Έξω φυσάει αδιαφορία …


12373152_932147543532748_2917009127948125082_n

Το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζει.

Εδώ κι εκεί… ανάμεσά μας… παντού…

Κάποτε, όταν ήμασταν μικρά, το κοριτσάκι με τα σπίρτα, ήταν απλά ένα παραμύθι.

Μια από τις «μεθόδους» που ακολουθούσαν οι γονείς μας για να μάθουμε να εκτιμούμε όσα έχουμε, για να βλέπουμε τι συμβαίνει γύρω μας, έξω από το σπίτι μας και να γίνουμε άνθρωποι συνετοί και φιλεύσπλαχνοι.

Να όμως, τώρα, που μεγαλώσαμε πια, που το κοριτσάκι με τα σπίρτα ζωντάνεψε.

Και δεν είναι πια ένα παραμύθι, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα.

Στο διπλανό μας διαμέρισμα, στην επόμενη γωνία, στο διπλανό δρομάκι, κάποιος άνθρωπος υποφέρει, περνά δύσκολα, πεθαίνει από την πείνα.

Κι όμως δεν είναι πια παραμύθι… είναι η ίδια μας η ζωή..

Σκληρή και απάνθρωπη.

Δεκάδες συμπολίτες μας, στη σύγχρονη εξευρωπαϊσμένη και πολιτισμένη υποτίθεται  κοινωνία που ζούμε, περνούν πολύ δύσκολες στιγμές.

Κι όχι γιατί δεν τους φτάνουν τα χρήματα που βγάζουν για να πάνε διακοπές.
Αλλά γιατί δεν φτάνουν ούτε καν να θρέψουν τα παιδιά τους ή και τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Άστεγοι, εξαθλιωμένοι, πεινασμένοι, αναζητούν ανάμεσα στα σκουπίδια τα απομεινάρια των γευμάτων των συμπολιτών τους, χάνοντας κάθε ίχνος αξιοπρέπειας που τους έχει απομείνει.

Και δεν είναι ζητιάνοι, δεν είχαν μάθει να ζουν έτσι.
Είναι το ένστικτο της επιβίωσης που τους παρακινεί και τους οδηγεί ανάμεσα σε κάδους σκουπιδιών και παραπεταμένα χαρτόκουτα.

Είναι η ανάγκη τους να φάνε κάτι, να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.
Ζουν μέσα στο κρύο, κοιμούνται στις εισόδους πολυκατοικιών ή στην καλύτερη σε ετοιμόρροπα χαμόσπιτα, κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς να ξέρουν αν θα ξημερώσει γι’ αυτούς καινούρια μέρα.
Κι όχι, δεν είναι μακριά σου… δεν είναι ένας ανάμεσα σε χιλιάδες… είναι δεκάδες και αυξάνονται μέρα με τη μέρα.

Είναι πολλά τα κοριτσάκια με τα σπίρτα που περιμένουν κάποιον περαστικό να αγοράσει ένα κουτάκι για να μπορούν να ελπίζουν πως θα επιζήσουν και σήμερα.

Έφτασε Δεκέμβρης … Μεθαύριο  έχουμε Χριστούγεννα.

Οι διαβάτες στους δρόμους περνούν σκυφτοί και βιαστικοί, κουκουλωμένοι με τα ζεστά πανωφόρια τους, κατεβάζοντας τα μάλλινα καπέλα ως τ’ αυτιά, κρατώντας στα χέρια τους τις πρώτες αγορές των γιορτών.

Κι εκεί, στη γωνία, μέσα στο κρύο, στέκει ένα φτωχό κοριτσάκι, με φθαρμένα ρούχα που πουλά την πραμάτειά του.

Μα δεν το βλέπεις;

Να κι άλλο ένα λίγο πιο κάτω… κι άλλο…κι άλλο…

Ένα κουτάκι σπίρτα να ανάψεις τη φωτιά σου,

ενα κουτάκι σπίρτα για να ζεσταθείς, ένα μόνο…

Μα πώς είναι δυνατόν να μην τα βλέπεις;

Ισως  να φταίει που πάγωσε η ψυχή σου…

Κράτα το

Μαρτίνης: Δεν έχω ιδέα ποιος μου κατέθετε τις μίζες Αλήτες ΣΥΡΙΖαίοι!


Ρε τι αλήτες υπάρχουν!

Στον Παπασταύρου πήγαν και κατέθεσαν λεφτά στον λογαριασμό του.

Στον Μαρτίνη » άγνωστοι» έκαναν πάλι το ίδιο. Μη δουν έναν καλό άνθρωπο αμέσως να τον εκμεταλλευτούν, αμέσως. Αρκετά πια! Αφήστε ήσυχους τους ανθρώπους που πάτε και τους μπλέκεται!!!!!!!

Παιδιά αν θέλει κανείς να καταθέσει σε λογαριασμό μου στο εσωτερικό, στο εξωτερικό, σε offshore …. πείτε μου να σας δώσω το νούμερο του δικού μου! Κρίμα να σου κάνουν καλό και να μη το θυμάσαι! Εγώ τουλάχιστον μπορεί να πάσχω από μερικές χιλιάδες ευρώ αλλά από αμνησία ή αχαριστία δεν πάσχω ~

 

 

mega μου!


