Αρχική » ΙΣΤΟΡΙΕΣ » Ο Έρωτας , ο απρόβλεπτος..

Ο Έρωτας , ο απρόβλεπτος..

erwtas 16

O έρωτας στη πιο απλή και άμεση, αυθεντική μορφή του ,δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα πάθος που μας έλκει ακατανίκητα προς ένα πρόσωπο ανάμεσα στα πολλά που βάρβαρα μας πολιορκούν τριγύρω μας .

Έτσι της αποκαλύφθηκε τελικά.

O έρωτας είναι μελωδία κόρη μου , μου έλεγε η γιαγιά μου η Ελένη που ήταν τριτοπαντρεμένη με τον παππού μου . Στη ζωή της ήταν ανεπάγγελτη αλλά στο χρόνο της τον ελεύθερο από τις οικογενειακές υποχρεώσεις έπαιζε πιάνο και μας μάζευε όλους άφωνους γύρω της. Πέντε παιδιά μεγάλωνε η Λέγκω        ( τρία δικά του από προηγούμενους γάμους του που του πέθαναν οι γυναίκες και δυο τα δικά τους) Ακούραστη ολημερίς ορθή γύρω στο σπίτι και τα εγγόνια όλα, μικρά μεγάλα γύρω στη ποδιά της …

Ας πάρουμε ένα μουσικό όργανο. Ας πούμε ένα πιάνο. Ένα μεγάλο, μαύρο πιάνο με ουρά, μέσα σε μια καλαίσθητα διακοσμημένη αίθουσα. Γύρω από το πιάνο υπάρχει μια τεράστια τζαμαρία που ατενίζει το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Δεν έχει σημασία αν η θάλασσα είναι ήρεμη ή ταραγμένη. Άλλοτε είναι ήρεμη και άλλοτε όχι. Όλες οι θάλασσες είναι η ίδιες και μια θάλασσα δεν είναι ίδια όλες τις μέρες. Η αίθουσα δεν είναι μέρος ενός ευρύτερου συγκροτήματος.. Υψώνεται παράλογα μόνη φιλοξενώντας μέσα της το μεγάλο, μαύρο πιάνο με ουρά. Κανείς δεν ξέρει αν πρώτα χτίστηκε η αίθουσα και μετά μπήκε το πιάνο ή αν η αίθουσα κτίστηκε για αυτό το μαύρο πιάνο. Η αίθουσα δεν έχει πόρτα και, ενώ όλοι γνωρίζουν την ύπαρξή της, δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος για να φτάσεις εκεί.

Η άφιξη δεν είναι διαδικασία, είναι συμβάν. Ο κάθε ένας που μπαίνει στην αίθουσα ούτε γνωρίζει πώς μπήκε, ούτε πόσο θα παραμείνει. Όλοι όμως γνωρίζουν ένα πράγμα. Πρέπει να παίξουν πιάνο. Είναι ένα ομολογουμένως περίεργο μουσικό όργανο -αυτό το μεγάλο μαύρο πιάνο με την ουρά- ένα μουσικό όργανο για το οποίο δεν υπάρχουν παρτιτούρες και στο οποίο δεν παίζει κανέναν ρόλο η μουσική παιδεία.

Ο κάθε άνθρωπος παίζει την μελωδία που του υπαγορεύει η ψυχή του, μια μελωδία που πάντα είναι αφιερωμένη σε κάποιον άλλον άνθρωπο. Υπάρχουν εκείνες οι στιγμές που αυτός ο άλλος άνθρωπος κάθεται δίπλα και εκείνες οι άλλες, όπου το σόλο γίνεται ντουέτο. Η μελωδία δεν είναι απαραίτητα όμορφη ούτε στο σόλο, ούτε στο ντουέτο. Οι συγχορδίες αλλάζουν και η αίθουσα γεμίζει κάθε φορά από μια μουσική απρόβλεπτη και ο ρυθμός βάφει την αίθουσα με τα συναισθήματά του, με την ψυχή του ανθρώπου που παίζει στο πιάνο. Και η θάλασσα ακολουθεί.

Έρχεται κάποια στιγμή που ο κάθε άνθρωπος φεύγει -ποτέ οικιοθελώς- από αυτή την αίθουσα. Έτσι ξαφνικά. Όπως μπήκε. Όλοι βγαίνουν αλλαγμένοι από την αίθουσα. Όλοι θυμούνται για πάντα το τραγούδι τους.
Κάποιοι εγκλωβίζονται σε αυτό.
Κάποιοι άλλοι μαθαίνουν να ζουν με την ανάμνησή του.
Κάποιοι -λιγότεροι- το ντουέτο των οποίων ήχησε στους ίδιους μάλλον όμορφα, αποφασίζουν να συνεχίσουν μαζί τον δρόμο τους -έχοντας την ανάμνηση κοινή- ακόμα και έξω από την αίθουσα.
Κάποιοι τυχεροί ξαναμπαίνουν. Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που δεν βγαίνουν ποτέ από την αίθουσα, εκείνοι που τους έπνιξε η μουσική τους.
Ο χρόνος παραμονής στην αίθουσα δεν έχει σημασία, γιατί εκεί ο χρόνος είναι διαφορετικά μετρήσιμος. Είναι ο χρόνος της μουσικής. Το διάστημα μεταξύ στιγμής και αιωνιότητας παύει να υφίσταται, όλος ο χρόνος συγκλίνει στο ίδιο και το αυτό σημείο και μέτρο άλλο δεν υπάρχει παρά η ψυχή.

