Τότε που λέγαμε τα κάλαντα …


c4ca4238a0b923820dcc509a6f75849b-231

Παραμονή Χριστουγέννων. Ξύπνημα από τις έξι. Ντυνόμασταν ζεστά, φοράγαμε τα σκουφάκια που μας είχε πλέξει η μάνα μας με τεράστιες φούντες στην κορυφή και αφού πίναμε γρήγορα γρήγορα το Νουνού φεύγαμε για τα κάλαντα. Θέλαμε να είμαστε από τις πρώτες που θα χτύπαγαν το κουδούνι. Ναι, κινδυνεύαμε να μην μας ανοίξουν πρωί πρωί, όμως αν, θα ήμασταν εμείς που θα κάναμε το ποδαρικό και θα περνάμε επαξίως τον καλύτερο μπουναμά. Συνήθως, η εμπειρία μας είχε δείξει δηλαδή, ότι όλοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, άνοιγαν διάπλατα την πόρτα τους για να «τα πούμε». Τότε, δεν υπήρχε φόβος. Οι πόρτες ήταν ξεκλείδωτες και όλοι σε καλωσόριζαν στο σπιτικό τους. Η υποδοχή ήταν ίδια σε όλα τα παιδιά που έλεγαν τα κάλαντα. Μας έβαζαν στο σαλόνι τους, έτσι για το καλό. Για να ακουστούν οι παιδικές φωνούλες και να πλημμυρίσουν οι τοίχοι από χαρά. Αυτή η χαρά θα συνόδευε την καινούργια χρόνια και θα κράταγε μέχρι τον επόμενο χρόνο που πάλι θα χτύπαγε το κουδούνι και κάποια παιδιά θα έλεγαν τα κάλαντα με τον δικό τους τρόπο. Δεν φοβόμασταν να περπατήσουμε ακόμα και σε άγνωστες γειτονιές για «να τα πούμε». Ο κόσμος πιο ευγενής, τα αυτοκίνητα λιγότερα και οι οδηγοί πιο συνετοί. Εξάλλου ήταν τόσο πρωί που σπάνια συναντούσες αυτοκίνητο. Παραμονές Χριστουγέννων σήμαινε όχι μόνο κάλαντα για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους. Άκουγα τον πατέρα μου που έλεγε στην μητέρα μου «κάνε ψιλά. Αύριο θα έρθουν τα παιδιά για τα κάλαντα». Η μητέρα επίσης φρόντιζε και για τα γλυκά. Συνήθως σοκολατάκια για κέρασμα. Σε ποιο παιδί δεν άρεσε η σοκολάτα; Έτσι όλα τα σπίτια έκαναν τις απαραίτητες ετοιμασίες για να υποδεχτούν τα κάλαντα. Ψιλά και σοκολατάκια, καμιά φορά κουραμπιέδες και μελομακάρονα, οι πιο κλασικές νοικοκυρές που δεν έσπαγαν την παράδοση. Σπανίως κάποιος δεν άνοιγε την πόρτα του. Σαν παιδιά που ήμασταν, χτυπάγαμε το κουδούνι και μετά περιμέναμε. Αν άνοιγε η πόρτα, καλώς. Αν αργούσε να ανοίξει, περιμέναμε σιωπηλά, σχεδόν δεν αναπνέαμε και κολλούσαμε το αυτί μας στην πόρτα. Να ακούσουμε αν ήταν κάποιος μέσα και έκανε το κορόιδο. Ναι, ήταν σεσημασμένοι οι γρουσούζηδες που δεν άνοιγαν. Τους ξέραμε, αλλά κάθε χρόνο ήμασταν εκεί. Έτσι για την αλητεία της εποχής. Τότε, τα χρήματα που μαζεύαμε ήταν πολλά για την εποχή. Αλλά δεν μας ένοιαζε αυτό. Πηγαίναμε έξω για τα κάλαντα για να ζήσουμε την περιπέτεια. Γιατί ήταν έθιμο και έτσι μας είχαν μάθει οι γονείς μας, που τους είχαν μάθει οι γονείς τους. Ήταν από τις λίγες φορές που μας άφηναν οι γονείς μας να βολτάρουμε μόνες μας. Το λεγόμενο χαρτζιλίκι που συγκεντρώναμε από τα κάλαντα, συνήθως το εξαργυρώναμε σε δώρα για τους δικούς μας ανθρώπους. Για την οικογένεια μας. Βλέπετε, τότε δεν υπήρχε mall, ούτε Zara, ούτε iPhone, ούτε tablet. Όταν τελείωνε η γύρα και επιστρέφαμε στο σπίτι, δεν σταματάγαμε να μιλάμε για την περιπέτεια. Ποιος μας άνοιξε, ποιος δεν μας άνοιξε, γνωστό αυτό, τι μας κέρασαν, πόσα μας έδωσε ο κολλητός του πατέρα μας. Κάθε χρόνο η μητέρα μου μας έκανε την ίδια ερώτηση, «δεν πιστεύω να χτυπάγατε πολλές φορές το κουδούνι και με μανία όταν δεν σας άνοιγαν;» Και κάθε χρόνο έπαιρνε την ίδια απάντηση,»Οοοχιιι». Εμείς αυτόματα κοιτάγαμε το δάκτυλο μας, τον δείκτη, που είχε γουβιάσει από την πίεση στο μπουτόν του κουδουνιού και κρυφογελάγαμε. Εννοείται, ότι κάποιοι θείοι μας που έρχονταν το μεσημέρι στο σπίτι μας για χρόνια πολλά, έλεγαν ποσό επίμονα χτυπούσαμε το κουδούνι. Και το έλεγαν κάπως ενοχλημένοι, τι κάπως δηλαδή, πολύ, αλλά εμείς είχαμε περάσει τόσο καλά που η παρατήρηση, παύλα, ευγενική επίπληξη μας άφηνε παγερά αδιάφορες. Τότε που πηγαίναμε για τα κάλαντα δεν υπήρχε ο φόβος να μας ληστέψουν στον δρόμο. Περπατάγαμε και νιώθαμε ασφάλεια. Τώρα, τα λιγοστά παιδιά που βγαίνουν την παραμονή των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς συνοδεύονται από κάποιον ενήλικα. Συνήθως οι μαμάδες αναλαμβάνουν τον ρόλο του σεκιουριτά. Οι περισσότερες πόρτες μένουν κλειστές. Δεν ανοίγουν στο χτύπημα του κουδουνιού. Κάποιοι κοιμούνται, κάποιοι βαριούνται, κάποιοι κάνουν πως δεν ακούνε. Κάποιοι δεν έχουν χρήματα να φιλέψουν τα παιδιά «Φέτος θα πούμε τα κάλαντα μεταξύ μας» είπα στην κόρη μου. Και όταν με ρώτησε γιατί, της απάντησα ότι δεν πρέπει να φέρνουμε τους ανθρώπους σε δύσκολη θέση. Έχω ήδη βγάλει από το ντουλάπι το τρίγωνο, με τρίγωνο τα λέγαμε και μεις, το έτριψα λίγο να γυαλίσει, γυαλίζοντας το τότε… Θυμήθηκα, χαμογέλασα…