2016-05-24_222044

Εγώ μόνο την Τρέμη λυπάμαι…

Τράβηξε πολλά γι αυτό το κανάλι

Μάγουλα,

μάτια,

λαιμό,

βυζι@               giggle

Αδειάσματα ..


IMG_20160312_170902

Κοιτώ γύρω μου και τρομάζω.. . παντού πλαστικοί κακόγουστοι χαρταετοί ..
Αυτό που βλέπω εδώ και μήνες είναι ότι όλα
«αδειάζουν» ….!!!!!!!!!

Αδειάζουν οι δρόμοι, κάθε μέρα αδειάζουν όλο και πιο νωρίς!
Θα βιαστείτε να πείτε ότι αυτό είναι λογικό τέτοια εχπο΄χη του χρόνου   και μπορεί να ζούμε “στην πιο ηλιόλουστη χώρα του κόσμου” και την αρχή της Άνοιξης εγώ θα τηνήθελα  «λουλουδιασμένη» !

Δεν είναι νομίζω θέμα εποχής! Είναι θέμα χρόνου. Και τα τελευταία τρια χρόνια κάθε χρόνο νυχτώνει πιο νωρίς! Ενα πράγμα πρωτόγνωρο. Δεν είναι τα ρολόγια λοιπόν που κλείνουν τα πατζούρια μας αλλα το άδειασμα των ανθρώπων …

Αδειάζουν οι τσέπες τους και βαρέθηκαν να χαζεύουν τις βιτρίνες και να μη μπαίνουν μέσα.
Αδειάζουν τα μαγαζιά στις γειτονιές και κλείνουν γιατί τα έπνιξαν τα χρέη.
Αδειάζουν οι γειτονιές όταν ανοίγει η τηλεόραση.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων όταν τελειώνει το δελτίο ειδήσεων.
Αδειάζει η ψυχή από οτιδήποτε αισιόδοξο και γεμίζει φόβο.
Αδειάζουν οι δρόμοι από το φόβο του διπλανού.
Αδειάζουν οι καρδιές από το φόβο του μέλλοντος.
Αδειάζουν τα καφενεία από πελάτες και όσοι έρχονται κάθονται και περιμένουν κέρασμα κρυμμένοι στη γωνία, κοιτάζοντας από εδώ και από εκεί για τράκα τσιγάρο.
Αδειάζουν τα νοσοκομεία από κόσμο όταν τους βάζουν είσοδο πιο ακριβή και από ακριβό εστιατόριο.
Αδειάζουν τα ράφια των φαρμακείων από φάρμακα που δίνουν ζωή στους ανθρώπους.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ράφι με το ψωμί μέσα στη βδομάδα.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μέσα στη μέρα.
Αδειάζουν τα σπίτια γιατί τα παίρνουν οι τράπεζες.
Αδειάζουν οι οικογένειες από παιδιά γιατί αυτά αποτελούν τεκμήριο.
Αδειάζουν τα πεζοδρόμια γιατί τα παιδιά δεν παίζουν πια.
Αδειάζει η κοινωνία από νέους γιατί πάνε αλλού να βρουν το μέλλον τους.
Αδειάζει η κοινωνία από ζωντανούς και όσοι τα βρίσκουν σκούρα, ψάχνουν για σκοινί για να αδειάσουν τη γωνιά.
Αδειάζει η κοινωνία και από ανέργους γιατί και το να είσαι άνεργος αποτελεί τεκμήριο.
Αδειάζει η κοινωνία και από συνταξιούχους γιατί και το να είσαι συνταξιούχος είναι τεκμήριο.
Αδειάζουν οι κάδοι των σκουπιδιών πίσω από τα σουπερμάρκετ, τόσο γρήγορα που σκέφτονται να πουλάνε και αυτά που πετούσαν εκεί.

Όμως δεν αδειάζουν μόνο αυτά.

Αδειάζουν οι γειτονιές όταν γίνεται διαδήλωση, γιατί δεν έμεινε τίποτα για να μας πάρουν, τόσο πολύ που μας άδειασαν.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων από όλα τα άλλα και γεμίζει οργή όταν περπατάνε δίπλα δίπλα στο δρόμο.
Και κυρίως, αδειάζει κάθε ψέμμα από αυτά που ακούγονται πάνω από την πόλη. Τα ψέμματα αδειάζουν από την ίδια την πραγματικότητα, την αλήθεια. Κάθε μέρα μας αραδειάζουν και ένα καινούριο ψέμμα, ένα ψέμα που την απόμενη μας αδειάζει όλο και πιο πολύ .. ενα αργό άδειασμα αλλά άδειασμα!

