Μεγαλώνω μαμά…


megalwnw

 

Γερνάω μαμά….

Δεν είμαι πια παιδί και  δεν χωράω πια μα και δεν θέλω να κρυφτώ, πουθενά κι από κανέναν.

Δεν κρύβομαι πια για να με βρούνε. Δεν κρύβομαι όταν κάνω μια ζημιά. Δεν κρύβομαι όταν φοβάμαι…

 Ούτε έρχομαι πια το βράδυ στο κρεβάτι σου όταν φοβάμαι και όταν βλέπω εφιάλτες. Κοιτάω τους φόβους μου πια. Κι ας  φοβάμαι.
Και πάω στο σαλόνι να καπνίσω ένα τσιγάρο μέχρι να μου περάσει ο φόβος, και μέχρι να ξεχαστούν οι εφιάλτες που πια είναι μάλλον περισσότεροι από τα όνειρα που κάνω. Απόψε τουλάχιστον …

Γερνάω μαμά και δεν αλλάζω κάθε βδομάδα φίλες και παρέες.
Δεν βιάζομαι πια να θεωρήσω κάποιον φίλο και δεν γράφω πια στο θρανίο B.F.F.E.
Ίσως γιατί δεν έχω πια θρανίο, αλλά και να είχα δεν θα έγραφα πάνω του, αλλά στην καρδιά μου το «B.F.F.E» , για τους λίγους φίλους που με διάλεξαν και τους διάλεξα. Γερνάω μαμά.

Γερνάω μαμά, και δεν πιστεύω πια σε παραμύθια. Ούτε σε δράκους και πρίγκιπες. Μην με ρωτήσεις αν πιστεύω στο «και εμείς καλύτερα», γιατί δεν το πιστεύω. Το ελπίζω.

Γερνάω μαμά και έχω βγάλει μια άσπρη τρίχα.Τι μία. Πολλές!
Και ξέρεις δεν είναι η άσπρη τρίχα που λένε «ευτυχία είναι», γιατί είναι η άσπρη τρίχα που δείχνει τον χρόνο που περνά. Και δεν ξέρω αν αυτός ο χρόνος είναι ευτυχία.
Και έχω και κάποιες ρυτίδες. Και αυτές στην μέση των φρυδιών είναι από την σκέψη και την στεναχώρια και θυμάμαι να μου λες: «μην «συννεφιάζεις», θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα γιατί ήμουνα πολύ μικρή για να συνειδητοποιήσω πως αναπόφευκτα από κάποια στιγμή και  πέρα θα έχω  και ρυτίδες!

Και οι άλλες ρυτίδες πλάι από το στόμα είναι από το γέλιο, και θυμάμαι τη γιαγιά να μου λέει:  «να χαμογελάς, να μη γελάς δυνατά γιατί θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα πιο πολύ για να της αποδείξω αυτό που πίστευα, πως εγώ δεν θα κάνω ρυτίδες. Ποτέ.

Γερνάω μαμά… Και τις ρυτίδες αυτές του γέλιου τις αγαπάω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω γελάσει στην ζωή μου. Και τις ρυτίδες αυτές ανάμεσα στα φρύδια δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω «συννεφιάσει» και πόσο έχω σκεφτεί στην ζωή μου.

Γερνάω μαμά… Και αγόρασα κρέμα ημέρας, κρέμα νυκτός, κρέμα ενυδατική, κρέμα για τα μάτια. Και είναι όλες αχρησιμοποίητες στο ράφι. Μαζί με τα μαντηλάκια ντεμακιγιάζ.

Γερνάω μαμά…Και πολλές φορές κουράζομαι να σκέφτομαι, και λέω στον εαυτό μου «γιόλο». Και άλλες φορές κάθομαι και υπέρ αναλύω και την πιο μικρή λεπτομέρεια του κάθε  συμβάντος.

Γερνάω μαμά…. Και μπορώ πιο εύκολα να πω πως φταίω εγώ όταν φταίω, παρά να ρίξω το φταίξιμο στον άλλον. Μπορώ να ζητήσω «συγγνώμη» και ξέρεις καλά πόσο δύσκολα ζητούσα συγγνώμη. Μπορώ να λέω «δεν μπορώ» και «δεν θέλω». Γιατί πλέον θέλω να μην μπορώ.

