Φόρα τη μπούρκα σου κυρά μου


1 Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας  Ursula von der Leyen (πάνω), έγινε πρόσωπο της ημέρας όταν πρόσφατα αρνήθηκε να φορέσει την χιτζάμπ και να καλύψει το κεφάλι της, κατά τη διάρκεια της επίσημης επίσκεψής της στη Σαουδική Αραβία. Φέρεται μάλιστα να δήλωσε ευθαρσώς πως οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα τη επιλογής στο ντύσιμό ακριβώς όπως και οι άντρες.
Όπως αναφέρουν ξένα δίκτυα, καμιά γυναίκα από το επιτελείο που τη συνόδευε δεν φορούσε χιτζάμπ ή αμπάγια (το μαύρο μακρύ φόρεμα που φορούν σε δημόσιες εμφανίσεις οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία).
    – Πρέπει να σέβονται οι επίσημες καλεσμένες την «παράδοση» που υποχρεώνει τις γυναίκες να καλύπτουν το κεφάλι ή το σώμα τους με συγκεκριμένους τρόπους που έχουν επιλέξει οι άντρες;
   –  Θα είναι μέγιστη αγένεια ή πρέπει να γράψουν στα παλιά τους τα γοβάκια τις ισλαμο-υποκριτικές παραδόσεις;
Είναι υποχρεωμένες. Θα δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο αν δεν το κάνουν. Θα χαλάσει η δουλειά ...

ήταν οι  δικαιολογίες είχαν προβληθεί  όταν το πρωθυπουργικό ζεύγος της Ελλάδας πήγε στο Ιράν και η κα Μπαζιάνα μεταμφιέστηκε δίχως δεύτερη κουβέντα! Δεν γινόταν να μην το κάνει κι ας ήταν υποτιμητικό για τις γυναίκες,  θα χαλούσαν οι μπίζνες, θα προσβάλλονταν οι οικοδεσπότες…!
Στον αντίποδα,  λοιπόν,  της Ursula von der Leyen , που δήλωσε κάτι και το έκανε επί τόπου πράξη, κουκουλωμένη και καταχαρούμενη η δικιά μας περιστέρα !
Περιστέρα Μπαζιάνα !
234
Κι όμως, όπως απεδείχθη από την Γερμανίδα υπουργό -και μάλιστα σε μια ακόμα πιο μισογυνική χώρα- οι καλεσμένες γυναίκες που θέλουν, μπορούν να τολμήσουν. Χαμογελαστοί ήταν οι Σαουδάραβες πρίγκιπες με την ασκεπή και δυτικά ντυμένη von der Leyen, και τις δουλειές τους μια χαρά τις έκαναν μαζί της!
%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82
Έχουμε κατά καιρούς διαβάσει στα διεθνή ΜΜΕ για  κινήσεις Ιρανών γυναικών που κυκλοφορούν με ακάλυπτο κεφάλι και φωτογραφίζονται, για να ενθαρρύνουν κι άλλες γυναίκες να το κάνουν – ζητώντας έτσι την υποστήριξη των τουριστριών από δυτικές χώρες. Και όντως, πολλές τουρίστριες το τόλμησαν και στήριξαν έμπρακτα τα δικαιώματα των εκεί γυναικών.
Συμπέρασμα :Tο πρόβλημα με μας  και η υποκρισία μας επίσης,  είναι πως εδώ  στην Ελλάδα παριστάνουμε τις χειραφετημένες , τις σούπερ ριζοσπαστικές κι επαναστάτριες, αλλά έξω σκύβουμε το κεφάλι και, ξεχνώντας όλα τα προοδευτικά (και φεμινιστικά στη συγκεκριμένη περίπτωση) παίζουμε το ρόλο της χαμογελαστής γλάστρας που υποτάσσεται στο Μεσαίωνα για να γλείψει τους όποιους ξένους σκοταδιστές. Ετσι  κ Μπαζιάνα μου; Nαι για σένα το λέμε που θες  να  γίνεις  και  καθηγήτρια  σε μια σχολή παραδοσιακά φιλελευθερη όπως το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο..
Φόρα τη μπούρκα σου κυρά μου και κάτσε να πηγαίνεις τα παιδάκια σου στη Hill .

Εχουμε γίνει ένα απέραντο … βοσκο τόπι


wpid-wp-1474523813578-300x174

Ο μεγάλος σκιτσογράφος παρασημοφορήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κύριο Προκόπη Παυλόπουλο, με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος. Εύγε!

14446023_533197820210620_6265874765176532169_n

 

«Εχουμε γίνει ένα απέραντο βοσκοτόπι»…

Δήλωσε ο Καλογρίτσας βοσκοτόπι και πήρε τηλεοπτική άδεια ενώ και εμείς τόσα χρόνια με τις ελιές ουτε καινούριο ραδιόφωνο δεν πήραμε  αδερφέ μου..
40.000 το χρόνο δήλωνε εισόδημα ο Καλογρίτσας και πήρε κανάλι με 53 μυρια. Το θαύμα της Αριστεράς.