Είναι πολλά αυτά λοιπόν που εδώ και τόσους μήνες αδειάζουν και αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι χειροπιαστό που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Πολλές φορές ακούς στο δρόμο να λένε ότι περιμένουν χωρίς να γνωρίζουν τι.
Άλλοι πάλι λένε ότι δεν περιμένουν τίποτα πια ή ακόμα χειρότερα ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πια.
Άλλοι πάλι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που περιμένουμε και δεν αντιδρούμε σε όλη αυτή την κατάσταση που εξελλίσεται γύρω μας και που γίνεται όλο και ποιό επώδυνη..
Κάνουμε βήματα πίσω σαν κοινωνια …

Πάμε σε παλιοτερες εποχές .. σε ποχές που ως κι οι φωτογραφίες σε τότε όμορφες γειτονιές της Αθήνας ήταν ασπρόμαυρες…

 

Ισως λοιπόν περιμένουμε κάτι να μας γεμίσει.
Να μας γεμίσουν τα παιδιά μας ή οι άνθρωποι που αγαπάμε, που θα γυρίσουν κάποιες μέρες κοντά μας και το σπίτι που θα ζούμε το καλοκαίρι…
Να μας γεμίσει ένα ουράνιο τόξο που θα ριζώσει στην πολιτεία μας.
Να μας γεμίσει μια μουσική. Μια καινούργια μουσική που να μη θυμίζει σε τίποτα τις παλιές.
Να μας γεμίσει ένα τραγούδι.
Να μας γεμίσει το ατελείωτο ρεφρέν του.
Να γεμίσει όλα αυτά τα άδεια που λέγαμε.

Ναι , ίσως να είναι αυτό τελικά. Μια ενδομυχη ελπίδα ότι τα πράγματα θα “φτιάξουν” . Ισως το ενστικτο μιας επιβίωσης …

Αυτά είχα να σας πω προς το παρόν και .. σίγουρα θα τα ξαναπούμε.
Σας φιλώ

Παντελής Παντελίδης, τροχαία ατυχήματα και πικρές αλήθειες


pantelidisΈνα τροχαίο δυστύχημα σε μια κεντρική λεωφόρο της Αθήνας, ένας γνωστός ειδικά στη νεολαία, νεότατος ο ίδιος  τραγουδιστής, ο οποίος είναι και ο οδηγός, χάνει τη ζωή του. Οι δύο κοπέλες που ήταν μαζί του, χαροπαλεύουν. Η Ελλάδα, συγκλονίζεται. Αλλά γιατί;

Προφανώς, επειδή πρόκειται για ένα πολύ αγαπητό πρόσωπο, για ένα νέο παιδί, για έναν αδικοχαμένο άνθρωπο.

 

Αλλά, με το συμπάθειο, όλο αυτό που συμβαίνει, είναι υποκριτικό. Ο Παντελής Παντελίδης -αυτό το παιδί που κατάφερε μόνο του να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα- έγινε ακόμα ένα νούμερο στην ατέλειωτη λίστα των θυμάτων .

Και εδώ ακριβώς, είναι η υποκρισία: Μια χώρα που θρηνεί 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία κάθε χρόνο, πώς μπορεί να υποκρίνεται ότι συγκλονίζεται; Και γιατί δεν κάνει κάτι για να μην πάνε χαμένα τα παιδιά της, όπως πήγε και αυτό το -ταλαντούχο, όπως απέδειξε η πορεία του στο μουσικό στερέωμα- παιδί; Γιατί στους Έλληνες αρέσει να κλαίνε τα παιδιά, τα αδέρφια, τους γονείς, τους συγγενείς τους;

Τα βρίσκεις υπερβολικά και λίγο επιθετικά; Σκέψου ότι κάποιοι από σας που σήμερα  σήμερα  «θρηνείτε » , αύριο θα περάσετε  με κόκκινο φανάρι , θα παραβιάσετε  το STOP, δεν θα φορέσετε  ζώνη, θα μπείτε κόντρα στο μονόδρομο, θα παρκάρετε στη γωνία, θα το  «πατήσετε»  λίγο παραπάνω, θα οδηγήσετε  το αυτοκίνητο  παρόλο  που έχετε πιει «δυο ποτηράκια«, θα κάνετε σφήνες και χίλια δυο ακόμα. Και, όταν κάποιος σας ζητήσει το λόγο, θα πουλήσετε και   «τσαμπουκά». Ψέματα;

Ο θάνατος του δημοφιλούς τραγουδιστή, είναι -δυστυχώς- μια «αφορμή» για να ξαναπούμε αυτό που επαναλαμβάνουμε κάποιοι «γραφικοί»:

Οι Έλληνες δεν έχουμε παιδεία στην οδήγηση.

Γενικώς έχουμε χαμηλό επίπεδο παιδείας, αλλά στην οδήγηση, το έχουμε τερματίσει. Οι αριθμοί, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές: Σε ό,τι αφορά τα τροχαία δυστυχήματα/ατυχήματα και την οδική ασφάλεια, η Ελλάδα βρίσκεται στην 28η, την τελευταία δηλαδή θέση της Ε.Ε. Κάθε μέρα, θρηνούμε πέντε νεκρούς, πέντε τετραπληγικούς, 10 παραπληγικούς, 60 τραυματίες, ενώ δεκάδες χιλιάδες ευρώ είναι το κόστος σε υλικές ζημιές.
Αίμα στην άσφαλτο. Συνηθισμένη εικόνα στην Ελλάδα. Γιατί να μας σοκάρει;