Γερνάω μαμά… Και δεν με νοιάζει πια τι θα πει ο κόσμος γιατί θυμήθηκα ότι ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι!Κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό.

Γερνάω μαμά… Και όταν μου μιλάνε στον πληθυντικό καμιά φορά θυμώνω. Κι όταν με λένε «κυρία» τους απαντάω «βλέπεις καμιά κυρία εδώ κάποιας ηλικίας εδώ;» και με αποκαλώ χαϊδευτικά γιαγιόνι.

Γερνάω μαμά… Και σκέφτομαι πως μικρή ήθελα να γίνω αστροναύτισα. Δεν  έγινα τελικά. Αλλά προσπαθώ να γίνω. Θέλω ακόμα να πάω στο φεγγάρι!

Γερνάω μαμά… Ξέρω πως θα μου πεις « νέα είσαι ακόμα». Και ξέρω πως θα το πιστεύεις. Γιατί ξέρω πως για εσένα θα είμαι πάντα νέα. Κι είναι παρήγορο που ξέρω πως θα είμαι πάντα νέα για τους ανθρώπους που με αγαπούν .

Γερνάω μαμά… Και δεν έχω όρεξη για τούρτες και κεράκια. Αλλά ξέρω πως οι δικοί μου άνθρωποι θα μου πάρουν  τούρτα και κεράκια. Ξέρω πως όσο κι αν δεν μου αρέσουν αυτά, την ώρα που θα σβήνω τα κεράκια θα κάνω την ίδια ευχή που κάνω κάθε χρόνο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και ξέρω πως μετά από το σβήσιμο των κεριών θα αφηγηθείς το  τι συνέβη τη μέρα που γεννήθηκα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνος που έρχεται στη ζωή μου είναι κάπως πιο ανάλαφρος γιατί είναι απαλλαγμένος από «βάρη» και «φορτία» που κάποτε έμοιαζαν σημαντικά αλλά τώρα πλέον είναι ανούσια για μένα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνο που μεγαλώνω έμαθα να εκτιμώ αυτά που έχω και να ελπίζω σε και για όσα θέλω.

Γερνάω μαμά… Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον αυτό που τόση ώρα αποκαλώ » γερνάω»  σημαίνει «μεγαλώνω». Δεν ξέρω αν σημαίνει και  «ωριμάζω». Ξέρω όμως σίγουρα πως σημαίνει εξελίσσομαι.-

Μεγαλώνω μαμά…

 

Advertisements

Μια γιορτή που περικλείει μέσα της άλλες δυο.


15741184_1572980209385436_1994753779324960607_n

Από απέναντι μου κλείνει πονηρά το μάτι το christmas board με  ένα κολλάζ  εποχικών φωτογραφιών που μου έφτιαξε και κρέμασε στον τοίχο χτες η κόρη μου που τριγυρνάει σαν σβούρα σήμερα μέσα  στο σπίτι από προχτές που επέστρεψε από τη δουλειά  χωρίς να έχει πληρωθεί  το bonus που της είχε τάξει  ο εργοδότης της γιατί …ήταν όπως της δήλωσε …»στεγνός» μετά τις διακοπές του στο Βελιγράδι.

christmas-board-723x1024

Η φετεινή Πρωτοχρονιά στο σπίτι μας φέτος θα είναι … » σαν shampoo τρια σε ένα»  που λέει περιπαιχτικά το Παιδί μου! Θα περικλείει μέσα της άλλες δυο γιορτές. Την εξής μια:

Το  ότι  κυκλοφορεί  όρθια και γελαστή ανάμεσα μας ! Κάτι σαν τη γιορτή των Ευχαριστιών λέω εγώ.
Πρότεινα λοιπόν να μαζευτούμε   για το  βραδινό τραπέζι να κλείσουμε για μια στιγμή τα μάτια και να ευχαριστήσουμε τη ζωή για όσα μας έδωσε ως σήμερα και δεν τα έχουμε αξιολογήσει.