 

Κράτα το

Κράτα το

Τριώδιο


«Άνοιξε»  το Τριώδιο.
Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Εκκλησίας μας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους των Κυριακών, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πριν την Τελετή της Αναστάσεως. Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρεις Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές – την 8η και την 9η πάντοτε, ύστερα δε διαδοχικά μία από τις πέντε πρώτες.
Το Τριώδιο τοποθετείται στα Αναλόγια των Ναών μας στον Εσπερινό του Σαββάτου της Κυριακής του Τελώνου και του Φαρισαίου αφού πρώτα ο Πρωτοψάλτης το παραλάβει απο την Εικόνα του Χριστού και το ασπασθεί. Έτσι ανοίγει το Τριώδιο, περίοδος η οποία διαιρείται σε τρεις μικρότερες, δηλ. Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Κυριακή της Τυροφάγου, Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο Του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων το βράδυ μέχρι το Μεγάλο Σάββατο πριν την Ανάσταση. Παλαιότερα στην περίοδο του τριωδίου συμπεριλαμβάνονταν και η περίοδος από την Κυριακή του Πάσχα μέχρι την Κυριακή των αγίων πάντων. Αργότερα όμως οι ιερές ακολουθίες της περιόδου αυτής περιελήφθησαν σε ιδιαίτερο λειτουργικό βιβλίο το «Πεντηκοστάριο».
Για την διαμόρφωση του Τριωδίου, όπως το έχει στη χρήση της σήμερα η εκκλησία μας, έπαιξαν ρόλο όλες οι χριστιανικές γενεές από τον 5ο μέχρι τον 15ο αιώνα μ.Χ. (Το πρώτο έντυπο του Τριωδίου εξεδόθη το 1522 μ.Χ. στην Βενετία). Το γεγονός αυτό αποδεικνύεται από τις ασματικές ακολουθίες των εορτών του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Β’ Κυριακή των Νηστειών), του Οσίου Ιωάννου της Κλίμακος (Δ’ Κυριακή των Νηστειών), κ.α. Αποδεικνύεται επίσης από την εισαγωγή του επιτάφιου θρήνου, εγκωμίων, δηλαδή που ψάλλονται στον Επιτάφιο, και από την εισαγωγή των συναξαρίων του Νικηφόρου Καλλίστου του Ξανθόπουλου. Στην διαμόρφωση των ασματικού κύκλου του τριωδίου συνέβαλαν επίσης και διάσημοι υμνογράφοι και μελωδοί της εκκλησίας μας, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, και ο Ιωάννης Δαμασκηνός .
Το τριώδιο περισσότερο από όλα τα εκκλησιαστικά βιβλία που περιέχουν ιερές ακολουθίες οδηγεί τις ψυχές των πιστών τέκνων της ορθοδόξου εκκλησίας στην περισυλλογή και στην κατάνυξη. Για τον λόγο αυτό ονομάζεται και κατανυκτικό τριώδιο. Με τον κύκλο των εορτών του τριωδίου ανανεώνονται τα βιώματα της νηστείας, της εγκράτειας, της μετάνοιας, και της χαρμολύπης.
Οι Κυριακές του Τριωδίου είναι οι εξής:
1. Τελώνου και Φαρισαίου 2. Ασώτου 3. Απόκρεω 4. Τυροφάγου

Είμαστε Έλληνες ρε;


stefani3

 

Πρωτομαγιά αύριο ..

κι εγώ από βραδίς  έπλεξα μαγιάτικο στεφάνι και το κρέμασα  στο κατώφλι τούτου του ιστολογίου κατά το έθιμο και για γούρι, προληπτική διότι ( εξ ου και τo σκόρδo οn the top)!            Κάποιος ίσως παρατηρήσει πως τα λουλούδια του είναι κάπως μαραμένα. Η απάντηση είναι πως .. είναι ασορτί με την κατάσταση στη χώρα μας

Αυτή τη φορά δεν αμφιταλαντεύομαι μεταξύ αργίας και απεργίας! Στην Ελλάδα  του αύριο η Πρωτομαγιά δεν είναι ούτε αργία, ούτε απεργία. Είναι ανεργία. . !

Βασικά  επείδη πλέον ξεκάθαρα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα αυτό  μήνες τώρα και αδιαλείπτως ένα ερώτημα  μου τριβλίζει φέτος το μυαλό περισσότερο από κάθε άλλη πρωτομαγιά  :

«Eίμαστε Έλληνες ρε;«

Πείτε μου τι στο διάολο είμαστε και ανεχόμαστε αυτoύς τους  ….αρχιηλίθιους , αυτά τα πολιτικά ξεράσματα ,  αυτά τα » σκατά» , να καταστρέφουν τη ζωή μας , πουλώντας μας  σαν φτηνιάρικο εμπόρευμα  της δεκάρας στους πάγκους των τοκογλύφων, να μας βρίζουν  καθημερινά , να μας εκβιάζουν , να μας απειλουν, να μας ξευτελίζουν  και να μας προκαλούν κι από πάνω ;;;

Έχουμε μέσα μας αίμα; ή είμαστε  ραγιάδες;; 

Μας έχει απομείνει στάλα φιλότιμου, ευθιξίας και παλικαριάς;
Αφού είμαστε ανάξιοι πραγματικής επανάστασης, ανίκανοι να εξεγερθούμε και να στείλουμε στο διάολο το προδοτικό σινάφι του αρχισυνωμότη πράκτορα της παγκοσμιοποίησης,  προτιμότερη είναι η ομαδική αυτοκτονία από τον καθημερινό θάνατο και εξευτελισμό…!

