Αρχική » ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ » Μαμαδες βορείων προαστείων και καλάσνικοφ μπλουζ…

Μαμαδες βορείων προαστείων και καλάσνικοφ μπλουζ…

nasioutzikpavlina

… » Είμαι πολύ περήφανη για το γιό μου που αγωνίζεται ενάντια σε μια παράνομη και σάπια κοινωνία και άνομη και θα τον υπερασπιστώ μέχρι της τελευταίας ρανίδας του σώματός μου»  λέει η Παυλίνα Νάσιουτζικ.

Το στόμα της μιλάει σαν αυτόματο πολυβόλο. Μετά παίρνει μια ανάσα που εμπεριέχει όλα τα ανείπωτα « αχχχχ» μιας πονεμένης μάνας. Μεταλλάσσεται σε καθαρή ράτσα… «Mάνα»!
«Τα παιδιά είναι χτυπημένα» καταγγέλει και η φωνή της αλλάζει τόνους. Αναζητά εναγωνίως σχεδόν απαιτεί συμπαραστάτες στο οικογενειακό τους πρόβλημα. Ο τόνος στο «τα παιδιά» εμπεριέχει ολίγη προστασία και πολύ λίγωμα καρδιάς. Την έκφραση των συναισθημάτων στο «τα παιδιά» της κάθε μάνας, την αναγνωρίζω απόλυτα… Όμως εδώ η κ. Νάσιουζικ θαρρείς και πατάει το κουμπί «σμίκρυνση» στο παιδί της (ότι ηλικία και να έχει), το μικραίνει … το μικραίνει … το κάνει σπόρο και το κρύβει πίσω στην κοιλιά της. Εκεί προσπαθεί να το φωλιάσει , να το προστατεύσει… το κρύβει.. ! Κρύβεται όμως ολόκληρο παιδί; Τα παιδιά είναι χτυπημένα. Όντως. Τα παιδιά, για να ακριβολογούμε, φαίνονται «τουμπανιασμένα» στο ξύλο.

Τα «παιδιά»! Παιδιά; Ήταν και η δική μου πρώτη αντίδραση…

Δεν θέλω να σπείρω τον τρόμο στην ψυχή σας κ. Νάσιουτζικ           ( στην όποια κ. Νάσιουτζικ) αλλά μάλλον «τα παιδιά» είναι ενήλικα! Και θα στηλιτεύσω λυσσαλέα κάθε χέρι που άσκησε βία εκπροσωπώντας το κράτος και τον νόμο αλλά θα κουνήσω με χίλια συναισθήματα το κεφάλι, για κάθε γονιό, που δεν έμαθε «στα παιδιά» ότι οι πράξεις τους όπως και οι πράξεις του καθενός μας έχουν και συνέπειες. Και δεν νομίζω πως είμαι η μόνη που έχει αυτή την άποψη…

Θα της πω πως όταν παίζει κανείς με τη φωτιά έχει πολλές πιθανότητες και να καεί.

Όταν μοιράζει «θάνατο» στην καλύτερη, περίπτωση, θα φάει ξύλο.

Όταν καβαλά κανείς το τρένο της βίας είναι τουλάχιστον αφελές να αναζητά « άγιους συνταξιδιώτες» .

Δεν είναι παρκάκι αναψυχής κυρία μου η «επανάσταση» με τα καλάσνικωφ.

Δεν μπορείς να απαιτείς όρια από το κράτος όταν τα έχεις καταπατήσει πρώτος εσύ ο ίδιος.

Το λιγότερο που θα πάθεις, θα είναι να συναπαντηθείς με τον «καθρέφτη » σου ανάποδα και να σου μπλαβίσει το ίδιο το μούτρο σου.

Ο πόλεμος εμπεριέχει αγριάδα δεν σας το είπε κανείς αυτό ως τώρα ;;;

.

.

 

Η σύγχρονη κοινωνία μας  έχει χάσει θαρρώ  το μέτρο …κάποιες οικογένειες  μεσα σ αυτην έχασαν  το μέτρο. Για την ακρίβεια το ξεπούλησαν όσο- όσο! Και έκαναν γαργάρα την έννοια «συνέπειες» …

Αγωνιζόμαστε ηρωικά και φιλότιμα να θυμηθούμε, να ξαναχτίσουμε, να ξαναστήσουμε τα όσα καταρρέουν γύρω μας ενώ εσείς δηλώνετε «περήφανη για το γιο σας».

Μη παίζετε μαζί μας!

Μη δοκιμάζετε ανοχές.

Αλλά, προ πάντων μην  το κάνετε αυτό στο παιδί σας.

