Αρχική » ΑΠΟΨΕΙΣ-ΣΚΕΨΕΙΣ » Σπάσε το …τσόφλι

Σπάσε το …τσόφλι

12GRAYMATTER-articleLarge

Προ ημερών βρέθηκα στην κουζίνα μιας φίλης μου να βοηθώ στο σερβίρισμα ενός πολύβουου γεύματος για δυο οικογένειες. Κάποια στιγμή έμεινα μόνη με την εικοσιπεντάχρονη αδελφή της Πολυξένης  η οποία  είχε έρθει να τη βοηθήσει τάχα μου για το τραπέζι ( στην πραγματικότητα αυτό  ήταν μια δικαιολογία  για να την χαρτζηλικώσει η  μεγάλη γιατί η μικρή μεταξύ μας είναι  ένα χρόνο τώρα και, άνεργη ).

Μήπως να κόψουμε από τώρα και το φρούτο ;; (πρότεινα για να ελαφρύνω το πηγαινε-έλα της οικοδέσποινας).

Με μεγάλη μου έκπληξη παρατήρησα  τότε την   …βοηθό μου  να κοιτάζει ώρα, αμήχανη, μια εμένα μια το πεπόνι  στον πάγκο  και  μια το κουζινομάχαιρο! 

Έλα  Στελίτσα ,μη διστάζεις την παρότρυνα, γελώντας.

– Σφάξε το, να τελείωνουμε! Θα το σκεπάσουμε με μεμβράνη και δεν θα πάθει τιποτα στο ψυγείο ως εκείνη την ώρα. Ξέρω  που σου λέω, εγώ.

Δεν ξέρω να το … σφάξω!!!  ( μου αποκρίθηκε χωρίς καμμία συστολή).

Καλά βρε κοπέλα μου, στο πατρικό σας δεν τρώγατε πεπόνι? ( απόρησα)

Τρώγαμε! Το έσφαζε ο πατέρας ή    ο Νίκος που είναι συνηθισμένος  από το χειρουργείο… δεν μου άρεσε αλλωστε και πολύ και το αγοράζαμε σπανίως!

– Κι εδώ?

Εδώ,  ο … Νίκος , όταν είναι στο σπίτι ...Οταν!

–  Οκ   (είπα και κούνησα αποδοκιμαστικά το κεφάλι) . Θα το κόψω εγώ. Εσύ ωστόσο βγάλε τα αυγά από τον βραστήρα και  πρόσθεσε τα στη σαλάτα.

Πόση ώρα τα έχεις  εκεί μέσα?

Μάλλον κοντεύουν …. Βγάλε τα..

Μπα δεν είναι οκ!

Χμ βρε Στέλλα και πως το  κατάλαβες;; Kοίταξες το χρονοδιακόπτη?

Οχι καλε! Δες ..το τσόφλι ...

Τι το τσόφλι ? ( ένιωσα τα νεύρα μου έτοιμα να τσιτώσουν)

Το τσόφλι, λέω.. τόση ώρα βράζουν  και δεν έχει μαλακώσει καθόλου!  Αρα;;

Προς στιγμήν σάστισα. Μετά ένιωσα  ένα .. τρόμο  !  Μου ήρθε να αρπάξω το κουζινομάχαιρο και να κόψω με λύσσα τον ομφάλιο λώρο!ΑΡΚΑς

Οχι!  Όχι,  της … μικρής  Στελλίτσας – αυτή πλέον  είναι μάλλον  χαμένη υπόθεση. Αν μη τι άλλο σκέφτηκα εγώ με το τέκνο μου που τουλάχιστον τα αυγά τα βράζει και τα ξεφλουδίζει,  το δε  πεπόνι το σφάζει μόνη της,  κάτι ακόμα προλαβαίνω!