Έστησαν μία απάτη όπου ο καλογριτσας  πόνταρε αέρα δάνεια που ΘΑ έπαιρνε από δανεικό βοσκοτόπι  (και εμεις συζητάμε ακόμα αν ο Παππάς είναι για μέσα) Δηλαδή ο Κοντομηνάς θα έδινε τον ALPHA στον Καλογρίτσα με εγγύηση το βοσκοτόπι…

Βοσκοτόπι μεν, αλλά στην αριστερή πλευρά του βουνού δε.

Ενας βοσκός της Ιθάκης, καθώς έβοσκε τα πρόβατά του στο βοσκοτόπι του Καλογρίτσα, ανακάλυψε τυχαία τον πολιτικό τάφο του ΣΥΡΙΖΑ

 

Η ιστορία με το βοσκότοπι φέρνει αβασάνιστα στο νου το βουκολικό ηχητικό με το οποίο έκλεινε η ΕΡΤ τόσα χρόνια. Καληνύχτα γίδια σαν να έλεγε

… ο Καλογρί


kalogritsas-xΧρήστος Καλογρίτσας.

Παρότι ασχολείται εδώ και χρόνια με το χώρο των media, αφού ήταν ένας από τους βασικούς μετόχους της εφημερίδας “Πρώτη”, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Απρίλιο του 1986, είναι απορίας άξιον με ποια μέσα θα μπορέσει να “πολεμήσει” τους αντιπάλους του, οι οποίοι έχουν μεγάλη ρευστότητα. Ας μην ξεχνάμε πως στη μάχη της διεκδίκησης βρίσκονται ισχυρά ονόματα, όπως είναι ο Δ. Κοντομηνάς, Γ. Αλαφούζος, ο  Β. Βαρδινογιάννης, ο Θ. Κυριακού και ο Βαγγέλης Μαρινάκης.

Πίσω από αυτή την τολμηρή απόφαση του Καλογρίτσα, ίσως και να βρίσκεται η δυνατή του σχέση με  την Αριστερά και με το παλαιο ΠαΣοκ

kalogritsas55papadreou

και  κυρίως ομως και με το Ν. Παππά, αφού είναι γνωστό πως ο τελευταίος εκτιμά και σέβεται ιδιαίτερα την πορεία του Καλογρίτσα.

Μήπως, λοιπόν, η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα αποσκοπεί στη δημιουργία ενός καναλιού για τον ΣΥΡΙΖΑ;

Ακόμη και αν αυτό δεν ισχύει, συνεχίζει να υπάρχει το εύλογο ερώτημα σχετικά με το ποσό που απαιτείται για την υποβολή φακέλων υποψηφιότητας στο διαγωνισμό για την αδειοδότηση των ιδιωτικών καναλιών. Χωρίς να αμφισβητείται η πιστοληπτική ικανότητα του Καλογρίτσα, όλοι διερωτώνται πως θα μπορέσει να σταθεί δίπλα σε τέτοιους οικονομικούς κολοσσούς, όπως αυτοί που αναφέρθηκαν, και να αγωνιστεί.

Ποιος είναι ο Χρήστος Καλογρίτσας

Η εφημερίδα “Πρώτη” πρωτοεκδόθηκε τον Απρίλιο του 1986 και κατέβασε ρολά το Σεπτέμβριο του 1990. Ήταν ένα σύντομο εκδοτικό εγχείρημα που όπως λένε και οι απόμαχοι του Περισσού εκείνης της εποχής, στην ουσία αποτέλεσε τη γέφυρα του ΚΚΕ για να φτιαχτεί ο Συνασπισμός. Όταν ο Περισσός αποφάσισε να αποχωρήσει από το ΣΥΝ και δεν τη χρειαζόταν άλλο, την έκλεισε. Ένας από τους βασικούς μετόχους της έκδοσης ήταν ο Χρήστος Καλογρίτσας. Στέλεχος του ΚΚΕ που είχε την απόλυτη εμπιστοσύνη του “καπετάν-Γιώτη” κατά κόσμον Χαρίλαου Φλωράκη και παράλληλα διατηρούσε στενές σχέσεις με το “σύστημα Ανδρουλάκη”.

Δε χρειάζεται λοιπόν να πούμε άλλα για το γεγονός πως ο Χρήστος Καλογρίτσας διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το Μέγαρο Μαξίμου, καθότι πολλοί πλέον ένοικοί του είναι παλιοί του “σύντροφοι”.

Ο 68χρονος Καρδιτσιώτης διατηρεί όμως στενές επαφές και με τον εταίρο συνδαιτυμόνα της κυβέρνησης καθώς είναι κουμπάρος με τον Πάνο Καμμένο  -μέσω του γιου του Γιάννη- ενώ η φιλία του με τον νυν υπουργό Υποδομών και πρώην πρόεδρο του Τεχνικού Επιμελητήριου Ελλάδος, Χρήστο Σπίρτζη, μετεξελίχθηκε και αυτή σε κουμπαριά.

