Αρχική » ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ » Το μπλε που δεν ξέχασα ..

Το μπλε που δεν ξέχασα ..

ΠΟΔΙΕς

Σε λίγες μέρες ανοίγουν τα σχολεία κι εγώ …δεν ξέχασα ακόμα το μπλέ της εποχής εκείνης!

Θυμήθηκα παλιές ιστορίες με ποδιές! Η μπλε σχολική ποδιά,  χρόνια ολόκληρα στο παρελθόν, μαρτυρούσε την ιδιότητα του μαθητή, υπηρετούσε την ομοιομορφία  των μελών της μαθητικής κοινότητας, κατά ορισμένες απόψεις και την συνοχή της.

Θυμήθηκα την αποβολή που είχα πάρει στη πρώτη γυμνασίου  επειδή  με είχε πάρει το  «μάτι»  του μαθηματικού ( σκύλο τον  φωνάζαμε τότε μεταξύ μας στο επαρχιακό το λύκειο που πήγαινα τον Δημο…κάτι!) χωρίς ποδιά και κορδέλα στα μαλλιά !

Με πλησίασε  με μάτι που γυάλιζε και γρύλισε με όλη του τη δύναμη στα αυτιά μου:

–  » Που είναι η ποδιά σου μαθήτρια«;;;;;

– » Την  έπλυνε η μάνα κύριε  και δεν έχει στεγνώσει μες το καταχείμωνο  – και δεν έχω δεύτερη«

– » Και η κορδέλα στο μαλλί σου? Κι αυτή την έπλυνε» ;;;

– ‘» Μάλιστα κύριε, και το γιακά! «

– ¨Στο γραφείο αύριο πρωί- πρωί ! «

Ποιό γραφείο; Ανυπομονούσε, μάλλον!  Το άλλο πρωί στην προσευχή εισέπραξα μια μεγαλόπρεπη  τριήμερη  αποβολή διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις και στη συνέχεια μια ψύξη στον εγκέφαλο και τον αυχένα γιατί η φιλόλογος με έσυρε ως τη βρύση του προαυλίου και μου έχωσε το κεφάλι από κάτω για να βεβαιωθεί πως το κατσαρό μαλλί μου που φούντωνε προκλητικά ( όπως μου είπαν) ήταν αυθεντικό και όχι περμ!

Θα μου πείτε και τι έγινε? ε πως; Έγινε! Εγώ ρεζίλι και ο πατέρας (μετά την ψύξη  και το κλάμα μου) μάτσο  με τον …  καθηγητούλη μου!   Εκείνος άλλαξε πουκάμισο γιατί του το έσκισε ο πατέρας κι εγώ σχολείο γιατί κατόπιν των γεγονότων  με έβλεπα σταθερά  μεταξεταστέα στα μαθηματικά εκτός της κοσμίας διαγωγής με την οποία με απείλησε σαν γυμνασιάρχης!

Έντυπες_διαφημίσεις_με_επώνυμους_Έλληνες_31

Τέλος πάντων  τα χρόνια πέρασαν  κι εγώ αποφοίτησα.. πάντα όμως το θυμώμουν!

Αργότερα, στις 6 Φεβρουαρίου του 1982, με απόφαση του τότε υπουργού Παιδείας, Λευτέρη Βερυβάκη, καταργήθηκε η σχολική ποδιά απ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης!!!

Το κυβερνητικό μέτρο χαιρετίσθηκε από μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, ως ένδειξη εκδημοκρατισμού, πλουραλισμού, ελευθερίας στην ανάπτυξη της προσωπικότητας. Οι μαθητές, «απ-εγδύθησαν » με μεγάλη χαρά  τη μπλε στολή τους. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα,  δήλωναν ανακουφισμένοι καθώς υποστήριζαν ότι  φορώντας την, ασφυκτιούσαν…

Βγήκαν τότε από τα ρούχα τους  που υποστήριζαν το παραμύθι πως τάχα μου  η μαθητική ποδιά έκανε όλες τις μαθήτριες ίσες, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση των γονιών τους. Ολέθριο ψέμα καθώς κάποιες φορούσαν τα μοντελάκια του Τσεκλένη και κάποιες άλλες τσιτάκια αγορασμένα από το παζάρι του Σαββάτου….

