Ζουράρις, υφυπουργός παιδείας ! Έλεος


Μας έπρηξαν τα μέζεα για να μας πουν τελικά,ότι ο Ζουράρις έγινε υφυπουργός Παιδείας!

Γραφικότατος ομως ων μας αποζημίωσε επί τόπου !

 

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ:

Ο Ζουράρης, αφού  αντί για όρκο εσφαξε  έναν κόκορα στην αυλή του Μαξίμου και «διάβασε»   τα εντόσθια δοξάζοντας τον Δία , έβγαλε  τη πρώτη του εγκύκλιο σε Γραμμική Β’ …

και από Δευτέρα στα Γυμνάσια μπαίνουν 3 ώρες υποχρεωτικής παρακολούθησης Γραμμικής Β.

cwghdr6weaamgre

Είναι νομίζετε τυχαίο  που την ίδια μέρα που μπήκε ο Ζουράρις υφυπουργός Παιδείας, το facebook το γύρισε στα αρχαία ελληνικά;

 

Ζουράρις υφυπουργός Παιδείας – Ναι. Υπάρχει θεός!

(του γέλιου) giggle

«Η Ελλάδα είναι υπό κατοχή», «είχαμε κυβέρνηση υπό κατοχή», είπε ο κ. Ζουράρις μεταξύ άλλων. Ερωτηθείς σχετικά, ανέφερε: «Αισθάνομαι υπουργός σε κυβέρνηση σε μια χώρα υπό κατοχήν, όπως ακριβώς ήταν ο ‘Αρης Βελουχιώτης αρχηγός του μεγαλύτερου στρατού που απελευθέρωσε την Ελλάδα υπό κατοχήν, όπως ήταν ο Σβώλος υπό κατοχήν». Για το πώς θα βγούμε από αυτή την «κατοχή» είπε ότι «θα βγούμε με Αντίσταση».

 

Θα βγούμε από την κατοχή με ασάφεια !

Θα αντισταθεί δια της αντιστάσεως !!!!! Πόσο ηληθιοι είμαστε να μην το έχοθε σκεφτει τόσο καιρό!

cwcc7dnxgaaahkn-jpg-large

Το καλοκαίρι, εμφανίστηκε στη βουλή με σανδάλια σαν αυτά που φορούν οι γερμανοί τουρίστες (χωρίς τις κάλτσες όμως, με το νυχάκι το μαύρο να φαίνεται).

Ο κακοποιητής της ελληνικής γλώσσας, βερμπαλιστής μέχρι διαστροφής, »παραμορφωμένος» πιανίστας, δηλώνει ευθαρσώς πως είναι μέλος κατοχικής κυβέρνησης.

Να πάει να  Γ@μηθεί  να τελειώνουμε, κι εμείς μαζί του και  η κυβερβηση Τσίπρα (που μας το φόρεσε καπέλο) μαζί μας, λέω κι εγώ με τα απλά ελληνικά μου.

Το Ολοκαύτωμα των βιβλίων


προφητικά ο Χάινριχ Χάινε έγραφε: «Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους»

13076651_1631266387115213_8062385050573966994_n

Συμπληρώνονται 80 χρόνια από εκείνη τη νύχτα που 20.000 βιβλία κατακάηκαν στη μανία των ναζί. Τα βιβλία των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της γερμανόφωνης διανόησης κατακαίγονταν σε ολόκληρη τη Γερμανία, καθώς, τέσσερις μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, οι ναζί επιχειρούσαν τον «πνευματικό αποκεφαλισμό» της χώρας τους!

 

Τα έργα αναπαλαίωσης της Οπερας του Βερολίνου έχουν καλύψει με σκόνη την πλάκα που έχει τοποθετηθεί στο πλακόστρωτο της Μπέμπελπλατς για να θυμίζει το auto da fe.

dsc01025

Ομως τα μάτια των περαστικών σταματούν στα λόγια του Χάινριχ Χάινε: «Εκεί όπου καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε και ανθρώπους«.

