Αρχική » ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ » …στα παιδικά μας χρόνια είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα – μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

…στα παιδικά μας χρόνια είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα – μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

1rea44a

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..

Πονάει η κοιλιά σου? Να σου βάλω παιδί μου μια  ζεστή κομπρεσούλα Κάτσε  λίγο μέσα και θα σου περάσει!

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, στριμωγμένα τα παιδιά στα πόδια των γονιών μας ( τέσσερα άτομα  και δυο εμείς έξη σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης»). Οι γονείς μας δεν  είχαν για μας πόρτες ασφαλείας , παράθυρα ασφαλείας , ντουλάπια ασφαλείας και μπουκάλια φαρμάκων με πώμα ασφαλείας για παιδιά..  Τα δε μεσημέρια στο σχόλασμα, μια στάση  πρώτα στην αλάνα με τη τσάντα στο χώμα   και μετά στο σπίτι!

αλανα

Και   νωρίς το απόγευμα με το που τέλειωνε το διάβασμα ( αν τέλειωνε πάντα  και δεν μας είχαν ξεσηκώσει οι φωνές των άλλων παιδιών)  :

Βασιλιά, βασιλιά, με τα δώδεκα σπαθιά, τι δουλειά; ­Τεμπελιά! ­Και τα ρέστα; ­Παγωτά! ­Είπε η γιαγιά να μας κάνεις μια δουλειά! ­Τι δουλειά; Με αυτά τα λόγια ξεκινούσαμε   τότε, χαιβάνια ( τρίχρονα.. ως το πολύ  πεντάχρονα πιτσιρίκια)  τα ..ήρεμα παιχνίδια μας.  Ο «βασιλιάς» καθόταν στον θρόνο του και έτσι άρχιζε η αναπαράσταση της πραγματικότητας των μεγάλων. Γινόμαστε κάθε λογής επαγγελματίες και ο «βασιλιάς» μέσα από τις κινήσεις μας  προσπαθούσε να μαντέψει ποιο επάγγελμα παρίσταναμε πως κάναμε.  Ηταν ένα παιχνίδι που μας χάριζε ώρες χαράς και γέλιου ( χωρίς να ξέρουμε πως ταυτόχρονα επρόκειτο και για μια πολύ καλή άσκηση αντίληψης).

κρυφτο

Το «κρυφτό», τα «μήλα», τα «σκαμνάκια», το «σκοινάκι », η «μακριά γαϊδούρα» περιλαμβάνονταν επίσης σαφώς στην… ημερήσια διάταξη !

τυφλομυγα

Οι κούνιες που μας κούναγαν ήταν μεταλλικές  και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Παίζαμε κλέφτες κι αστυνόμους – η πάνω γειτονιά εναντίον της κάτω γειτονιάς! .Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

ΤΟ-ΞΥΛΙΚΙ-ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑ-1946

Παίζαμε  ξυλίκι αλλα δεν βγάλαμε τα μάτια μας.. Φτιάχναμε πεσμενοι κατάχαμα στο πάτωμα, μόνοι μας τον χαρταετό μας με ζύγια από καλάμι και του κολάγαμε ουρά εφημεριδένια ( κι  αν έτσι γουστάραμε  βάζαμε  στα κρυφά και  ξυραφάκι στην ουρά)

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο σαν έπεφτε το απόβραδο. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Διαβάζαμε Μπλεκ, Αγόρι και Κλασσικά εικονογραφημένα και Μικρή Λουλού και Ποπάυ και Τιραμόλα…!

Τις Κυριακές , τις γιορτές και τις σχόλες παίρναμε κουλούρια και λουκουμάδες με ζάχαρη από του «Μάρκου»   και κωκ απο  του Πλακά και όχι τυποποιημένες τυρόπιτες κουρού.
Τα μεσημερια τις καθημερινές  στο σπίτι  τρώγαμε ακόμη σπιτικό φαγητό…! Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκα παιδια.  Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Συχνά στο κατσαρό μαλλί μας κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν  με λουσιμο με πρασινο σαπούνι και ζεστό ξύδι στο ξεβγαλμα! Τα αγόρια ηταν πιο τυχερά!Πρώτα τα κούρευαν γουλί με την ψιλή!

