Μεγαλώνω μαμά…


megalwnw

 

Γερνάω μαμά….

Δεν είμαι πια παιδί και  δεν χωράω πια μα και δεν θέλω να κρυφτώ, πουθενά κι από κανέναν.

Δεν κρύβομαι πια για να με βρούνε. Δεν κρύβομαι όταν κάνω μια ζημιά. Δεν κρύβομαι όταν φοβάμαι…

 Ούτε έρχομαι πια το βράδυ στο κρεβάτι σου όταν φοβάμαι και όταν βλέπω εφιάλτες. Κοιτάω τους φόβους μου πια. Κι ας  φοβάμαι.
Και πάω στο σαλόνι να καπνίσω ένα τσιγάρο μέχρι να μου περάσει ο φόβος, και μέχρι να ξεχαστούν οι εφιάλτες που πια είναι μάλλον περισσότεροι από τα όνειρα που κάνω. Απόψε τουλάχιστον …

Γερνάω μαμά και δεν αλλάζω κάθε βδομάδα φίλες και παρέες.
Δεν βιάζομαι πια να θεωρήσω κάποιον φίλο και δεν γράφω πια στο θρανίο B.F.F.E.
Ίσως γιατί δεν έχω πια θρανίο, αλλά και να είχα δεν θα έγραφα πάνω του, αλλά στην καρδιά μου το «B.F.F.E» , για τους λίγους φίλους που με διάλεξαν και τους διάλεξα. Γερνάω μαμά.

Γερνάω μαμά, και δεν πιστεύω πια σε παραμύθια. Ούτε σε δράκους και πρίγκιπες. Μην με ρωτήσεις αν πιστεύω στο «και εμείς καλύτερα», γιατί δεν το πιστεύω. Το ελπίζω.

Γερνάω μαμά και έχω βγάλει μια άσπρη τρίχα.Τι μία. Πολλές!
Και ξέρεις δεν είναι η άσπρη τρίχα που λένε «ευτυχία είναι», γιατί είναι η άσπρη τρίχα που δείχνει τον χρόνο που περνά. Και δεν ξέρω αν αυτός ο χρόνος είναι ευτυχία.
Και έχω και κάποιες ρυτίδες. Και αυτές στην μέση των φρυδιών είναι από την σκέψη και την στεναχώρια και θυμάμαι να μου λες: «μην «συννεφιάζεις», θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα γιατί ήμουνα πολύ μικρή για να συνειδητοποιήσω πως αναπόφευκτα από κάποια στιγμή και  πέρα θα έχω  και ρυτίδες!

Και οι άλλες ρυτίδες πλάι από το στόμα είναι από το γέλιο, και θυμάμαι τη γιαγιά να μου λέει:  «να χαμογελάς, να μη γελάς δυνατά γιατί θα κάνεις ρυτίδες», κι εγώ τότε γελούσα πιο πολύ για να της αποδείξω αυτό που πίστευα, πως εγώ δεν θα κάνω ρυτίδες. Ποτέ.

Γερνάω μαμά… Και τις ρυτίδες αυτές του γέλιου τις αγαπάω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω γελάσει στην ζωή μου. Και τις ρυτίδες αυτές ανάμεσα στα φρύδια δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί μου θυμίζουν πόσο έχω «συννεφιάσει» και πόσο έχω σκεφτεί στην ζωή μου.

Γερνάω μαμά… Και αγόρασα κρέμα ημέρας, κρέμα νυκτός, κρέμα ενυδατική, κρέμα για τα μάτια. Και είναι όλες αχρησιμοποίητες στο ράφι. Μαζί με τα μαντηλάκια ντεμακιγιάζ.

Γερνάω μαμά…Και πολλές φορές κουράζομαι να σκέφτομαι, και λέω στον εαυτό μου «γιόλο». Και άλλες φορές κάθομαι και υπέρ αναλύω και την πιο μικρή λεπτομέρεια του κάθε  συμβάντος.