Το εκτυφλωτικό μπλε της συσκότισης έπαψε  να φωτίζει υποβλητικά διαδρόμους και αίθουσες. Ζοφεροί λυκειάρχες και βαλσαμωμένοι επιθεωρητές έχασαν τις κυανές αποχρώσεις των έσχατων ηδονών τους.  Και η κορούλα μου, το «καμάρι μου», καταδικάστηκε  να διασχίσει  σχολικά χρόνια χωρίς άσπρο γιακαδάκι στο παιδικό της λαιμουδάκι και  χωρις ποδιά Τσεκλένη στο αθλητικό της κορμί !

Μετά από αυτό δεν μπορούσα πια  σαν μάνα να επιτίθεμαι στην ψυχική γαλήνη των διδασκόντων (τι επιχειρήματα να αντιτάξω τώρα η  δόλια;; ) και στης Μυρσινούλας μου την ποδιά καμμιά ελπίδα να σφάζονται παληκάρια -πάνε αυτά με την ποδιά Μυρσινούλα μου, τέλος…

Τέλος τα ραντεβού με το ατού  της εντέχνως ανασηκωμένης και γενομένης  μίνι ποδιάς ! Τέλος οι αντανακλάσεις του λευκού triumph νούμερο μηδέν  μέσα απ’ το μισάνοιχτο κουμπί μιας μπλε «Λάουρα». Tέλος το ιντερνάσιοναλ μπλου!

podies_tseklenis

Καμμιά τρυφερή παγίδα,κανένα εφηβικό τρυκ,κανένας μυστικός κήπος. Κανένα συγκριτικό πλεονέκτημα. Καθαρός σοσιαλισμός, παιδί μου!  (Πόνεσε αυτός ο σοσιαλισμός ,πολύ πιο πολύ από τον άλλο πόνεσε κύριε Βερυβάκη μου.) !!!

4α4

Ξέρω εσείς σοσιαλησταράδες μου το χαρήκατε! Και η Μυρσινούλα μου το ίδιο  …!!!

Δυο βασικά,  ήταν αυτοί που πόνεσαν πολύ σε όλη αυτή την ιστορία. Οι βιοτεχνίες που ντύνανε τα παιδια μας ( Σιντερέλες και Τσεκλένηδες) στα μπλε ή τα λουλακί ( ξέρω εγώ τι λέω- βλ Αρσάκειο)  ωσάν  » πτωχές  καθαρίστριες »  για να πάνε στο σχολειό τους ,

και εγώ προσωπικά!!!

Μετά από αυτό  ήταν ουκ ολίγα τα πρωινά που ανεφώνησα:

– «Που πας έτσι ντυμένη, παιδάκι μου? Σε πασαρέλα ή στο σχολείο? «

…  κι έπειτα σώπαινα…  σκεπτόμενη καλύτερα έτσι παρά σαν  «ιδρυματικό» όπως από μικρή αυτοαποκαλείτο κάθε φορά που μετά από πίεση και μάλλον  καταπίεση έβαζε την ποδιά της!!!!!! .

Από τη μια σκεφτόμουν πως :

Είναι προτιμότερο να αναρωτιέσαι αν αυτό που φοράει το παιδί σου για να πάει στο σχολείο είναι  κοντή φούστα ή φαρδιά ζώνη» ή να έχεις τη μόνιμη έννοια του τι θα φορέσει σήμερα;» 

Το μόνο σίγουρο – όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων – ήταν πως ο χρόνος για την κατάργησή της είχε πράγματι ωριμάσει. Η ύπαρξή της δεν εξυπηρετούσε πια καμιά ανάγκη και όλοι αυτοί οι εκφρασμένοι φόβοι περί ανεξέλεγχτης εισαγωγής της μόδας στα σχολεία και της ύπαρξης ενδυματολογικών ανταγωνισμών μεταξύ των μαθητών, στις περισσότερες περιπτώσεις διαψεύστηκαν.