Αυτός ο πίνακας που λέτε είναι ο  πιο όμορφος πίνακας που μου έχουν χαρίσει μιας και πίσω του έκρυβε την ομορφότερη έκπληξη που μου έχουν κάνει στη ζωή μου . Ένα χειρόγραφο σημείωμα  κόρης προς μάνα. Το τι έγραφε σε δαύτο δεν είναι κοινοποιήσιμο 😉

Όπως κι αν έχει μου δήλωσε χαμογελώντας, σαν οικογένεια εργαζόμαστε σκληρά για την επίτευξη των στόχων μας  ειδικά τις μέρες τούτες, χαριτολογώντας για τις Πρωτοχρονιάτικες προετοιμασίες που τελικά έτσι όπως έχει η κατάσταση πάλι εγώ τις κάνω μόνη.

Τη μέρα τη γιορτινή  λέμε να τη γιορτάσουμε σεμνά, ταπεινά και ελληνικά. Τα δώρα μας χειροποίητα. Το ζητούμενο δεν είναι η πολυτέλεια αλλά η χαρά της παρέας. Που όσο και αν κάποιοι επιμένουν να μας τη στερήσουν εμείς  θα την νιώσουμε με λιγότερα από άλλες χρονιές και ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν!

Νομίζω ότι θα πρέπει να φάμε το φαγητό μας και να είμαστε διπλά χαρούμενοι, όχι γιατί  αυτά που συμβαίνουν γύρω μας  δεν μας έχουν «αγγίξει» αλλά για αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και μας κάνουν να εκτιμούμε όλα όσα έχουμε γύρω μας.. Τους δικούς μας και τους φίλους μας, την αγάπη που τσακίζεται ολημερίς στα βράχια της καθημερινότητας, την καλή κουβέντα που ανταλλάξαμε με κάποιον άγνωστο στο δρόμο, ακόμα κι εκείνο το κατακόκκινο τριαντάφυλλο που αψήφησε το κρύο για να ανθίσει στην αυλή μας!

2016-12-30_173830
Οι ποιο κολλητοί φίλοι θα μαζευτούμε  το βράδυ στο σπίτι για να υποδεχτούμε τι? Πιθανά μια χρονιά χειρότερη από αυτή που αφήνουμε πίσω μας. Αυτή η σκέψη περνά ξανά και ξανά από το μυαλό μου και με σπρώχνει σε σκέψεις μελαγχολικές κι ανταριασμένες!

Στιγμιαία όμως, γιατί αμέσως σηκώνομαι ανάβω τα κεράκια

( αυτά τα 4 you know…) που έχω στήσει σε ένα δίσκο κάθομαι τα χαζεύω σα παιδί ώσπου ζεσταίνεται η ψυχή μου και ξεχνιέμαι!

Μέρες περίεργες …με χαρά αλλά και ανάμικτη ανησυχία και αγωνία για το αβέβαιο αύριο που μας ξημερώνει κι εγώ θέλω να σου χαρίσω «την άκρη  μιας κλωστούλας»  αφού το ταμείο είναι πετσοκομμένο από μποναμάδες & δεν  «βγαίνω στα ευρώπουλα» ! Τα έφαγα λένε μαζί με τον Πάγκαλο! Εγώ πάλι επιμένω , ότι αυτοί που λένε τέτοια λόγια είναι  οι ίδιοι οι κλέφτες  πολιτικοί και ψεύδονται ασύστολα.

Μελιγοστούς φίλους λοιπόν θα γιορτάσουμε μαζί την ευτυχία μας που μπορούμε ακόμα και συγκεντρωνόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Αυτό θα κάνω κάθε Πρωτοχρονιά από δω και μπρος όσο είμαι όρθια στα πόδια μου, όσες Μέρκελ, όσα ΔΝΤ, όσοι πολιτικοί και αν τραβάνε το τραπεζομάντηλο κάτω από τα πιάτα μας, χύνοντας την εορταστική μας σούπα! Εμείς πάντα θα τα ξαναγεμίζουμε είτε με μπουγιαμπέσα είτε με κρεμμυδόσουπα!

Και θα την απολαμβάνουμε στο ορκίζομαι ακόμα κι αν χρειαστεί από ένα πιάτο να τραφούμε πολλοί! Θα τα καταφέρουμε!
Όλα θα πάνε καλά, σου λέω! Που το ξέρω;;; Κάτι μου το λέει μέσα μου! Το έχω ξαναδεί το story  με εμένα και τους δικούς μου σε  «άφραγκες»  Πρωτοχρονιές.

Παρότι την περίμενα αυτή τη γιορτή, φέτος δεν έχω τις αντοχές  να κάνω τις ετοιμασίες των προηγουμένων χρόνων.