 

 

Τοξότης στα δημόσια έργα. Εξαγόρασε την εταιρία του Παύλου Τσίπρα  

Ο Χρήστος Καλογρίτσας ακολουθεί την πεπατημένη των εκδοτών και ασχολείται με τα δημόσια έργα. Παράλληλα μπαίνει δυνατά στο χώρο των δημοσκοπήσεων μέσα από την παρουσία του γιου του Γιάννη στο βασικό μετοχικό σχήμα της γνωστής GPO.  H εταιρεία του λαμβάνει μέρος σε μια ενδιαφέρουσα συγχώνευση πολλών εταιρειών, μεταξύ των οποίων είναι και η εταιρεία Τοξότης η οποία τίθεται επικεφαλής του σχήματος. Και κάπου εδώ ο Χρήστος Καλογρίτσας, έστω και τυχαία, συναντά και πάλι τους συντρόφους του καθώς η Τοξότης εξαγοράζει την εταιρεία Μέδουσα, όπως ακριβώς μετονομάστηκε η εταιρεία Τσίπρας ΑΤΕ, του Παύλου Τσίπρα, πάτερα του Πρωθυπουργού(!) μετά την αποχώρησή του από το εταιρικό σχήμα.

Η δραστήρια εταιρεία εμφανίζει πολλές και διαφορετικές συνέργειες, κυρίως με την Άκτωρ, γεγονός που οφείλεται στο ότι έχει μεγάλη ανάγκη από σοβαρή τεχνογνωσία και δάνεια εμπειρία, όπως λέγεται τεχνικά και νομικά ο όρος, για την υλοποίηση των έργων. Παρόλα αυτά η παρουσία του Χρήστου Καλογρίτσα είναι σιωπηλή και παραμένει μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Μέχρι το ημερολόγιο να γράψει 25 Ιανουαρίου 2015, όπου οι παλιοί του σύντροφοι παίρνουν το τιμόνι της χώρας.

 

Το πρόβλημα του Τοξότη ήταν πάντα η ανάγκη για δάνεια εμπειρία αναφορικά με δυνατότητά του να κατέρχεται σε μεγάλους διαγωνισμούς και να χτυπάει τα “σοβαρά” δημόσια έργα.  Πριν από λίγο καιρό, η θυγατρική της Suez- παραδοσιακού στρατηγικού εταίρου του Άκτωρα- SITA CZ με έδρα την Πολωνία, εμφανίστηκε σε πρόσφατο διαγωνισμό για την αποκατάσταση χωματερών σε Σέρρες, Κιλκίς, Πολύγυρο και Ανθεμούντα δανείζοντας την τεχνογνωσία της στην εταιρεία Τοξότης που ελέγχεται από τον κ. Χρήστο Καλογρίτσα.

Παράλληλα, η κάθοδος της Τοξότης στους διαγωνισμούς του Φορέα Διαχείρισης Απορριμμάτων της Κεντρικής Μακεδονίας έχει φουντώσει τις φήμες για ένα ιδιότυπο «deal»   μεταξύ του γαλλικού ομίλου και της μεσαίας ελληνικής τεχνικής εταιρείας, το οποίο δεν αποκλείεται να μετουσιωθεί και σε άλλα έργα. Η SITA CZ άλλωστε αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους επιχειρηματικούς βραχίονες της Suez, καθώς εξειδικεύεται στη διαχείριση αποβλήτων, υποστηρίζοντας τα έργα της γαλλικής εταιρείας σε απαιτητικές αγορές όπως είναι αυτές του Λονδίνου, της Γερμανίας.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το Μαξίμου, έχει ήδη δώσει το δαχτυλίδι του γάμου ανάμεσα στη γαλλική Suez και τον κ. Καλογρίτσα, για μια σειρά από στρατηγικές επενδύσεις, μεταξύ των οποίων η διαχείριση απορριμμάτων και το νερό. 

 

Ενδιαφέρουσες  συμπτώσεις  

Ας δούμε και δύο ενδιαφέροντα στοιχεία, πάνω στο ζήτημα αυτό.   Στις 10 Ιουλίου 2015, λίγες δηλαδή ημέρες μετά το δημοψήφισμα, ο Ιωάννης Μπενίσης,  σύντροφος της Περιφερειάρχη Ρένα Δούρου, τοποθετείται στη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΥΔΑΠ.

Τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου εν όψει της επίσκεψης στην Αθήνα του Γάλλου Προέδρου, Φρανσουά Ολάντ, με υπογραφή του Υπουργού Επικρατείας, Νίκου Παππά, ο Μπενίσης βαφτίζεται ως «ειδικός εμπειρογνώμων σε θέματα αναπτυξιακού και επενδυτικού ενδιαφέροντος»  και διορίζεται «άμισθος σύμβουλος» στο Πολιτικό Γραφείο του ίδιου υπουργού ο οποίος και υπογράφει το σχετικό ΦΕΚ. (753/22-10-2015).