Γερνάω μαμά…. Και μπορώ πιο εύκολα να πω πως φταίω εγώ όταν φταίω, παρά να ρίξω το φταίξιμο στον άλλον. Μπορώ να ζητήσω «συγγνώμη» και ξέρεις καλά πόσο δύσκολα ζητούσα συγγνώμη. Μπορώ να λέω «δεν μπορώ» και «δεν θέλω». Γιατί πλέον θέλω να μην μπορώ.

Γερνάω μαμά… Και δεν με νοιάζει πια τι θα πει ο κόσμος γιατί θυμήθηκα ότι ποτέ δεν τον ρώτησα κάτι!Κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό.

Γερνάω μαμά… Και όταν μου μιλάνε στον πληθυντικό καμιά φορά θυμώνω. Κι όταν με λένε «κυρία» τους απαντάω «βλέπεις καμιά κυρία εδώ κάποιας ηλικίας εδώ;» και με αποκαλώ χαϊδευτικά γιαγιόνι.

Γερνάω μαμά… Και σκέφτομαι πως μικρή ήθελα να γίνω αστροναύτισα. Δεν  έγινα τελικά. Αλλά προσπαθώ να γίνω. Θέλω ακόμα να πάω στο φεγγάρι!

Γερνάω μαμά… Ξέρω πως θα μου πεις « νέα είσαι ακόμα». Και ξέρω πως θα το πιστεύεις. Γιατί ξέρω πως για εσένα θα είμαι πάντα νέα. Κι είναι παρήγορο που ξέρω πως θα είμαι πάντα νέα για τους ανθρώπους που με αγαπούν .

Γερνάω μαμά… Και δεν έχω όρεξη για τούρτες και κεράκια. Αλλά ξέρω πως οι δικοί μου άνθρωποι θα μου πάρουν  τούρτα και κεράκια. Ξέρω πως όσο κι αν δεν μου αρέσουν αυτά, την ώρα που θα σβήνω τα κεράκια θα κάνω την ίδια ευχή που κάνω κάθε χρόνο από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Και ξέρω πως μετά από το σβήσιμο των κεριών θα αφηγηθείς το  τι συνέβη τη μέρα που γεννήθηκα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνος που έρχεται στη ζωή μου είναι κάπως πιο ανάλαφρος γιατί είναι απαλλαγμένος από «βάρη» και «φορτία» που κάποτε έμοιαζαν σημαντικά αλλά τώρα πλέον είναι ανούσια για μένα.

Γερνάω μαμά… Και κάθε χρόνο που μεγαλώνω έμαθα να εκτιμώ αυτά που έχω και να ελπίζω σε και για όσα θέλω.

Γερνάω μαμά… Και τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, μάλλον αυτό που τόση ώρα αποκαλώ » γερνάω»  σημαίνει «μεγαλώνω». Δεν ξέρω αν σημαίνει και  «ωριμάζω». Ξέρω όμως σίγουρα πως σημαίνει εξελίσσομαι.-

Μεγαλώνω μαμά…

 

Αφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία.


abend-fur-dich-by-elena-filatovΑφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία. Κάπως έτσι σε φαντάστηκα μέσα στην άχλη του ονείρου μου. Όταν ξαπλωμένη σε ένα διπλό κρεβάτι ονειρεύτηκα όλες εκείνες τις στιγμές της πλήρωσης, που έγιναν πλάι σου στιγμές εκπλήρωσης. Και έμεινες εκεί, μέσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, να ζεις έναν έρωτα, αντίγραφο πίνακα αναγεννησιακού ζωγράφου, απόμακρη και κοντινή, έρωτά μου.

Όργωσα το μυαλό μου με την προδότρα σκέψη μου που σε ακολουθούσε. Δεν σε άφηνα στιγμή. Μου άρεσε να είσαι εκεί. Μου άρεσε να σε ζω σε μία μη πραγματικότητα. Έξω από καθετί συμβατικό. Σαν μία ανολοκλήρωτη εικόνα που μόνο το περίγραμμά της σχηματίζεται.

