Αρχική » ΜΙΚΡΕΣ ΙΘΑΚΕΣ » … στο απόηχο του … Πουπουλένιου

… στο απόηχο του … Πουπουλένιου

πουπουλενιος

00.54 μ.μ on the  road κάπου στην Αθήνα με τα λιγοστά της γιορτινά λαμπιόνια αλλά τη θέρμη που η ψυχή αποζητά να νιώσει. To ραδιόφωνο στενάζει μέσα απο τα ηχεία του αυτοκινήτου κι εγω περιμένω να πέσω σε κάποια μελωδία για να με βγάλει από τις σκέψεις. Ελα όμως που η διαπεραστική φωνή του Johny Cash με κάνει να σιγοψιθυρίσω… i hurt myself today to see if i still feel, i focus on the pain the only thing that’s real… but i remember everything...

Και κάπου εκεί αρχίζει να στροβιλίζει στο μυαλό μου ο απόηχος των ιστοριών του έργου  » ο Πουπουλένιος»    ( που μόλις είχαμε δει) και με κριτήριο τη συναισθηματική μου νοημοσύνη και μόνο που ήθελα ήταν να «αφήσω την καρδιά μου να φωνάξει»

O Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης  με την ξεχωριστή  του ερμηνεία  περιγράφει τον δικό του Πουπουλένιο μιλώντας για παλιές ουλές που δεν πονάνε πια μα τις χαϊδεύουμε συχνά. Ο πολυτάλαντος Γιώργος Πυρπασόπουλος προσωποποιεί τις ίδιες τις πληγές που στοιχειώνουν το παιδική ψυχή του και οδηγούν το κορμί του σε δράσεις και αντιδράσεις βίαιες και αποκρουστικές.

Ναι, μετά τον Πουπουλένιο σε διαπερνά μια εξομολογητική διάθεση, μια αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια, κάτι Ερινύες που σου ψιθυρίζουν στο αυτί « Hey  εσύ, εντάξει, έχεις πειστεί ότι είσαι αρκετά ευτυχισμένος παρά τις παραξενιές σου;».

Οι ιστορίες του Πουπουλένιου φέρνουν στην επιφάνεια κάποια και από τα δικά μας προσωπικά δράματα. Άλλοι φοβούνται να τα θυμηθουν  άλλοι τα έχουν χρόνια αποδεχτεί και με αυτά πορεύονται και  άλλοι τα έχουν θάψει σε μια εικονική πραγματικότητα και άλλοι αρέσκονται στο να τα εξευμενίζουν.

Ναι, ο καθένας μας κουβαλά στιγμές από τα παιδικά του χρόνια και διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις στιγμές που του έχουν εντυπωθεί στην μνήμη. Οι αλήθειες μας όμως μας προσδίδουν την αυθεντικότητα, τη γνησιότητα και την προσωπική μας μοναδικότητα και εφόσον τις κοιτάζουμε κατάματα έχουμε αρκετές πιθανότητες να κρατήσουμε την ψυχή μας όρθια και γαληνεμένη.

Ναι, κουβαλάω ανασφάλειες, ευαισθησίες, επιπολαιότητες, μια ασίγαστη καρδιά και ένα σώμα στα όρια της υπερκινητικότητας και τόσα πολλά άλλα. Νομίζω όμως πως μεγαλώνοντας αρχίζω να βρίσκω το γιατρικό στους προσωπικούς μου δαίμονες και μερικές φορές τους μετατρέπω σε αγγέλους: τους αγαπάω όλο και περισσότερο, γιατί αυτοί με κάνουν να είμαι  εγώ… Τους κοιτάω, τους χαμογελάω, τους χαϊδεύω, τους μιλάω, τους «τη λέω», αλλά τους αγαπάω γιατί δίχως αυτούς θα ήμουν ένας άλλος και εγώ στη ζωή μου θέλω να συνταξιδεύω με όλες τις αλήθειες των παιδικών μου χρόνων.

Σήμερα συγκινήθηκα αρκετά και προβληματίστηκα. Αυτή είναι όμως και η επιτυχία της τέχνης και πιο συγκεκριμένα του Πουπουλένιου. Να ξυπνά αισθήματα, να γεννά προβληματισμούς. Αυτή η γενιά των ηθοποιών που δικαίως χρόνια τώρα τους «ακολουθώ» χτες το βράδυ μου θύμισε τους ήρωες της ταινίας “On the Road” του Walter Salles

που τους ενδιαφέρουν μόνο όσοι είναι τρελοί,

αυτοί που τρελαίνονται να ζουν,

να μιλούν και ποθούν τα πάντα.

Το μόνο που θέλω τώρα είναι να χωθώ στο πουπουλένιο μου μαξιλάρι, να το σφίξω και να σιγοτραγουδήσω τους τελευταίους στίχους του Johnny Cash:

If I would start again
       A million miles away
                  I would keep myself
                            I would find a way

Advertisements

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s