Ο Νίκος Παππάς τρέφει θετικά αισθήματα για τον Χρήστο Καλογρίτσα, εκτιμώντας την πορεία και την διαδρομή του. Πολλοί βέβαια υποστηρίζουν πως ο Καλογρίτσας εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της δημιουργίας “νέων τζακιών” που δε θα κουβαλάνε τα..»κούτσουρα του παρελθόντος»

Από την άλλη πλευρά όμως η περίφημη παρέα της Αίγινας δεν παρουσιάζει τη γνωστή “ομοιογένεια”, καθώς ο Αλέκος Φλαμπουράρης βλέπει τον Καλογρίτσα και…στρίβει. Κάποιοι κάνουν λόγο για παλιά ανεξόφλητα γραμμάτια μεταξύ των δύο, ενώ πολλοί υποστηρίζουν ότι ο κυρ-Αλέκος έχει στο νου του κάποιον άλλον επιχειρηματία για αυτές τις δουλειές.

Σε κάθε περίπτωση η πρόσφατη επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, πίσω από τους ήχους της “Μασσαλιώτιδας” και τα ποτά στο Gazarte, έφερε και αρκετές προτάσεις για μπίζνες με γαλλικές εταιρείες.

Οι συνεργάτες και σύμβουλοι του προέδρου Ολάντ έχουν διαμορφώσει την ατζέντα των αιτημάτων που μετά τα άδοξα εγχειρήματα του Ιπποδρόμου και των Σιδηρόδρομων περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο τα … νερά.

Η βασική εταιρεία που ενδιαφέρεται να μπει στην Ελλάδα και μέσω της Ελλάδας στα Βαλκάνια είναι η Suez. Μήπως θυμάστε για ποια ιδιωτικοποίηση ενδιαφερόταν η Suez πέρσι τέτοια εποχή; Εύκολη απάντηση: Για το νερό της Θεσσαλονίκης, την ΕΥΑΘ και προφανώς και για την ΕΥΔΑΠ.  Οι δύο ιδιωτικοποιήσεις φιγουράρουν ξανά στο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων της νέας κυβέρνησης, όπως ρητά προβλέπει το Τρίτο Μνημόνιο αλλά με την παραχώρηση μειοψηφικών ποσοστών 23% για την ΕΥΑΘ και 11% για την ΕΥΔΑΠ.

Προς το παρόν είναι αβέβαιο με ποιους συμμάχους θα κατέβει στον διαγωνισμό ο γαλλικός όμιλος όταν θα βγουν στον αέρα οι δύο ιδιωτικοποιήσεις, αλλά οι “κύκλοι της αγοράς” έχουν ήδη γνώση.

Το σίγουρο είναι πως ο Χ Καλογρίτσας θα μπει δυνατά στην αγορά και έχει και πολύ καλές επίσημες συστατικές επιστολές.

 

Ο κουμπάρος Καλογρίτσας, με απλήρωτο προσωπικό και δυσκολία να βρει εγγυητική 3 εκατ, τι πόθεν έσχες θα μας δείξει;

Ο Καλογρίτσας έχει προσωπικό απλήρωτο 8 μήνες!Αλλά εχτές «έδωσε» 52εκατ. για τηλεοπτική άδεια! Καλά άμα δείτε τα 52εκ. ….!!😂😂 σφυρίχτε μου

Επίσης το γιατί στη φάρα των κατασκευαστών μηχανικών μεταξύ τους τον αποκαλούν «Σερίφη»  εγώ δεν το ξέρω…

Χούντα συνταγματαρχών. Ηταν ημέρες «γύψου», εθνικής συμφοράς, αλλά και χοντρού… γέλιου.


Ηταν ημέρες «γύψου», εθνικής συμφοράς, αλλά και χοντρού… γέλιου. Μόνο που για να γελάσεις χρειαζόταν τόλμη, αφού η σφαλιάρα (το λιγότερο) παραμόνευε. Εχουν περάσει 46 χρόνια από την εθνοσωτήριο, αλλά οι μνήμες παραμένουν

 

10-11-1--4-thumb-medium

Σμόκιν και σκαρπίνι για τον Παττακό και ταφτάς και μαντό για την κυρία που σέρνει το χορό

Οι τότε πιτσιρικαρία, έχει  πολλά ν’ αφηγηθεί σήμερα για το κιτς της χούντας μέσα στο οποίο μεγάλωσε.