Στην πλατεία αυτή,μπροστά στο κτίριο του Πανεπιστημίου Humboldt, IMG_1037

IMG_1037d

 

IMG_1037c20.000 βιβλία ρίχτηκαν στην πυρά στις 10 Μαΐου 1933.

Το παζάρι του Humboldt-Universität zu Berlin δεν είναι μια απλή πλανόδια βιβλιαγορά. Είναι η εξιλέωση του Πανεπιστημίου για το κάψιμο 20,000 βιβλίων της ιστορικής βιβλιοθήκης του επί Τρίτου Ράιχ.

Η υπαίθρια βιβλιαγορά του Humboldt περιλαμβάνει αντίτυπα των 20,000 βιβλίων που κάηκαν στις 10 Μαΐου του 1933 ως άλλη θυσία στο βωμό του ανελέητου φασισμού. Άρα είναι κατά βάση στα γερμανικά (αν και, κατά τον Γκέμπελς και την παρέα του, στους καταραμένους συγγραφείς περιλαμβάνονταν οι Ερνεστ Χεμινγουει  , Jack London, Hellen Keller και άλλοι) .

Μέχρι τις 11.00 το βράδυ, τα βιβλία των Σίγκμουντ Φρόιντ, Χάινριχ Μαν, Κουρτ Τουχόλσκι, Καρλ Κάουτσκι, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Εριχ Κέστνερ, Καρλ φον Οσιέτσκι, Εριχ Μαρία Ρεμάρκ, (Ουδέν νεώτερον από το Δυτικό Μέτωπο, ένα αντιπολεμικό έργο κλασικό στο είδος του, όπου περιέγραφε τις εμπειρίες του από τον πόλεμο) ο Φραντς Βέρφελ,(Η συνείδηση του κόσμου και «Οι σαράντα μέρες του Μούζα Νταγκ») ο Αρνολντ Τσβαιχ και Στέφαν Τσβάιχ είχαν γίνει στάχτη.

Η ανάμνηση του ‘auto da fe’, που επαναλήφθηκε σε 20 ακόμη πόλεις της Γερμανίας, παραμένει ζωντανή στην γυάλινη πλάκα στο πλακόστρωτο της πλατείας , μέσα από την οποία διακρίνεται κάτω από το έδαφος μία βιβλιοθήκη με άδεια ράφια, ένα έργο του ισραηλινού καλλιτέχνη Μίσα Ούλμαν που συμβολίζει αυτήν την πρόθεση του ξεριζώματος της καρδιάς της χώρας των ποιητών και το στοχαστών που κυριάρχησε στις πράξεις των ναζιστών φοιτητών.

book-burning-3

 

«Περί τους 400 συγγραφείς χάθηκαν στις φλόγες, ανάμεσά τους το άνθος της λογοτεχνικής, επιστημονικής και πνευματικής κοινότητας της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης», εξηγεί η Ιρμελα φον ντερ Λύχε, καθηγήτρια Λογοτεχνίας στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Επρόκειτο για τον «πνευματικό αποκεφαλισμό της Γερμανίας», είχε πει η κοινωνιολόγος Χέλγκε Προς.

Η ενέργεια σκηνοθετήθηκε «ως τελετουργία», συνεχίζει η Ιρμελα φον ντερ Λύχε. «Αναψαν φωτιές, τα βιβλία έφθασαν με αμαξίδια υπό τους ήχους των ταμπούρλων… ιδιαίτερα λόγια προφέρθηκαν πριν ριχθούν στη φωτιά».

 

Το ίδιο βράδυ στο Βερολίνο, ο υπουργός Εκπαίδευσης του Λαού και Προπαγάνδας Γιόζεφ Γκέμπελς είχε πει πως : «ο αιώνας του ακραίου εβραϊκού διανοουμενισμού τελείωσε και η γερμανική επανάσταση άνοιξε και πάλι τον δρόμο στο γερμανικό ον«.