Ετσι κι εγώ  πάντα κατέληγα στην ίδια σκέψη: » Παν μέτρον άριστον» ! Αρκεί  να εφαρμόζεται, σωστά!

Αυτήν έχω κατά νου  και τώρα..  και αναρωτιέμαι …  

– » Μήπως ο κ. Μπαμπινιώτης δεν το έχει πάρει ακόμα είδηση;;

– »  Γιατί στα Αρσάκεια-Τοσίτσεια  ακόμα επιβάλλουν στους  μαθητές τους  (άλλος ρατσισμός και αυτός )  να φοράνε , καθημερινά  στολή, με βάση τον κανονισμό τους;;;;  Έναν κανονισμό αναχρονσιτικό που είναι  σαφώς αντίθετος στον ισχύοντα νόμο αλλά έτσι γουστάρει η διοίκηση των συγκεκριμένων σχολείων ;;;

Κι αν ο γονιός τολμήσει να εκφράσει την αντίρρηση του  ο υπεύθυνος σπουδών τoν  με αναίδεια  ευθέως :

» Σε ποιό σχολείο έχετε αποφασίσει να πάτε το παιδί σας

Θα φταίει ο γονιός αν του απαντήσει : » Στο απέναντι μαγαζάκι ! ;;; «

 

 Tελικά μάλλον θα πρέπει να μιλήσω κάποια στιγμή στον  Ψυ.. για το μπλε που δεν ξέχασα!

Προς το παρόν εύχομαι από καρδιάς ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλoυς τους μαθητές και κυρίως στα..»αλφάκια»  που χαμενα θα ψάχνουν  μεθαύριο να βρουν τη τάξη τους  και .. καλό κουράγιο στους γονείς!

Advertisements

5 thoughts on “Το μπλε που δεν ξέχασα ..

  1. Καλημέρα! Ξετρύπωσα επιτέλους! Σας είχα έγνοια όλους και όλες αλλά υπάρχουν περίοδοι που κατά κάποιο τρόπο χάνομαι στα δικά μου. Πολύ ωραίο το άρθρο σου και δυνατό. Έχει αγκάθια, πολλά αγκάθια. Με έχει απασχολήσει και μένα το θέμα. Γενικότερα για την εκπαίδευση, έχω δει μια ταινία που με έχει συγκλονίσει. Δεν θα σου σχολιάσω τίποτα για αυτή, διότι θέλω να τη δεις ανυποψίαστη. Θα μείνεις κάγγελο, στο υπόσχομαι, και θα αρχίσεις να σκεπτεσαι νέες παραμέτρους. Πρόκειται για το “Το Αγόρι στο Τελευταίο Θρανίο” Φρανσουά Οζόν (2012). Αν δεν μπορείς να τη βρεις με χαρά να σου κάνω μια κόπια.

  2. Καλή σου μέρα Κώστα !Καλή και ξενοιαστή Κυριακή! Πάρα πολλά αγκάθια η παιδεία μας.. Δυστυχώς.. Αγκάθια που αφήνουν ανεξήτιλα σημάδια.. Οι αμόρφωτοι εκπαιδευτικοί μας πολλές φορές περιορίζονται στους τύπους και μόνον κι όχι στη ουσία του πράγματος. Ετσι κυνηγώντας το δάσος, χάνουν το δέντρο!
    Ευχαριστώ για την ταινία..Δεν την είχα υπόψη μου.. Θα ψάξω να την δω !

  3. Καλησπέρα! Τις ποδιές δεν τις πρόλαβα, μόνο σαν ιστορικό γεγονός μπορώ να τις δω.. 🙂
    Και η γνώμη μου μάλλον θα είναι άκυρη! Την ταινία που προτείνει ο Kostas την βρήκα, δεν είναι θρίλερ έτσι;

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s