Μεγαλώνω μαμά…


megalwnw

 

Γερνάω μαμά….

Δεν είμαι πια παιδί και  δεν χωράω πια μα και δεν θέλω να κρυφτώ, πουθενά κι από κανέναν.

Δεν κρύβομαι πια για να με βρούνε. Δεν κρύβομαι όταν κάνω μια ζημιά. Δεν κρύβομαι όταν φοβάμαι…

 Ούτε έρχομαι πια το βράδυ στο κρεβάτι σου όταν φοβάμαι και όταν βλέπω εφιάλτες. Κοιτάω τους φόβους μου πια. Κι ας  φοβάμαι.
Και πάω στο σαλόνι να καπνίσω ένα τσιγάρο μέχρι να μου περάσει ο φόβος, και μέχρι να ξεχαστούν οι εφιάλτες που πια είναι μάλλον περισσότεροι από τα όνειρα που κάνω. Απόψε τουλάχιστον …

Γερνάω μαμά και δεν αλλάζω κάθε βδομάδα φίλες και παρέες.
Δεν βιάζομαι πια να θεωρήσω κάποιον φίλο και δεν γράφω πια στο θρανίο B.F.F.E.
Ίσως γιατί δεν έχω πια θρανίο, αλλά και να είχα δεν θα έγραφα πάνω του, αλλά στην καρδιά μου το «B.F.F.E» , για τους λίγους φίλους που με διάλεξαν και τους διάλεξα. Γερνάω μαμά.

Γερνάω μαμά, και δεν πιστεύω πια σε παραμύθια. Ούτε σε δράκους και πρίγκιπες. Μην με ρωτήσεις αν πιστεύω στο «και εμείς καλύτερα», γιατί δεν το πιστεύω. Το ελπίζω.

Γερνάω μαμά και έχω βγάλει μια άσπρη τρίχα.Τι μία. Πολλές!
Και ξέρεις δεν είναι η άσπρη τρίχα που λένε «ευτυχία είναι», γιατί είναι η άσπρη τρίχα που δείχνει τον χρόνο που περνά. Και δεν ξέρω αν αυτός ο χρόνος είναι ευτυχία.
Και έχω και κάποιες ρυτίδες. Και αυτές στην μέση των φρυδιών είναι από την σκέψη και την στεναχώρια και θυμάμαι να μου λες: «μην «συννεφιάζεις», θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα γιατί ήμουνα πολύ μικρή για να συνειδητοποιήσω πως αναπόφευκτα από κάποια στιγμή και  πέρα θα έχω  και ρυτίδες!

Και οι άλλες ρυτίδες πλάι από το στόμα είναι από το γέλιο, και θυμάμαι τη γιαγιά να μου λέει:  «να χαμογελάς, να μη γελάς δυνατά γιατί θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα πιο πολύ για να της αποδείξω αυτό που πίστευα, πως εγώ δεν θα κάνω ρυτίδες. Ποτέ.

Γερνάω μαμά… Και τις ρυτίδες αυτές του γέλιου τις αγαπάω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω γελάσει στην ζωή μου. Και τις ρυτίδες αυτές ανάμεσα στα φρύδια δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω «συννεφιάσει» και πόσο έχω σκεφτεί στην ζωή μου.

Γερνάω μαμά… Και αγόρασα κρέμα ημέρας, κρέμα νυκτός, κρέμα ενυδατική, κρέμα για τα μάτια. Και είναι όλες αχρησιμοποίητες στο ράφι. Μαζί με τα μαντηλάκια ντεμακιγιάζ.

Γερνάω μαμά…Και πολλές φορές κουράζομαι να σκέφτομαι, και λέω στον εαυτό μου «γιόλο». Και άλλες φορές κάθομαι και υπέρ αναλύω και την πιο μικρή λεπτομέρεια του κάθε  συμβάντος.

Γερνάω μαμά…. Και μπορώ πιο εύκολα να πω πως φταίω εγώ όταν φταίω, παρά να ρίξω το φταίξιμο στον άλλον. Μπορώ να ζητήσω «συγγνώμη» και ξέρεις καλά πόσο δύσκολα ζητούσα συγγνώμη. Μπορώ να λέω «δεν μπορώ» και «δεν θέλω». Γιατί πλέον θέλω να μην μπορώ.

Γερνάω μαμά… Και δεν με νοιάζει πια τι θα πει ο κόσμος γιατί θυμήθηκα ότι ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι!Κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό.

Γερνάω μαμά… Και όταν μου μιλάνε στον πληθυντικό καμιά φορά θυμώνω. Κι όταν με λένε «κυρία» τους απαντάω «βλέπεις καμιά κυρία εδώ κάποιας ηλικίας εδώ;» και με αποκαλώ χαϊδευτικά γιαγιόνι.

Γερνάω μαμά… Και σκέφτομαι πως μικρή ήθελα να γίνω αστροναύτισα. Δεν  έγινα τελικά. Αλλά προσπαθώ να γίνω. Θέλω ακόμα να πάω στο φεγγάρι!

Γερνάω μαμά… Ξέρω πως θα μου πεις « νέα είσαι ακόμα». Και ξέρω πως θα το πιστεύεις. Γιατί ξέρω πως για εσένα θα είμαι πάντα νέα. Κι είναι παρήγορο που ξέρω πως θα είμαι πάντα νέα για τους ανθρώπους που με αγαπούν .

Γερνάω μαμά… Και δεν έχω όρεξη για τούρτες και κεράκια. Αλλά ξέρω πως οι δικοί μου άνθρωποι θα μου πάρουν  τούρτα και κεράκια. Ξέρω πως όσο κι αν δεν μου αρέσουν αυτά, την ώρα που θα σβήνω τα κεράκια θα κάνω την ίδια ευχή που κάνω κάθε χρόνο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και ξέρω πως μετά από το σβήσιμο των κεριών θα αφηγηθείς το  τι συνέβη τη μέρα που γεννήθηκα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνος που έρχεται στη ζωή μου είναι κάπως πιο ανάλαφρος γιατί είναι απαλλαγμένος από «βάρη» και «φορτία» που κάποτε έμοιαζαν σημαντικά αλλά τώρα πλέον είναι ανούσια για μένα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνο που μεγαλώνω έμαθα να εκτιμώ αυτά που έχω και να ελπίζω σε και για όσα θέλω.

Γερνάω μαμά… Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον αυτό που τόση ώρα αποκαλώ » γερνάω»  σημαίνει «μεγαλώνω». Δεν ξέρω αν σημαίνει και  «ωριμάζω». Ξέρω όμως σίγουρα πως σημαίνει εξελίσσομαι.-

Μεγαλώνω μαμά…

 

Μια γιορτή που περικλείει μέσα της άλλες δυο.