ΤΣΟΛΙΑς

Ναι ρε… Απομεινάρια Ελλήνων είμαστε, θρασύδειλα ανθρωπάκια της ξευτίλας και της καρπαζιάς έτοιμα να συμβιβαστούμε έναντι πινακίου φακής με το βιαστή μας!
Διεφθαρμένα ανθρωπάκια που φτάσαμε στην εσχατιά της ανυποληψίας, διότι  ενώ τα μάτια μας πιστεύουν μόνο αυτά που βλέπουν, τα αυτιά μας ακούνε ακόμα  αυτά που τους υπόσχονται…

Αυτα τα γελοία ιδεολογικά μιάσματα, αυτά τα καθάρματα που έχουν το σθένος  με τις πλάτες των ξένων βέβαια, να εφαρμόζουν  στην ψύχρα πολιτικές και πρακτικές που άλλοτε δε θα αποτολμούσε ούτε διανοηθεί ένας δήθεν πολιτικός, πόσο μάλλον να εφαρμόσει ..

Αυτά τα άδεια τσουβάλια  που θέλουν να αποκαλούνται ανθρωποι έχουν  την ψυχή να μας προγκίζουν κι εμείς, κότες λειράτες, αναλωνόμαστε σε απεργίες εκτονωτικού χαρακτήρα, πορείες του κώλου, γιαουρτοεκτονώσεις, συζητήσεις «σε κουβέντα να βρισκόμαστε» και ξεθωριασμένες  πλατειοσυνάξεις αγανακτισμένων (στα λόγια) και …  σφάξε μας Πασά μου να αγιάσουμε!

Γι αυτό κι εγώ σήμερα δε θέλω να έχω καμμια συμμετοχή στον εορτασμούλη και την όποια πορεία  ή διαδήλωσή σας!
Τι αντρες είστε ρε, εσείς; Mη μου πείτε όλοι γερόντια, μεσήλικες  κι ανήμποροι για δεν θα σας πιστέψω!

Πάρτε τις πέτρες ρε, αρπάξτε στυλιάρια, τούβλα, πέτρες ή οτιδήποτε άλλο βρεθεί μπροστά σας και πλακώστε τους… Η βία θέλει βία και το αίμα – αίμα πατριώτη… ( εκτός αν θεωρείς πως δεν βιάζουν τη ζωή σου με τα καμώματά τους ) 

..και  η   βιασμένη από τους ιθαγενείς κλέφτες πολιτικούς και τους διεθνείς τοκογλύφους….η αποτρόπαια σφαγμένη από τη «σοσιαλιστική» μάχαιρα των  αρχιμειοδοτών Πατρίδα, τα τελευταία χρόνια αιμορραγεί περιμένοντας μάταια ένα χέρι βοήθειας από εσάς τα παιδιά της …

Και αν δεν σκέφτεστε εσάς σκεφτείτε  και κάνετε το   τουλάχιστον για τα  Παιδια Σας! 

 Αυτά και .. 

ΚΑΛΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ  !  ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΑΗ  επίσης!

Οσοι δεν συμμετέχετε εεεε «άντε πιάστε το μαγιόξυλο »  κάτι είναι κι αυτό αντί του να λιώσετε στον καναπέ σας …

____________________________________________________________

You may also like:

Μια αλλοιώτικη Πρωτομαγιά

Παράξενη Πρωτομαγιά

Παραμονές Πρωτομαγιάς

Μαγιάτικο στεφάνι (2013)

Πρωτομαγιά να σου πετύχει … ( 2012)

Ημέρα της γυναίκας;


«Δώσe το στη γυναίκα σου, να στο σιδερώσει! Είναι δουλειά της»
Woman ironing and man reading book

– Που σαι ρε γυναίκα; Ακόμα αυτός ο καφές; κόκκαλα έχει;…

koyzina

..Μια εναλλακτική πρόταση της google για την ημέρα της γυναίκας!

:-/

-Χρόνια πολλά μωρό μου για την ημέρα της γυναίκας

λουλουδι

-Ευχαριστώ!Βάλε τα λουλούδια στο βάζο , δώσε μου ένα τσιγάρο γιατί τώρα σε γράφω ! ( γράφω για σένα εννοώ) … ;)p

plaka me kaneis

 Τι ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΚΑΙ ΚΟΥΡΑΦΕΞΑΛΑ….

Η ΓΥΝΑΙΚΑ  ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ  όταν εσυ  της φέρεσαι όμορφα και ισότιμα!!

Εφυγα φίλοι μου ..

Σάββατο  σήμερα , έχει σούπερ -μαρσέ!

Εσένα  love  το βράδυ θα σου εξηγήσω..΄-)  που θα είμαι κουρασμένη και θ΄ απεργήσω!

Οταν η Μπεφάνα συνάντησε τον Αϊ-Βασίλη


sinta claus

Οι παραδόσεις διαφέρουν από χώρα σε χώρα ανάλογα με τη νοοτροπία και την ιστορία του κάθε λαού, αλλά και τις κλιματικές συνθήκες.

Το χριστουγεννιάτικο τοπίο είναι για κάποιους χιονισμένο και για άλλους ιδιαίτερα  θερμό. Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται σε όλο τον κόσμο, από την Κένυα μέχρι τη Νορβηγία και από την Ουκρανία μέχρι τη Νέα Ζηλανδία, όχι όμως και με τον ίδιο τρόπο.

foto2

Ο ροδομάγουλος Αγιος Βασίλης και το στολισμένο δέντρο δεν αποτελούν παράδοση για όλους. Τα χριστουγεννιάτικα έθιμα διαφέρουν από χώρα σε χώρα, ανάλογα με τις κλιματολογικές συνθήκες, την ιστορία και τη νοοτροπία του κάθε λαού.