Κόντρα στη μιζέρια των ημερών του ΔΝΤ φέτος στο σπιτικό μου λέω να υποδεχθώ τον Νέο Χρόνο , στα  κόκκινα! Με την δική μου   έμπνευση και το δικό μου γούστο. Άλλωστε το σπίτι του καθενός μας, πάντα δείχνει την προσωπικότητα μας κι εγώ ποτέ δεν γούσταρα τα σπίτια που έφτιαχναν οι διακοσμητές ή τις περίεργες τρελές προτάσεις τους .

Για το χριστουγεννιάτικο λοιπόν τραπέζι μου λέω να  γυρίσω ανάποδα τα κολωνάτα  μου ποτήρια, αφού πρώτα βάλω  μέσα   από ένα κλαδάκι γκι, και  στο ποδαράκι του ποτηριού ένα κόκκινο ρεσώ!

2016-12-30_173811

τη μέση του τραπεζιού θα γεμίσει η πιατέλα με το παραδοσιακό κατσικάκι    που σιγοψήνεται στο φούρνο, γαρνιρισμένο με πατατούλες και μπόλικο λαδολέμονο ακουμπισμένο πάνω στις κληματόβεργες που με περισσή ευγένεια  μας φίλεψε ο κυρ Σταύρος ο γείτονας από την κληματαριά του!

2016-12-30_173751

Δεξιά κι αριστερά θα το στολίσω με ματσάκια από μεγάλα ξύλα κανέλας δεμένα με γκυ, κουκουνάρια και μπαλίτσες και ενδιάμεσα, διάσπαρτες τις δυο κανάτες  μπουκάλια  με το κόκκινο κρασί  μας μέσα έτσι για να αναπνέει κιόλας.  Και για γλυκό  μια μους μανταρίνι (  άμα έχεις  καλή πρώτη ύλη παπάδες φτιάχνεις  και τη  βασιλόπιτα μας  βασισμένη σε παλιά  δοκιμασμένη συνταγή .

Όποτε τη φτιάχνω μου έρχονται στο νου χριστουγεννιάτικες ιστορίες που μιλάνε για τη ζεστασιά που έρχεται στο σπίτι όταν οι γυναίκες φουρνίζουν τα γλυκά τους και το σπίτι μοσχοβολάει βούτυρο και λιωμένη ζάχαρη!

Θα τα ξαναπούμε όμως κάποια άλλη  στιγμή… Κλείνω εδώ  Με φωνάζει το καθ-οίκον 😉
Σας στέλνω βιαστικά αλλά από το βάθος της ψυχής μου ευχές για τον νέο χρόνο

« Αυτός  που έρχεται να είναι καλύτερος  από  αυτόν που φεύγει  και φευγοντας να μην πάρει μαζι τους κανένα δικό μας ανθρωπο .

15826148_1860529800829368_8557859420224326750_n

Καλή χρονιά , σε εσένα φιλε /η μου αναγνώστη/στρια μου σε εσέναι αλλά και σε όσους αγαπάς ! Από τα βαθη της καρδιας μου,  ευχομαι ο Νεος χρονος που ερχεται να φερει στο σπιτικο σας Αγάπη, Ειρήνη, Ευτυχία, Ευημερία και πολλα χαμογελα και ένα Καλύτερο Αυριο με Ομονοια (οχι την πλατεία! )  !!!!!

Σας στέλνω επίσης ένα  μεγάλο Φιλί και την Αγάπη μου.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Μικροί απολογισμοί


544055_511655822188474_1645041973_n2

Παραμονές Πρωτοχρονιάς… Απόβραδο και χιόνι. Μόλις επέστρεψα στο σπίτι μου , περπατώντας βιαστικά μέσα στο τσουχτερό κρύο. Το καπέλο, που μου έκανε δώρο προχτές η κοράκλα μου με ξετρέλανε! Το φόρεσα κι εγώ και βγήκα και περπάτησα τη Φάτσα λίγο έξω στο χιονακι και απόλαυσα (;)        τη γειτονιά μας.