Γιατί οδηγούμε έχοντας χεσμένους τους γύρω μας και σα να μη μας ενδιαφέρει αν κάποιος/α μας περιμένει σπίτι; Τι φταίει;

Τα πάντα. Όλοι μας. Ο καθένας μας ξεχωριστά, που, έστω μια φορά θα πει «δε βαριέσαι«. Που δεν παίρνει την οδήγηση στα σοβαρά. Που γράφει τον ΚΟΚ και τη λογική στα παλιά του τα παπούτσια, είτε οδηγεί νταλίκα ή λεωφορείο (ακόμα και σχολικά, ρε αθεόφοβοι) με φθαρμένα λάστιχα, είτε αυτοκίνητο όπως του γουστάρει, είτε μηχανάκι/μηχανή ξεφτιλίζοντας τον ΚΟΚ, είτε ποδήλατο κινούμενος όπως και όπου του καπνίσει, είτε ακόμα και ως πεζός που «προλαβαίνω να περάσω απέναντι». Γιατί είμαστε μάγκες. Είμαστε έξυπνοι εμείς. Οι άλλοι δεν ξέρουν.

Έπειτα, είναι το κράτος. Είναι αυτοί οι άσχετοι καρεκλοκένταυροι, που συμπεριφέρονται στους ιδιοκτήτες ΙΧ σαν να έχουν διαπράξει ποινικό αδίκημα. Που τους έχουν μουρλάνει στη φορολογία, ωθώντας τους, ουσιαστικά, να οδηγούν επικίνδυνα σαραβαλάκια. Και να παρακάμπτουν τις νέες εθνικές οδούς για να πάνε από τους παράδρομους…

Φταίνε οι πολιτικοί- άρχοντες της μίζας (όχι μόνο της κεντρικής, αλλά και της τοπικής σκηνής) που παραλαμβάνουν δρόμους -λαιμητόμους, με απίστευτες κακοτεχνίες που οδηγούν σε θανάτους.

Φταίει το σύστημα που επιβάλλει και διατηρεί ηλίθια όρια ταχύτητας -σε πολλά σημεία- μόνο και μόνο για να παραβιαστούν. Που μονοδρομεί δρόμους ανάλογα με το «δόντι» που έχει στο δημαρχείο κάποιος κάτοικος.

Φταίει η Τροχαία που στήνει καρτέρια για να κόψει κλήσεις, αντί να φροντίσει να επιμορφώσει: Να κάνει συστάσεις για κράνος- ζώνη, να βελτιώσει, με αστυνόμευση, τη συμπεριφορά των οδηγών.

Φταίνε οι διοργανωτές αγώνων αυτοκινήτου που μετέτρεψαν το άθλημα σε έναν κλειστό κύκλο. Μια κλίκα. Που δεν γίνονται οι οδηγοί, οι δάσκαλοι της οδικής ασφάλειας σε αυτή τη χώρα. Γιατί, ο κάθε οδηγός και ιδιαίτερα ο νέος, θα ακούσει με δέος τον «θεό» των ράλλυ

Και φυσικά, φταίμε και οι δημοσιογράφοι, που είμαστε ό,τι να ναι. Φταίω κι εγώ, πιο πολύ απ’ όλους, που, παρότι έχω το βήμα, δεν σου πιπιλάω το μυαλό σε κάθε δοκιμή και παρουσίαση που κάνω ότι το γρήγορο αμάξι θα το ευχαριστηθείς στην πίστα. Ότι το καλό αμάξι είναι αυτό που σε κρατάει πιο ασφαλή. Ότι καλός οδηγός είσαι όταν δεν θέτεις σε κίνδυνο εαυτόν και άλλους. Ότι το υπεργρήγορο αμάξι που σου περιγράφω πώς ανοίγει, μπορούν να το χαρούν μόνο ζωντανοί. Ότι μάγκας είσαι μόνο στην πίστα. Που δεν τα γράφω αυτό και πολλά ακόμα. Και ας μη μου δώσεις ούτε ένα κλικ. Τουλάχιστον θα κοιμάμαι ήσυχος τις νύχτες.

Και φυσικά, αντί για κατάρες και «φταις», είναι ώρα περισυλλογής. Είναι ώρα να δούμε τι θα κάνουμε εμείς για την ασφάλειά μας και, όταν το φροντίσουμε αυτό και γίνουμε πολιτισμένοι άνθρωποι και όχι ούγκανα επάνω σε λαμαρίνες και πλαστικά, θα διεκδικήσουμε το δίκιο μας για τους δρόμους- ανέκδοτα στους οποίους κινούμαστε. Και πώς θα τα καταφέρουμε;

Το υπόλοιπο κομμάτι που θα διαβάσεις, είναι διανθισμένο από τα λόγια του πλέον ειδικού: Του Τάσου Μαρκουίζου, οδηγού αγώνων και ιδιοκτήτη της ομώνυμης σχολής ασφαλούς οδήγησης, γνωστού ως Ιαβέρη. Είναι τα λόγια του στη Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής, όπου παραδέχθηκαν ότι καθημερινά, στους ελληνικούς δρόμους συντελείται μια γενοκτονία.