ΑΜΕΡΙΚΗ:    «Χο, χο, χο! Μέρι Κρίσμας!», αντηχεί στον ουρανό, καθώς καταφτάνει ο Αγιος Βασίλης με το έλκηθρό του

Στη Χαβάη λένε  «Μέλε Καλικιμάκα!» δηλαδή Καλά Χριστούγεννα, εύχεται ο ίδιος στους κατοίκους της Χαβάης, κάνοντας εντυπωσιακή άφιξη με… κανό, στη Αγγλία  το χριστουγεννιάτικο μενού περιλαμβάνει γεμιστή γαλοπούλα, στη Νορβηγία αρνί, στη Βραζιλία  ψάρι και στη Χαβάη σούπα νουντλ και σολομό.

Στη Β. Ευρώπη υποδέχονται τον Αγιο Βασίλη με σκούφους και ζεστά μπουφάν μέσα στο χιόνι, στην Αυστραλία με μαγιό και σαγιονάρες στην παραλία και στην Κένυα κάνοντας μπάρμπεκιου στον κήπο. Στην Αμερική γιορτάζουν τα Χριστούγεννα συγκεντρωμένοι στα σπίτια, ενώ στη Φινλανδία και την Ιρλανδία στα… νεκροταφεία, θέλοντας να τιμήσουν τους νεκρούς τους.

Ο Αγιος Βασίλης είναι ο «Περ Νοέλ» για τους Γάλλους, ο «Σίντερ Κλάας» για τους Ολλανδούς, ο «Βάιναχτσμαν» για τους Γερμανούς, ο «Λαμ Κουνγκ Κουνγκ» (δηλαδή Καλός γερο-πατέρας) για τους Κινέζους, ενώ στην Ουκρανία όλοι περιμένουν τον «Παγωμένο Πατέρα», που συνοδεύεται από το «Κορίτσι – Νιφάδα».

Άι-Βασίλης-τελος-1024x512

Το έλκηθρο δεν το σέρνουν πάντα τάρανδοι, αλλά ακόμη και καγκουρό, όπως συμβαίνει στην Αυστραλία.

Τα Χριστούγεννα γιορτάζονται με λαμπρότητα μέχρι και στην Ιαπωνία, όπου μόλις το 1% του πληθυσμού της είναι χριστιανοί. Οι Ιάπωνες, μιμούμενοι τους δυτικούς, τρώνε γαλοπούλα και στολίζουν δέντρο, αλλά τα δώρα τους τα φέρνει ο «Χοτέισο», μία θεότητα που βλέπει τα πάντα, αφού έχει μάτια και στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Στην Κροατία στολίζουν το χριστουγεννιάτικο τραπέζι με σανό και ένα μήλο, σύμβολα της γονιμότητας. Αντίστοιχα, στη Σερβία και το Μαυροβούνιο σκορπούν άχυρα στο τραπέζι για να υπάρχει υγεία.

Κι ενώ πολλά παιδιά ανά τον κόσμο ταχυδρομούν το γράμμα τους στον Αγιο Βασίλη, τα παιδιά στη Μεγάλη Βρετανία το ρίχνουν στο τζάκι, ώστε να γίνει καπνός και να ταξιδέψει πιο γρήγορα μέχρι τον Βόρειο Πόλο.

Στην Ιρλανδία, τα παιδιά είναι «άπληστα» και κρεμούν στο τζάκι χριστουγεννιάτικες τσάντες, αντί κάλτσες, για να χωρέσουν μέσα περισσότερα δώρα.

Χριστούγεννα αλλού  με ζέστη κι αλλού με χιόνια, ενώ στη Χαβάη  Αγιος Βασίληςκαταφτάνει με… τζετ σκι ή… κανό και τον υποδέχονται παίζοντας κάλαντα με τη συνοδεία γιουκαλίλι. Τα παιδιά πηγαίνουν στη θάλασσα για να δοκιμάσουν το νέο σερφ που πήραν δώρο.

284

Στην Ιαπωνία τα παιδιά περιμένουν τον… Χοτέισο και

στην Ιταλία,  τη μάγισσα Μπεφάνα να τους φέρει τα δώρα.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Μία μάγισσα που πετά με τη σκούπα της την παραμονή των Θεοφανίων και μοιράζει παιχνίδια στα καλά παιδιά και… κάρβουνα στα άτακτα. Λέγεται πως φιλοξένησε τους τρεις μάγους ενώ πήγαιναν να βρουν τον νεογέννητο Χριστό και πως αρνήθηκε να τους συνοδεύσει στο ταξίδι τους με τη δικαιολογία πως είχε πολλές δουλειές. Αργότερα όμως το μετάνιωσε και από τότε άρχισε να αναζητά τον Χριστό από σπίτι σε σπίτι για να του προσφέρει δώρα και γλυκά.

ΔΑΝΙΑ  Εδω έχουν σαν πρώτο πιάτο στο εορταστικό δείπνο της παραμονής των Χριστουγέννων είναι η παραδοσιακή πουτίγκα ρυζιού, μέσα στην οποία οι νοικοκυρές της Δανίας «κρύβουν» ένα αμύγδαλο. Οποιος το βρει είναι ο τυχερός της χρονιάς. Πουτίγκα προσφέρουν και στα ξωτικά, που συνοδεύουν τον Αγιο Βασίλη και είναι ιδιαίτερα αγαπητά στα παιδιά.

ΣΟΥΗΔΙΑ  Η κόρη «Σάντα Λουτσία» Στις 13 Δεκέμβρη η μεγαλύτερη κόρη της οικογένειας υποδύεται τη «Σάντα Λουτσία», σύμβολο του φωτός, φορώντας ένα μακρύ λευκό φόρεμα και ένα στεφάνι με αναμμένα κεριά στο κεφάλι. Επισκέπτεται τα σπίτια της γειτονιάς και προσφέρει καφέ και κουλουράκια τραγουδώντας παλιά ναπολιτάνικα κάλαντα. Αν και ο θρύλος της Λουτσία γεννήθηκε στις Συρακούσες το 300 μ.Χ., ωστόσο το έθιμο αυτό τηρείται με ευλάβεια στη Σουηδία. Λέγεται πως βοηθούσε τους κυνηγημένους χριστιανούς στις κατακόμβες και φορούσε τα κεριά στο κεφάλι για να βλέπει μέσα σ’ αυτές.

