Αρχική » ΚΟΙΝΩΝΙΑ » Nαι, θα έφευγα

Nαι, θα έφευγα

bahamas-day-trip

» Nαι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει. Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα – αν τον βγάλει – και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα – λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα. Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ’ενα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα. Το τίμημα που πληρώνουμε γι’αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο. Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω«.
 (Μαρίνα Λεωνιδοπούλου -espresso croquant)

«Nαι, και εγώ θα έφευγα» για τους ίδιους και ακόμα περισσότερους λόγους, αν …  αν δεν υπήρχαν κάποιοι δικοί μου άνθρωποι εδώ που αγαπώ  – δεν γίνεται να με ακολουθήσουν-  και για αυτούς μονάχα μένω πίσω , συμπληρώνω εγώ.

Advertisements

6 thoughts on “Nαι, θα έφευγα

  1. Καλησπέρα Λιακάδα…

    Πριν αρχίσετε να ψάχνετε στα «εξωτερικά» , εγώ θα’ λεγα να δείτε μια ματιά στην επαρχία….γιατί όλα αυτά που σας ενοχλούν , δεν υπάρχουν , ή τουλάχιστον είναι σε ελάχιστο βαθμό στην επαρχία….

    Τουλάχιστον εδώ στα χωριά μια καλημέρα την έχουμε με τους γείτονες….δεν έχουμε άστεγους, γιατί κι ο τελευταίος λαθρομετανάστης θα βρεί ένα παράπηγμα να μείνει και ένα μεροκάματο για να αγοράσει κάτι να φάει….

    Δεν είναι ο τέλειος κόσμος, αλλά από αυτά που απαριθμήσατε που δεν αντέχετε στην Αθήνα, τα περισότερα εδώ λείπουν…

    Γι αυτό σας λέω…δοκιμάστε πρώτα σε μια επαρχία, πριν φύγετε μακυά…

    Τα χωριά μας αδειάσανε τα τελευταία τριάντα χρόνια σε τραγικό σημείο….ήταν κι αυτό ένα δόλιο κόλπο μιας στοχευμένης στρατηγικής , μαζί με την υπερδανειοδότηση ….. οι πόλεις μεγαλώσανε γιατί προσφέρανε «ανέσεις» που λείπαν στα χωριά, κι ακόμη κι αυτήν η καλημέρα και οι γνωστές φάτσες που τόσο νοσταλγείτε, ήταν μιά από τις «αιτίες» που αδειάσαν τα χωριά….

    Σήμερα από τα χωριά δεν λείπει καμία «άνεση» που θα σου προσφέρει η μεγαλούπολη…..μα καμία , λέμε….αντίθετα σου προφέρεται μια ποιότητα ζωής που εσείς οι αστοί μόνο στις διακοπές την έχετε δει…παρ’ όλα αυτά δεν βλέπω να κατανοείτε και πολύ αυτά που λέω παραπάνω, και ξαφνιάζομαι ( όχι εδώ και με εσάς- αλλού και με άλλους αστούς [αμετανόητους])……

    Δεν ξέρω πως θα σας φανεί αυτό που λέω…
    Για μένα πάντως είναι μια απάντηση στο » θα μεταναστεύσω» που προείπατε…

  2. Αγαπητέ μου Χρηχα, έχω γεννηθεί σε επαρχία. Την έχω ζήσει και από εκεί έκανα το παν να φύγω . Τη ζώ τα Καλοκαίρια που πηγαίνω με τους μήνες στο πατρικό μου και επίσης συχνά πυκνά σε άσχετες εποχές ( όποτε έχω ευκαιρία , γιατι λατρευω τη φύση) . Αλλά δεν αντέχω τις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας.Me ‘πνίγουν» Ασφυκτιώ! :)p
    Ετσι από πολύ μικρή επέλεξα συνειδητά να γίνω μια αμετανόητη αστή και κατά διαλείματα να γίνομαι επαρχιωτισα!
    Στο κειμενο μου προσπαθησα να δείξω και να καυτηριάσω τα στραβά της κοινωνίας μας στό προάστιο που ζω. Αυτό επιθυμώ να βελτιωθεί κι όχι εηγω να φύγω, τελικα!
    Δεν ψάχνω τα «εξωτερικά» Αν διαβάσεις προσεχτικά τον επίλογο στο κείμενο μου θα δεις πως λέω οτι : “Nαι, και εγώ θα έφευγα” για τους ίδιους και ακόμα περισσότερους λόγους, αν … αν δεν υπήρχαν κάποιοι δικοί μου άνθρωποι εδώ που αγαπώ – δεν γίνεται να με ακολουθήσουν- και για αυτούς μονάχα μένω πίσω προς το παρόν!
    Προς το παρόν μένω και παλέυω όσο μπορώ για να αλλάξουν τα όσα με ενοχλούν. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που καταθέτουν έτσι εύκολα τα όπλα. Μετά, να σου πω κάτι μεταξύ μας? Κατά βάθος την αγαπώ τη βρωμο Αθηνα μας :)!

    • Έχω ζήσει τόσο στην επαρχία όσο και στην πόλη, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αυτή η απρόσωπη γκρίζα Αθήνα, είναι αντίστοιχη με την κάθε πόλη του εξωτερικού. Ακόμη και η Μελβούρνη στην οποία διαμένω αυτή την περίοδο, μια από τις πιο πράσινες πόλεις του κόσμου, η οποία συγκαταλέγεται στις τοπ 5 ως προς την ποιότητα ζωής, έχει εκατοντάδες αστέγους οι οποίοι κοιμούνται στα χαρτόκουτα τα βράδια.