Κι’ όταν έφτασε η στιγμή του αποχωρισμού, στάθηκες ακίνητος μπροστά μου. Το πρόσωπό σου φωτίστηκε και στα μάτια σου φάνηκαν δύο σταγόνες βροχής. Δεν τις κατάλαβα, παρά μόνο όταν έσταξαν επάνω στα χέρια μου. Τις έφερα κοντά στο στόμα μου και τις γεύτηκα. Έτσι ένοιωσα πόσο πικρή γευση μπορεί να έχει η θλίψη.

Δεν έφερα αντίσταση. Σε άφησα να φύγεις χωρίς κουβέντα. Χωρίς λόγια. Το ξέρεις ότι πάντα άφηνα τις εικόνες να γεμίζουν τον λεκτικό χώρο ανάμεσά μας.

 

( ΜΒ Μικρές Ιθάκες )

Η επανάσταση θα γίνει από τους … «τολμηρούς».


people

Είναι καιρός που ήθελα να σου γράψω για όλα αυτά. Ώρες ώρες αισθανόμουν πως έπρεπε να πιάσω την καθημερινότητα από τα μαλλιά και να αλιεύσω από τις εικόνες που θα μου έδινε, το από ποιους θα γίνει η επανάσταση και η αλλαγή στη ζωή μας.  Έτσι, καθε που έβγαινα στον δρόμο άρχισα να κοιτώ γύρω μου.. να παρατηρώ τους ανθρώπους της πόλης μας ..και  ψάχνω να ανιχνεύσω  στο βλέμμα του καθενός αν θα είναι ένας απο αυτούς.

Όσπου νομίζω πως κατέληξα. Η επανάσταση τελικά θα γίνει από τους  «τολμηρούς».

Από εκείνους που παίρνουν τα love for ever από τα παγκάκια και τα κάνουν στίχους για ποιήματα!

Από τους αισιόδοξους -εκείνους που σηκώνονται κάθε πρωί, φτιάχνουν καφέ, ανάβουν τσιγάρο και χαμογελάνε στη ζωή παρότι έχουν απολυθεί εδώ και μήνες.

Από εκείνους που άλλαξαν το κανάλι βρίζοντας, την ώρα που κάποιος πληρωμένος βολεψάκιας, έπαιζε με την νοημοσύνη τους.

Από εκείνους που είχαν την ιδέα και την υλοποίησαν, ώστε αντίκρυσες εσύ αυτό το θέαμα στην Οδό Πιττάκη.

Από τους ονειροπόλους -εκείνους που κατάφεραν και ζωγράφισαν το οβάλ σχήμα της φλόγας του κεριού.

Από εκείνους που κοιμόνται στις χάρτινες κούτες με τις πολύχρωμες κουβέρτες και τα τσιμεντί  τα πόδια.

Από εκείνους που είδαν δυο φορές την ίδια μέρα ταινία του Τσιώλη και δεν χόρτασαν.

Από εκείνους που κέρασαν σουβλάκι με διπλή πίτα τον κύριο με τα γαλάζια ξεθωριασμένα μάτια στην Ζήνωνος.

Από εκείνους που καίγονται για βόλτες στα στενά της πόλης μας δρομάκια.

Από εκείνους που θέλουν να διαβάσουν όλα τα συνθήματα στους τοίχους της πόλης τουτης που μέρα τη μέρα αργοπεθαίνει

Από  εκείνους που γράφουν πάνω σε χαρτάκια και πληρώνουν τον μπάρμαν με τις σκέψεις τους..

Από τα παιδιά που ζωγραφίζουν τους τοίχους
DSC

Ίσως όμως, πάλι -δεν ξέρω- τελικά, η επανάσταση έρθει απλά από αυτόν που κάθεται δίπλα σου, δίπλα μου..

Που κρατάει σφιχτά την χειρολαβή στο τραμ, ίσως από τον μαθητή που ψηλαφίζει τις χαραγματιές στα θρανία, που φωτίζει με τον αναπτήρα του την κλειδαρότρυπα ότα γυρίζει αργά τα βράδυα από μια συναυλία, ίσως από κείνον που δόθηκε στα μεγάλα ιδανικά και μετά τα απαρνήθηκε και μετά ξαναδώθηκε, ακόμα πιο ασυγκράτητα και  που πιστεύει ότι η καταστροφή κρατάει λίγο, όσο το κλείσιμο μιας πόρτας –  που δεν πιστεύει σε κοινότοπες συνταγές, παρά στην ποίηση της ζωής!