…το έθιμο της βασιλόπιτας …


VASILOPITA
Σύμφωνα με τις παραδόσεις το  μοίρασμα της πίτας γίνεται για το καλό της χρονιάς, για την καλή τύχη του σπιτιού, όπου θα πέσει το νόμισμα και για την ευλογία του άγιου Βασιλείου.
Υπάρχουν όμως και ιδιαίτερες παραδόσεις, φτιαγμένες ίσως από λόγιους των συναξαριών, πού πίστεψε ο λαός  κι’ ιδιαίτερα  οι  πληθυσμοί  της Ανατολής, όπου ο άγιος Βασίλειος είναι περισσότερο οικείος.

ethimo-tis-basilopitas

Μια τέτοια παράδοση άκουσε το 1904 στην Κωνσταντινούπολη, όπου ήταν καθηγητής Μέσης Σχολής, ο Φαίδων Κουκουλές, και τη δημοσίευσε στο περιοδικό των εν Αθήναις Μικρασιατών « Ξενοφάνης» . Σύμφωνα με την παράδοση αυτή: Όταν ο Άγιος Βασίλειος ήταν Επίσκοπος στην Καισάρεια, ο τότε Έπαρχος της Καππαδοκίας πήγε με σκληρές διαθέσεις να εισπράξει φόρους. Οι κάτοικοι φοβισμένοι ζήτησαν την προστασία του ποιμενάρχη τους.

— «Σας προτρέπω ευθύς, τους είπε εκείνος, να μου φέρει έκαστος ότι πολύτιμο έχει αντικείμενο».

Μάζεψαν πολλά δώρα, και βγήκαν μαζί με το Δεσπότη τους οι Καισαρείς να προϋπαντήσουν τον Έπαρχο. Ήταν όμως τέτοιαηή εμφάνιση και η πειθώ του Μ. Βασιλείου, που ο Έπαρχος καταπραΰνθηκε χωρίς να θελήσει να πάρει τα δώρα.
Γύρισαν πίσω χαρούμενοι, και ο άγιος Βασίλειος πήρε να τους ξαναδώσει τα τιμαλφή.Ο χωρισμός όμως ήταν δυσχερής, διότι πολλά όμοια είχαν προσφέρει, δακτυλίους δηλαδή, νομίσματα κλπ.
Ο Βασίλειος τότε σκέφθηκε ένα θαυματουργό τρόπο: Διέταξε να κατασκευασθούν την εσπέρα του Σαββάτου πλακούντια (δηλ. μικρές πίτες) και μέσα στο καθένα τοποθέτησε ένα αντικείμενο και την επομένη έδωσε από ένα σε κάθε Χριστιανό.
Και να το  θαύμα!Μέσα στη  πίτα βρήκε ο καθένας ότι είχε προσφέρει! Από τότε, λέγει η παράδοση, κάθε στη γιορτή του Αγ. Βασιλείου κάνουμε και εμείς πίτες και βάζουμε μέσα νομίσματα.(1)

Την ίδια αιτιολογία τού εθίμου, αλλά με λαϊκότερη παραλλαγή, δίνουν άλλες δυο παραδόσεις, που βρίσκουμε δημοσιευμένες τη μια από Ποντίους πρόσφυγες και την άλλη από Μικρασιάτες.

Η Ποντιακή παράδοση λέγει ότι στην Καισαρεία, όταν ήταν Επίσκοπος ο Μέγας Βασίλειος, πήγε σταλμένος από τον αυτοκράτορα ένας εισπράκτορας των φόρων, και οι κάτοικοι, επειδή δεν είχαν χρήματα, μάζεψαν και τού έδωσαν δαχτυλίδια, σκουλαρίκια, βραχιόλια, σταυρουδάκια και ότι άλλο είχαν. Εκείνος τα έβαλε όλα σε δέκα σακούλες, και φεύγοντας πήγε ν’ αποχαιρετήσει τον Επίσκοπο.
Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς, και ο Άγιος Βασίλειος τον κράτησε να φάνε. Ύστερα από το φαγητό, είπαν να παίξουν χαρτιά. Ο Άγιος κέρδιζε και ο εισπράκτορας έχανε. Έχασε ότι είχε δικό του, και υστέρα έβαλε να παίξει τα σακούλια. Τα έπαιξε όλα, τα έχασε, και τα ξημερώματα έφυγε με άδεια χέρια.
Ο Αγ. Βασίλης τότε, αφού ευχαρίστησε το Θεό, προσκάλεσε τους χριστιανούς να έρθουν να πάρουν δ καθένας ότι είχε προσφέρει. Που να τα βρουν όμως! Άρχισαν να μαλώνουν και να φωνάζουν. Ο Άγιος τότε είπε και ζυμώσανε τόσα ψωμάκια, όσοι ήταν οι δικαιούχοι, έβαλε μέσα από ένα κόσμημα και τα έστειλε στο φούρνο. Την άλλη μέρα κάλεσε τον κόσμο και τούς μοίρασε τα ψωμάκια. Ο καθένας πήρε πια ότι ήταν τυχερό του και δε μίλησε .

Η τρίτη παράδοση, η Μικρασιατική, συγχέει λίγο τα χρόνια και τις εθνικότητες και λέει ότι ο φορατζής ήταν Τούρκος. (Από τότε την είχαν οι Τούρκοι την Καισαρεία!)

