Αρχική » ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ » Α, ρε μαμά…

Α, ρε μαμά…

asdasd2

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα… Κοντά σου, μακρυά σου, με σένα, χωρίς εσένα, εσύ ήσουν πάντα εκεί. Με ένα δικό σου τρόπο. Πως το κατάφερνες αυτό; Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία κι εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό,   την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα.Ήθελες διακαώς να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μου έλεγες να προσέχω.Με ρώταγες αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό. Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι με ρωτούσες πως πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά. Με θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω  για τον πρώτο εφηβικό μου έρωτα. Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω. Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες. Ήξερες. Ήσουν εκεί αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά… Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου γιατί είσαι πάντα εδώ. Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε κάποιο  γάμο, θυμάμαι. Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις. Και τις κράτησες. Όλα να μου τα δώσεις!

Όλα τα δικά σου, ότι ζητήσω κι ότι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες. Μεγάλωσα και πάλι δεν σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι. Πως το κάνεις αυτό; Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα; Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.

Α ρε μαμά… Τότε που σκέφτομαουν  να γίνω κι εγώ μαμά φοβόμουν  τόσο πολύ που στα μάτια μου φαντάζες ηρωίδα που  γέννησες. Μια  σούπερ  ηρωίδα με μαγική κάπα που πριν καν σε φωνάξω εσύ ήσουν εκεί. Πως θα το κάνω αυτό- σε ρώταγα; Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα; Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής;

Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η ΜΙΑ που λένε όλοι και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ μετά από τόσους τσακωμούς από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες…γιατί  ήμουν κορίτσι ζόρικο μα εσύ ήσουν ανένδοτη και να με νουθετείς και στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη. Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δεν σε έχω ανάγκη και πως  μπορώ και μόνη μου. Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδυα κλαίω γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα, ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουν. Θυμάσαι που έλεγε ο πατέρας πως μην τη κοιτάς που αυτηνής τα σ’αγαπώ της  είναι μετρημένα;;; H  πραγματική αγάπη,  δεν μετριέται…!

Α, ρε μαμά… τι ρόλος παρασκηνιακός αλλά κρυφού πρωταγωνιστή είναι αυτός που έπαιξες στην αυλαία της ζωής μου….

Και να σου ομολογήσω κάτι έτσι στα κρυφά. Τούτη τη φορά που σε είδα, έτσι που μου εξέφρασες τις πιο ενδόμυχες σου σκέψεις,  με συγκλόνισες.. Ε ναι, άρχισα κι εγώ φοβάμαι μην έρθει η μέρα που δεν θα σε φωνάζω πια και που δεν θα μπορείς να μ αποκρίνεσαι…Και τότε δεν θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη π’ αρχίζει από  «μα»! Την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά…κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα  «μα»  γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να’ ρθεις… Μα αυτό το «μα¨ είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα;

Μα εγώ ΜΑΜΑ , σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι  η σούπερ  ηρωίδα του  παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου,  αλλά άνθρωπος, γυναίκα, μάνα μανούλα, ψυχή μου, ψυχούλα που ως να ξεψυχίσει λιώνει για τα παιδιά της! Μαμά, γυναίκα, φίλη,άνθρωπος, στήριγμα, Θεά!

Α, ρε μαμά…! Ρώτα με, μη σταματάς, να με ρωτάς  αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω ή τι σκιάζει τη σκέψη μου και δεν μ αφήνει να χαμογελάσω.

Advertisements

2 thoughts on “Α, ρε μαμά…

  1. Το ξέρεις ότι δάκρυσα πριν σου το πω… Ξέρεις για την δική μου απώλεια τον Νοέμβριο του δώδεκα… Ετυχώς είκοσι μέρες πριν πρόλαβα, Θεέ μου πρόλαβα, με τους στίχους μου τότε να της πω όσα ήθελα… Πρόλαβε να τα διαβάσει… Και σαν έφυγε είχα ήσυχη συνείδηση σχετικά με αυτό… Πρόλαβα όπως κι εσύ προλαβαίνεις να της δώσεις να διαβάσει αυτό το υπέροχο απόσταγμα ψυχής για εκείνη…

    • Δεν θελω .. θα της ανεβασει τη πιεση! Παντα μαλλωναμε! Προσπαθω να της δειχνω καθημερινα την αγαπη μου κρυβντας εννοειται την αγωνια μου για εκεινην ,,, Λογω συνθηκων ζει σχεδον μονη .. Την παρακαλαμε να ερθει μαζι μας αλλα δεν αφηνει το κονακι της ,Τη νιωθω να φευγει μερα τη μερα .. Τρεμω τη στιγμη που θα τη χασω ..

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s