Κάναμε απίστευτες πλάκες με τις μπουγελόφατσες και
παίζαμε με νεροπίστολα. Ντυνόμασταν Νιντζα, Καουμπόυ και Ρομπέν των Δασών και Μικρές Ολλανδέζες τις Απόκριες και όχι Πίκατσου και Μπομπ Σφουγγαράκης…

Βγαίναμε με τα ποδήλατα στο δρόμο & δεν κινδυνεύαμε …

Μυστήριο !

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo, δορυφορικές και 99 τηλεοπτικά κανάλια.Δεν είχαμε  βιντεοταινίες με ήχο all surround, υπολογιστές  και  Ιnternet. Είχαμε  όμως φίλους… Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Αλλες φορές δεν κανονίζαμε τίποτα. Απλά βγαίναμε στο δρόμο ή στην αλάνα  και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε  «κουτσό» , «κυνηγητό» , «κρυφτό» , «αμπάριζα» …

ΑΜΠΑΡΙΖΑ-300x161

Αν τύχαινε κι είχαμε καμμια οικοδομή στη γειτονιά μας γινόταν πανηγυρι! Στο λόφο με το αμμοχάλικο  στηνότανε αυτοσχάδια τραμπάλα με μαδέρι κι εφτά οχτώ  ..»σιχάματα» απο την κάθε πλευρά, ξεφώνιζαν  ¨εοοοωω»  ! Μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία!

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες. Πίναμε νερό κατευθείαν και με το στόμα από τη βρύση και  όχι εμφιαλωμένο. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρ΄  ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων στηνόμαστε απο κάτω  και ξεφωνίζαμε » Μήτσο, κατέβα να παίξουμε, ρε! »    Χωρίς την  άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα  παιχνίδια μας  ήταν ευπρόσδεκτοι ακόμα και οι απρόσκλητοι ..Οι μαμακηδες που έλεγα κι εγώ  ( που  ζήταγαν την άδεια από τη μαμά , δεν τους άφηνε κι αυτοί δεν τόλμαγαν να το σκάσουν απο το παραθύρο)  έτρωγαν γιούχα και κοροιδία κι έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση!

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Και έμεναν … Αλλά σκασίλα τους ..μετά μεγαλώνοντας θα γίνονταν  μαραγκοί ή γκαρσόνια! Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ  απο το υπουργείο παιδείας για να πηδήξουν όλα τα παιδάκια τη τάξη!  Κι ο δάσκαλος , ο ..»Τζουτζούκος»  ήταν αυστηρός κράταγε βίτσα από ΄λυγαριά,  κι η κυρα Βάσω η διευθύντρια έκανε  και καμμιά διακρισούλα  .. Αλλά και παλι σκασίλα μας, εμας !

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις και άλλα  σαχλά.  Φτιάχναμε φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα, σπάγαμε τα μούτρα μας σηκωνώμαστε, γλύφαμε τα τραύματά μας και  προχωράγαμε!

Μπάνιο , βουτιές και καταδύσεις μας μάθαιναν τα γειτονόπουλα.. το ίδιο και  κιθάρα!  Τα …αγόρια ρίχνανε  τα κορίτσια κυνηγώντας τα,  και  τραγουδώντας » συννεφούλα  σ αγαπώ»  – όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) και   : D και  : P

Ακούγαμε τους ερασιτέχνες στο ραδιόφωνο και τους ερωτευόμαστε από τη φωνή τους

Στις σχολικες τις εκδρομές της εφηβείας μας παίζαμε Μπουκάλα και Θάρρος ή Αλήθεια… και Το πρώτο μας φιλί δίνονταν με ακούμπισμα των χειλιώνκαι όχι κατευθείαν η γλώσσα στον ουρανίσκο…

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από   τους ..»παλιούς»,  συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…»!!!
Advertisements

3 thoughts on “…στα παιδικά μας χρόνια είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα – μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

  1. Ετσι…όπως τα λές!!! Ξεχασες και την Μανινα! χαχα!να σου πω και κάτι? Νοστάλγησα εκεινα τα χρονια. Βλέπω τα παιδια μου και ξερω πως δεν θα κατεβουν ποτέ κάτω να πάιξουν στους δρόμους όπως εκανα εγώ. Να μυρίσουν το φαγητό της γειτόνισσας. Να τρέξουν, να κρυφτούν, να παίξουν «μήλα», να πάνε στην «εβγα» να πάρουν παγωτό με τους φίλους τους. Θλίβομαι.

  2. Παράθεμα: …στα παιδικά μας χρόνια είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα – μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε | αἰέν ἀριστεύειν

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s