Πήγε λέει, στον άγιο Βασίλειο και του είπε:
– Άκου σε εδώ, Δεσπότη! Να πεις σ’ αυτούς τους γκιαούρηδες, πως αν ως αύριο δεν έχουν μαζέψει τους φόρους, θα τους πιάσω όλους, να τους πουλήσω σκλάβους!
Την άλλη μέρα φωνάζει o Βασίλειος τους χριστιανούς και γίνονται τα ίδια. Βάζουν οι γυναίκες τα δαχτυλίδια και τα τζοβαϊρικά τους, λίρες, μετζήτια, ότι είχανε, και ο Δεσπότης τα δίνει στον φορατζή. Τον καλεί όμως το βράδυ να παίξουν χαρτιά, και με τον ίδιο τρόπο τα πήρε πίσω.
Έφυγε εκείνος, και ο Άγιος Βασίλης ξαναμοίρασε τα τζοβαϊρικά στους Καισαριώτες, με τον εξής τρόπο:
Έβαλε και του ζύμωσαν μια πελώρια πίτα και έριξε μέσα στο ζυμάρι όλα τα χρυσαφικά. Παίρνει ένα μαχαίρι και αρχίζει να την μοιράζει: Πάρε εσύ ένα κομμάτι, κι ότι βρεις, δικό σου. Έτσι ευχαριστήθηκαν όλοι, και από τότε κάνουμε κι’ εμείς το ίδιο στη γιορτή του.

Οι διάφορες παραλλαγές της παράδοσης αυτής (που θα είναι πολλές ανάμεσα στους Έλληνες της Ανατολής), έχουν την πηγή τους σε μία αφήγηση από τη συναξάρικη ζωή του ‘Αγ. Βασιλείου (vita apocrypha) γραμμένη γύρω στον 9ον αιώνα από τον λεγόμενο « Ψευδοαμφιλόχειο ».

Εκεί αναφέρεται ότι κάποτε ο αυτοκράτωρ Ιουλιανός ο Παραβάτης πηγαίνοντας να πολεμήσει στην Περσία περνούσε από την Καισάρεια. Είδε τον Βασίλειο και τον απείλησε ότι στο γυρισμό του θα καταστρέψει την πόλη, που ήταν τόσο αντιειδωλολατρική.
Στο διάστημα αυτό ο Βασίλειος έκαμε έρανο από τους πλούσιους και μάζεψε χρήμα και κοσμήματα, να τα δώσει στον Ιουλιανό και να τον εξευμενίσει.
Ο Ιουλιανός όμως πέθανε στον πόλεμο, πριν γυρίσει, και ο Βασίλειος ζήτησε να επιστρέψει τα ερανικά. Οι πλούσιοι τού τα χάρισαν για να τα διάθεση στην Εκκλησία του.

Η επιθυμία να εξηγηθεί το έθιμο της πίτας από χριστιανικό δρόμο, οδήγησε στη χρησιμοποίηση της αφήγησης αυτής, με τη λαογραφική βέβαια προσθήκη, ότι οι Καισαρείς ζητούσαν πίσω τα τιμαλφή τους και ο Άγιος αναγκάστηκε να τους τα μοιράσει με τη λύση της πίτας!

ethimo-tis-vasilopitas2

Με τις παραδόσεις γενικά αυτές, καθώς και με τις ποικίλες θρησκευτικές λεπτομέρειες πού μπήκαν στο κόψιμο της πίτας, κατορθώθηκε ώστε ή ειδωλολατρική τελετή να γίνει, μέσα στους αιώνες, απόλυτα χριστιανική και να διατηρεί, με το συμβολικό χαρακτήρα της, το ελληνικό οικογενειακό πνεύμα.

Η νεώτερη συνήθεια των κοινωνικών και επαγγελματικών συγκεντρώσεων για το «κόψιμο της πίτας» κατάγεται από τις συναδελφικές πρωτοβουλίες των παλαιότερων συντεχνιών και συλλόγων, όταν τα Συμβούλια και τα μέλη τους συγκεντρώνονταν, με πνεύμα οικογενειακό, την παραμονή ή ανήμερα το απόγευμα (χωρίς να απουσιάζουν κι από τη δική τους οικογενειακή τελετή), έκοβαν την πίτα και μοιράζονταν με αδελφικό πνεύμα τα κομμάτια της, για το καλό το δικό τους και τού κοινού επαγγέλματος.

Ο πρωτομάστορας, το αφεντικό ή ο πρόεδρος έπαιρναν θέση οικογενειάρχη, σταύρωναν την πίτα και την μοίραζαν. Το νόμισμα ήταν τότε γενναίο δώρο για τον τυχερό, και μπορούσε να το πάρει κι ο πιο άσημος μαθητευόμενος . Το ίδιο γινόταν και στις μακριά από τις οικογένειες τους ομάδες, των ναυτικών, των άρρωστων, των ορφανών και των επιστρατευμένων, πού συγκεντρώνονταν ολόγυρα στην πίτα για τη στοργική τελετουργία της μοιρασιάς, αναζητώντας όχι μονάχα την εύνοια αλλά και την κοινή συμπαράσταση της τύχης.

Τοπικές Παραδόσεις:

Κυδωνίαι (ΑΐβαλΙ) Αιολίδας:
Το βράδυ έβαζαν την πίτα στη μέση του τραπεζιού, και φρούτα γύρω-γύρω. Έλεγε όλη η οικογένεια τον Άη – Βασίλη (κάλαντα ή τροπάρι) και κατόπιν έκοβαν την πίτα. Το πρώτο κομμάτι του Χριστού, το δεύτερο της Παναγίας, το τρίτο του Αη-Βασίλη. Κατόπιν του νοικοκύρη, της νοικοκυράς, των παιδιών κατά σειρά ηλικίας, στις υπηρέτριες, και στον φτωχό που θα περνούσε. Εκείνος που έπαιρνε το φλωρί, δεν το έπαιρνε• το εξαγόραζε η νοικοκυρά. Δεν έπρεπε να φύγει από το σπίτι, γιατί ήτανε το γούρι του σπιτιού. Αυτή η μερίδα «του φτωχού που θα περνούσε» δεν παρουσιάζεται στις περισσότερες από τις περιγραφές που έχουμε. Κι όμως στη σημερινή κοπή της πίτας των Αθηναϊκών σπιτιών είναι συχνή. Σημειώνω ότι την είχαν απαραίτητη και πρώτη οι ευρωπαϊκοί λαοί, όταν έκοβαν τη δική τους πίτα των Θεοφανίων. Και οι φτωχοί ζητιάνοι γυρνούσαν αργά το βράδυ από σπίτι σε σπίτι, κι’ έπαιρναν το κομμάτι τους.