Για να μην τα πολυλογώ, η επανάσταση θα έρθει απ’ όλους τους …τρελούς , που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτούς που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν μυθικά κίτρινα κεριά κάθε που βραδιάζει κι ο νους τους ανταριαζει …

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας ΓΙΑΤΡΟΣ …


Το Σταύρο τον γνώρισα πριν 29 χρόνια . Μόλις είχε επιστρέψει από την Αμερική .Μπήκε στη ζωή μας σαν κομήτης από το πουθενά , γίναμε φίλοι, μοιραστήκαμε ώρες, σκέψεις εκδρομές, συζητήσεις και προβληματισμούς , άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του και έφυγε το ίδιο ξαφνικά μια Κυριακή πρωί μετά την εκκλησία σκύβοντας έξω από την πόρτα του να φυτέψει ένα γιασεμί.

Έρχεται μια μέρα η κόρη μου από το σχολείο και μου λέει : Mαμά σήμερα έκανα καινούρια φίλη – ένα κοριτσάκι που λέει πως δεν με γνωρίζει αλλά εγώ από κάπου τη θυμάμαι ! Τη Νικόλ τη Βουτσινά. Ρωτήσαμε και τη δασκάλα και πλέον θα καθόμαστε δίπλα- δίπλα στο θρανίο.

΄Ετσι άρχισε το ατέλειωτο πέρα δώθε από το σπίτι μας στο σπίτι τους και το ανάποδο. Έτσι γνωριστήκαμε και οι μεγάλοι.

Δεν θα σας πω για τη Bev ούτε για τα παιδιά του, γιατί η μέρα σήμερα είναι αφιερωμένη στο Σταύρο.

 

 

 

κυκλαμινα

Στο Σταύρο τον ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟ ΓΙΑΤΡΟ , ΤΟΝ ΦΙΛΟ . Από τον πρώτο κιόλας καιρό ο Σταύρος έγινε για μας αδερφός.

Κατι χρόνια μετά ένα απόγευμα περνάει από το σπίτι να γιατροπορέψει το πόδι μου που είχε πάθει διάστρεμμα. Φεύγοντας κοντοστέκεται στην αυλόπορτα και μου σφυρίζει

-Ψιτ μικρή εγώ θα ρθώ ένα απόβραδο και θα στο κλέψω αυτό το γιασεμί που ‘ χεις στην πέργκολα!

– Σιγά ! Σιγά το γιασεμί ! Δεν είναι γιασεμί! Είναι ριχόσπερμα του αποκρίνομαι και άμα σ αρέσει τόσο να βγάλω δυο ριζούλες και την Κυριακή πρωί να σου το αφήσω μαζί με το παιδί.

Δεν πρόλαβα … Όταν πήρα τηλέφωνο για να πάμε από κει μου είπε σας περιμένουμε , ελάτε!


……..

Και όταν φτάσαμε μετά από μισή ώρα ο Σταύρος είχε «φύγει» Τον πρόδωσε η καρδούλα του. Ο Σταύρος που είχε παλέψει τον καρκίνο σαν παλικάρι και τον είχε νικήσει , ο Σταύρος που είχε γιατρέψει τόσους έπαθε καρδιακή ανακοπή εκεί που έσκυψε μετά τον πρωινό καφέ του για να προετοιμάσει τη γη να δεχτεί το γιασεμάκι που του πήγαινα ..

Το σπίτι κατάμεστο όλη τη νύχτα … Το ίδιο και ο κήπος

«Εκλαιγαν με λυγμούς εκείνη τη νύχτα στο σπίτι η Μπεβ και τα δυο μικρά παιδιά του που τα άφησε ορφανά , έκλαιγαν οι συνάδελφοι του από το ΚΑΤ που έχασαν ένα εξαιρετικό γιατρό, ένα δάσκαλο για πολλούς από αυτούς .Εκλαιγαν στη παγωμένη αυλή και οι Κεφαλλονίτες που είχε κατ εξακολούθηση βοηθήσει .