15741184_1572980209385436_1994753779324960607_n

Από απέναντι μου κλείνει πονηρά το μάτι το christmas board με  ένα κολλάζ  εποχικών φωτογραφιών που μου έφτιαξε και κρέμασε στον τοίχο χτες η κόρη μου που τριγυρνάει σαν σβούρα σήμερα μέσα  στο σπίτι από προχτές που επέστρεψε από τη δουλειά  χωρίς να έχει πληρωθεί  το bonus που της είχε τάξει  ο εργοδότης της γιατί …ήταν όπως της δήλωσε …»στεγνός» μετά τις διακοπές του στο Βελιγράδι.

christmas-board-723x1024

Η φετεινή Πρωτοχρονιά στο σπίτι μας φέτος θα είναι … » σαν shampoo τρια σε ένα»  που λέει περιπαιχτικά το Παιδί μου! Θα περικλείει μέσα της άλλες δυο γιορτές. Την εξής μια:

Το  ότι  κυκλοφορεί  όρθια και γελαστή ανάμεσα μας ! Κάτι σαν τη γιορτή των Ευχαριστιών λέω εγώ.
Πρότεινα λοιπόν να μαζευτούμε   για το  βραδινό τραπέζι να κλείσουμε για μια στιγμή τα μάτια και να ευχαριστήσουμε τη ζωή για όσα μας έδωσε ως σήμερα και δεν τα έχουμε αξιολογήσει.

Αυτός ο πίνακας που λέτε είναι ο  πιο όμορφος πίνακας που μου έχουν χαρίσει μιας και πίσω του έκρυβε την ομορφότερη έκπληξη που μου έχουν κάνει στη ζωή μου . Ένα χειρόγραφο σημείωμα  κόρης προς μάνα. Το τι έγραφε σε δαύτο δεν είναι κοινοποιήσιμο 😉

Όπως κι αν έχει μου δήλωσε χαμογελώντας, σαν οικογένεια εργαζόμαστε σκληρά για την επίτευξη των στόχων μας  ειδικά τις μέρες τούτες, χαριτολογώντας για τις Πρωτοχρονιάτικες προετοιμασίες που τελικά έτσι όπως έχει η κατάσταση πάλι εγώ τις κάνω μόνη.

Τη μέρα τη γιορτινή  λέμε να τη γιορτάσουμε σεμνά, ταπεινά και ελληνικά. Τα δώρα μας χειροποίητα. Το ζητούμενο δεν είναι η πολυτέλεια αλλά η χαρά της παρέας. Που όσο και αν κάποιοι επιμένουν να μας τη στερήσουν εμείς  θα την νιώσουμε με λιγότερα από άλλες χρονιές και ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν!

Νομίζω ότι θα πρέπει να φάμε το φαγητό μας και να είμαστε διπλά χαρούμενοι, όχι γιατί  αυτά που συμβαίνουν γύρω μας  δεν μας έχουν «αγγίξει» αλλά για αυτά που συμβαίνουν μέσα μας και μας κάνουν να εκτιμούμε όλα όσα έχουμε γύρω μας.. Τους δικούς μας και τους φίλους μας, την αγάπη που τσακίζεται ολημερίς στα βράχια της καθημερινότητας, την καλή κουβέντα που ανταλλάξαμε με κάποιον άγνωστο στο δρόμο, ακόμα κι εκείνο το κατακόκκινο τριαντάφυλλο που αψήφησε το κρύο για να ανθίσει στην αυλή μας!

2016-12-30_173830
Οι ποιο κολλητοί φίλοι θα μαζευτούμε  το βράδυ στο σπίτι για να υποδεχτούμε τι? Πιθανά μια χρονιά χειρότερη από αυτή που αφήνουμε πίσω μας. Αυτή η σκέψη περνά ξανά και ξανά από το μυαλό μου και με σπρώχνει σε σκέψεις μελαγχολικές κι ανταριασμένες!

Στιγμιαία όμως, γιατί αμέσως σηκώνομαι ανάβω τα κεράκια

( αυτά τα 4 you know…) που έχω στήσει σε ένα δίσκο κάθομαι τα χαζεύω σα παιδί ώσπου ζεσταίνεται η ψυχή μου και ξεχνιέμαι!

Μέρες περίεργες …με χαρά αλλά και ανάμικτη ανησυχία και αγωνία για το αβέβαιο αύριο που μας ξημερώνει κι εγώ θέλω να σου χαρίσω «την άκρη  μιας κλωστούλας»  αφού το ταμείο είναι πετσοκομμένο από μποναμάδες & δεν  «βγαίνω στα ευρώπουλα» ! Τα έφαγα λένε μαζί με τον Πάγκαλο! Εγώ πάλι επιμένω , ότι αυτοί που λένε τέτοια λόγια είναι  οι ίδιοι οι κλέφτες  πολιτικοί και ψεύδονται ασύστολα.

Μελιγοστούς φίλους λοιπόν θα γιορτάσουμε μαζί την ευτυχία μας που μπορούμε ακόμα και συγκεντρωνόμαστε γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Αυτό θα κάνω κάθε Πρωτοχρονιά από δω και μπρος όσο είμαι όρθια στα πόδια μου, όσες Μέρκελ, όσα ΔΝΤ, όσοι πολιτικοί και αν τραβάνε το τραπεζομάντηλο κάτω από τα πιάτα μας, χύνοντας την εορταστική μας σούπα! Εμείς πάντα θα τα ξαναγεμίζουμε είτε με μπουγιαμπέσα είτε με κρεμμυδόσουπα!

Και θα την απολαμβάνουμε στο ορκίζομαι ακόμα κι αν χρειαστεί από ένα πιάτο να τραφούμε πολλοί! Θα τα καταφέρουμε!
Όλα θα πάνε καλά, σου λέω! Που το ξέρω;;; Κάτι μου το λέει μέσα μου! Το έχω ξαναδεί το story  με εμένα και τους δικούς μου σε  «άφραγκες»  Πρωτοχρονιές.

Παρότι την περίμενα αυτή τη γιορτή, φέτος δεν έχω τις αντοχές  να κάνω τις ετοιμασίες των προηγουμένων χρόνων.

Κόντρα στη μιζέρια των ημερών του ΔΝΤ φέτος στο σπιτικό μου λέω να υποδεχθώ τον Νέο Χρόνο , στα  κόκκινα! Με την δική μου   έμπνευση και το δικό μου γούστο. Άλλωστε το σπίτι του καθενός μας, πάντα δείχνει την προσωπικότητα μας κι εγώ ποτέ δεν γούσταρα τα σπίτια που έφτιαχναν οι διακοσμητές ή τις περίεργες τρελές προτάσεις τους .

