Αρχική » ΕΟΡΤΕΣ » Dear Santa …

Dear Santa …

Εικόνα1

Αγαπητέ μου Αη Βασίλη ή όπως αλλιώς σε λένε  τέλος πάντων, ξέρω πως δεν υπάρχεις, παρά ταύτα θα σου γράψω άλλη μια χρονιά, όπως συνηθίζω να κάνω κρυφά ή φανερά τα τελευταία τα τελευταία σαράνταπέντε  χρόνια της ζωής μου (άντε κάτι λιγότερα, μιας και δεν γεννήθηκα με το επιστολόχαρτο στο χέρι…).

Σε απομυθοποίησα νωρίς και μη σου σου κακοφαίνεται. Καθότι παιδάκι καθικάκι,  κορίτσι  τσογλανάκι, από την ηλικία των πέντε, όταν προσποιήθηκα,  ότι κοιμόμουν στον καναπέ του σαλονιού, απέναντι από το φωτισμένο δέντρο και είδα τον πατέρα μου να κουβαλάει τα δώρα και να τα στριμώχνει  με τρόπο  κάτω από το δέντρο. Μου αρέσει που  ως τότε ανησυχούσα μην καψαλιστεί το γουνάκι της στολής σου, δεν άφηνα τους δικούς μου να ανάψουν τα τζάκι και ξεροστάλιαζα το έρμο προσμένοντάς σε.  Αυτό μου  πλήρωσες μάλλον !                                                                                                                                                               Στον πατέρα δεν το ομολόγησα μέχρι και την εφηβεία μου, όπου τα δώρα αντικαταστάθηκαν  πια με μετρητά. Η χαρά του ήταν βλέπεις τόσο μεγάλη, που δεν θέλησα να τον κακοκαρδίσω.

Κατά καιρούς, σου έχω ζητήσει διάφορα πράγματα. Σαν ήμουν μικρή, η  πιο ακριβή ευχή μου ήταν  μια κούκλα που έβγαζε άναρθρες κραυγούλες  και λίγο αργότερα ένιωθα ευτυχής με κάτι πιο ακριβό, όπως ένα στεροφωνικό για το δωμάτιό μου ή με εκείνο το κόκκινο raley (πανάκριβο για τότε αγωνιστικό ποδήλατο) που είχε η κόρη του γιατρού,του γείτονα, και το ήθελα κι εγώ το τρεχαλιτζίδικο ντε για να βρεθώ στο τέλος με ένα σπασμενο χέρι !

Μετά, κάπου  εκεί προς το τέλος του σχολείου, οι επιθυμίες γιγαντώθηκαν μου φαίνεται συγκριτικα πάντα με τις δυναμεις σου να τις πραγματοποιήσεις. Εναπόθετα (και στη δική σου βοήθεια) τις ελπίδες μου να περάσω σε μια σχολή, κάπου εκτός Αθήνας, μόνο και μόνο για να μπορέσω να ζήσω το όνειρο της αλλοφερμένης φοιτήτριας που σκάει στη Θεσσαλονίκη και τα κάνει όλα  Αμέρικαν μπαρ!

Με τα χρόνια, θυμάμαι ότι το κυρίως θέμα του γράμματος -αιτήματος  συσχετιζόταν με κάτι που ταυτιζόταν χρονικά με τις γιορτινές ημέρες και αφορούσε άυλα κυρίως θέματα. Έτσι π.χ. μια χρονιά σου ζήτησα να κάνεις καλά τη γιαγιά μου, που ήταν κατάκοιτη. Δεν το έκανες –και λογικό το βρίσκω – αφού δεν υπάρχεις! Ψυχούλα βλέπεις εγώ, ούτε τότε  σου κράτησα κακία. Το αντίθετο θα έλεγα.

Ακόμα και τώρα, που έχω μάθει, όπως όλοι μας (με καλό ή δια της βίας )  πως οι  επιθυμίες, τα θέλω και οι προσδοκίες μας εξαρτώνται από εμάς τους ίδιους, δεν παύω να σου γράφω, όχι γιατί περιμένω να εμφανιστείς ξαφνικά και να κάνεις πράξη αυτό που ζητάω, αλλά γιατί όλοι οι άνθρωποι,  και πρώτη εγώ, θέλουμε κάπου να εναποθέσουμε μια διακαή κρυφή μας ελπίδα. Κάποιοι τα πάνε πιο καλά με το Θεό, εγώ  καθόλου!  Σε βρίσκω πιο βολικό και τα πάω καλύτερα,  μάλλον μ΄ εσένα.

Εν κατακλείδι, λοιπόν, για φέτος και από ότι φαίνεται και για πολλά χρόνια ακόμα, θα σου ζητάω ένα και μόνο:

Να φέρεις ζεστασιά σε ολόκληρο τον κόσμο.

Μη γελάς! Είναι το πιο σημαντικό πράγμα κι έρχεται με διάφορους τρόπους: με μερικά ξύλα στη σόμπα, με λίγο πετρέλαιο στα καλοριφέρ, με μια αγκαλιά, μ’ ένα χαμόγελο, με μια όμορφη κουβέντα και με ΑΓΑΠΗ.

Αν τα πρώτα δύο δε θεωρούνται δεδομένα για πολύ κόσμο, είναι στο χέρι των υπολοίπων (που τα έχουμε εξασφαλίσει) να βοηθήσουμε o ένας τον άλλο. Σαν πολλοί, μικροί αη Βασίληδες, στη θέση τη δικιά σου (γιατί εσύ τι να πρωτοσύρεις,την ηλικία σου ή τους τάρανδους;  )

Μέρες που είναι, λοιπόν, εμφύσησε σε όλον τον κόσμο το   «Πνεύμα των Χριστουγέννων»    υπό τη μορφή μιας χαμογελαστής φατσούλας.

Φέρε  σε μένα  και στους  φίλους, τους δικούς μας ανθρώπους,  αυτούς  που αγαπώ,  υγεία, αγάπη.Πίστη στον εαυτό μας για να μπορέσουμε να καταφέρουμε το ακατόρθωτο ,περισσότερα χαμόγελα, επιμονή,   υπομονή κι αντε και λίγξη καλη τύχη.
1374932_10202699362103284_691707109_n

  Επίσης δωσε μας δύναμη  να παλέψουμε για  τα όνειρα μας και  να ζήσουμε διαστήματα   ευτυχίας  στη  «κουλουβάχατη»   ζωή μας !

Σε αυτούς με τα πολλα τα πρόσωπα ,τους Υποκριτές, τους Mικρόψυχους,  τους εχθρούς ,  τα … φίδια,   δώσε  τους -Σάντα μου-    ότι ακριβώς ευχήθηκαν για μας,   κι ύστερα πάρε τους σύντομα κοντά σου!!!!

Κατά τ άλλα φέτος δεν θέλω να μου φέρεις τίποτα… αντίθετα θέλω να πάρεις από  μένα. Σου έχω αφήσει κάτι λογαρισμούς στη κάλτσα..

Αυτά μου είναι αρκετά.  Κι ας μην υπάρχεις   🙂

Advertisements

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s