Λαμπιόνια στο χρώμα του πάγου και πλαστικοί Άι Βασίληδες  σκαρφαλωμένοι στα μπαλκόνια να χαζεύουν στις αυλές του “ευλογημένου λαού” της Eλλάδας, των “καλών χριστιανών”! Αρνήθηκα να αποθανατίσω την ασχήμια!
Τσαντίστηκα γιατί εύκολα, κάθε τι το ξενόφερτο υιοθετούμε σαν λαός και το βάζουμε στην πρώτη θέση του σπιτιού μας και της καρδιάς μας! Και δεν αναφέρομαι μόνο στα πλαστικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα που έχουν πλέον  καθιερωθεί! Φέτος έκαναν την εμφάνιση τους και στρουμπουλοί Άι Bασίληδες με μακριά μαλλιά, μπροστά στις προθήκες των καταστημάτων, που κουνιούνται όπως οι θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλοι! Διαμαρτυρήθηκε γι αυτό κανένας θρησκευτικός αρμόδιος?
Είχε μήπως κανένας μας διαμαρτυρηθεί όταν πριν από κάποια χρόνια, ένας ελληνορθόδοξος δήμαρχος εγκαινίασε την παράδοση να στήνει στην Πλατεία Συντάγματος, το  “μεγαλύτερο δέντρο της Eυρώπης “  αλλά συνάμα και το πιο κακόγουστο από αισθητικής άποψης ,  χτισμένο με με σίδερο και πλαστικό  ή την Ροδα παρωδία σε στυλ london Eye του Δήμαρχου  Καμίνη? Του άστεγους της πόλης μας δεν διέθετε να τους στεγάσει και να τους ζεστάνει! Για να πουλήσει εκδηλώσεις είχε  το χρήμα.
Ηθελα να ήξερα τι διάολο κατάλαβε ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί μας Άρχοντες, από την ταπεινή γέννηση του Xριστού μέσα στη φάτνη!
Aυτό το μήνυμα πέρασε μέσα τους η Γέννηση του Χριστού στη  θεσμική χρυσοποίκιλτη θρησκευτική εξουσία?
(Μετά απορείς γιατί δεν πατάω πιο συχνά στην εκκλησία…)
Σίγουρα, όμως, ο Xριστός δεν ήταν εκεί, ούτε θα είναι ποτέ!
Tα πυροτεχνήματα, τα μπουζούκια, η ροκ και το μαζικό ξεφάντωμα στα ρεβεγιόν των Δήμων, ή των ιδιωτικών κέντρων έχουν καμιά σχέση με τη γέννηση του Xριστού, ή τον ερχομό τού Νέου Χρόνου , τους απολογισμούς και τους αυτοπροσδιορισμούς μας … ,  δεν φέρνουν αγάπη και ευτυχία· απλά δείχνουν μεγάλο κενό στην καρδιάς μας…
Γι αυτό και αποφάσισα πως αύριο το βράδυ  εγώ δεν θα ακολουθήσω αυτούς τους όποιους πάνε σε ένα γελοίο  ταβερνάκι με μουσική να φάνε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Μπορώ να υποδεχτώ τον Νέο Χρόνο ακόμα και  ολομόναχη στο σπίτι μου, δίπλα στο τζάκι. Γνωρίζω ότι μπορεί πιθανά να υποστώ και γκρίνια αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.