Για το χριστουγεννιάτικο λοιπόν τραπέζι μου λέω να  γυρίσω ανάποδα τα κολωνάτα  μου ποτήρια, αφού πρώτα βάλω  μέσα   από ένα κλαδάκι γκι, και  στο ποδαράκι του ποτηριού ένα κόκκινο ρεσώ!

2016-12-30_173811

τη μέση του τραπεζιού θα γεμίσει η πιατέλα με το παραδοσιακό κατσικάκι    που σιγοψήνεται στο φούρνο, γαρνιρισμένο με πατατούλες και μπόλικο λαδολέμονο ακουμπισμένο πάνω στις κληματόβεργες που με περισσή ευγένεια  μας φίλεψε ο κυρ Σταύρος ο γείτονας από την κληματαριά του!

2016-12-30_173751

Δεξιά κι αριστερά θα το στολίσω με ματσάκια από μεγάλα ξύλα κανέλας δεμένα με γκυ, κουκουνάρια και μπαλίτσες και ενδιάμεσα, διάσπαρτες τις δυο κανάτες  μπουκάλια  με το κόκκινο κρασί  μας μέσα έτσι για να αναπνέει κιόλας.  Και για γλυκό  μια μους μανταρίνι (  άμα έχεις  καλή πρώτη ύλη παπάδες φτιάχνεις  και τη  βασιλόπιτα μας  βασισμένη σε παλιά  δοκιμασμένη συνταγή .

Όποτε τη φτιάχνω μου έρχονται στο νου χριστουγεννιάτικες ιστορίες που μιλάνε για τη ζεστασιά που έρχεται στο σπίτι όταν οι γυναίκες φουρνίζουν τα γλυκά τους και το σπίτι μοσχοβολάει βούτυρο και λιωμένη ζάχαρη!

Θα τα ξαναπούμε όμως κάποια άλλη  στιγμή… Κλείνω εδώ  Με φωνάζει το καθ-οίκον 😉
Σας στέλνω βιαστικά αλλά από το βάθος της ψυχής μου ευχές για τον νέο χρόνο

« Αυτός  που έρχεται να είναι καλύτερος  από  αυτόν που φεύγει  και φευγοντας να μην πάρει μαζι τους κανένα δικό μας ανθρωπο .

15826148_1860529800829368_8557859420224326750_n

Καλή χρονιά , σε εσένα φιλε /η μου αναγνώστη/στρια μου σε εσέναι αλλά και σε όσους αγαπάς ! Από τα βαθη της καρδιας μου,  ευχομαι ο Νεος χρονος που ερχεται να φερει στο σπιτικο σας Αγάπη, Ειρήνη, Ευτυχία, Ευημερία και πολλα χαμογελα και ένα Καλύτερο Αυριο με Ομονοια (οχι την πλατεία! )  !!!!!

Σας στέλνω επίσης ένα  μεγάλο Φιλί και την Αγάπη μου.

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Μικροί απολογισμοί


544055_511655822188474_1645041973_n2

Παραμονές Πρωτοχρονιάς… Απόβραδο και χιόνι. Μόλις επέστρεψα στο σπίτι μου , περπατώντας βιαστικά μέσα στο τσουχτερό κρύο. Το καπέλο, που μου έκανε δώρο προχτές η κοράκλα μου με ξετρέλανε! Το φόρεσα κι εγώ και βγήκα και περπάτησα τη Φάτσα λίγο έξω στο χιονακι και απόλαυσα (;)        τη γειτονιά μας.

