Αρχική » ΘΕΩΡΙΕΣ ΖΩΗΣ » Από μικρή είχα μια τρικυμία μέσα μου

Από μικρή είχα μια τρικυμία μέσα μου

παιχνίδι

Δεν ξέρω και ποτέ δε θα ήθελα να μάθω γιατί είμαι «έτσι».
Σαν ήμουν μικρή, εγώ δεν ήθελα να με στείλουν στο μπαλέτο και να πιάνω κότσο τα μαλλιά μου. Από μικρή είχα μια τρικυμία μέσα μου, αλλά και πολλά πυροτεχνήματα που ανέβαιναν από το στομάχι μου στην καρδιά μου και από εκεί στο λαιμό μου κι έβγαιναν από μέσα μου, υπό μορφή φωνής ,ίσως και τραγουδιού  -κι ας μη τραγουδάω όμορφα σαν αηδόνι. Ξέρω πως κάποιος ίσως με κοροιδέψει γι αυτό. Μα δε με νοιάζει γιατί δεν είμαστε όλοι καλλίφωνοι. Εξάλλου ξέρω επίσης πως η μπάσα εφηβική φωνή μου με τα χαμηλά της πρίμα είναι κάποιες στιγμές που μπορεί να ακουστεί πολύ  αγαπησιάρικη.

Επίσης να ξέρεις, εμένα δεν μου άρεσε τόσο να διαβάζω όσο να γράφω.  Ήθελα να κλείνομαι στο δωματιάκι μου , να αγναντεύω  τη θάλασσα , να αφήνομαι να με ταξιδεύει  και να γράφω .. Να γράφω παντού και για τα πάντα και μετά να κρύβω τα χαρτιά μου όπως οι πειρατές κρύβουν το θησαυρό τους ,αλλά  δεν είμαι σίγουρη και ποτέ μάλλον δεν θα  ΄μαι για το αν και κατά πόσο τα γραπτά μου  ήταν –  είναι θησαυρός ή άνθρακας!

Σου το λέω να το ξέρεις: εγώ κρύβω τη φασαρία μιας μεγαλούπολης  μέσα μου, με όλο  της το θόρυβο από την κίνηση  και  την πολυκοσμία . Μιας πόλης που ουσιαστικά δεν ησυχάζει  ποτέ …. Ούτε τα βράδυα σαν πέφτει το σκοτάδι και υποτίθεται πως ο κόσμος της κοιμάται.

οχι αλλο γκριζο
Ζω σε σπίτι φωτεινό και με πολλά χρώματα μέσα. Το έφτιαξα  έτσι,  γιατί πολύχρωμος είναι ο κόσμος μου αυτός που έφτιαξα για μένα και κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ τον σκέφτομαι και τον επισκέπτομαι.

Ισως  και να  μην είμαι πραγματικά  περίεργη- αλλά  ειλικρινά ποτέ δε θα καταλάβα γιατί το …»περίεργο» και το διαφορετικό  τρομάζει τους ανθρώπους. Δεν κατάλαβα ποτέ μου γιατί έπρεπε να μοιάζω με την ξαδέρφη μου (που έλεγε ο πατέρας). Δεν κατάλαβα/ βαίνω  γιατί  όλοι οι  άνθρωποι πρέπει να είμαστε ίδιοι.

Μου αρέσει να λερώνω τα χέρια μου με χρώματα ! Πάντα στην αμμουδιά (όσο κι αν σιχαινόμουν την άμμο  που έμπαινε  στα νύχια  έφτιαχνα  κάτι . Από μια αφηρημένη  ζωγραφιά  στο σπίτι ως κι ένα μικρό κάστρο στην παραλία.

Η φαντασία δεν έχει ηλικία!

724_n

Κι εκεί στην θάλασσα θέλω πλατσουρίζω και να γίνομαι μούσκεμα, σου λέω! Να κολυμπάω σε νερά που δεν έχουν τέλος, να είναι ήσυχα γύρω μου και να ακούγεται μόνο το νερό που με τα χέρια μου και τα πόδια μου το ταράζω!

Καμιά φορά να ξαπλώνω κι ανάσκελα με το κορμί πάνω στη βρεμένη αμμουδιά και τα πόδια στο νερό  και να τραγουδάω με το βλέμμα καρφωμένο σταθερά στον ουρανό .

Άλλοτε πάλι τρελλαίνομαι να σερφάρω  ( στην αμμουδιά) !

surfing-spor-thalassa

Σκασίλα μου επιτέλους! Μπορείς να με πεις και περίεργη ..

Και σαν «περίεργη» τολμώ να δώσω και σε εσένα  τις   «συμβουλές», που θα ‘πρεπε να ακολουθώ κι εγώ…

  • Να αγαπάς και να προσέχεις τους «δίπλα» σου γιατί αν η ζωή είναι μικρή, ας μη την ζήσεις με μίσος.
  • Να περπατάς από τους δρόμους που σου αρέσουν και όχι σε αυτούς που αρέσουν σε άλλους, γιατί έτσι θα περπατάς αργά και δεν θα φτάσεις ποτέ εκεί που θες!!
  • Να τραγουδάς ακόμα κι αν έχεις άσχημη φωνή. Να τραγουδάς και κάτω απ΄το ντους και στην κουζίνα και στο πλοίο εκεί που θα βγεις στο κατάστρωμα, γιατί χωρίς μουσική η ζωή είναι σα να σου κόβουν την αναπνοή.

Κι αν δεις κάποιος να έχει την ανάγκη σου είτε αυτή είναι να του δώσεις 50 λεπτά είτε σημασία -επειδή στην ζητάει- να τον βοηθάς γιατί μπορεί στην θέση του να ήσουν εσύ.

Πότε δεν ξέρεις πόσο η σιωπή σου μπορεί να πληγώσει κάποιον. Τα λίγα λόγια σου ή μια φαινομενική αδιαφορία μπορεί να πληγώσουν κάποιον, περισσότερο από τις πράξεις σου, και εσύ τουλάχιστον έχεις νιώσει πληγωμένος στη ζωή σου και ξέρεις πόσο δύσκολο είναι…

  • Και να χαμογελάς …να χαμογελάς πολύ – ακόμα κι αν δεν έχεις το κουράγιο να χαμογελάς- ,να βάζεις τα δάχτυλα σου στα χείλια σου και να φτιάχνεις ένα χαμόγελο για σένα πρωτα απ όλα, και μετά να το κάνεις και στα άτομα που αγαπάς και νοιάζεσαι. Είναι το καλύτερο δώρο-αυτό το αληθινό γέλιο μέσα από την καρδιά.
  • Να χορεύεις . Να χορεύεις πολύ…, ακόμα κι αν ο χορός  σου φαίνεται τρελλή αντίδραση εκείνη τη στιγμή για να βγάζεις την ένταση από μέσα σου. Και  να πιάνεις και τους άλλους να χορεύουν μαζί σου, να έρθετε πιο κοντά…

Τα είπα όλα (ή σχεδόν όλα)..

Τώρα , θα με μάθεις μια  ζεϊμπεκιά;

Advertisements

2 thoughts on “Από μικρή είχα μια τρικυμία μέσα μου

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s