Αρχική » ΖΩΑ » Στειρώνουμε τα ζώα μας .. Δεν δημιουργούμε καινούρια αδεσποτάκια

Στειρώνουμε τα ζώα μας .. Δεν δημιουργούμε καινούρια αδεσποτάκια

«Θα στείρωνα το γάτο μου, αλλά ο μπαμπάς μου διαφωνεί. Δεν θέλει να πάμε κόντρα στη φύση«.
Αριστερός ο μπαμπάς της – σπουδές στην ψυχροπολεμική Ρωσία, χρόνια ενεργός στο Κόμμα – κομμουνιστής με τα όλα του. Πώς μπορεί όμως η ιδεολογία αυτή να συνυπάρχει με την αγάπη προς τη φύση;

Τη φύση, ως σύνολο κανόνων που διέπουν τη λειτουργία του φυσικού κόσμου και κυρίως τη βιοκοινότητα των οργανισμών. Τη φύση δηλαδή ως «πολιτικό σύστημα». Σύστημα ταξικό, που χωρίζει τους «πολίτες» σε θηρευτές και θηράματα και λειτουργεί ιεραρχικά και άδικα, με τον τρόπο που επιβάλλει η τροφική αλυσίδα. Σύστημα εγωκεντρικό, γεμάτο γενετικές ανισότητες, που δεν συγχωρεί στραβοπατήματα και του οποίου οι πολίτες αγωνίζονται καθημερινά – συνειδητά ή ασυνείδητα – για τη ζωή τους, το ταίρι τους, τους απογόνους τους, τη θέση τους στην κοινότητα και την προσωπική τους περιουσία (τη φωλιά, τον κυνηγότοπο, τη λεία κλπ).

Μια βιοκοινότητα, χωρίς εγγενείς μηχανισμούς προστασίας των μελών της, που σχηματίστηκε και εξακολουθεί να σχηματίζεται από την αέναη, ανηλεή, «ναζιστική» εξελικτική διαδικασία και την επιβίωση του δυνατού. Ένα σύστημα πολιτών που λειτουργούν οπορτουνιστικά, αδιαφορώντας για την ευημερία του συνόλου – το οποίο τελικά ισορροπεί όχι εξαιτίας του αλτρουισμού τους, αλλά χάρη ενός «αόρατου χεριού» παρόμοιο με αυτό που περιγράφει ο Smith για τις αγορές.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος ο οποίος δεν επιθυμεί να πάει κόντρα σε αυτό το «τερατούργημα» να είναι ταυτόχρονα θιασώτης θεωριών που γυρίζουν την πλάτη στην ανθρώπινη φύση; Θεωριών που θέλουν το άτομο να αποβάλλει το εγώ, την ιδιοκτησία καθώς και να στερείται χώρου να ανοίξει τα φτερά του; Πώς μπορεί ο βάρβαρος νόμος της ζούγκλας, το αρχέτυπο ίσως του καπιταλιστικού μηχανισμού, να βρίσκει σύμφωνο κάποιον με αριστερές πεποιθήσεις; Πώς μπορεί η λατρεία της φύσης να συνδυάζεται με την προσδοκία απάρνησής της; Πώς μπορεί η ελπίδα πως η λέξη άνθρωπος θα γράφεται μια μέρα με κεφαλαίο να συνάδει με τη φύση; Σε τι βαθμό άλλωστε μπορεί κάποιος να αποβάλει πραγματικά τα ανθρώπινα (ζωώδη) χαρακτηριστικά του όταν απειλείται, πεινάει, κρυώνει ή ερωτεύεται; Ακόμη κι αν το επέλεγε όμως, πώς θα μπορούσε να εγγυηθεί για τη μη επιστροφή τους όταν οι συνθήκες τον ωθούσαν;

Το ότι κάποιος μαγεύεται από ένα ηλιοβασίλεμα, χαμογελά με την αδεξιότητα των πιγκουίνων και ενθουσιάζεται με αποδράσεις για rafting, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί και με τη φύση. Όλα αυτά άλλωστε δεν είναι παρά η «εξωτερική της εμφάνιση» – για να λατρέψεις πραγματικά τη φύση πρέπει να αγαπήσεις και τον εσωτερικό της κόσμο…

Γυρνάω λοιπόν αυθόρμητα και ρωτάω τη φίλη μου «αριστερός και να αγαπά τη φύση γίνεται;». «Δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους», μου απαντάει. «Ούτε εμένα» της αποκρίθηκα, «αλλά μου φάνηκε κάπως αντιφατικό…». Αλλάξαμε θέμα. Ήταν άλλωστε περασμένη η ώρα και ήμασταν κουρασμένοι από ένα σαββατοκύριακο συσκευασμένης «φυσιολατρίας» με περιπάτους και ski.

Advertisements

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s