Λαμπιόνια στο χρώμα του πάγου και πλαστικοί Άι Βασίληδες  σκαρφαλωμένοι στα μπαλκόνια να χαζεύουν στις αυλές του “ευλογημένου λαού” της Eλλάδας, των “καλών χριστιανών”! Αρνήθηκα να αποθανατίσω την ασχήμια!
Τσαντίστηκα γιατί εύκολα, κάθε τι το ξενόφερτο υιοθετούμε σαν λαός και το βάζουμε στην πρώτη θέση του σπιτιού μας και της καρδιάς μας! Και δεν αναφέρομαι μόνο στα πλαστικά Χριστουγεννιάτικα δέντρα που έχουν πλέον  καθιερωθεί! Φέτος έκαναν την εμφάνιση τους και στρουμπουλοί Άι Bασίληδες με μακριά μαλλιά, μπροστά στις προθήκες των καταστημάτων, που κουνιούνται όπως οι θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλοι! Διαμαρτυρήθηκε γι αυτό κανένας θρησκευτικός αρμόδιος?
Είχε μήπως κανένας μας διαμαρτυρηθεί όταν πριν από κάποια χρόνια, ένας ελληνορθόδοξος δήμαρχος εγκαινίασε την παράδοση να στήνει στην Πλατεία Συντάγματος, το  “μεγαλύτερο δέντρο της Eυρώπης “  αλλά συνάμα και το πιο κακόγουστο από αισθητικής άποψης ,  χτισμένο με με σίδερο και πλαστικό  ή την Ροδα παρωδία σε στυλ london Eye του Δήμαρχου  Καμίνη? Του άστεγους της πόλης μας δεν διέθετε να τους στεγάσει και να τους ζεστάνει! Για να πουλήσει εκδηλώσεις είχε  το χρήμα.
Ηθελα να ήξερα τι διάολο κατάλαβε ο Δήμαρχος και οι Δημοτικοί μας Άρχοντες, από την ταπεινή γέννηση του Xριστού μέσα στη φάτνη!
Aυτό το μήνυμα πέρασε μέσα τους η Γέννηση του Χριστού στη  θεσμική χρυσοποίκιλτη θρησκευτική εξουσία?
(Μετά απορείς γιατί δεν πατάω πιο συχνά στην εκκλησία…)
Σίγουρα, όμως, ο Xριστός δεν ήταν εκεί, ούτε θα είναι ποτέ!
Tα πυροτεχνήματα, τα μπουζούκια, η ροκ και το μαζικό ξεφάντωμα στα ρεβεγιόν των Δήμων, ή των ιδιωτικών κέντρων έχουν καμιά σχέση με τη γέννηση του Xριστού, ή τον ερχομό τού Νέου Χρόνου , τους απολογισμούς και τους αυτοπροσδιορισμούς μας … ,  δεν φέρνουν αγάπη και ευτυχία· απλά δείχνουν μεγάλο κενό στην καρδιάς μας…
Γι αυτό και αποφάσισα πως αύριο το βράδυ  εγώ δεν θα ακολουθήσω αυτούς τους όποιους πάνε σε ένα γελοίο  ταβερνάκι με μουσική να φάνε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Μπορώ να υποδεχτώ τον Νέο Χρόνο ακόμα και  ολομόναχη στο σπίτι μου, δίπλα στο τζάκι. Γνωρίζω ότι μπορεί πιθανά να υποστώ και γκρίνια αλλά ποσώς με ενδιαφέρει.
Προς το παρόν εγώ εβγαλα τα γάντια και το καπελάκι μου, φόρεσα μια άνετη φόρμα και τρίβω με μια θερμαντική  τον πονεμένο μου μηνίσκο ( μη γελάς με έχει τσακίσει στον πόνο)      γράφω και ενδιάμεσα χαζεύω τις φλόγες που γλύφουν το τζάκι …
Τι τον ήθελα τον Παρνασσό? Το σκι κομμένο! ppp
Ασε με απλά να τσουλάω χαζεύοντας τη φύση … Δεν είμαι αθλητικός τύπος, πάρτε το απόφαση όσοι με αγαπάτε! Ο μηνίσκος δεν αστειεύται!
Με τη νέα χρονιά μπορεί να το δω σε γιόγκα (ευκαιρία για διαλογισμό) Αλικάκι με διαβάζεις? Κανόνισε!
cosy-log-fire
Μόλις επιστρέψει σήμερα η κόρη μου στο σπίτι σκέφτομαι να την πάρω εδω κοντά μου δίπλα στο παραγώνι και να της πω :
Ζήσε πιο ανθρώπινα μωρό μου …
Δούλεψε σαν να μην χρειάζεσαι λεφτά …
Αγάπα σαν να μη σε πλήγωσε κανείς
Αφουγκράσου κάπου κάπου τον εαυτό σου και κάνε και κάτι γι αυτόν μονάχα …
– Χόρεψε σαν να μη σε βλέπει κανείς … [… χορεύει η άμμος?
   Χορεύει !  ]
Τραγούδα το τραγούδι της ψυχής σου σαν να μη σ΄ακούει   
   κανείς …
 – Ζήσε σαν να ήταν η γη ένας παράδεισος… (αφού από μόνη σου πρώτα τον κάνεις τέτοιο κοσμώντας τον με τα στολίδια της ψυχής σου)
 – Μην ψάχνεις να αγοράσεις δώρα ακριβά για αυτούς που αγαπάς …! Τα ακριβά δώρα δεν αγοράζονται γιατί απλά δεν τα πουλάει κανείς .. είναι τα δώρα της καρδιάς σου … Γι αυτό και είναι ανεκτίμητης αξίας, πολύτιμα … και δυσεύρετα ….
 – Μοιράσου τις μέρες αυτές και όσες άλλες μπορείς, όσο γίνεται πιο κοντά στους ανθρώπους που αγαπάς
 – Κι όταν δεν έχεις χρόνο, τότε  δείξε τους την αγάπη σου, τη συγνώμη σου, τα                ευχαριστώ  που στάθηκαν και στέκονται κοντά σου σε χαρές αλλά και σε προβλήματα, την συμπάθεια και το νοιάξιμο και  το ότι τους σκέφτεσαι.
Φανέρωσε τα μ ένα χαμόγελο, μια κίνηση έστω και φευγαλέα, με δυο σου λέξειςή με  ένα τραγούδι… Πες τους με τον τρόπο σου στο Σ      Α Γ Α Π Ω  (όσο εμφανές κι αν είναι αυτό)
 Κανένας ποτέ δεν κουράστηκε να το ακούει!

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Κράτα το

Το διάφανο ανθρωπάκι


images
Πήγαινε καιρός που δεν ήταν στις καλές της. Τις περισσότερες μέρες της βδομάδας τα μάτια της ήταν θλιμμένα. Δεν μπορούσε να εξηγήσει το λόγο… Βαθιά όμως μέσα της τον ήξερε καλά.
Εκείνο το απόγευμα είχε αποφασίσει να μην κάνει τίποτα. Να μείνει σπίτι της και να μην ασχοληθεί με τίποτα. Ούτε βόλτα θα πήγαινε, ούτε στη φίλη της για καφέ, ούτε γυμναστήριο, ούτε σινεμά. Είχε αποφασίσει να μείνει μόνη και ν” ακούσει τη σιωπή της.
Άναψε μερικά κεράκια -λάτρευε τα κεριά!- έβαλε ένα ποτό, πήρε ένα βιβλίο και έκατσε στον καναπέ. Ούτε που άνοιξε το βιβλίο που είχε διαλέξει. Το ποτό έμεινε κι αυτό μόνο του δίπλα της στο τραπεζάκι κι εκείνη βρέθηκε κουλουριασμένη στον καναπέ, αγκαλιά μ” έναν τεράστιο πάνινο αρκούδο.
Τότε ήταν που εμφανίστηκε αυτό το περίεργο, διάφανο ανθρωπάκι.
-Καλησπέρα! της είπε.
-Ποιος μίλησε; ρώτησε ξαφνιασμένη.
-Εγώ! … Εδώ… πού κοιτάς; επανέλαβε η φωνούλα.
-Πού είσαι, επιτέλους; ρώτησε πάλι εκείνη, κάπως τρομαγμένη.
-Εδώ, πάνω στον αρκούδο σου! Με είδες τώρα;
-Α! Τι είσαι εσύ; θαύμασε απορημένη.
-Ε, καλά… Τώρα θα μου πεις ότι δεν ξέρεις τι είμαι!
-…
-Τι κάνεις τόση ώρα;
-Κλαίω… ψιθύρισε εκείνη ντροπαλά.
-Μήπως τώρα, λοιπόν, ξέρεις τι είμαι; Με αναγνωρίζεις;
-…
-Δάκρυ είμαι, ανόητη, δάκρυ!
-Μα, τα δάκρυα δε μιλάνε… είπε δειλά.
Το δακρυάκι γέλασε και της απάντησε:
-Δε μιλάνε; Τι ανόητη που είσαι! Φυσικά και μιλάνε! Όχι μόνο μιλάνε, αλλά φωνάζουν, παρακαλούν, ζητάνε, χαίρονται, γελάνε, λυπούνται, τρομάζουν, πονούν… Και μάλιστα όλα αυτά τα συναισθήματα τα εκφράζουν πιο ξεκάθαρα από τις λέξεις και πολύ πιο δυνατά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς να τ” ακούσει. Άκου εκεί, «δε μιλάνε…»!
-Και από μένα τι θες; Μάθημα ήρθες να μου κάνεις; ανέβασε τον τόνο της φωνής της.
-Όχι. Απλά τόσες μέρες με καταπιέζεις και δεν μ” αφήνεις να βγω και να “ρθω να σου μιλήσω.
-Και σαν τι θες να μου πεις; Δεν έχω όρεξη να ακούσω τίποτα. Είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου απόψε…
-Για πρόσεχε πώς μου μιλάς, σε παρακαλώ! Δε φτάνει που βγήκα από μέσα σου για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα, θα με μαλώσεις κι από πάνω; Και στο κάτω κάτω, ξεχνάς από πού προέρχομαι; Αυτά τα,  »είχα αποφασίσει να μείνω μόνη μου απόψε» να τα πεις αλλού, όχι σε μένα! είπε το δακρυάκι θυμωμένο και εκείνη κουλουριάστηκε πιο πολύ στον καναπέ της.
Καταλάβαινε πως το διάφανο ανθρωπάκι είχε δίκιο και ότι, μάλλον, δεν θα “πρεπε να διώχνει τον… ουρανοκατέβατο φύλακά της. Έτσι, σταμάτησε να μιλάει και το άφησε να πει το λόγο της επίσκεψής του.
Το άκουγε με προσοχή ενώ κι άλλα διάφανα ανθρωπάκια, αθόρυβα και βουβά, εμφανίστηκαν και χόρευαν μπροστά στα μάτια της. Όσα άκουσε να λέει το δακρυάκι, τα ήξερε πολύ καλά, όμως αρνιόταν να τα παραδεχτεί. Τελειώνοντας όσα είχε να πει το διάφανο ανθρωπάκι κύλησε και τρύπωσε μέσα στην καφετιά γούνα του αρκούδου. Ούτε το ξανάδε ποτέ. Μερικά ακόμα διάφανα ανθρωπάκια κρύφτηκαν μέσα στη γούνα του αρκούδου, άλλα στην πιτζάμα της, άλλα στα μαξιλάρια που στήριζαν το κεφάλι της… Και τότε ένιωσε μια γλυκιά νύστα να την τυλίγει και να βαραίνει τα βλέφαρά της.
Όταν ξύπνησε δεν υπήρχαν πουθενά διάφανα ανθρωπάκια. Δεν ήταν καθόλου σίγουρη αν όλα αυτά συνέβηκαν στην πραγματικότητα ή αν ήταν μόνο ένα όνειρο. Όμως για ένα πράγμα ήταν βέβαιη: ότι τα δάκρυα εκφράζουν όλα τα συναισθήματα πιο ξεκάθαρα από τις λέξεις και πολύ πιο δυνατά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει κανείς να τα ακούσει…