Παρεμπιπτόντως, για να καταλάβουμε πόσο νοιάζονται κι αυτοί για την ασφάλειά μας, κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία: Η Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας της Βουλής συνεδρίασε, το περασμένο έτος, μόλις 6 φορές. Τα θέματα για τα οποία συνήλθε ήταν:
1) Εκλογή προέδρου
2) Προγραμματισμός έργου
3) Σύντομη ενημέρωση απο τον πρόεδρο και ακρόαση καθηγητή
4) Εκλογή προέδρου
5) Προγραμματισμός έργου
6) Ενημέρωση των μελών απο καθηγητή

Τι είπε λοιπόν ο Ιαβέρης:

Μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1.600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες σε τροχαία ατυχήματα.

Είναι σαν να πέφτει κάθε μέρα σε μια κατοικημένη περιοχή, ένα μικρό αεροσκάφος της αεροπλοΐας με 20 επιβάτες.

Τα πιο πολλά τροχαία ατυχήματα συμβαίνουν σε κατοικημένες περιοχές με ταχύτητες κάτω από 45 χλμ την ώρα. Και τα περισσότερα θύματα που αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο, είναι κάτω των 30 ετών. Σύμφωνα μάλιστα με τα τελευταία στοιχεία, το 60 με 70% των θυμάτων από τροχαία ατυχήματα, είναι ηλικίας 15 – 29. Μας περισσεύουν ζωές νέων, φαίνεται, σε αυτή τη χώρα…

Αιτία; Οι τραγικοί δρόμοι και οι επικίνδυνοι οδηγοί που σε συνδυασμό με την άγνοια και την αδιαφορία οδηγούν σε ένα εγκληματικό αποτέλεσμα, όπως εξήγησε ο Ιαβέρης.

«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου», είπε και έφερε ως παράδειγμα το γεγονός ότι, ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία από 20% – 99,5%, όπως η Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%.

«Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα» είπε χαρακτηριστικά ο Ιαβέρης και εξήγησε: «Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι».

Ο Ιαβέρης, έθεσε και μια άλλη σημαντική παράμετρο, την οικονομική καθώς όπως είπε, «το 40% του κόστους στην υγεία, είναι από τροχαία».

«Τα τροχαία ατυχήματα κοστίζουν 12 δισ. ευρώ κάθε χρόνο. Στα 50 χρόνια σημαίνει 600 δισ. ευρώ πεταμένα ματωμένα, στην άσφαλτο. Και μετά λέμε πώς να εξοικονομήσουμε λεφτά και βάζουμε ισοδύναμα, όταν όλα αυτά τα χρήματα πετιούνται άδικα στο δρόμο», επεσήμανε ο Ιαβέρης.

«Ένας γονιός που οδηγεί με πάνω από 10 χλμ την ώρα το αυτοκίνητο και αφήνει το παιδί του να κάθεται στη μέση των πίσω καθισμάτων και δεν το δένει κανονικά στο παιδικό κάθισμα είναι σαν το προορίζει για αναπηρικό καροτσάκι που θα το σπρώχνει σε όλη του τη ζωή, αν συμβεί ένα βίαιο φρενάρισμα», τόνισε χαρακτηριστικά.

Μίλησε, όμως, και για γενικότερη άγνοια που υπάρχει στη κοινή γνώμη, σε ότι αφορά την σημασία που έχει η ασφαλής οδήγηση, επικαλούμενος το εξής παράδειγμα: «Ρωτήσανε σε ένα τηλεπαιχνίδι 100 ανθρώπους για ποιο επάγγελμα χρειάζεται μικρότερη προσοχή και η πιο δημοφιλής απάντηση με ποσοστό 80% ήταν ο επαγγελματίας οδηγός. Δηλαδή, ο οδηγός του σχολικού που μεταφέρει τα παιδιά μας», ανέφερε.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη, υπογραμμίζοντας ότι «είναι απόπειρα φόνου, είναι απόπειρα αυτοκτονίας».

Ο Ιαβέρης, υπογράμμισε ακόμα, ότι, μόνο αν αναληφθεί πρωτοβουλία σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, μπορεί το εθνικό αυτό πρόβλημα να πάρει σοβαρές διαστάσεις.

«Για να σταματήσει το έγκλημα και η γενοκτονία που συντελείται καθημερινά στους ελληνικούς δρόμους, πρέπει η Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας να πάει στο Μαξίμου και να ζητήσει από τον πρωθυπουργό να το πάρει πάνω του γιατί είναι μέγα εθνικό και πολιτικό ζήτημα», τόνισε και η πρόταση του αυτή έδειξε να έχει θετική αποδοχή από την Επιτροπή.

Κλείνοντας ο Ιαβέρης την ενημέρωση του, έδωσε μια συμβουλή σε όλους τους οδηγούς λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η λύση του προβλήματος είναι η αυτοεκτίμηση. Καθένας, πρέπει να ξέρει πόσο ανεκτίμητος και λατρεμένος είναι, και πόσο θα λείψει από τα παιδιά ή τους γονείς του, αν εμπλακεί σε μια ανόητη σύγκρουση, επειδή τα μυαλό του είναι στα κάγκελα. Αν θέλουμε άμεσα να μειώσουμε το οδικό έγκλημα, κάθε πρωί ας κοντοσταθούμε και ας σκεφτούμε πόσες αγκαλιές μας περιμένουν το απόγευμα».