Για το θρυλικό «πουλί», για τις γιορτές της «πολεμικής αρετής», για την περίφημη «εξακρίβωση ταυτότητας», για τους «φιλότεχνους» μπάτσους με τα σκαρπίνια και τις γραβάτες με το στενό κόμπο, για τα τσάμικα και τα καλαματιανά των κοστουμαρισμένων απριλιανών, για τις κανονιές από τον Λυκαβηττό και τα έντρομα περιστέρια του Συντάγματος, για τις απόπειρες κάποιων καλλιτεχνών ν’ αντισταθούν, για τον ύμνο της χούντας διά στόματος Γιάννη Βογιατζή, για την πρεμιέρα της τηλεόρασης, για τα καπελάκια της Δέσποινας Παπαδοπούλου, για χίλια δυο πράγματα.

Σήμα κατατεθέν του χουντικού κιτς ήταν η «Πολεμική αρετή των Ελλήνων» στο Καλλιμάρμαρο αλλά και στο Καυτανζόγλειο της Θεσσαλονίκης. Ξεκινούσε από το πρωί με κανονιοβολισμούς από τον Λυκαβηττό (υπάρχουν άραγε ακόμα τα κανόνια εκεί;), τρομάζοντας τους ανύποπτους Αθηναίους. Το πανηγύρι στο Καλλιμάρμαρο περιελάμβανε έως και τέσσερα μέρη. Το ένα είχε να κάνει οπωσδήποτε με το λόγο ενός από τους απριλιανούς. Σε μία ειδικά «Πολεμική αρετή» -πρέπει να ήταν από τις τελευταίες- που θα μιλούσε ο Παττακός, δεν μπόρεσε να πει τίποτα παραπάνω από το να επαναλάβει τρεις-τέσσερις φορές τις λέξεις «λαέ της Αθήνας» (ή κάπως έτσι). Οι προβοκατόρικες  ζητωκραυγές του πλήθους τον έστειλαν πίσω στην καρέκλα του.  Ομως δεν ήταν πάντα τόσο χαρωπά τα πράγματα. Το πρόγραμμα εκτός από το λόγο περιελάμβανε παρέλαση και μετά άρχιζε η φαντασμαγορία.

Οι μοτοσικλετιστές της ΕΣΑ αποδείκνυαν ότι εκτός από το να δέρνουν μπορούσαν να κάνουν ακροβατικά πάνω στις μηχανές τους (ανθρώπινες πυραμίδες και άλλα, κρατώντας πάντα τη σημαία με το πουλί) και να περνούν με ταχύτητα μέσα από φλεγόμενα στεφάνια. Οι άντρες των ειδικών δυνάμεων έπαιζαν ξύλο μεταξύ τους ή έκαναν ασκήσεις γυμναστικής. Ενίοτε έπεφταν και με αλεξίπτωτα.

Το ωραιότερο όμως κομμάτι είχε να κάνει με τους αρχαίους Ελληνες, τους Βυζαντινούς και τους αρματολούς του 1821. Με τα άρματα, όπου η Ελλάς στεφανωμένη στεκόταν φορώντας το χιτώνα της πάντα εμπρός από το «πουλί». Με τις μάχες Ελλήνων και Τρώων γύρω από το δούρειο ίππο. Με τις παρελάσεις των σαρισοφόρων του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Με τις γυναίκες της Ηπείρου να ανεβαίνουν ζαλωμένες τα πυρομαχικά πάνω σε βουνά από κόντρα πλακέ.  Τότε όμως η χλαμύδα, σε συνδυασμό με το ρολόι, στο στάδιο, μας φαινόταν σχεδόν αυτονόητη. Αυτονόητη δεν είχε φανεί στον υπογράφοντα μόνο η σφαλιάρα που μάζεψε από τον μπάτσο, λίγο πριν ξεφύγει μέσα στο πλήθος, όταν επιγραμματικά είχε συνοψίσει την εκδήλωση με τη λέξη «μαλ…».

αρχαιο-ελληνικό τουρλού, με κυρίαρχο το πουλί και ταλαίπωρους εκπροσώπους των όπλων, μεταφερόμενο σε φορτηγό του στρατού§Αριστερά, μακέτα του περίφημου Τάματος του Εθνους, που φέρνει σε... διαστημόπλοιο

αρχαιο-ελληνικό τουρλού, με κυρίαρχο το πουλί και ταλαίπωρους εκπροσώπους των όπλων, μεταφερόμενο σε φορτηγό του στρατού§Αριστερά, μακέτα του περίφημου Τάματος του Εθνους, που φέρνει σε… διαστημόπλοιο

Η εξακρίβωση ταυτότητας δημιουργούσε φοβερό άγχος. Για κάποιους που αντιστέκονταν σήμαινε κρατητήριο, ξύλο, εξορία ή φυλακή. Για τους νεότερους, σήμαινε… κούρεμα. Τους έδειχνες την ταυτότητά σου και σε πήγαιναν στο οικείο αστυνομικό τμήμα για να την εξακριβώσουν (τρέχα γύρευε). Σου τράβαγαν μια ψαλιδιά στα μαλλιά και πήγαινες στον κουρέα στη συνέχεια να τα συμμαζέψεις. Τα μαλλιά τότε, βλέπετε, λόγω των χίπις, ήταν απαραίτητα. Οπως και τα χαϊμαλιά, τα παντελόνια καμπάνες και τα πουκάμισα με τα λαχούρια. Πήγαιναν κι αυτά κόντρα στην αισθητική της χούντας.

