Αρχική » ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ » Να μη πονάω, να ζήσω και να ξαναπάω σχολείο !

Να μη πονάω, να ζήσω και να ξαναπάω σχολείο !

53

«Τι ζητάω ;»
Σάββατο … Τέλη  Αυγούστου στη πόλη.
Λιγοστοί φίλοι και γνωστοί για καφέ. Οι πιο πολλοί στη θάλασσα, διακοπές ή Σαββατοκύριακο.
Αίσθηση ανίας, βαρεμάρας, πίκρας, απογοήτευσης.
Γιατί εγώ εδώ και όχι οι άλλοι.
Τι ζητάω ;
Ένα μπάνιο, μια παραλία, μια μπύρα.
Τόσα πολλά είναι αυτά ;
Ακούω σειρήνα.
Αυτό τον στριγγό ήχο που αμέσως σου χαλάει την διάθεση.
Όσο αναίσθητος και να ΄σαι.
Κλείνω τα μάτια.
Το ασθενοφόρο περνά μπροστά μου με ζιγκ-ζαγκ με μεγάλη ταχύτητα.
Οι δρόμοι είναι άδειοι.
Δυό τρία σκυλιά κάτω από τη μουριά προσπαθούν να βολευτούν στον ίδιο ίσκιο.
Σκέφτομαι τα δεδομένα της ζωής.
Ποια είναι και πόσο ανθεκτικά είναι.
Ζωή – Υγιεία – Ελευθερία.
Δικά μας και των αγαπημένων.
Πολύ εύθραυστα…
Κρυστάλλινα μα τόσο ευπαθή.
Σταματώ ένα ταξί, του λέω τον προορισμό και συνεχίζω να έχω κλειστά τα μάτια.
Σκέπτομαι μάλλον, παρά ονειρεύομαι.
Το φρενάρισμα μου ανοίγει τα μάτια. Οι σειρήνες μου τρυπούν τα αυτιά.
Είμαι έξω από το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του εφημερεύοντος Νοσοκομείου.
Προχωρώ εξωτερικά ατάραχος, εσωτερικά ταραγμένος.
Γύρω μου κραυγές ασθενών, φωνές ιατρών και νοσηλευτών, ψίθυροι συγγενών και φίλων.
Προσπερνώ το τμήμα και κατευθύνομαι στο ασανσέρ.
Κοιτώ τον πίνακα με τις Κλινικές.
Κλείνω τα μάτια.
Ο ήχος του ασανσέρ και το άνοιγμα της αυτόματης πόρτας με κάνει να τα ανοίξω.
Ένα φορείο ξεπροβάλει από μέσα, παραλίγο να με κτυπήσει στην κοιλιά.
Από πάνω δυό νοσηλευτές και ένας γιατρός μου φωνάζουν να κάνω χώρο.
Κάνω στο πλάι, φεύγουν με το φορείο τρέχοντας.
Μπαίνω μέσα και πατώ το κουμπί ενός ορόφου.
Κλείνω τα μάτια.
Ο ήχος του ασανσέρ και το άνοιγμα της αυτόματης πόρτας με κάνει να τα ανοίξω.
Προχωρώ αργά στον διάδρομο κοιτάζοντας τα δωμάτια.
Διακριτικά. Όσο γίνεται.
Μπαίνω στο προτελευταίο δωμάτιο. Λέω καλημέρα και δίνω ένα κουτί σοκολατάκια στο παιδάκι στο κρεββάτι.
Οι γονείς μου χαμογελούν, χωρίς να γνωριζόμαστε. Ένα ζευγάρι γύρω στα 30 με χαρακωμένη την θλίψη στο πρόσωπο, ένα ρυάκι που πηγάζει μέσα τους, αναβλύζει από τα μάτια και ρέει στο πρόσωπο.
– Τι κάνεις ;
– Πονάω
– Που;
– Παντού, στα κόκαλα
– Σ΄αρέσει η σοκολάτα ;
– Πάρα πολύ ! Ευχαριστώ !!!!!!
– Τι θα ‘θελες τώρα ;
– Να μη πονάω, να ζήσω και να ξαναπάω σχολείο !
Αν είμαι καλύτερα, τον άλλο μήνα θα πάω Δευτέρα Δημοτικού.

Για να μη δει τα δάκρυα μου, χαμογέλασα με όλη τη δύναμη που μπόρεσα να βρω, τον χάϊδεψα στο χωρίς μαλλιά κεφαλάκι του, κοίταξα με ένταση τους γονείς του στα μάτια και έφυγα, προσποιούμενος τον ατάραχο.
Κατέβηκα με τα πόδια, δεν χωρούσα στο ασανσέρ.
Βγήκα έξω στον περίβολο του νοσοκομείου, το Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών θύμιζε ταινία πολεμική.
Κοίταξα ψηλά. Στον ουρανό.
Ο ήλιος του μεσημεριού Αύγουστο μήνα πυροδότησε το μυαλό μου.
Περπάτησα έως την έξοδο του νοσοκομείου με ανοιχτά μάτια.
Ονειρεύομαι μάλλον, παρά σκέπτομαι.
Κοιτώ για ταξί. Δεν ξέρω που να πάω τώρα.
Ορφανοτροφείο ; Γηροκομείο ; Φυλακή ;
Τελικά αποφασίζω.
Στον πρώτο ναό που θα βρω, δεν με νοιάζει τι θρησκείας, τι δόγματος,
θα μπώ μέσα να ανάψω ένα κερί.
Ο Θεός, υπάρχει δεν υπάρχει, παντού μπορεί να δεχθεί ένα κερί.
Ακόμα και στον δρόμο.
Τελικά αποφασίζω να ανάψω το κερί μέσα μου.
Φέρνω μπροστά μου νοερά τον πιτσιρικά.
Με κοιτά και με ένα γέλιο μου φωνάζει :

– Να μη πονάω, να ζήσω και να ξαναπάω σχολείο !

Advertisements

One thought on “Να μη πονάω, να ζήσω και να ξαναπάω σχολείο !

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s