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολλοί, είτε πριν, είτε κατά τη διάρκεια, είτε μετά είναι ότι ναι μεν έχει αξία το τί μουσική θα παίξει ο καθένας, αλλά έχει διπλή αξία απλά το ότι θα παίξει , και όχι το τί θα παίξει. Κι όταν η μουσική τελειώσει, ακόμα κι αν τελειώσει ο κάθε άνθρωπος ας αναλογιστεί την μουσική του, αλλά ας αναγνωρίσει πρώτα το ίδιο το γεγονός ότι κάθισε στο πιάνο.

Γύρω από το πιάνο μας υπάρχουν πολλές συζητήσεις και θεωρίες . Συζητήσεις ανθρώπων που έχουν μπει στην αίθουσα, ανθρώπων που φαντάζονται την αίθουσα, το πιάνο, τη θάλασσα, τη μελωδία. Πρόκειται για μια συζήτηση που διαρκεί αιώνες. Μια ιστορία παλιά, όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος. Ο καθένας, ανάλογα με την εποχή του, την κοινωνία του, τις εμπειρίες του, την κλίση του, μίλησε γι’ αυτό.

Πολλοί έγραψαν κείμενα θεωρητικά, πολλοί το ζωγράφισαν, άλλοι έγραψαν μουσική, και άλλοι ποιήματα και άλλοι το μετέφρασαν σε παραμύθι -«Χίλιες και μία Νύχτες». .

Κάθε στιγμή, σε κάθε εποχή, σε κάθε τόπο είναι πολλοί οι άνθρωποι που σκέφτονται ένα μεγάλο, μαύρο πιάνο με ουρά, μια αίθουσα, μια μελωδία και μια θάλασσα, ακόμα και σε εποχές όπου δεν υπήρχε πιάνο, αλλά ένα οποιοδήποτε άλλο μουσικό όργανο.

Ο κάθε ένας έδωσε την δική του οπτική, ο κάθε ένας το βάπτισε όπως ήθελε και του έδωσε τις ιδιότητες που πίστεψε ότι είχε. Άλλοι περιέγραψαν το πιάνο, άλλοι την αίθουσα, άλλοι το πιάνο σε σχέση με την αίθουσα, άλλοι τον άνθρωπο, άλλοι τη μελωδία. Ο κάθε ένας ό,τι τον ενέπνευσε, στον συνδυασμό που τον ενέπνευσε. Πολλοί είδαν την αίθουσα στην πάροδο του χρόνου και είπαν ότι άλλαξε. Πολλοί είπαν ότι είναι εφεύρεση . Άλλοι είπαν ότι είναι κρυστάλλωση και άλλοι τους κατηγόρησαν γι’ αυτό. Άλλοι εξήγησαν τη μελωδία του έρωτα ιατρικά. Άλλοι την είδαν να διολισθαίνει στον μεταμοντερνισμό του παρόντος τους. Να χάνεται στον καταναλωτισμό και στην απάθεια των σύγχρονών τους.

Εγώ με τη σειρά μου βλέπω όχι την αίθουσα, όχι το πιάνο, όχι τον άνθρωπο, όχι τη μουσική, όχι τη θάλασσα. Βλέπω τις νότες!!

Βλέπω μια βάση, μια πρώτη ύλη, κάποια συστατικά. Στο πέρασμα των χρόνων, στο πέρασμα των τόπων, στο πέρασμα των ανθρώπων οι ήχοι, οι μελωδίες, το πιάνο -ένα οποιοδήποτε μουσικό όργανο- οι θάλασσες αλλάζουν. Η βάση, όμως, οι νότες, παραμένουν κοινές. Η μουσική μπορεί να κρίνεται ως θεϊκή ή εξευτελισμένη, τόκος εν τω καλώ ή τω κακώ, όμως η μουσική παραμένει μουσική. Και όσο υπάρχει μελωδία, η όποια μελωδία, οι νότες θα είναι οι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι οι συγχορδίες, ο συνδυασμός, οι αναγνώσεις, οι εποχές, οι άνθρωποι. Άλλωστε καμία μελωδία δεν μοιάζει με κάποια άλλη.