Εγώ δεν έκλαιγα. Κουλουρισμένη σε μια πλαστική πολυθρόνα σκεφτόμουν την τελευταία μας κουβέντα και τον αποχαιρετούσα σιωπηλά με μάτια κατακόκκινα που είχαν στερέψει από συντριβή.

Προσπάθησα να ανάψω τσιγάρο μα ο καταραμένος αναπτήρας δεν βοηθούσε μέσα στο ξεροβόρι . ¨Ένα χέρι απλώθηκε και μου έδωσε τη φωτιά του.

-Τον ήξερες το Σταύρο, με ρώτησε με βραχνή φωνή .
-Ναι είμαστε πολύ φίλοι
– Εγώ είμαι Κεφαλλονίτης αυτοπροσδιορίζεται ο τύπος ..
– Είσαστε συγγενής? ρωτάω
– Υπέροχος άνθρωπος ( μ αποκρίνεται) Όχι συνεχίζει

– Τον γνώρισα στο νοσοκομείο.. ασθενής του ήμουν ..

– Α απάντησα αφηρημένα … ( άλλος ένας που τον πλήρωσε με..πορτοκάλια σκέφτηκα ).

(- Δεν κάνει τίποτα! Δυο φρέσκα πορτοκάλια από το χτήμα σου φέρε μου βρε αδερφέ και μου ξεπλήρωσες -έλεγε κάθε φορά που κάποιος ρωτούσε πώς να βγάλει την υποχρέωση )

-Με έφερε εδώ από το νησί, στη διπλανή του κλινική. Όταν τελείωσα με τα ιατρικά και έμαθε πως δεν είχα λεφτά να πληρώσω το νοσοκομείο , αλλά ούτε καν τα εισιτήρια επιστροφής μου αγόρασε τα φάρμακα, με φιλοξένησε εδώ στο σπίτι του και το πρωί με κατέβασε ο ίδιος στο πλοίο… Την ώρα που με αγκάλιασε για να με αποχαιρετήσει μου έβαλε και χαρτζιλίκι στην τσέπη..

Αυτός ήταν ο Σταύρος!

Βούρκωσα .. μπούκωσα .. σώπασα… Μετά την ταφή του δεν ξαναμίλησα ποτέ για τον Σταύρο ( χρόνια τώρα..) Πονάω μόνο που σκεφτομαι τι φίλο χασαμε.. τι γιατρο .. τι ανθρωπο …Μου φτάνει τόσο.

………………

Στα Φάρσα της Κεφαλονιάς του έχουν στήσει προτομή.
Πρόσφατα έμαθα πως ο γιός του ο Στέλιος γίνεται γιατρός … Με το καλο Στελάκι .. και να του μοιάσεις ..Ο κόσμος έχει ανάγκη από τέτοια άτομα… είναι πάμφτωχος τελευταία ..

θα είμαι δίπλα σου.


Δεν μπορώ να σου δώσω λύσεις για όλα τα προβλήματα της ζωής Σου, ούτε έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου ˙
όμως μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου.

Δεν μπορώ ν’ αλλάξω το παρελθόν ή το Μέλλον Σου.
Όμως όταν με χρειάζεσαι θα είμαι εκεί μαζί σου.
Δεν μπορώ να αποτρέψω τα παραπατήματά σου.
Μόνο μπορώ να σου προσφέρω το χέρι μου
να κρατηθείς και να μη πέσεις.

Οι χαρές σου, οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες σου δεν είναι δικές μου.
Όμως ειλικρινά απολαμβάνω να σε βλέπω ευτυχισμένο.
Δεν μπορώ να περιορίσω μέσα σε όρια αυτά που πρέπει να πραγματοποιήσεις, όμως θα σου προσφέρω τον ελεύθερο χώρο
που χρειάζεσαι για να Μεγαλουργήσεις.