Την επόμενη ακριβώς μέρα διάβασα στους New York Times    ένα άρθρο δυο καθηγητών ψυχολογίας  με τίτλο When Helping Hurts   (Οταν η βοήθεια βλάπτει) .Το άρθρο συνοδευόταν από τρια σκίτσα.

Οι δυο καθηγητές περιγράφουν εκτενώς τα δεινα της υπερβολικής βοήθειας, της υπέρμετρης ανατροφής ( της λεγόμενης ανατροφής ελικόπτερο ) με τους γονείς να υπαγορεύουν κάθε βήμα του παιδιού αλλά και  να ικανοποιούν προκαταβολικά κάθε ανάγκη του.

Το τελικό   » προιόν»  στην αλυσίδα συναρμολόγησης είναι ένα πλάσμα αποστραγγισμένο από κάθε έννοια αυτάρκειας κι αυτοδυναμίας το οποίο για να σταθεί στα πόδια του χρειάζεται εσαεί  τον γονεικό μεν δοκιμασμένο μπούσουλα δε!

Συμπερασματικά καταλήγουν ότι ,

πάντα μπορείς να προσφέρεις τη βοήθειά σου  – οι καιροί άλλωστε σήμερα το επιβάλλουν- αρκεί να μην αυνουχίζεις την προσπάθεια του άλλου! Και  όταν, έρθει η στιγμή  να μπορέσεις να τον αφήσεις μόνο του και με το μαχαίρι και με το πεπόνι!

Advertisements

5 thoughts on “Σπάσε το …τσόφλι

  1. Μη γελας λιακάδα, μη γελας καθόλου! Γιατί; Πως νομίζεις οτι ήμουν κι εγω πριν φύγω για σπουδές; Θυμάμαι πριν αρκετά χρόνια ο πατέρας μου ζήτησε μια φέτα ψωμί να του κοψω..ε, εκοψα το χέρι μου! Τώρα βέβαια, θα ψησω καλά και τα παιδακια στα κάρβουνα!

    • Δεν το γελάω καθολου! Καποτε ..κάπως έτσι ειμαστε όλες όταν φύγαμε απο το πατρικό μας .. ¨Αλλες βέβαια περισσότερο κι άλλες λιγότερο .. Αλλά άλλο είναι να είσαι έτσι στα 18 κι αλλο να είσαι έτσι στα 25! Ισως η Ελληνίδες γενικά μου φαίνεται είμαστε υπερπροστατευτικες σαν μάνες.. με αποτέλεσμα ή να πνίγουμε την πρωτοβουλίες τους και να καθυστερούμε τα παιδά μας στο να αυτονομηθουν..

  2. Καλησπέρα Λιακάδα,
    Δεν σε διαβάζω καιρό αλλά θεώρησα πολύ ενδιαφέρον το θέμα που αναλύεις και είπα να σχολιάσω.
    Είναι κοινωνικά αποδεκτό πως οι γονείς είναι οι σημαντικότεροι άνθρωποι στην ζωή ενός παιδιού. Βοηθούν το παιδί να διαμορφώνεται και να μαθαίνει να ζει. Είναι βέβαια πολύ σημαντικό να κρατούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους πως το παιδί τους κάποια μέρα θα ανοίξει τα «φτερά» του και θα πετάξει σε άλλους ουρανούς. Και όταν έρχεται η στιγμή να γίνει, να μην συνειδητοποιήσουν πως δεν του έμαθαν ποτέ του να «πετά».
    Ευτυχώς όμως για όλους έρχεται η στιγμή που λειτουργεί το αίσθημα της επιβίωσης. Τα φέρνει έτσι η ζωή που συμβαίνει.
    Να είσαι καλά και να περνάς όμορφα.
    καλό μεσημέρι! 🙂

    • Καλησπέρα Dramaqueen 🙂 Kαλώς ήρθες από δω.. Χαίρομαι που αποφάσισες να μου σχολιάσεις και μάλιστα δυνατά! Καλως όρισες λοιπόν…

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s