 

τι είναι Χριστούγεννα..


newego_large_t_1101_54237950_type12128

Είπα να βγω στο κέντρο να ψωνίσω δυο δωράκια για τους δικούς μου ανθρώπους  και  να μπω στο κλίμα των γιορτών.

Μα κάπου εκεί στη διαδρομή

γιαγια

έξω από τα καταστήματα  και δίπλα στα χρωματιστά λαμπιόνια ,

θυμήθηκα τι  -πραγματικά- είναι Χριστούγεννα..

Δεν ψώνισα  αυτά που είχα κατά νου. Γύρισα στο κονάκι μου με άδεια χέρια.

Είμαι σίγουρη πως οι δικοί μου άνθρωποι, που μ αγαπούν,  θα με καταλάβουν.. Για τους υπόλοιπους που ίσως με θεωρήσουν αφελή ποιός νοιάζεται γι αυτούς; …

Κράτα το

Έξω φυσάει αδιαφορία …


12373152_932147543532748_2917009127948125082_n

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζει.

Εδώ κι εκεί… ανάμεσά μας… παντού…

Κάποτε, όταν ήμασταν μικρά, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ήταν απλά ένα παραμύθι.

Μια από τις «μεθόδους» που ακολουθούσαν οι γονείς μας για να μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε, για να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας, έξω από το σπίτι μας και να γίνουμε άνθρωποι συνετοί και φιλεύσπλαχνοι.

Να όμως, τώρα, που μεγαλώσαμε πια, που το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζωντάνεψε.

Και δεν είναι πια ένα παραμύθι, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα.

Στο διπλανό μας διαμέρισμα, στην επόμενη γωνία, στο διπλανό δρομάκι, κάποιος άνθρωπος υποφέρει, περνά δύσκολα, πεθαίνει από την πείνα.

Κι όμως δεν είναι πια παραμύθι… είναι η ίδια μας η ζωή..

Σκληρή και απάνθρωπη.

Δεκάδες συμπολίτες μας, στη σύγχρονη εξευρωπαϊσμένη και πολιτισμένη υποτίθεται  κοινωνία που ζούμε, περνούν πολύ δύσκολες στιγμές.

Κι όχι γιατί δεν τους φτάνουν τα χρήματα που βγάζουν για να πάνε διακοπές.
Αλλά γιατί δεν φτάνουν ούτε καν να θρέψουν τα παιδιά τους ή και τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Άστεγοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, αναζητούν ανάμεσα στα σκουπίδια τα απομεινάρια των γευμάτων των συμπολιτών τους, χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει.

Και δεν είναι ζητιάνοι, δεν είχαν μάθει να ζουν έτσι.
Είναι το ένστικτο της επιβίωσης που τους παρακινεί και τους οδηγεί ανάμεσα σε κάδους σκουπιδιών και παραπεταμένα χαρτόκουτα.

Είναι η ανάγκη τους να φάνε κάτι, να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.
Ζουν μέσα στο κρύο, κοιμούνται στις εισόδους πολυκατοικιών ή στην καλύτερη σε ετοιμόρροπα χαμόσπιτα, κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς να ξέρουν αν θα ξημερώσει γι’ αυτούς καινούρια μέρα.
Κι όχι, δεν είναι μακριά σου… δεν είναι ένας ανάμεσα σε χιλιάδες… είναι δεκάδες και αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Είναι πολλά τα κοριτσάκια με τα σπίρτα που περιμένουν κάποιον περαστικό να αγοράσει ένα κουτάκι για να μπορούν να ελπίζουν πως θα επιζήσουν και σήμερα.

Έφτασε Δεκέμβρης … Μεθαύριο  έχουμε Χριστούγεννα.

Οι διαβάτες στους δρόμους περνούν σκυφτοί και βιαστικοί, κουκουλωμένοι με τα ζεστά πανωφόρια τους, κατεβάζοντας τα μάλλινα καπέλα ως τ’ αυτιά, κρατώντας στα χέρια τους τις πρώτες αγορές των γιορτών.

Κι εκεί, στη γωνία, μέσα στο κρύο, στέκει ένα φτωχό κοριτσάκι, με φθαρμένα ρούχα που πουλά την πραμάτειά του.