Οι «φιλότεχνοι μπάτσοι» τραβούσαν των παθών τους τον τάραχο. Τους έστελναν σε χώρους όπου μαζεύονταν διανοούμενοι, άρα αριστεροί. Στους κινηματογράφους «Στούντιο» και «Αλκυονίδα», στο θέατρο της Μαριέτας Ριάλδη επί της οδού Ακαδημίας, στην γκαλερί του Ασαντούρ Μπαχαριάν ή στις μπουάτ της Πλάκας.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν σχέση με το άθλημα, βαριούνταν αφόρητα και ξεχώριζαν λόγω ένδυσης σαν τη μύγα μες στο γάλα, όσο κι αν προσπαθούσαν να κρύψουν την ιδιότητά τους. Αργότερα βέβαια δεν την έκρυβαν καθόλου, όταν π.χ. παρακολουθούσαν το «Μεγάλο μας Τσίρκο» με τους Καρέζη – Καζάκο.

Η δε αμορφωσιά τους ήταν παροιμιώδης. Σε έρευνα που είχαν κάνει στο σπίτι του Τάσου Ζωγράφου, είδαν μια ξυλογραφία του Μεγαλίδη με θέμα τον Βελουχιώτη.

-«Ποιος είναι αυτός;», ρώτησαν το σκηνογράφο.

-«Ενας ήρωας του 1821», τους απάντησε και έφυγαν ήσυχοι.

Ενα «μπουκέτο» ΕΣΑτζήδες, που όταν δεν βαράγανε έκαναν ακροβατικά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο

Ενα «μπουκέτο» ΕΣΑτζήδες, που όταν δεν βαράγανε έκαναν ακροβατικά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο 

Επί επταετίας η απόλυτη κινηματογραφική έκφραση της χούντας ήταν ο Τζέιμς Πάρις και οι υπερπαραγωγές του με τους φαντάρους σε ρόλους κομπάρσων. Ταινίες όπως το «Οχι», ο «Παπαφλέσσας», η «Μάχη της Κρήτης», «Οι τελευταίοι του Ρούπελ» έκαναν τότε τζάμπα τις δημόσιες σχέσεις των συνταγματαρχών, παίζονται δε ακόμα -και υπάρχει κόσμος που τις βλέπει.

10-11--2-thumb-medium

Η γιορτή που προτιμούσαν οι απριλιανοί ήταν το Πάσχα. Ισως γιατί τα Χριστούγεννα δεν συνδέονται με τα τσάμικα. Το πανηγύρι με τους φαντάρους να ψήνουν οβελίες άρχιζε στα στρατόπεδα, όπου οι πρωτεργάτες της χούντας έτρεχαν για να τσουγκρίσουν αβγά και να χορέψουν βγάζοντας τον Ελληναρά που έκρυβαν μέσα τους και κάνοντας παράλληλα τις δημόσιες σχέσεις τους, αφού η ασπρόμαυρη τηλεόραση θα τους έδειχνε υποχρεωτικά στις ειδήσεις.

Είχαν γραφεί μάλιστα και ειδικά τραγούδια γι’ αυτούς.

 

Ο Παπαδόπουλος στην αγαπημένη γιορτή των συνταγματαρχών,  το Πάσχα

Ενδυματολογικά η χούντα δεν είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Εβγαλαν τις στολές και φόρεσαν σκούρα κοστούμια. Με τα φράκα, βέβαια, με τα οποία δεν είχαν σχέση, έβγαζαν το σχετικό γέλιο. Αλησμόνητα πάντως θα μείνουν τα καπελάκια της Δέσποινας Παπαδοπούλου, όπως και οι τουαλέτες, αυτής και των άλλων κυριών της χούντας.

Θα πείτε, γιατί πρέπει να τα θυμόμαστε όλα αυτά; Για να έχουν γνώση οι φύλακες. Το κιτς ζωντανεύει ξανά στη χώρα μέσα από τη γνωστή οργάνωση, η οποία έχει κάθε λόγο να αποστρέφεται κάθε τι ουσιαστικό και αληθινά ωραίο.

Ο φασισμός είναι άτεχνος από τη φύση του και σαν να μην έφτανε αυτό, στις διαθέσεις του είναι να σκοτώνει την ομορφιά. Γι’ αυτό ολίγη προσοχή δεν βλάπτει.

Ξυπνήστε! Φοβάστε μην σας πουν ρατσιστές!