      Έχει επίσης σνομπ νεόπλουτους, αδιάφορους πολίτες, κανένας δεν ενδιαφέρεται για το κοινωνικό σύνολο, κανένας δεν προσφέρει εθελοντικά λίγο από τον χρόνο του, τα παιδιά είναι ανάγωγα κι αντιμιλούν πολύ. Κάθε τετραμελής οικογένεια έχει τουλάχιστον τρία αυτοκίνητα, και κανένας δεν χρησιμοποιεί τα τραμ/ηλεκτρικό. Δεν υπάρχει περιβαλλοντική συνείδηση, αν και υπάρχουν ξεχωριστοί κάδοι ανακύκλωσης σε κάθε τετράγωνο.

      Το ότι θα βγάλουν το σκύλο βόλτα στο πάρκο και θα μαζέψουν τα περιττώματα, δεν είναι ένδειξη πολιτισμού, όταν δεν θα σκύψουν να δώσουν μια ζεστή σοκολάτα σε έναν ζητιάνο στον δρόμο. Υπάρχουν δεκάδες κάμερες ακόμη και στα πάρκα και η κίνηση που σε εσάς φαίνεται ως ένδειξη παιδείας, εμένα, που πλέον τους έχω ψυχολογήσει, μου δείχνει ότι εάν δεν υπήρχαν οι κάμερες κι ο φόβος των προστίμων, δεν θα το έκαναν… Είναι τόσο απολυταρχικό το σύστημα εδώ, όπως και σε άλλες αγγλοσαξονικές χώρες, όπου σε πολλά θυμίζει την κομμουνιστική Κίνα ή την Ρωσία.

      Καμιά φορά θαμπωνόμαστε από την μαγεία που μας πλασάρουν στην τηλεόραση για το εξωτερικό, από το αμερικάνικο όνειρο. Εγώ ευτυχώς δεν πέρασα από αυτό το στάδιο, ίσως και λόγω δουλειάς, δεν ξέρω. Δεν λέω ότι είναι σωστή η άποψή μου, αλλά ότι αυτά έχω βιώσει εγώ εδώ. Δεν υπάρχει συλλογικός αγώνας, σε συγκεντρώσεις άντε να δεις 50-100 άτομα, κανένας δεν κατεβαίνει σε πορείες, όχι επειδή έχει λύσει τα προβλήματά του αλλά επειδή αδιαφορούν πλήρως για τα προβλήματα του γείτονα. Βίλες συνυπάρχουν πλάι-πλάι με τσίγκινα παραπήγματα. Πρέπει κάποια στιγμή να ανεβάσω φωτογραφίες…

      Καταλαβαίνω τι λέει η χρήχα και συμφωνώ στα περισσότερα από αυτά. Πάντα θα υπάρχουν οι κοινωνικά ευαίσθητοι και οι κοινωνικά αναίσθητοι, οι οποίοι σαφώς είναι η πλειοψηφία. Δεν έχει σημασία εάν είσαι στην επαρχία ή την πόλη, τέτοιους ανθρώπους θα συναντήσεις παντού. Σαφώς η επαρχία έχει να μας δώσει πολλά περισσότερα όσον αφορά όμως την ποιότητα ζωής.

      Ελπίζω να μην σας κούρασα με το σεντόνι μου. Χαιρετισμούς από Μελβούρνη 🙂

  3. Να φύγω…Να πάω που? Σε μια πόλη σαν την Νορβηγία, πολυζηλεμένη για τον πολιτισμό τους και την ανυπαρξία κλοπών και εγκλημάτων (δήθεν) μέχρι να βγει ένας και σκοτώσει 100 εν μια νυκτί? Και που το σύστημα τους ήταν τόσο τέλειο και ιδανικό που η μεγαλύτερη καταδίκη ήταν 17 χρόνια? για ένα άτομο σαν αυτόν τον τρελό που αποδεκάτισε οικογένειες? Μετά το φτιάξανε το «σύστημα» τους! Φέρνω παράδειγμα την Νορβηγία γιατί παλιότερα άκουγα πάρα πολύ το ΠΌΣΟ ιδανική είναι για οικογένειες, όπως επίσης και η Σουηδία. Ναι οκ. Έχω γνωστούς που ζουν στην Σουηδία. Μέσα στο σπίτι είναι ελληνική οικογένεια, έξω από αυτό ενσωματώνονται σε μια κοινωνία ξένη. «Τέλειο το σύστημα και ο πολιτισμός» αλλά πάντα η φράση τους τελειώνει με ένα «αλλά…». Και αν δεν υπήρχε ο μισθός των 3-4 χιλιάδων κανενός η επιλογή δεν θα ήταν. Επίσης ξέρω ζευγάρι που ζει Άμστερνταμ και η απόσταση και των 2 από την δουλειά τους είναι σύνολο 3 ώρες! Οπότε νοικιάζουν σπίτι σε μια πόλη που χωρίζει την απόσταση και των 2 στη μέση. Να μένεις Αθήνα και να δουλεύεις Λαμία (στην καλύτερη) Και εκεί βέβαια μιλάμε για δουλειές πολλών ευρώ! Κανένας δεν θα έφευγε νομίζω για άλλο λόγο από την Ελλάδα. Συμφωνώ με την Αγριμιώ! Παντού υπάρχουν φτωχοί-πλούσιοι, πεινασμένοι και προύχοντες. Αν θα έφευγα (είναι μια ιδέα) θα πήγαινα στην επαρχία. Είναι όντως κλειστή η κοινωνία, τουλάχιστον όμως εκεί έχεις να αντιμετωπίσεις 4-5 μίζερους (αυτοί υπάρχουν παντού). Εδώ, στην Αθήνα, είναι όλοι. Όχι, δεν θα έφευγα σε άλλη χώρα. Να μεγαλώσει το παιδάκι μου εδώ! Και όσο αντέξουμε… θα φανεί στο χειροκρότημα… :))

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s