Μα δεν το βλέπεις;

Να κι άλλο ένα λίγο πιο κάτω… κι άλλο…κι άλλο…

Ένα κουτάκι σπίρτα να ανάψεις τη φωτιά σου,

ενα κουτάκι σπίρτα για να ζεσταθείς, ένα μόνο…

Μα πώς είναι δυνατόν να μην τα βλέπεις;

Ισως  να φταίει που πάγωσε η ψυχή σου…

Κράτα το

Τι ξέρεις εσύ ..


2016-09-14_172225

Τι ξέρεις εσύ για τα όνειρα που μοιάζουν με βαγόνια
σε σκουριασμένες κι άχρηστες μες τη βροχή γραμμές;;;


Τι ξέρεις για τα κύματα που είναι χαμένα χρόνια
και ποιοι μ’ αποχαιρέτισαν και ζουν στις «ερμημιές» ;

Τι ξέρεις για τα όνειρα και πίκρα τι σημαίνει,
γι’αυτά που διάλεξε κανείς και  το γιατί  το έχει μυστικό;
Και λες πως ζει στον ουρανό με μια φωτιά σβησμένη
ώσπου να γίνει κάποτε στη γη κι αυτός βεγγαλικό….

Τι ξέρεις για τα όνειρα κάποιων απλών ανθρώπων,
που όλα πια τ’αρνήθηκαν και ζουν μες τη «σιωπή» ..

Με κυνηγάει η Άνοιξη


13083179_1054258164668842_1595989874282306485_n

 

13006639_1054258134668845_9194140273078038570_n

62614_290783924388445_175474673_n

Οσο ποιο νωρίς μπορούσα θα μου πείτε ίσως! Δεν άντεχα . Κάθε μέρα που ξυπνούσα ονειρευόμουν την .. Άνοιξη!Αδιάκοπα… Ολημερίς … ήθελα να κάνομε Ανάσταση βρε παιδί μου!

Αφού λοιπόν αυτή δεν γινόταν ετοίμασα κι εγώ το βαλιτσάκι μου και βγήκα να την ππρουπαντήσω!1448825104815

1449345835137

Αν με ζητήσει κανείς, είμαι σε … σύσκεψη !
19042014602

..Κάπου ανάμεσα στο Πι και στο Ρο, χαλάρωνω και ρεμβάζω. Ελαφρώς κουρασμένη από το ταξίδι , κούρνιασα σε μια πολυθρόνα σε γνωστό » δικό μας» καφέ της παραλίας και όσπου να έρθει το … κέρασμα σκιτσάρω ( κατά το ποστάρω) τις σκέψεις που κατακλύζουν τούτη την ήρεμη στιγμούλα μου , το μυαλό.

Το μάτι μου αφηρημένο πέφτει πάνω στο μαυροπίνακα. Αυτό ήταν ! Μου έκανε κλίκ ..

2012-03-19_155131

Χωρίς δεύτερη σκέψη το αποφάσισα. Δεν πάω σπίτι. Θα το σκάσω, προσωρινά . Θα πάρω αλλά μπρατσέτα τον νεαρό γκριζομάλλη κύριο που στις φλέβες μας κυλάει το ίδιο αίμα θα τον απαγάγω κυριολεκτικά από τις υποχρεώσεις του και θα πάμε του κάνω το τραπέζι. Μπορεί η μάνα να περιμένει στο σπίτι αλλά κι εγώ έχω καιρό να ξεμοναχιάσω τον …μικρό. Φέτος θα κάνουμε  Ανάσταση μόνο που το.. ασκέρι θα καταφθάσει τελευταία στιγμή! Προς το παρόν  έχουμε πολλά να πούμε, πολλά να θυμηθούμε, πολλά να συζητήσουμε και λέμα να αρχίσουμε με μια κοπάνα από το σπίτι και τις εδώ υποχρεώσεις!

Σας φιλώ κατάφατσα ! Θα μου λείψετε γιατί σας αγαπώ .

θα τα λέμε  βέβαια όποτε υπάρχει ευκαιρία . Εκτός από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέιλς  υπάρχουν  και τα τηλέφωνα και τα sms σε περίπτωση που η vodafone δεν φιλοτιμηθεί να μας δώσει free easter bits !

 

 

Λίγες εικόνες από τη σημερινή μαθητική παρέλαση ( 25/3/2016) & κάποιες σκέψεις ..


 

mantila-parelasi-708

Η μαθήτρια με μαντήλα, που βλέπετε στη φωτογραφία- παρέλασε σήμερα στην μεγάλη μαθητική παρέλαση του Συντάγματος και αποτελεί νομιζω, κλασσικό παράδειγμα της πολυπολιτισμικής κοινωνίας που επιβλήθηκε. Υποθέτουμε πως είναι αριστούχους στις επιδόσεις της, αφού ήταν παραστάτρια και στεκόταν δίπλα στο σημαιοφόρο με το έτσι θέλω στη σύγχρονη Ελλάδα.

Αρκετοί ήταν αυτοί που παραξενεύτηκαν όταν είδαν το κορίτσι, το οποίο διέφερε ενδυματολογικά από όλες τις υπόλοιπες  συμμαθήτριές της π. χ τη μινιφορούσα  συμμαθήτρια της στα δεξιά. Η περί ης ο λόγος εκτός  από τη μαντήλα, φορούσε μακριά φούστα, και σακάκι, κρύβοντας κάθε σημείο του σώματος της. ( Την ίδια ώρα οι συμμαθήτριες της έκαναν παρέλαση με πιο κοντές ή και  πολύ κοντές φούστες και πουκάμισα)

Η μαθήτρια δεν ευθύνεται για απολύτως τίποτα, η ευθύνη είναι ατόφια,  του πολιτικού μας συστήματος που διαχρονικά ασύστολα και ανεξέλεγκτα επέτρεψε την αθρόα και σχεδόν πλήρη πια αλλοίωση της κοινωνίας μας.