«Ξυπνήστε, άνθρωποι μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές, δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει», αναφέρει εννοώντας προφανώς το σχέδιο της Νέας Τάξης να γεμίσει την Ευρώπη με μουσουλμάνους για να δημιουργηθεί χάος και να επιβληθεί η πανθρησκεία ως «λύση ειρήνης».

Η ασυμβίβαστη Οριάνα Φαλάτσι, με το ελληνικό αίμα από την Magna Grecia να βράζει μέσα της, γράφει μέσα στο βιβλίο, όπως τα βρήκαμε σε μέσο ενημέρωσης:Στην σημερινή Ιταλία και Ευρώπη (…) οι μετανάστες έρχονται, όποτε τους αρέσει και όποτε θέλουν. Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας.

Από την στιγμή, που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών. Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων. Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα. Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. Ανάθεμά τους!

Αιτία θανάτου τής Οριάνα Φαλάτσι……καρκίνος ………τυχαίο;..μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι προκαλεί το μίσος εναντίον των μουσουλμάνων. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Μανχάταν, τη δεύτερη πατρίδα της όπως αποκαλούσε.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις, που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι, κατακλύζοντας τις πλατείες μας, για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής. (Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους ή κόκκινες σημαίες).

Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα. Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία, Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ…

H Ιταλία είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα πως είναι το παλαιότερο της Δύσης. Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινά πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη πολιτισμένη κοινωνία. Σ’ αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ’ όλη την εξάπλωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ’ όλες τις εισβολές, που προκάλεσαν την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ’ όλες τις κατακτήσεις που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ έθνος μεταναστών. Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες.

Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της. Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη σε μια θρησκεία, που ονομάζεται Χριστιανισμός, σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία… Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα. «Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. Κι αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ταυτόχρονα είναι και ψέμα.

Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία. Πιστέψτε με, γαμώτο! Πώς θα μπορούσα να μην έχω; Γεννήθηκα σ’ έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες. Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα, όταν γεννήθηκα, ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες.

Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε, που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ. Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή την μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, με αυτή την Εκκλησία, που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, όπως ο Ντάντε Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.

Μέσα από αυτήν έχω μάθει, τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει ο συνδυασμός της ομορφιάς με την γνώση. Χάρη σ’ αυτήν άρχισα κάποτε ν’ αναρωτιέμαι, τι είναι το Καλό και το Κακό, αν υπάρχει Θεός. Αν μας έπλασε Εκείνος ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση, που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. Και μα τον Θεό…

Βλέπετε; Πάλι χρησιμοποίησα την λέξη «Θεός». Παρ’ όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις, παρ’ όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου. Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου… Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ, ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα; Και εν τέλει ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων.

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι, ότι εμείς oι Ιταλοί δε βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς. Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διαφόρων ειδών, δεν είμαστε ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια ιθαγένεια.

Εννοώ, ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη προσδιορισμένη από την χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν’ αντέξουμε ένα κύμα μεταναστών, που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ εμάς… και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς. Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. Θέλουν ν’ αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας. Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους.

Αυτό που εννοώ είναι, ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα. Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι′ αυτούς τους ανθρώπους, εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα.
Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία, την οποία κερδίσαμε, τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει. Θα ήταν σαν να ξεπουλούσα την χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα πότε θα ξυπνήσουμε?

Η ύβρις στον Μικρασιατικό Ελληνισμό: Ανιστόρητη σύγκριση με μετανάστες-πρόσφυγες


ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΑ ΣΥΚΑ ΣΥΚΑ & ΤΗ ΣΚΑΦΗ ΣΚΑΦΗ!

Πριν από 94 χρόνια ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, δεν εγκατέλειψε τα σπίτια του για να αναζητήσει καλύτερη τύχη π.χ. στην Αίγυπτο ή στο Ιράν. Ξεριζώθηκε από τις πατρογονικές εστίες του μετα από μια επιχείρηση γενικευμένης εθνοκάθαρσης που εξαπολύθηκε εις βάρος του, μετα από μια στρατιωτική ήττα. Και ο μοναδικός τόπος που μπορούσε να αναζητήσει σωτηρία και καταφύγιο ήταν το Εθνικό Κέντρο, η Ελλάδα. Οι Έλληνες της Μικρασίας δεν δραπέτευσαν ως πρόσφυγες από κάποιον πόλεμο με προορισμό την Συρία ή την Βουλγαρία με σκοπό να φθάσουν στην Γαλλία, στην Ρουμανία η στην Βρετανία που άκμαζαν πολλές κοινότητες του Μικρασιατικού Ελληνισμού.

