Αρχική » ΑΥΤΟΕΚΦΡΑΣΗ » …στα μονοπάτια της ποίησης …

…στα μονοπάτια της ποίησης …

αστερια

Τι γύρευες τόσο ψηλά στον ουρανό

κι ανέβαινα χιλιάδες άστρα για να σε συναντήσω;

Από τους ώμους μου είχαν φύγει τα φτερά.

Τα ‘καψε ο κύκλος του μεσημεριού.

Πονούσε το κορμί μου

κι όταν σε   άγγιζα πια,  γεννούσα νύχτες.

Πρωινό αέρινο

 μήτε ν’ ανασάνω

μήτε να μιλήσω μ’ άφηνες.

Aνέβηκα χλωμή  την Άρκτο τη μεγάλη


εκεί δίπλα στο Σείριο.

Τα μαλλιά σου μύριζαν φύκια της θάλασσας

κι αλμύρες του βυθού μας  το χνώτο σου μυρωδάτο.

 θαμπό χαμόγελο  που  λάβωνε

για  ένα κορμί που σκλάβωνε

το απόγευμα  που γύριζε κατά τη δύση του.

Advertisements

2 thoughts on “…στα μονοπάτια της ποίησης …

    • Ανωνυμος, ομορφο το χαμογέλιο που αφησες αλλά, μηπως να συστηθείς ? ( υπενθυμίζω πως στο ιστολόγιο μου λειτουργει ο μετριασμος σχολίων..) και κανενα σχολιο δεν βγαινει στη δημοσιοτητα αν δεν εγκρινει πρωτα η Λιακαδα!

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s