Προς το παρόν εγώ εβγαλα τα γάντια και το καπελάκι μου, φόρεσα μια άνετη φόρμα και τρίβω με μια θερμαντική  τον πονεμένο μου μηνίσκο ( μη γελάς με έχει τσακίσει στον πόνο)      γράφω και ενδιάμεσα χαζεύω τις φλόγες που γλύφουν το τζάκι …
Τι τον ήθελα τον Παρνασσό? Το σκι κομμένο! ppp
Ασε με απλά να τσουλάω χαζεύοντας τη φύση … Δεν είμαι αθλητικός τύπος, πάρτε το απόφαση όσοι με αγαπάτε! Ο μηνίσκος δεν αστειεύται!
Με τη νέα χρονιά μπορεί να το δω σε γιόγκα (ευκαιρία για διαλογισμό) Αλικάκι με διαβάζεις? Κανόνισε!
cosy-log-fire
Μόλις επιστρέψει σήμερα η κόρη μου στο σπίτι σκέφτομαι να την πάρω εδω κοντά μου δίπλα στο παραγώνι και να της πω :
Ζήσε πιο ανθρώπινα μωρό μου …
Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά …
Αγάπα σαν να μη σε πλήγωσε κανείς
Αφουγκράσου κάπου κάπου τον εαυτό σου και κάνε και κάτι γι αυτόν μονάχα …
– Χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς … [… χορεύει η άμμος?
   Χορεύει !  ]
Τραγούδα το τραγούδι της ψυχής σου σαν να μη σ΄ακούει   
   κανείς …
 – Ζήσε σαν να ήταν η γη ένας παράδεισος… (αφού από μόνη σου πρώτα τον κάνεις τέτοιο κοσμώντας τον με τα στολίδια της ψυχής σου)
 – Μην ψάχνεις να αγοράσεις δώρα ακριβά για αυτούς που αγαπάς …! Τα ακριβά δώρα δεν αγοράζονται γιατί απλά δεν τα πουλάει κανείς .. είναι τα δώρα της καρδιάς σου … Γι αυτό και είναι ανεκτίμητης αξίας, πολύτιμα … και δυσεύρετα ….
 – Μοιράσου τις μέρες αυτές και όσες άλλες μπορείς, όσο γίνεται πιο κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς
 – Κι όταν δεν έχεις χρόνο, τότε  δείξε τους την αγάπη σου, τη συγνώμη σου, τα                ευχαριστώ  που στάθηκαν και στέκονται κοντά σου σε χαρές αλλά και σε προβλήματα, την συμπάθεια και το νοιάξιμο και  το ότι τους σκέφτεσαι.
Φανέρωσε τα μ ένα χαμόγελο, μια κίνηση έστω και φευγαλέα, με δυο σου λέξειςή με  ένα τραγούδι… Πες τους με τον τρόπο σου στο Σ      Α Γ Α Π Ω  (όσο εμφανές κι αν είναι αυτό)
 Κανένας ποτέ δεν κουράστηκε να το ακούει!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Το διάφανο ανθρωπάκι