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να γίνουμε καλύτεροι  οδηγοί και να πείσουμε όσο το δυνατό περισσότερους ανθρώπους γύρω μας , να κάνουν το ίδιο. Ας προσπαθήσουμε να  μείνουμε  ζωντανοί. Ας είναι ο Παντελής, ο τελευταίος…

Πόσα κανάλια?


Ca7d8gaXIAAg5yu

Εδώ  ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει επιτέλους τέλος στο θολό ραδιοτηλεοπτικό τοπίο με τα πολλά κανάλια…

(Παραφράζοντας τη Λαϊκή ρήση: «Το φθηνό πολλοί εμίσησαν, μα το τσάμπα ουδείς»)

giggle

Παγωμένα Χριστούγεννα


2015. Παρομονές Χριστουγέννων και η Αθήνα, σαν καπνισμένο τσουκάλι οινομαγειρείου χωρίς φωτιά και θέρμανση, ζεί την αγιότητα των ημερών, σκυθρωπά, άχαρα και κουρασμένα.
Οι δρόμοι σκοτεινοί, φαντάζουν απείρως πιο σκοτεινοί έτσι καθώς περιέχουν ολοένα και περισσότερο, αναίδεια, αναπηρία και ανανδρία.

Με μια δυστυχία ολοφάνερη στα μάτια τους τα γερόντια φεύγουν κάθε μέρα από κοντά μας θλιμμένα κι απροστάτευτα, γνωρίζοντας καλά πια πως γεννήσανε λειψούς ανθρώπους, με ψυχη παγάκι…

Τα κάλαντα, τα δώρα και οι αγιασμοί, δεν πείθουν πια κανέναν…
Μόνο τα πρόσωπα μερικών παιδιών και μερικών πουραλαίων κυριών που περιφέρονται θλιμμένες, είναι ότι διαθέτει ο κόσμος μας, για ν’ αγαπάς τις μέρες τούτες.

newego_LARGE_t_1101_54031357

12375960_10205847679651202_6494350774330530446_n

Δωρεάν Φαγητό…
Αγ. Γεώργιος, οδ. Αγ. Γεωργίου,113 61 Κυψέλη, τηλ. 210-8212667.
Αγ. Ειρήνη, οδ. Αλκυόνης και Πανουργιά, 111 46 Γαλάτσι, τηλ. 210-2912426.
Αγ. Ελευθέριος, οδ. Αχαρνών 382, 111 43 Αχαρνών, τηλ. 210-2281754.
Αγ. Ελευθέριος οδ. Ι. Βαρβάκη 28, 114 74 Γκύζη, τηλ. 210-6427053.
Αγ. Ζώνη, οδ. Αγ. Ζώνης 27,112 56 Κυψέλη, τηλ. 210-8674250..
Αγ. Λουκάς οδ. Πατησίων 287, 11 144, Πατήσια, τηλ. 210-2281778.
Αγ. Νικόλαος, οδ. Αγ. Νικολάου, 104 46 Αχαρνών, τηλ. 210-8319385.
Αγ. Παύλος, Χίου καί Κρήτης 104 38 Σταθμός Λαρίσης, τηλ. 210-5234711.
Κοίμησις Θεοτόκου, οδ. Ανδροπούλου 2, 111 41 Κυπριάδου, τηλ. 210-2918987.
Ύψωσις Τιμίου Σταυρού, οδ. Καυκάσου -Λαζαράδων 2, 113 63 Κυψέλη, τηλ. 210-8218110., 134 41
Άνω Λιόσια, τηλ. 210-24.72.113, 210-24.72.946.

Φυσάει κοινωνική αδιαφορία


12079456_905508692863300_2304229576994491450_n 

Ο δύτης  βγαζει το καρμάκι του νεκρού παιδιού προσεκτικά απο τη θάλασσα κα το δίνει στον συνεργάτη της ομάδας του.

12088549_905508996196603_8581132089992673789_n

Ο άλλος , δείτε πως το πιάνει! Από το σωσίβιο , απο΄΄΄πουθενα αν ήταν δυνατόν ,  αποφεύγοντας να έρθει σε οποιαδήποτε επαφή με τα ρούχα  του  για να το  .. «σύρει»  έξω ! 

Άλλωστε είναι παράνομο το νεκρό μωρό, είναι και αλλόθρησκο θα πούνε μερικοί !!!!

Φυσάει κοινωνική αδιαφορία στις  μέρες μας στο Αιγαίο πέλαγος ..

Ευτυχώς δεν είναι κολλητική.

Θα μπορουσε να ειναι το δικό του παιδί αλλά αυτός δυστυχώς δεν το ξέρει ..

o Μουσαντένιος βασιλιάς


paidi– Υπήρχε παιδί μου κάποτε μια παραμυθένια χώρα. Μια χώρα πανέμορφη, ζηλευτή και δοξασμένη. Με αγώνες, με ιστορία, με πολιτισμό, με προσφορά στην ανθρωπότητα. Κάποτε όλοι οι άνθρωποι την ζήλευαν γι’ αυτό που ήταν.