Φάρασα Καππαδοκίας:
Το πρωί [της Πρωτοχρονιάς] γινόταν και το κόψιμο της βασιλοκουλούρας «του βασιλό το ψωμί». Την έπαιρνε στο χέρι ο πατέρας ή η μητέρα ή ο μεγαλύτερος… έκανε το σταυρό του, τη φιλούσε και την περιτριγύριζε να τη φιλήσουν και τ’ άλλα μέλη της οικογένειας’ υστέρα έκοβε ένα-ένα κομμάτι και τα μοίραζε… Το περισσό, που έμενε «για το σπίτι», το έδινε στον ξένο που θα πρωτόμπαινε για να χαιρετήσει. Μέσα στην κουλούρα ήταν το νόμισμα, «το γρούσι». Σ’ οποίον τύχαινε, του έλεγαν: «Φέτος η τύχη σου είναι καλή». Το γρούσι το φύλαγαν, δεν το ξόδευαν, για να το βρει κι ο άλλος χρόνος.

Περιμένοντας τον Αγιο Βασίλη ….


τζακι σαντα

Τα σενάρια της ζωής για τον Αη Βασίλη είναι πολλά όπως ότι το όνομά του δεν είναι Βασίλης, αλλά   «Νικόλας» , «Περ Νοέλ»,  «Χοτέισο», Σάντα Κλάους για τους Γάλλους, ο «Σίντερ Κλάας» για τους Ολλανδούς, ο «Βάιναχτσμαν» για τους Γερμανούς, ο «Λαμ Κουνγκ Κουνγκ» (δηλαδή Καλός γερο-πατέρας) για τους Κινέζους, ενώ στην Ουκρανία όλοι περιμένουν τον «Παγωμένο Πατέρα», που συνοδεύεται από το «Κορίτσι – Νιφάδα» κ.α
Η φήμη του διαδόθηκε μέσα στους αιώνες τόσο όσο χρειαζόταν για να αποκτήσει ισχυρή εμπορική αξία.

Προσωπικά του έστειλα e-mail (   » Γλυκιέ μου  Santa,  αυτό το χρόνο σε παρακαλώ πολύ θα ήθελα έναν «χοντρό» τραπεζικό λογαριασμό και ένα «λεπτό» κορμί…. Και μην τα μπερδέψεις όπως έκανες τον προηγούμενο χρόνο  σε παρακαλώ! Φιλάκια .  Αντί  να μου  φέρει το  ..χοντρό λογαριασμό    έβαλε τη Βάσω  χτες  να μου μιλήσει  για  5:2  fasting  ( το  τελευταίο trend to keep fit!

Λες να μην υπάρχει Santa? ( όπως πιστεύουν οι περισσότεροι😉
Αν έκανα το λάθος να συμφωνήσω, ίσως και να ακύρωνα τις γλυκιές αναμνήσεις της παιδικής τρυφερής μου ηλικίας. Τότε που οι γονείς μας παίρνανε δώρο και  μάλιστα όλοκληρο μισθό τα Χριστούγεννα  και η  επίσκεψη στο «Μινιόν» είχε  επετειακό χαρακτήρα και  η αγορά μιας κούκλας El Greco μορφή επένδυσης!

Τώρα που τα πιτσιρίκια διαχειρίζονται με άνεση έναν ωκεανό πληροφοριών, τώρα  που τα παιχνίδια δεν έχουν την αξία του παρελθόντος, τώρα που τα παιδιά  έχουν αναπτύξει μια απίθανη κριτική σκέψη, τι απομένει  στους μεγάλους πέρα από μία ειλικρινή απάντηση για το αν υπάρχει ο Αγιος Βασίλης;


« Ψεύτρα,  
τα δώρα μου τα φέρνεις εσύ με τον μπαμπά κι όχι ο Αγιος Βασίλης, και τα ψωνίζετε απο το jumbo ( είδα εγώ τη σακούλα) , σωστά; Μαμά, ομολόγα, υπάρχει Αη Βασίλης

Επειδή δεν συνηθίζω να λέω ψέματα της απάντησα  «διπλωματικά» :

Ναι, εμείς τα φέρνουμε. Δεν ξέρω αν υπάρχει Αγιος Βασίλης, δεν τον έχω δει ποτέ. Επειδή, όμως, δεν τον έχω δει, δεν σημαίνει και ότι δεν υπάρχει».

Τα σενάρια ζωής γι’ αυτόν τον μυστηριώδη τύπο – τον αγαπημένο όλων των παιδιών-   είναι πολλά.

Οπως ότι το όνομά του δεν είναι Βασίλης, αλλά Νικόλας. Οτι μπαινόβγαινε στις φυλακές κι ότι τον σάπιζαν στο ξύλο οι Ρωμαίοι. Δεν ήταν χαριτωμένος γεράκος, αλλά ένας ξερακιανός παπάς από τα Μύρα της Λυκίας στην Τουρκία που ορφάνεψε νωρίς. Φτωχό δεν τον λες.         Οι γονείς του τού άφησαν μεγάλη κληρονομιά. Δεν την έφαγε, αλλά βοηθούσε στα κρυφά όποιον είχε ανάγκη.