images
Πήγαινε καιρός που δεν ήταν στις καλές της. Τις περισσότερες μέρες της βδομάδας τα μάτια της ήταν θλιμμένα. Δεν μπορούσε να εξηγήσει το λόγο… Βαθιά όμως μέσα της τον ήξερε καλά.
Εκείνο το απόγευμα είχε αποφασίσει να μην κάνει τίποτα. Να μείνει σπίτι της και να μην ασχοληθεί με τίποτα. Ούτε βόλτα θα πήγαινε, ούτε στη φίλη της για καφέ, ούτε γυμναστήριο, ούτε σινεμά. Είχε αποφασίσει να μείνει μόνη και ν” ακούσει τη σιωπή της.
Άναψε μερικά κεράκια -λάτρευε τα κεριά!- έβαλε ένα ποτό, πήρε ένα βιβλίο και έκατσε στον καναπέ. Ούτε που άνοιξε το βιβλίο που είχε διαλέξει. Το ποτό έμεινε κι αυτό μόνο του δίπλα της στο τραπεζάκι κι εκείνη βρέθηκε κουλουριασμένη στον καναπέ, αγκαλιά μ” έναν τεράστιο πάνινο αρκούδο.
Τότε ήταν που εμφανίστηκε αυτό το περίεργο, διάφανο ανθρωπάκι.
-Καλησπέρα! της είπε.
-Ποιος μίλησε; ρώτησε ξαφνιασμένη.
-Εγώ! … Εδώ… πού κοιτάς; επανέλαβε η φωνούλα.
-Πού είσαι, επιτέλους; ρώτησε πάλι εκείνη, κάπως τρομαγμένη.
-Εδώ, πάνω στον αρκούδο σου! Με είδες τώρα;
-Α! Τι είσαι εσύ; θαύμασε απορημένη.
-Ε, καλά… Τώρα θα μου πεις ότι δεν ξέρεις τι είμαι!
-…
-Τι κάνεις τόση ώρα;
-Κλαίω… ψιθύρισε εκείνη ντροπαλά.
-Μήπως τώρα, λοιπόν, ξέρεις τι είμαι; Με αναγνωρίζεις;
-…
-Δάκρυ είμαι, ανόητη, δάκρυ!
-Μα, τα δάκρυα δε μιλάνε… είπε δειλά.
Το δακρυάκι γέλασε και της απάντησε:
-Δε μιλάνε; Τι ανόητη που είσαι! Φυσικά και μιλάνε! Όχι μόνο μιλάνε, αλλά φωνάζουν, παρακαλούν, ζητάνε, χαίρονται, γελάνε, λυπούνται, τρομάζουν, πονούν… Και μάλιστα όλα αυτά τα συναισθήματα τα εκφράζουν πιο ξεκάθαρα από τις λέξεις και πολύ πιο δυνατά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς να τ” ακούσει. Άκου εκεί, «δε μιλάνε…»!
-Και από μένα τι θες; Μάθημα ήρθες να μου κάνεις; ανέβασε τον τόνο της φωνής της.
-Όχι. Απλά τόσες μέρες με καταπιέζεις και δεν μ” αφήνεις να βγω και να “ρθω να σου μιλήσω.
-Και σαν τι θες να μου πεις; Δεν έχω όρεξη να ακούσω τίποτα. Είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου απόψε…
-Για πρόσεχε πώς μου μιλάς, σε παρακαλώ! Δε φτάνει που βγήκα από μέσα σου για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα, θα με μαλώσεις κι από πάνω; Και στο κάτω κάτω, ξεχνάς από πού προέρχομαι; Αυτά τα,  »είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου απόψε» να τα πεις αλλού, όχι σε μένα! είπε το δακρυάκι θυμωμένο και εκείνη κουλουριάστηκε πιο πολύ στον καναπέ της.
Καταλάβαινε πως το διάφανο ανθρωπάκι είχε δίκιο και ότι, μάλλον, δεν θα “πρεπε να διώχνει τον… ουρανοκατέβατο φύλακά της. Έτσι, σταμάτησε να μιλάει και το άφησε να πει το λόγο της επίσκεψής του.
Το άκουγε με προσοχή ενώ κι άλλα διάφανα ανθρωπάκια, αθόρυβα και βουβά, εμφανίστηκαν και χόρευαν μπροστά στα μάτια της. Όσα άκουσε να λέει το δακρυάκι, τα ήξερε πολύ καλά, όμως αρνιόταν να τα παραδεχτεί. Τελειώνοντας όσα είχε να πει το διάφανο ανθρωπάκι κύλησε και τρύπωσε μέσα στην καφετιά γούνα του αρκούδου. Ούτε το ξανάδε ποτέ. Μερικά ακόμα διάφανα ανθρωπάκια κρύφτηκαν μέσα στη γούνα του αρκούδου, άλλα στην πιτζάμα της, άλλα στα μαξιλάρια που στήριζαν το κεφάλι της… Και τότε ένιωσε μια γλυκιά νύστα να την τυλίγει και να βαραίνει τα βλέφαρά της.
Όταν ξύπνησε δεν υπήρχαν πουθενά διάφανα ανθρωπάκια. Δεν ήταν καθόλου σίγουρη αν όλα αυτά συνέβηκαν στην πραγματικότητα ή αν ήταν μόνο ένα όνειρο. Όμως για ένα πράγμα ήταν βέβαιη: ότι τα δάκρυα εκφράζουν όλα τα συναισθήματα πιο ξεκάθαρα από τις λέξεις και πολύ πιο δυνατά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς να τα ακούσει…