Τι θυμήθηκα τώρα…;
Σήμερα ούτε θέλουν να ξέρουν αν υπάρχει.

– Όμως, υπάρχει και σήμερα ;

– Είναι σαν να υπάρχει. Στο πέρασμα των αιώνων μίκραινε … μίκραινε … μίκραινε ολοένα και περισσότερο. Πέρασαν πολλοί από πάνω της που βοήθησαν σε αυτό. Βασιλιάδες, πρωθυπουργοί, γαλονάδες και πάλι πρωθυπουργοί και πάλι γαλονάδες. Γερμανοί αυτή τη φορά. Και πλησιάζει η ώρα που θα τούς στείλουν νέους βασιλιάδες να τους βάλουν σε σειρά. Κι αυτοί Γερμανοί θα είναι.

– Γιατί; Δεν μπορούν από μόνοι τους;

– Μα όχι, τα ρωτάνε αυτά; Ποτέ δεν μπόρεσαν. Ανέκαθεν έψαχναν να βρουν καινούριο ιδιοκτήτη. Και είχαν τη συνήθεια να ψάχνουν σχεδόν πάντοτε έξω από τη χώρα τους. Το μόνο που έμαθε πολύ καλά αυτός ο πρώην περήφανος λαός είναι το ξεμάτιασμα. Να δεις πόσο εύκολα βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου, δεν θα το πιστεύεις.

– Συνέχισε ..συνέχισε, ! Θέλω να μάθω κι άλλα…

– Που λες, σ’ αυτή την παραμυθένια χώρα σήμερα έχουν έναν μουσαντένιο Βασιλιά. Πιο πριν είχαν έναν , σαμαρωμένο Βασιλιά, πριν έναν αλλοπαρμένο και ακόμα πιο πριν έναν μαρμαρωμένο βασιλια.

Ο φτωχός λαός ομως παι πιστευει πιστεύει ότι ο Βασιλιάς ένας είναι από χρόνια και τον λένε ..Πουλημένο. Κάθε φορά αλλάζει πρόσωπο για να μην τον αναγνωρίζουν. Μυαλά όμως δεν αλλάζει, αυτός.Δεν θέλει να βάλει μυαλό. Ο φτωχός αλλά και άμυαλος ακόμα , συνήθισε να έχει για χρόνια  εναν  βασιλιά . Παρά τις πίκρες που τον ποτίζει τον θελει . Πες από βιτσιο, πες απο ανοησία , θες γιατι ο ίδιος αποβλεπει σε προσωπικα του και μονο οφέλη , επιμένει να τον  θέλει..

– Τον Πουλημένο;

– Ναι, αυτόν. Γι’ αυτό και οι υπόλοιποι πολίτες  αυτόν τον λαό τον λέμε Βλαμμένο.

– Οι βασιλιάδες κυβερνάνε μονάχοι τους;

– Βασικά δεν κυβερνάνε ούτε αυτοί, αλλά ας μη σε μπερδεύω. Το παραμύθι λέει για ένα μεγάλο κτίριο που το λένε Κοινοβούλιο. Όπως μαρτυράει η λέξη εκεί μέσα φωλιάζει η βούληση η ..»κοινή». Δεν θα σου πω απόψε ποια λέμε ‘κοινή’ γιατί είσαι ακόμα μικρή!

Εκεί μέσα που λες μαζεύονται ψευταράδες, γελωτοποιοί, άνθρωποι της νύχτας, ψευτοδιανοούμενοι, τηλεπωλητές, μισό τρελοι, καλτσοδέτες και ανεπάγγελτοι. Όλοι θέλουν να σώσουν τον εαυτό τους και την τσέπη τους. Ο βλαμμένος λαός που λέγαμε πιο πάνω έχει ταυτίσει αυτούς με το δικό του μέλλον.

– και σε αυτο , το οπως το λες το κοινοβούλιο,  τι δουλειά κάνουν;

– Αυτοί που κυβερνούν αγωνίζονται ποιος θα γεμίσει πιο γρήγορα το δικό του σακούλι με ανέργους παιδί μου! Είναι ένας αγώνας ταχύτητας στον οποίον  ο καθενας τους τρέχει  γρήγορα προσπαθώντας να σκοτώνει τους γύρω. Σαν αυτά τα παιχνίδια που παίζετε στα κομπιούτερ εσείς τα παιδιά. Το βραβείο του νικητή είναι μια θέση παραπάνω από την προηγούμενη.

– Και οι άλλοι που δεν κυβερνούν τι κάνουν;

– Οι άλλοι προσπαθούν.. Να,  τσακώνονται συνέχεια για να μη κυβερνήσουν ποτέ.

– Ο λαός πως ζει;

– Όπως μπορεί και όποιος μπορεί. Οι περισσότεροι κάνουν την ίδια δουλειά: είναι άνεργοι. Αλλά είναι τέτοιο επάγγελμα η ανεργία, που όσους και να έχει ζητάει περισσότερους. Δεν σταματάει ποτέ να θέλει κόσμο, δεν σταματάει ποτέ να της στέλνουν. Αυτή είναι η πηγή των κακών που ήρθαν.

