Αρχική » ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ » Τελικά μου φαίνεται δεν θα συνηθίσω ποτέ να σε έχω μακρυά μου …

Τελικά μου φαίνεται δεν θα συνηθίσω ποτέ να σε έχω μακρυά μου …

μικρο μου

… Σαν χτες μου φαίνεται που σε  συνόδευσα και σε εγκατέστησα για πρώτη φορά  στα δεκαοχτώ σου ( δεκαεφτάμιση για την ακρίβεια) μακρυά  μας για σπουδές …

Οποτε ερχόσουν γελούσαμε κι οι δυο ανέμελα  λες και ήταν για να μείνεις και πλαι κοντά μας οριστικά ….

–  Σύντομα θα ανταμώσουμε μη σκας , Γιολάντα  ( μου  έλεγες χαρακτηριστικά, την ώρα που βιαστικά έβγαζες  το βαλιτσάκι σου απο το  πορτ μπαγκάζ , γιατί από δίπλα σφύραγε μανιασμένα το λιμενόμπατσος να ξεκουμπιστώ να φύγω –  έκλεινα έλεγε την κυκλοφορία στο λιμάνι) !

Πόσο γρήγορα περνούσαν πάντα  οι μέρες…Το σπίτι άνοιγε και  τα  τηλέφωνα κουδούνιζαν ασταμάτητα. Οι φίλοι σου  πηγαινοέρχονταν  στο σπίτι μας και  τα τζάμια έτριζαν από τα ντεσιμπέλ της μουσικής σου.               Εσύ σαν σίφουνας μια εδώ και μια εκεί, κι εγώ πότε να παραπονιέμαι γιατί ή8ελες ζεστό φαγάκι και πότε να σου φωνάζω να συμμαζέψεις το ασυμμάζευτο του δωματίου σου ! Άφησες ένα χαμό πίσω σου «ανάστατη»!

Χάος η ζωή μας μανούλα (ήταν η απάντηση στις παρατηρήσεις μου)  !

Σήμερα τα  σύννεφα κατέβηκαν χαμηλά.  Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι  και θλίβομαι που λείπεις. Συνειδητοποιώ ότι οι μέρες  έστω κι εκείνες οι λίγες,  πέρασαν γρήγορα και  για άλλη μια φορά εύχομαι αυτό το χάος να ήταν  κι άλλο! Ανταριάζομαι στην προοπτική μιας  μόνιμης εγκατάστασης  σου μακρυά μας..ΠΑό την άλλη επιθυμώ για ΄σενα το καλύτερο που μπορεί να επιτευχθεί!

Κλείνω φορτισμένη  την πόρτα του δωματίου σου για να μην το βλέπω κενό που μου θυμίζει την απουσία σου!

Καλό ταξίδι «μικρό μου»  εκεί που  είσαι   ( μη μου θυμώνεις που σε λέω έτσι .. Για μένα θα είσαι  πάντα το…μικρό μου ) Κοίτα, να φροντίζεις  τον εαυτό σου εκει  που πας …να ντύνεσαι καλά να μη κρυώσεις …και να διαβάζεις …  Αν είχες τουλάχιστον έναν άνθρωπο   να σε προσέχει  ( θα ήμουν κάπως ποιο ήσυχη)  

.

.

–   «Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται δια μέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του  τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά»!

μου σφυροκοπούν στα αυτιά μου τις σκέψεις   του  Χαλίλ Γκιμπράν!

– Στο επανειδείν! ( και  σύντομα)  απαντώ πεισματικά εγώ και στολίζω με χαμόγελο το πρόσωπό μου!Αυτό το χαμόγελο που αγαπάς. Με αυτό θέλω να με θυμάσαι! Να ξέρεις ότι πάντα στη σκέψη σου χαμογελώ και είμαι πολύ περήφανη για  σένα.

Τελικά μου φαίνεται δεν θα συνηθίσω ποτέ να σε έχω μακρυά μου …  Μου λείπεις, να το  ξέρεις ( σου ψιθυρίζω και ανεβάζω εδώ φωτογραφιες απο τα μέρη που ξέρω πως νοσταλγείς και πως θα χαρείς να δεις)

Advertisements

5 thoughts on “Τελικά μου φαίνεται δεν θα συνηθίσω ποτέ να σε έχω μακρυά μου …

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s