 

τι είναι Χριστούγεννα..


newego_large_t_1101_54237950_type12128

Είπα να βγω στο κέντρο να ψωνίσω δυο δωράκια για τους δικούς μου ανθρώπους  και  να μπω στο κλίμα των γιορτών.

Μα κάπου εκεί στη διαδρομή

γιαγια

έξω από τα καταστήματα  και δίπλα στα χρωματιστά λαμπιόνια ,

θυμήθηκα τι  -πραγματικά- είναι Χριστούγεννα..

Δεν ψώνισα  αυτά που είχα κατά νου. Γύρισα στο κονάκι μου με άδεια χέρια.

Είμαι σίγουρη πως οι δικοί μου άνθρωποι, που μ αγαπούν,  θα με καταλάβουν.. Για τους υπόλοιπους που ίσως με θεωρήσουν αφελή ποιός νοιάζεται γι αυτούς; …

Κράτα το

Έξω φυσάει αδιαφορία …


12373152_932147543532748_2917009127948125082_n

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζει.

Εδώ κι εκεί… ανάμεσά μας… παντού…

Κάποτε, όταν ήμασταν μικρά, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ήταν απλά ένα παραμύθι.

Μια από τις «μεθόδους» που ακολουθούσαν οι γονείς μας για να μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε, για να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας, έξω από το σπίτι μας και να γίνουμε άνθρωποι συνετοί και φιλεύσπλαχνοι.

Να όμως, τώρα, που μεγαλώσαμε πια, που το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζωντάνεψε.

Και δεν είναι πια ένα παραμύθι, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα.

Στο διπλανό μας διαμέρισμα, στην επόμενη γωνία, στο διπλανό δρομάκι, κάποιος άνθρωπος υποφέρει, περνά δύσκολα, πεθαίνει από την πείνα.

Κι όμως δεν είναι πια παραμύθι… είναι η ίδια μας η ζωή..

Σκληρή και απάνθρωπη.

Δεκάδες συμπολίτες μας, στη σύγχρονη εξευρωπαϊσμένη και πολιτισμένη υποτίθεται  κοινωνία που ζούμε, περνούν πολύ δύσκολες στιγμές.

Κι όχι γιατί δεν τους φτάνουν τα χρήματα που βγάζουν για να πάνε διακοπές.
Αλλά γιατί δεν φτάνουν ούτε καν να θρέψουν τα παιδιά τους ή και τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Άστεγοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, αναζητούν ανάμεσα στα σκουπίδια τα απομεινάρια των γευμάτων των συμπολιτών τους, χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει.

Και δεν είναι ζητιάνοι, δεν είχαν μάθει να ζουν έτσι.
Είναι το ένστικτο της επιβίωσης που τους παρακινεί και τους οδηγεί ανάμεσα σε κάδους σκουπιδιών και παραπεταμένα χαρτόκουτα.

Είναι η ανάγκη τους να φάνε κάτι, να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.
Ζουν μέσα στο κρύο, κοιμούνται στις εισόδους πολυκατοικιών ή στην καλύτερη σε ετοιμόρροπα χαμόσπιτα, κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς να ξέρουν αν θα ξημερώσει γι’ αυτούς καινούρια μέρα.
Κι όχι, δεν είναι μακριά σου… δεν είναι ένας ανάμεσα σε χιλιάδες… είναι δεκάδες και αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Είναι πολλά τα κοριτσάκια με τα σπίρτα που περιμένουν κάποιον περαστικό να αγοράσει ένα κουτάκι για να μπορούν να ελπίζουν πως θα επιζήσουν και σήμερα.

Έφτασε Δεκέμβρης … Μεθαύριο  έχουμε Χριστούγεννα.

Οι διαβάτες στους δρόμους περνούν σκυφτοί και βιαστικοί, κουκουλωμένοι με τα ζεστά πανωφόρια τους, κατεβάζοντας τα μάλλινα καπέλα ως τ’ αυτιά, κρατώντας στα χέρια τους τις πρώτες αγορές των γιορτών.

Κι εκεί, στη γωνία, μέσα στο κρύο, στέκει ένα φτωχό κοριτσάκι, με φθαρμένα ρούχα που πουλά την πραμάτειά του.

Μα δεν το βλέπεις;

Να κι άλλο ένα λίγο πιο κάτω… κι άλλο…κι άλλο…

Ένα κουτάκι σπίρτα να ανάψεις τη φωτιά σου,

ενα κουτάκι σπίρτα για να ζεσταθείς, ένα μόνο…

Μα πώς είναι δυνατόν να μην τα βλέπεις;

Ισως  να φταίει που πάγωσε η ψυχή σου…

Κράτα το

Τι ξέρεις εσύ ..


2016-09-14_172225

Τι ξέρεις εσύ για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια
σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές;;;


Τι ξέρεις για τα κύματα που είναι χαμένα χρόνια
και ποιοι μ’ αποχαιρέτισαν και ζουν στις «ερμημιές» ;

Τι ξέρεις για τα όνειρα και πίκρα τι σημαίνει,
γι’αυτά που διάλεξε κανείς και  το γιατί  το έχει μυστικό;
Και λες πως ζει στον ουρανό με μια φωτιά σβησμένη
ώσπου να γίνει κάποτε στη γη κι αυτός βεγγαλικό….

Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων,
που όλα πια τ’αρνήθηκαν και ζουν μες τη «σιωπή» ..