Μπορεί κάποιος να μου πει πως η αφομοιωτική δύναμη της Ελλάδας κάποιες φορές μπορεί να κάνει θαύματα. Ο Θεός να βάλει το χέρι του θα απαντήσω επιφυλακτικά. Μετά τον ρου των γεγονότων ποιός  πλέον μπορεί να είναι σίγουρος πως δεν μιλάμε για οργανωμένη διείσδυση του ισλαμισμού και προσπάθεια (εκ των έσω)  και για πλήρη ομογενοποίηση και υποταγή;

 

̡觴骞 𡱝롳砣顠�娭骞 尝� �25粠̡񴟯��ᠴ筠Н찴砲4 ̡񴟯�16. (EUROKINISSI/ÉM͇ӠЁ́ÏЏՋϓ)

Διάβασα κάπου :

–  θα την βγάλει  ..μόλις μπει σε σχολή…….τώρα βρίσκεται << υπό δουλεία και εξάρτηση >>.Το θηλυκό μην το φοβάσαι ,θα βρεί τον δρόμο του όταν μορφώνεται

Στις σχολές γίνεσαι εγγράμματος, δεν μορφώνεσαι.Μας αρέσει δεν μας αρέσει η αρχική και καθοριστική μόρφωση δίδεται από την οικογένεια. Όταν γαλουχούνται να κάνουν τα στραβά μάτια στους βιασμούς των παιδιών τους ,από συζύγους και πατεράδες περιμένουμε να τις αλλάξει μία σχολή; (Tης απαντά η άλλη)

… και πιο κάτω:

–  Η σχολή δεν θα αλλάξει στην κουλτούρα και τη νοοτροπία της μουσουλμάνας . Τα εχω δει στην πράξη.  Οσο ζούσαν στην Ελλάδα ( 8 χρόνια) όλα τα παιδιά της οικογένειας φορούσαν lacoste και Jeans . Oταν επέστρεψαν στη χώρα τους, παρ΄ όλο που μορφώθηκαν ( δικηγόρος η μια και γιατρός η άλλη γύρισαν στη μαντίλα οι μεν Κι έκαναν κι από πέντε παιδιά η καθεμιά και  στην κελεμπία, στο ένα τσούρμο παιδιά, (τη γυναίκα μας κλειδωμένη στο σπίτι κι εμεις ξενοκοιτάμε ) και τον αυταρχισμό ο δε  (παρά τις σπουδές  και την Ευρωπαία γκομενίτσα στο City του Λονδίνου ! )

Κάνουν θανάσιμο λάθος οι όποιοι «δυτικοί» , και όποιοι από εμάς, νομίζουν ότι το Ισλάμ είναι μια απλή θρησκεία, σαν όλες τις άλλες, η οποία δεν έχει θέση στην πολιτική, στην οργάνωση του κράτους ή την οργάνωση της κοινωνίας.

Κάνουν λάθος αν νομίζουν ότι υπάρχει ποτέ περίπτωση να ενσωματωθούν οι ισλαμιστές στο δυτικό μοντέλο κοινωνίας.
Το Ισλάμ είναι τα πάντα για έναν μουσουλμάνο. Δεν είναι κάτι ξέχωρο σαν μοντέλο. Είναι ένα ολοκληρο  σύστημα δικαίου-διοικησης και θρησκείας , με την τελευταία να δεσπόζει.Τη δε Τζιχάντ οι ισλαμιστές τη βλέπουν σαν ένα  μηχανισμό προστασίας τωνόσων ανέφερα πριν .

Το Ισλάμ είναι γι αυτούς ταυτόχρονα πολιτική, ( πρώτα από όλα)  θρησκεία, αστικό δίκαιο, κληρονομικό δίκαιοκαι  επίσης και  διοικητικό σύστημα. Στο ισλαμ ισχύουν δικοί τους νόμοι στις σχέσεις μεταξύ των συζύγων, στις σχέσεις μεταξύ γονιών και  παιδιών, ενηλίκων και ανηλίκων. Οι ισλαμιστές έχουν  δικούς του κανόνες μεταξύ εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων. Κατά συνέπεια ο ισλαμιστής δεν μπορεί να ενταχθεί ποτέ σε μια κοινωνία δυτικού μοντέλου. Όπου και να βρεθεί θα αισθάνεται καταπιεσμένος, και θα θέλει πάντα να εφαρμόζει το δικό του σύστημα αξιών.

Τα πιο πάνω, καλά θα κάνουν να τα λάβουν σοβαρά  υπόψη τους διάφοροι τάχα μου και δήθεν  διεθνιστές στην πατρίδα μας, που νομίζουν ότι υπάρχει ενδεχόμενο να συνυπάρξουν ομαλά και ωραία Έλληνες με ισλαμιστές. Δεν είναι θέμα ρατσισμού, είναι θέμα διαφορετικών συστημάτων αξιών.Εδώ αν δεν το έχουν αντιληφθεί έχουμε  σύγκρουση πολιτισμών.

Η «μαντίλα»  που παρελαύνει και μάλιστα σαν παραστάτης της σημαίας μας  δεν είναι απλώς λίγο προκλητική αλλά ΠΟΛΥ προκλητική σαν γεγονός.Η  εθνική εορτή είναι η επέτειος απελευθέρωσης της Ελλάδας από τους Τούρκους και τον μουσουλμανικό ζυγό γενικότερα.H ελληνική σημαία εκτός από σύμβολο της Ελλάδας είναι άμεσα συνυφασμένη και με την χριστιανική ορθοδοξη θρησκεία γιατί φέρει το σταυρό.Είναι αδιανόητο να παρελαύνει λοιπόν η μουσουλμανική μαντήλα για να τιμήσει αυτή την γιορτή.Οι επιδόσεις στο σχολείο δεν έχουν καμμία σχέση με το πατριωτικό συναίσθημα.Υπάρχουν άλλοι τρόποι να τιμήσουμε τους άριστους μαθητές!

Το ζήτημα που τίθεται λοιπόν είναι:  αυτό το κορίτσι έχει γαλουχηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να μην βλέπει τον Σταυρό και τη  Σημαία μας   προσβλητικά για την κουλτούρα της; Αν τεθεί θέμα επιλογής με ποιόν θα είναι μεθαύριο?Με τους χριστιανούς ή τους Τζιχαντ;

 

φύλλα δάφνης

 

ÌáèçôéêÞ ðáñÝëáóç ãéá ôçí åèíéêÞ åðÝôåéï ôçò 25çò Ìáñôßïõ óôï Óýíôáãìá ôçí ÐÝìðôç 24 Ìáñôßïõ 2016. (EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

Σεμνός και κόσμιος ο κ Πελεγρίνης .

  • «Η 25η Μαρτίου συμβολίζει τα γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας...

-Δυστυχία σου Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς ..    Ω! Ελλάς ηρώων χώρα τι γαιδάρους βγάζεις τώρα ;

απαγγέλουμε εμείς ως….» ποίημα  γενεθλίων», το στίχο του  Γ. Σουρή στον  ξεχειλίζοντα (όχι ελληνισμό αλλά μα-βλακεία)  απαίδευτο παρακαθήμενό σας  στην υπουργική καρέκλα του …Παιδείας…

Εσείς κ Πελεγρίνη ως  ‘Ελληνας, ως ακαδημαικός, ως φιλόσοφος  θα του απαντήσετε ή  θα αγοράσετε αγρόν;

 

φύλλα δάφνης

 

ÌáèçôéêÞ ðáñÝëáóç ãéá ôçí åèíéêÞ åðÝôåéï ôçò 25çò Ìáñôßïõ óôï Óýíôáãìá ôçí ÐÝìðôç 24 Ìáñôßïõ 2016. (EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τη χρονική στιγμή που τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία αλλά μια βαριεστημάρα για την παρέλαση τη δείχνει! Κάτσε καλά σε βλέπουμε! ( που λένε και τα παιδιά!)