Η έκφραση της αλληλεγγύης των Ελλήνων στους πρόσφυγες είναι σημαντική και αυθόρμητη. Δεν επιβάλλεται από τα πάνω. Μπορεί ορισμένες υπερβολές να γίνονται για τις ανάγκες των καναλιών που σπεύδουν να αξιοποιήσουν τηλεοπτικά το κάθε δέμα που μια συγκινημένη γιαγιά αφήνει στα χεριά μιας οικογένειας Σύρων στην Πλ. Βικτωρίας ή στον φούρναρη που μοίραζε ψωμιά στους απελπισμένους μετανάστες στην Μυτιλήνη. Όμως όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα προβάλλεται ένας πρωτοφανής ισχυρισμός, ότι είμαστε κατά κάποιο τρόπο υποχρεωμένοι να δείξουμε αλληλεγγύη και να ανοίξουμε την χώρα στους μετανάστες και πρόσφυγες, γιατί πριν σχεδόν έναν αιώνα και οι Ελληνες της Μικρασίας έφτασαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα… Πρόκειται για μια ανιστόρητη σύγκριση η οποία όμως δεν γίνεται καθόλου τυχαία, μια και πρακτικά δεν υπάρχει ανάγκη από κανένα τέτοιου είδους επιχείρημα για να πεισθεί ο Έλληνας να δείξει την Αλληλεγγύη του στους κατατρεγμένους που φθάνουν στην χώρα. Γιατί τότε γίνεται τόσο συχνά η επίκληση αυτού του επιχειρήματος; Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση από την προσπάθεια επαναφοράς με συγκαλυμμένο τρόπο κάτω από την συγκίνηση που προκαλεί το δράμα των μεταναστών και προσφύγων στα νησιά, στα λιμάνια και στους καταυλισμούς, η θεωρία του «συνωστισμού στο λιμάνι της Σμύρνης».. Πριν από 94 χρόνια ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, δεν εγκατέλειψε τα σπίτια του για να αναζητήσει καλύτερη τύχη π.χ. στην Αίγυπτο ή στο Ιράν. Ξεριζώθηκε από τις πατρογονικές εστίες του μετα από μια επιχείρηση γενικευμένης εθνοκάθαρσης που εξαπολύθηκε εις βάρος του, μετα από μια στρατιωτική ήττα. Και ο μοναδικός τόπος που μπορούσε να αναζητήσει σωτηρία και καταφύγιο ήταν το Εθνικό Κέντρο, η Ελλάδα. Οι Έλληνες της Μικρασίας δεν δραπέτευσαν ως πρόσφυγες από κάποιον πόλεμο με προορισμό την Συρία ή την Βουλγαρία με σκοπό να φθάσουν στην Γαλλία, στην Ρουμανία η στην Βρετανία που άκμαζαν πολλές κοινότητες του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Ο Ελληνισμός που έφθινε ξεριζωμένος από τις εστίες του, μετα από μια μεγάλη στρατιωτική και εθνική ήττα δεν είχε σχέση με τους Αφγανούς και Μαροκινούς και αυτούς ακόμη τους Σύρους που φθανουν κατά χιλιάδες στην Ελλάδα, ψάχνοντας διέξοδο προς την Ευρώπη. Ο πόλεμος στην Συρία και η προσφυγιά που προκάλεσε (έναντι όχι μόνο μιας θρησκευτικής ή εθνικής ομάδας) δεν είχε σχέση με την Εθνοκάθαρση εναντίον των Ελλήνων που εξαπέλυσε πριν 94 χρόνια ο Κεμάλ Ατατουρκ. Και πολύ περισσότερο δεν έχει σχέση με την επιστροφή και ένταξη στον Εθνικό Κορμό, του Μικρασιατικού Ελληνισμού. Οι χοντροκομμένες προκλητικά ανιστόρητες συγκρίσεις αυτού του είδους είναι επικίνδυνες καθώς απλώς επιχειρούν να νομιμοποιήσουν τις εθνομηδενιστικές αντιλήψεις που όλο και περισσότερο κυριαρχούν στο κυβερνών στρατόπεδο και δεν αφορούν μόνο στην αλλαγή των σχολικών βιβλίων ώστε «να αποφεύγονται ενοχλητικές για την Τουρκία αναφορές», αλλά φθάνουν μέχρι και στις ακόμη πιο καταστροφικές αντιλήψεις ότι η προσέλκυση μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα και η μόνιμη εγκατάσταση τους θα λύσει το …δημογραφικό της Ελλάδας. Και τελευταίο: είναι ύβρις για τις θυσίες του Ελληνισμού στην Μικρά Ασία η σύγκριση τους με τους Μαροκινούς και Αλγερινούς παράτυπους μετανάστες… Τους βοηθάμε, τους σεβόμαστε, νοιώθουμε τον πόνο τους, αλλά μιλάμε για δύο εντελώς διαφορετικά θέματα.

 

Απο ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ

Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί… αλλά δεν το λέμε ..


CeJFxgTXIAAxRyf

Στο Μπατακλάν χτύπησαν δυτικό τρόπο ζωής.
Στις Βρυξέλλες χτυπησαν τις υποδομές του.Στο Μπατακλάν χτύπησαν δυτικό τρόπο ζωής.
Στις Βρυξέλλες χτυπησαν τις υποδομές του.
Ο πόλεμος έχει κηρυχθεί