– Δηλαδή;

– Σε πολλούς επίτηδες φτωχούς έχουν κόψει το ηλεκτρικό και ζούνε με κεριά όπως τα παλιά παλιά χρόνια. Του χρόνου οι περισσότεροι θα ζούνε σε χαρτοκούτι. Γίνονται ληστηριασμοί των σπιτιών

– Πλειστηριασμοί λέγονται  αυτο που τους πέρνουν το σπίτι ? αχμ  το άκουσα στην τηλεόραση!

– Ληστηριασμοί είναι παιδί μου, από το ‘ληστεύω’ βγαίνει. Τους πήραν τις δουλειές, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, την υγεία, το μέλλον και στη θέση τους άφησαν  μόνο  φόρους. Με τούτα και μ’ εκείνα ο λαός θα επιστρέψει στη φύση. Θα κοιμάται στα δέντρα, σε σπηλιές, θα ανοίγει λαγούμια…
Κάθε χρόνο σε αυτό το λαό φοράνε παπούτσι ένα νούμερο μικρότερο και του λένε ‘τρέχα’. Πάνω που αρχίζει να συνηθίζει τον πόνο την επόμενη χρονιά του το βγάζουν και του φορούν ένα νούμερο πιο μικρό. Πέντε νούμερα έχει αλλάξει ίσαμε τώρα. Και σύμφωνα με το σχέδιο θα τα φορέσει όλα. Μέχρι να του σαπίσουν τα πόδια.

– Μα γιατί δεν πετάει τα παπούτσια, αφού θα τρέχει πιο γρήγορα;

– Γιατί το θέμα δεν είναι να τερματίσει. Άλλωστε μόνος του τρέχει, δεν θα τον περάσει κανείς. Το θέμα είναι να τα φοράει για να τρέχει κουτσαίνοντας και μες τα αίματα. Και, κυρίως, δεν πρέπει ποτέ να πετάξει από πάνω του τις πατερίτσες. Δάνεια τις λένε αυτές τις πατερίτσες.

– Και δεν υπάρχει κανένας να ταρακουνήσει αυτό το λαό;

– Φαίνεται πως όχι. Οι πλούσιοι αρνούνται γιατί περνάνε καλά. Οι τραπεζίτες πληρώνονται από τους πλούσιους και δεν θέλουν να τους στενοχωρήσουν. Οι πολιτικοί δεν κάνουν τίποτα που θα στενοχωρούσε τους προηγούμενους. Ο λαός δεν θέλει να κάνει τίποτα για να μη στενοχωρήσει τους πολιτικούς, που δεν θέλουν να στενοχωρήσουν όλους τους προηγούμενους.

– Και από ενημέρωση;

– Την ενημέρωση που υπάρχει φαντάσου την κάτι σαν υπνωτισμό. Αυτοί που έχουν ταχθεί να κρατούν ξύπνιο το λαό είναι αυτοί που τον αποκοιμίζουν.

– Μα όλοι το ίδιο είναι;

– Όχι, ακριβώς. Στο περίπου όμως, ναι. Οι σοφοί αυτής της χώρας σώπασαν, οι πνευματικοί της άνθρωποι αποκοιμήθηκαν. Οι ποιητές της τώρα πια δεν γράφουν στίχους. Δεν γράφουν ποιήματα δεν βγάζουν στα βιβλία τις σκέψεις τους. Σήμερα πατούν κουμπιά με γράμματα ή μιλούν σε πολύχρωμα γυαλιστερά κουτιά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μεγαλώνουν τις αποστάσεις με το λαό. Και ο απλός λαός γυρίζει συνέχεια γύρω γύρω από τον εαυτό του αναζητώντας κάποιον, που δεν ξέρει ούτε πως θα είναι, ούτε πως τον θέλει.

– Πρέπει κι εγω όμως τώρα για ύπνο… Εχω σχολείο το πρωί..και κάνει ήδη νύστα …Πες μου μονάχα ένα … Η ιστορία αυτή θα έχει καλό τέλος;

– Μα, παιδί μου, σου το είπα στην αρχή, παραμύθι είναι… και όπως όλα ετσι κι αυτό μπορεί να έχει  καλό αλλά μπορεί και κακό τέλος – όπως όλα τα παραμύθια.

Πώς γκρέμισαν τα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας …


8cbd4f94d3c900dd9bc2d39949a9e6a6_S

 

Ένα εξαιρετικού ενδιαφέροντος, ιστορικό ντοκιμαντέρ, με κείμενα του Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες του Σπύρου Βασιλείου, για τα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας.

 

Η μικρού μήκους ταινίας, διάρκειας 20 λεπτών, γυρίστηκε το 1980 σε παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία Νίκου Γραμματικόπουλου.

 

Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής κληρονομιάς το 1980. Μεταδόθηκε στην ΕΡΤ αλλά και την Σουηδική Τηλεόραση.

Δείτε το!