Αρχική » ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ » Ένας μικρός θάνατος , κάθε φορά

Ένας μικρός θάνατος , κάθε φορά

μοντιλιανι
Σπασμένος καθρέφτης  γίνεται η ζωή μας τέτοιες ώρες..
Σπασμένος σε σε εκατομμύρια μικρά λαμπερά,
παραμορφωμένα γυάλινα κομματάκια, που αντανακλούν
στο φως της μέρας ή στο σκοτάδι της ζωής μας                                                                                                              μικρά γυαλάκια,                                                                                                                                                                     τόσα δα σα κύτταρα
που εκτοξεύτηκαν απ΄τη σκισμένη σάρκα μας ..

Σπασμένος καθρέφτης ..

Κι εγώ κοιτώ μέσα του το είδωλό μου
που σχηματίζεται διαιρεμένο σε εκατομμύρια κομμάτια..
σαν παζλ ασυναρμολόγητο.. ριγμένο χύμα στο τραπέζι της ζωης ..
Παραμορφωμένη μορφή.. παραμορφωμένη ζωή.
Δύσκολη, δύσβατη …ανηφόρα κατακόρυφη…

Όχι, δεν το αποφάσισα εγώ έτσι να γίνει η ζωή μας ..
Εγώ ήθελα πάντα να προσθέτω,
να πολλαπλασιάζω, να μην αφαιρώ…
Μισώ τη διαίρεση..

Δεν ρωτηθήκαμε καρδούλα μου

Άλλοι απεφάσισαν για μένα… για σένα.. για μας … για τη ζωή μας
εν αγνοία μου,εν αγνοία μας   !
Ερήμην  θα έλεγα..
Σπασμένος Καθρέφτης..
όμως τα θραύσματα  κόβουν, θα ματώσουν μια μέρα , σου ορκίζομαι

και  τους θύτες σαν πάνω τους σκοντάψουν..

θα φροντίσω εγώ γι αυτό! Στο υπόσχομαι.

Με θολή τη ματιά τον κοιτάζω  τον καθρέφτη κατάματα                                                                                                και συναρμολογώ τα κομμάτια μου..
Με διακρίνω είμαι εγώ.. !

Μέσα Μου Κοιτάζω Καθαρά και
με «Βρίσκω»  ατόφια «εμένα»  αν και
οι πληγές μου αιμμοραγούν…

Καταφέρνω με τα πολλά και  σηκώνω το βλέμμα και σου ψιθυρίζω Τζιβαέρι μου

–  «Θάρθει η στιγμούλα που και πάλι θα νιώσω αλώβητη,

και γενναία  θα προχωρήσω μέσα απ΄το σπασμένο καθρέφτη μου

κοιτάζοντας σε στα μάτια
Και θα χαμογελάσω πλατιά  και πάλι,

σαν έρθειςτροπαιοφόρα  κοντά μας …

 

Μη κατσουφιάζεις ψυχή μου..!

Όταν μου γνέψεις πως τα καταφέρνεις εκεί που πας..

ολα θα λάμψουν για μας.

.

.
Σε ένιωσα βουρκωμένη μέσα σου σήμερα ( κι ας το έκρυβες πίσω από πλαστό λαμπερό χαμόγελο)

Σε έχω γεννήσει .. σε ξέρω …

Ενα μονάχα να θυμάσαι ..
να έχεις πάντα στο μέσα τσεπάκι της καρδιας σου εκείνη την κόκκινη μεταξωτή κλωστούλα που σου είχα χαρίσει στον πρώτο μας αποχωρισμό …
… Είναι ο κρίκος που  δένει για πάντα  εμας τις δυο …

Advertisements

5 thoughts on “Ένας μικρός θάνατος , κάθε φορά

  1. Mακαρι να ήταν απλή συγκινηση και αυτό που ένιωθα εγω την ώρα που φορτισμένη έγραφα.. Χαίρομαι που σε ακουω καλέ μου φίλε…

  2. Χειμαρρώδες γράψιμο Χ. Λιακάδα!!! Αγωνιστικό, επιθετικό, απόλυτο, τραγικό, ρεαλιστικό, ελπιδοφόρο για την εκδίκηση για τη νίκη, αφού υπόσχεται. Βαθύ σε παράπονο, ανθρώπινο. Τρυφερό σαν χάδι «Δεν ρωτηθήκαμε καρδούλα μου» τα συναισθήματα τόσα σαν τα μικρά κομάτια του σπασμένου καθρέφτη. Με όρκο και υπόσχεση. Δύο λέξεις που φέρνουν ανατριχίλα από την ιερή δέσμευση του λόγου και αναδεικνύουν τη μεγάλη αγάπη… και τον άδικο χωρισμό. Τα οριστικά μηνύματα γίνονται σκέψεις που αγγίζουν κάθε άνθρωπο που στο τσεπάκι της καρδιάς του κρατάει το κρίκο που τον ενώνει με τη «ψυχή του», όποια κι αν είναι αυτή η ψυχή. Πόσο πλησιάζουν οι ζωές των ανθρώπων τούτες τις στιγμές… που σπάνε και γίνονται γυαλάκια… Μια δέσμευση, μια υπόσχεση, ένα όρκο που πρέπει να δώσουμε όλοι στον εαυτό μας…
    Ένα αγγιγμα μοναδικό! ΜΠΡΑΒΟ!!!!

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s