε χωριό μαζί μου τότε που ήμουν μικρή. Θα έκανε τώρα;; 

   Δεν αντέχω  άλλο, η σιωπή σου με πληγώνει. Ξέρω ότι εσύ δεν έχεις πια φωνή! Για το λόγο αυτό απόψε θα στα πω,  όλα εγω !

Βουρκωμένη  χορεύω  και σε τραγουδώ γράφοντας  τούτες τις δυο αράδες  !

…   Παλιοκόριτσο είμαι, σήμερα τον που με γέννησε μνημονεύω με τον δικό μου τρόπο και ….  ότι θέλω κάνω !

Οι στίχοι χαρισμένοι σε σένα   – που από τη μια με μάλλωνες για τα σκασιαρχεία μου  και από την άλλη μου μίλαγες με μενεξέδες τα φθινόπωρα  και τριαντάφυλλα τους Χειμώνες.

«Όμως εσύ σωπαίνεις…

γιατί δε μιλάς;
Πες μου!
Γιατί ήρθαμε εδώ;
Από πού ήρθαμε;
Κι αυτά τα ιερογλυφικά της βροχής πάνω στο χώμα;
Τι θέλουν να πουν;

Ω, αν μπορούσες να τα διαβάσεις!!!
Όλα θα άλλαζαν… πατέρα…   «

( απόσπασμα)

mb-And©

Advertisements