Για φανταστείτε την εξής  σκηνή:  Είσαστε σε έναν τόσο δα επαρχιακό δρόμο ή σε ένα Mall. Αλλάξτε οπτική γωνιά. Ελάτε από απέναντι και δείτε το σκηνικό. Βάλτε τους μηχανισμούς να εκραγούν. Βάλτε όπλα. Παίξτε με το «τσακ» της τύχης ή της ατυχίας. Αιματοκυλίστε την οθόνη μας. Βάλτε γυναίκες να κρατάνε αγκαλιά πτώματα και να φωνάζουν «το παιδί μου!». Αποδώστε στον βωμό της βίας τους, αθώα θύματα να τα θυσιάσουν χωρίς ενδοιασμό! Πόσα περιθώρια θα είχατε τότε να μιλήσουμε για τα «παιδιά» σας που έφαγαν (ναι!) ξύλο;

Αυτό που με τρομάζει πιο πολύ από τη βία είναι η άρνηση της ενηλικίωσης …
Η δομή της ελληνικής κοινωνίας, σήμερα, των πολιτικών μας και της ελληνικής οικογένειας ως φυτώριο αιωνίως ανήλικων, ανευθυνουπεύθυνων παιδιών(;)
Κι αυτό βία είναι. Ευθύβολη μπουνιά -από όλους όσους σκέφτονται σαν εσένα κυρά μου- στα μάτια των παιδιών, για να μη βλέπουν ξεκάθαρα, να μη διακρίνουν τις «ευθύνες» που προκύπτουν από πράξεις τους και έμμεσα να εφησυχάζουν ότι θα χωθούν στην αγκαλιά σας (εξίσου ενηλικο-ανήλικη) που σπεύδει στο πλευρό τους να φωνάξει «Είμαι περήφανη για το γιό μου» και αυτόματα να μας ζητήσει συμπαράσταση καθώς «τα παιδιά είναι χτυπημένα». Ακολουθούν βέβαια οι καλύτεροι δικηγόροι υπεράσπισης αλλά αυτό είναι ελάχιστης σημασίας .

Τώρα που κοιτώ τη φωτογραφία θυμάμαι την Παυλίνα Νάσιουτζικ. Τα μελαγχολικά μάτια της στοίχειωσαν μια ολόκληρη γενιά μέσα από τεράστιους τίτλους εφημερίδων. Τη θυμάμαι λυσσαλέα να επιμένει στην αθωότητα του πατέρα της, να μπαίνει ασπίδα προστασίας, να προτάσσει το στήθος της, να εξοικειώνεται με φυλακές, βία, αίμα, δάκτυλα προτεταμένα που «τους» έδειχναν οικογενειακώς. Ζόρικος αγώνας! Δύσκολος, δεν λέω. Ήταν «παιδί»… η ίδια τότε.  Μετά από πολλά χρόνια όμως , διάβασα το βιβλίο της «Μαμάδες βορείων Προαστείων « και ¨Μυκονος Μπλούζ» και  προβληματίστηκα πολύ.

Προχθές είδα τον γιό της μαζί με άλλους «επαναστάτες». Πιστεύω πως καμιά φορά η δική μας πληγή, ο δικός μας θυμός παραδίδετε σαν βόλι στα χέρια του παιδιού μας να το παίξει και να «καθαρίσει» μια «παράνομη, σάπια και άνομη κοινωνία» όπως του την «συστήσαμε»…

Μέτρα και σταθμά να .. «παίζουν». Ηθικές αξίες «ζέρσευ» πολύ ελαστικό…«Τα παιδιά, τα παιδιά»…
κ. Νάσιουτζικ ειλικρινά λυπάμαι για πολλά. Δεν  σας γνωρίζω προσωπικά και δεν έχω και τίποτα εναντίον σας.  Εκλάβετε το κείμενό μου σαν την αγωνία ενός γονιου μήπως πράξουμε και αντίστοιχα  λάθη. Μήπως παραδώσουμε τελικά στα παιδιά μας βόλι θυμού, με επαναστατική επικάλυψη , αποκρύπτοντας και από τους εαυτούς μας ακόμα το ενδεχόμενο του θανάτου …
Η βία γεννάει βία… Γεννάει Πόνο… Κρίμα!…

( Κρίμα για «Τα παιδιά» όλων… όσων χάνονται ή μπορεί να χαθούν απο το καλάσνικωφπου κράτησε ένα παιδί σαν το δικό σας. Μην το ξεχνάμε αυτό το τελευταίο !!!!! )

 

 

Aναδημοσίευση  από   http://wp.me/pcdHo-8Iy

Advertisements

Δακτυλικά αποτυπώματα...

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s