Είναι, πιστεύω, οι μουσικές σαν τους ανθρώπους. Απρόβλεπτες, τυχαίες, ανομοιοκατάληκτες, πάντα εξαιρέσεις σε κανόνες.newego_LARGE_t_641_105415555

Έρωτας. Τί είναι ο έρωτας; Ένα μαύρο πιάνο με ουρά, σε μια γυάλινη αίθουσα και γύρω-γύρω θάλασσα; Και γύρω-γύρω μουσική; Το καθρέφτισμα της ψυχής εκείνου που παίζει στο πιάνο; Έρωτας. Μια ψυχή που πάλλεται στο όνομα κάποιας άλλης ψυχής. Εν ρυθμώ, ακόμα κι αν η άλλη ψυχή αδυνατεί να ακούσει την μελωδία. Έχει άραγε σημασία; Θεμιτό το άκουσμα, θεμιτή η απόκριση, αλλά τα συναισθήματα που εκπορεύονται, οι μελωδίες, είναι προσωπικές. Το ιδανικό είναι η σύγκληση, αλλά ακόμα και αν υπάρξει είναι τυχαία και πάντα συμπληρωματική. Ποτέ δύο άνθρωποι δεν παίζουν την ίδια μελωδία. Κι όμως μπορεί στις μελωδίες τους να υπάρχει αυτός ο κοινός εσωτερικός ρυθμός, ο αμοιβαίος, που είναι και το ζητούμενο.

Δεν έχω σκοπό να προσπαθήσω να ορίσω τον έρωτα. Ούτε να αναζητήσω την πορεία του στο πέρασμα των αιώνων. Προσπάθειά μου είναι να εντοπίσω τις νότες, τα σημεία εκείνα που συνθέτουν έναν οποιονδήποτε έρωτα, ανεξάρτητα εποχής, χώρου, ηλικίας.

««Ο έρωτας είναι, όπως έλεγε ο Δάντης,  ένα τυχαίο γεγονός που συμβαίνει σ’ ένα ανθρώπινο ον, και ότι το ίδιο αυτό το ανθρώπινο ον είναι απρόβλεπτο

 

Advertisements

11 thoughts on “Ο Έρωτας , ο απρόβλεπτος..

  1. Απρόβλεπτο!!! σαν τον έρωτα….σαν τον άνθρωπο…Μεγάλο σαν το έρωτα. Μουσικό σαν τον έρωτα. Μοναδικό σαν τις «νότες» της Λιακάδας!!!

  2. Ερώτημα φιλοσοφικό… Μεγάλη συζήτηση! Και άκρως ενδιαφέρουσα!
    Μα τα ωραία στην ζωή δε χρειάζονται εξήγηση, σωστά? Απλώς να αφεθεί ο δέκτης τους!
    Ωραίος άνθρωπος η Γιαγιά..
    Μας ταξίδεψες ωραία, σε μουσικές θαλασσινές πορείες έρωτα!

    • Oχι, τα ωραία στη ζωή δεν ερμηνεύονται ..Απλά τα ζει κανείς .. Απολαμβάνει λαίμαργα την κάθε τους στιγμή! Αφήνεται..αλλοιως χάνει τις στιγμές..
      Η γιαγιά είχε ζήσει πολλά στη ζωή της.. Μεγάλωσε προσφυγοπούλα -σε ξένα χέρια, παντρεύτηκε τον παπού χήρο με παιδιά .. … Μεγάλωσε παιδια κι εγγόνια .. Μάς άφησε τις συζητήσεις μας να τη θυμόμαστε… , τη σοφία της.. τα κεντήματα της με μεταξωτή κλωστή και λεπτό βελόνι και ειδικά σε μένα μια ροπή στο γράψιμο ..

  3. Μπράβο, τρυφερό και όμορφο, σου παραθέτω ένα μικρό άγριο ρίνισμα της δικής μου εκδοχής: «…Μα ο Θεός δεν δίνει κλοτσιές, ένα σκούντημα κάνει ενίοτε, σου δωρίζει ένα σκίρτημα, μια σταγόνα ευτυχίας μέσα στη φοβερή τρικυμία ενός ωκεανού από σκιές. Ξάφνου έρχεται το χρώμα λοιπόν, ζωηρό και αναιδές να βιάσει την ρουτίνα και να σου θυμίσει πως αγκαλιάζει ο άνεμος τα καυλωμένα κύματα. Το χρώμα του σκιρτήματος, η μυρωδιά του πάθους και το νέο όνειρο ανασταίνεται από τις στάχτες του προηγούμενου που ο χρόνος το έθαψε στις λάσπες της λήθης. Και εσύ τρέμεις από συγκίνηση ανείπωτη και φοβερή, συγκίνηση που γεννά κοιλόπονους και σφάζει το κενό.»

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s