Δεν μπορώ να αποτρέψω τις οδύνες σου όταν κάποιες θλίψεις
σου σκίζουν την καρδιά, όμως μπορώ να κλάψω μαζί σου
και να μαζέψω τα κομμάτια της για να την φτιάξουμε ξανά πιο δυνατή.
Δεν μπορώ να σου πω ποιος είσαι ούτε ποιος πρέπει να γίνεις.
Μόνο μπορώ να σ’ αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου.

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους μου και τις φίλες μου,
δεν ήσουν πάνω ή κάτω ή στη μέση. Δεν ήσουν πρώτος
ούτε τελευταίος στη λίστα. Δεν ήσουν το νούμερο ένα ούτε το τελευταίο. Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις Αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.
Ας βελτιώσουμε τις σχέσεις με τους άλλους.
Να αρπάζουμε τις ευκαιρίες. Να ακούμε την καρδιά μας.
Να εκτιμούμε τη ζωή. Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι
ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος στη λίστα σου.

Μου αρκεί που με θέλεις κοντά σου .

Jorge Luis Borges, Ποίημα στους Φίλους
Με πολλή αγαπη,  σεβασμό κι εκτίμηση στους δικους μου ανθρωπους και στους  λιγους αλλά καλους φίλους /ες  ειμαστε κοντα και  με   … «ανέχονται» τόσα χρόνια…

Σιγά σου λεω ν’ ακούσουμε το τραγούδι των κυμάτων!


Σιγά σου λεω
ν’ ακούσουμε
το τραγούδι των κυμάτων!
Για σένα το ψελίζει ο βυθός
για σε χορεύει σήμερα η άμμος…

Αποκαλύπτοντας το σώμα της΄
Αστέριες, Κοράλια και Μαργαριτάρια
όλο και σιμώνει
τα πέλματα σου
γλύφοντάς τα
επίκληση λες κάνοντας
στην ακριβή καρδιά σου.

Σώπασα κι αφουγκράστηκα
τ’ αγέρι
που με τύλιγε
και φίλησα και χάιδεψα νοερά
τη θάλασσα,

Εσέ!

..Και όταν πια εσύ ωρίμασες
σιγά, μου είπες:
Θέλω να αποσυρθώ
Στη ζωή σου μέσα

σε θάλασσες δικές μας…

Εδάκρυσες άμμους
σήκωσες πανιά …
Και με ξεσήκωσες και ταξιδεύω στα βαθιά

ΜαΖι ΣοΥ ξαΝαβΡίσΚω το ρυ8Μο για ΑδιΑκΟπο χοΡό !!

 

Αφουγκράσου τις λέξεις της σιωπης …
ενα μόνο θα πω με αυτές :

«Στη ζωή σου ότι μοιράζεις παίρνεις..!
Γι αυτό σε παρακαλω πρόσεχε τι μοιράζεις»  .

mb©S

στη θάλασσα της προσμονής


woman

 

 

Αυτή τη νύχτα…θα αφήσω…την πόρτα της σκέψης μου…ανοιχτή…

Να΄ρθεις…να σου δείξω στον καθρέφτη της καρδιάς μου

το πρόσωπο της αγάπης…

 

Το όνειρο…κρυφοκοιτάζει…πίσω απ΄τα γκρίζα σύννεφα της απουσίας σου…

Σε πεθύμησα…

Νιώσε…το Καλοκαιρι  που ήρθε…

Κρατά στα χέρια του  γιασεμιά…

να σου θυμήσουν…το άρωμα του κορμιού μου…

Να με νοσταλγήσεις…

 

 

feggarada

Αυτή τη νύχτα…να΄ρθεις…

να ανάψεις το φεγγάρι…στον ουρανό των πόθων μου…

Τα χείλη σου…στίχους του πάθους να πουν…

Σαν Ερωτόκριτος…στο παραθύρι της προσμονής μου…

( απ΄την ποιητική συλλογή»Ερωτας Είσαι» 2014 )