φύλλα δάφνης

ÌáèçôéêÞ ðáñÝëáóç ãéá ôçí åèíéêÞ åðÝôåéï ôçò 25çò Ìáñôßïõ óôï Óýíôáãìá ôçí ÐÝìðôç 24 Ìáñôßïõ 2016. (EUROKINISSI/ÃÉÁÍÍÇÓ ÐÁÍÁÃÏÐÏÕËÏÓ)

2495338

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ! Και του χρόνου να είσαστε καλά και

να παρελάσετε τιμώντας  τη μνήμη όλων εκείνων των Ελλήνων που αγωνίστηκαν για να λευτερωθεί ο τόπος μας από τους Τούρκους.

(Ναι ! Γι αυτό έγινε η επανάσταση του 1821,  Νίκο Φίλη! Και  η 25η Μαρτίου δεν συμβολίζει τα γενέθλια της σύγχρονης Ελλάδας… Η χώρα δεν είναι πιτσιρίκι να γιορτάζουμε τα γενέθλια της! Η δε 25η Μαρτίου είναι εθνική επέτειος και μέρα τιμής για τους ¨Ηρωες της επανάστασης του 1821 και της απελευθέρωσης μας από τον Τουρκικό ζυγό)

Να τιμήσετε λοιπόν παιδιά και του χρόνου και ξανά και ξανά,  όπως και σήμερα

  •    όλους εκείνους τους  Αληθινούς Ηρωες που έδωσαν την τελευταία ρανίδα του αίματός τους και έταξαν την ίδια τους την ψυχή στα ιδανικά της Πατρίδας και της Λευτεριάς, για να μπορούμε εμείς κι εσείς αλλά και διάφοροι ανόητοι             ( τι να γίνει  κοντά στο βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα ) να εκφραζόμαστε ανυπότακτα και  να πατάμε σε λεύτερο χώμα, και οχι κάτω απο το  ζυγό του όποιου κατακτητή…
  • Ολους  εκείνους τους αγωνιστές, γνωστούς και αγνώστους, που αφιέρωσαν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους στην Ελλάδα και στην Ελευθερία, στο μέλλον το δικό μας, για να μας «ανοίξουν το δρόμο» προς ένα καλύτερο αύριο..

 

 

Όπως  είπε και ο Γέρος του Μωριά στο λόγο του στην Πνύκα προς τους μαθητές του Γυμνασίου «Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε…«

Άραγε στεκόμαστε άξιοι;…

Οχι όλοι θα έλεγα !

 

Σκέψεις της στιγμής


1X

Ο Γκιμπράν Χαλίλ Γκιμπράν ή Χαλίλ Γκιμπράν ή «ο άνθρωπος από τον Λίβανο», όπως είναι γνωστός στο παγκόσμιο κοινό, υπήρξε ποιητής, φιλόσοφος και καλλιτέχνης έχει πει πως

 Να είσαι ευγνώμων για τις δύσκολες στιγμές. Σου έδειξαν πόσο δυνατός μπορείς να είσαι.
Η καλοσύνη είναι αρετή των δυνατών των ανθρώπων


  Είναι οι μικρόψυχοι άνθρωποι εκείνοι που προσπαθούν να εξευτελίσουν τους άλλους.

  Το κακό που κάνουν άλλοι σε εσένα είναι πιο εύκολο να το ξεχάσεις, από το κακό που κάνεις εσύ σε άλλους.

  Μπορεί να ξεχνάς εκείνους που σε έκαναν να γελάσεις, αλλά δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσεις εκείνους που ήταν δίπλα σου στις πιο σκοτεινές στιγμές.

  Τα απλά πράγματα στη ζωή είναι και τα πιο          συναρπαστικά.

  Η αγάπη είναι ζωή. Και η ζωή αγάπη.

  Πάντα να βάζεις αγάπη στην δουλειά σου.

  Για να καταλάβεις την καρδιά και το μυαλό ενός ανθρώπου, δες τι σε εμπνέει να κάνεις.

  Η αληθινή αγάπη ποτέ δεν είναι κτητική.

  Προσπάθησε να αντιμετωπίζεις τους κακούς τρόπους των ανθρώπων με ευχάριστο τρόπο.

  Η αγάπη συνδέει τα πάντα μέσα σε μια απόλυτη αρμονία.

  Δες την θετική πλευρά της ζωής.

  Δεν βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα. Τα βλέπουμε σύμφωνα με το ποιοι είμαστε εμείς.

  Η αληθινή αγάπη δημιουργείται όταν δυο άνθρωποι βρεθούν κοντά πρώτα στο πνεύμα.

  Αφήστε χώρο στις σχέσεις σας.

  Αν προσεύχεσαι όταν βρέχει, θυμήσου να προσευχηθείς και όταν έχει λιακάδα.

  Όταν δίνεις ολόκληρο τον εαυτό σου, τότε δίνεις πραγματικά.

  Η αληθινή ομορφιά πηγάζει από μέσα μας.


  Κάθε σχέση πρέπει να είναι ελεύθερη από δεσμά.

  Να είσαι ευγνώμων για τα καλά και τα άσχημα στη ζωή

  σου. Και τα δύο σου δίδαξαν κάτι.

  Η στάση σου απέναντι στη ζωή, θα καθορίσει και την στάση της ζωής απέναντί σου.

  Ο φίλος που βρίσκεται μακριά καμιά φορά είναι πιο κοντά σου από εκείνον που ζει στην διπλανή πόρτα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά ? Διάβαζα Γκιμπραν όταν έλαβα μια απάντηση στο μειλ μου για κατι που  με απασχολούσε έντονα και είχα απευθ’υνει ερώτημα σε αυθεντία ειδικό στο είδος.

Το τελευταίο απόφθευγμα του ποιητή είναι η πρώτη σκέψη που καρφώθηκε σαν σφήνα στο μυαλό μου σαν έλεαβα την απάντηση στο ερώτημα μου . Πάραυτα και παρορμητικά ( να μια φορά που δεν πειράζει )  θέλω να εκφράσω  ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καλό  μου φίλο ή τη φίλη  που βρίσκεται μακρυά αλλά είναι πιο κοντά από εκείνο/η  που ζει στη διπλανή πόρτα και μου χαμογελά αποβλέποντας σε ίδιον όφελος!

 

Με διαβάζεις?