Δεν θέλει πολλή σκέψη το γιατί η φήμη του διαδόθηκε στα πέρατα της γης. Τα λείψανά του βρίσκονται στην Ιταλία. Κάτι ναυτικοί, λένε, τα βούτηξαν από τους Τούρκους οι οποίοι μέχρι σήμερα ζητούν την επιστροφή τους καθώς θεωρούν δικό τους τον «πατέρα των Χριστουγέννων».
Μια άλλη εκδοχή αναφέρει ότι τον Βασίλη όντως τον έλεγαν Βασίλη.    Δεν ήταν Αγιος, αλλά Μέγας. Γεννήθηκε στην Καππαδοκία και ήταν ο εμπνευστής του πρώτου «κινήματος» αλληλεγγύης. Ξερακιανός με γαμψή μύτη και αυτός. Πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 κι από τότε αυτή η μέρα θεωρείται ευλογημένη.
Οι Γάλλοι τον φωνάζουν «Περ Νοέλ», οι Ολλανδοί «Σίντερ Κλάας», οι Γερμανοί «Βάιναχτσμαν», οι Κινέζοι «Λαμ Κουνγκ Κουνγκ», οι Γιαπωνέζοι «Χοτέισο», οι Ιταλοί «Babbo Natale»… και τα στελέχη της Coca Cola πίνουν νερό στο  όνομά του!

santa9
Η φήμη του διαδόθηκε ανά τους αιώνες τόσο όσο χρειαζόταν για να αποκτήσει ισχυρή εμπορική αξία. Τη δεκαετία του 1920 η Coca Cola βγάζει τις πρώτες διαφημίσεις «κοινής συνεργασίας» μαζί του. Η εμφάνισή του μέχρι τότε παρέμενε πιστή στο πνεύμα του Thomas Nast, ενός ιστορικού σκιτσογράφου που τον ήθελε υπέρβαρο, γέροντα με αχτένιστη γενειάδα, ρυτιδιασμένο, με το ένα χέρι να κρατά δώρα και με το άλλο να καπνίζει πίπα.
Τη δεκαετία του 1930 οπότε και η Coca Cola αποφασίζει να μετατρέψει το αναψυκτικό σε «οικογενειακό ποτό», τον εκμεταλλεύεται για να πείσει τα πιτσιρίκια πως τα ανθρακούχα Χριστούγεννα είναι καλύτερα!

Coca-Cola-Art_MakeItReal_Santa1
Τον έδωσε περιέλαβε ο ζωγράφος Fred Mizen, τον έντυσε  στα κόκκινα, τον χτένισε , του έκοψε το κάπνισμα , του έριξε   και μία λεύκανση στα δόντια και νατον με νέο  look,

Ο Stephen Wagner, ερευνητής ανεξήγητων φαινομένων που ζει στη Νέα Υόρκη, εδώ και χρόνια έχει ανοίξει μία μεγάλη κουβέντα για το αν υπάρχει ο Αγιος Βασίλης: «Πολλοί αναφέρουν ότι τον έχουν δει. Ψευδαίσθηση ή πραγματική μαγεία των Χριστουγέννων;»

Ο Wagner δέχεται και επιστολές! Οπως αυτή της 14χρονης Alex Η., από το Μπρίστολ της Αγγλίας:  – «Παραμονή Χριστουγέννων. Ολοι στο σπίτι κοιμούνταν εκτός από μένα. Τα μεσάνυχτα άκουσα βήματα στο σαλόνι. Φοβήθηκα, αλλά κατέβηκα να δω τι συμβαίνει. Είδα έναν γιγαντόσωμο άνδρα με δώρα. Δεν πλησίασα. Πίστευα ότι θα θυμώσει. Το πρωί το είπα σε όλους. Κανείς δεν με πίστεψε»…

diarriktisaivasilis
Η μαθηματικοί υποστηρίζουν πως υπάρχουν δύο δισεκατομμύρια παιδιά στον κόσμο., άρα ο Αη Βασίλης πρέπει σε 31 ώρες να επισκεφτεί 91.800.000 σπίτια (δηλαδή 822,6 επισκέψεις το δευτερόλεπτο). Για κάθε σπίτι έχει μόλις ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου να παρκάρει, να πηδήξει από το έλκηθρο, να βουτήξει στην καμινάδα, να τοποθετήσει τα δώρα, να φάει κάτι και να φύγει. Για να προλάβει το έλκηθρο πρέπει να τρέχει με 650 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, δηλαδή 3.000 φορές την ταχύτητα του ήχου. Αν για κάθε παιδί κουβαλά ένα μεσαίου μεγέθους δώρο, το έλκηθρο μεταφέρει 321.300 τόνους. Δεν μετράμε τον υπέρβαρο Αγιο.  Δεδομένου πως ένας κανονικός -όχι ιπτάμενος- τάρανδος σηκώνει μέχρι 300 κιλά, χρειάζονται 214.200 τάρανδοι για το έλκηθρο. Τελικό βάρος: 353.430 τόνοι! 353.430 τόνοι που κινούνται με 650 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο δημιουργούν τεράστια αντίσταση αέρος. Οι πρώτοι τάρανδοι θα αρχίσουν να θερμαίνονται επικίνδυνα. Το πρώτο ζευγάρι ταράνδων θα εκτοξεύει 14,3 τετράκις εκατομμύρια τζάουλ ενέργειας ανά δευτερόλεπτο. Θα αναφλεγεί ακαριαία παρασέρνοντας και τους υπόλοιπους σε μία αλυσιδωτή εκκωφαντική έκρηξη. Ολοι τους θα εκραγούν σε 4,26 χιλιοστά του δευτερολέπτου.

Εν κατακλείδι, ο Αγιος Βασίλης θα είχε αποτεφρωθεί πριν το…..

«χο χο χο» του !

santa

Τελικά  η παραπάνω μαθηματική διάψευση της ύπαρξής του αποδείχτηκε μούφα διότι ο Αϊνστάιν υποστήριζε πως ο χρόνος είναι ελαστικός. Μπορεί  λοιπόν να εκταθεί και να συρρικνωθεί μέσω της πολύ γρήγορης κίνησης!  Αν στον ισχυρισμό Αϊνστάιν συμπεριλάβουμε την πιθανότητα ο Αγιος Βασίλης να μην είναι ένας, αλλά πολλοί, φτιάχτηκε το τέλειο σενάριο …

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ  λοιπόν και  μην απογοητεύεσαι !

  Ισως….

ποτέ δεν ξέρεις …

  εκεί που δεν το περιμένεις …

μπορεί να  δεις να φεύγει νύχτα με έλκηθρο

από κάποια γωνιά ο Λαμ Κουνγκ Κουνγκ!

χοχοχοχο

what a crock’ o  shit   .. we all work  for  Santa Clauss

we ‘had enough

he better quit!

Samaras-santa-claus-waving-a-bell

Stick your Christmas up your arsh , Antonis Samaras!