Αυτά τα auto da fe είναι η κατάληξη μίας ολόκληρης επιχείρησης «κατά του μη γερμανικού πνεύματος» που ενορχηστρώθηκε από τους φοιτητές. Σε άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 8 Μαΐου 1933, οι φοιτητές συνοψίζουν έτσι τον αγώνα τους: «Αγωνιζόμαστε υπέρ της καθαρότητας του πολιτισμού μας«. Η επιχείρηση θεωρήθηκε συνέχεια της ημέρας μποϊκοτάζ των εβραϊκών καταστημάτων την 1η Απριλίου 1933.

Πολλοί από τους συγγραφείς που έγιναν στόχος των auto da fe είχαν ήδη φύγει από τη Γερμανία, αυτοεξορισμένοι μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία στις 30 Ιανουαρίου 1933.

Η καύση των βιβλίων όμως έσπειρε τον τρόμο μεταξύ των συγγραφέων που είχαν καταφύγει στο Παρίσι, τη Βιέννη, την Πράγα, την Ελβετία, λέει η Ιρμελα φον ντερ Λύχε. «Από τη στιγμή εκείνη , κανείς δεν είχε πια ψευδαισθήσεις«. Πέντε χρόνια αργότερα ήταν η σειρά της πυρπόλησης των συναγωγών κατά τη Νύκτα των Κρυστάλλων. Και μέχρι να φθάσει η Τελική Λύση,

τα λόγια του Χάινριχ Χάινε δεν έφευγαν από τον νου κανενός από τους συγγραφείς των καμμένων βιβλίων.

Ο Εριχ Κέστνερ, συγγραφέας του «Ο Αιμίλιος και οι ντετέκτιβ«, Η διπλή Λόττε και Η τάξη που πετάει και πολλών επίσης κειμένων σατυρικού και κοινωνικοκριτικού περιεχομένου, επέλεξε να παραμείνει στη Γερμανία, ξεκινώντας μία περιπέτεια εσωτερικής μετανάστευσης. Περιέγραψε με αυτά τα λόγια την κατάσταση αυτή της παθητικής αντίστασης των διανοουμένων: «Είμαστε ζωντανά πτώματα«. Αλλοι θα αποφασίσουν την ακραία πράξη, όπως ο Στέφαν Τσβάιχ, ο οποίος αυτοκτόνησε το 1942 στη Βραζιλία όπου είχε αυτοεξορισθεί…

Επιστήμονες, αρχιτέκτονες πανεπιστημιακοί δάσκαλοι , «το σύνολο της επιστημονικής αριστείας που έδωσε στην προ του 1933 Γερμανία τόσα βραβεία Νόμπελ«, σύμφωνα με τον ιστορικό Βέρνερ Τρες θα διαφύγουν μετά τα auto da fe.

«Εκτοτε η Γερμανία δεν κατόρθωσε ποτέ να ξαναβρεί τη θέση που τής ανήκε πριν από το 1933«, σύμφωνα με τον ερευνητή του Κέντρου Ιουδαϊκών-Ευρωπαϊκών Μελετών του Πότσνταμ.

 

Kαι το σχετικό  δημοσίευμα της Ντόιτσε Βέλε:  Το Ολοκαύτωμα των βιβλίων

Το 1933 η ναζιστική Γερμανία έζησε τον δικό της πνευματικό μεσαίωνα. Κυρίως φοιτητές έκαψαν βιβλία επιφανών γερμανών συγγραφέων. Ήταν το προοίμιο όσων θα ακολουθούσαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ήταν σαν σήμερα το βράδυ της 10ης Μαΐου του 1933,  που 70.000 άνθρωποι μαζεύτηκαν στην πλατεία της Όπερας του Βερολίνου. Μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους, φοιτητές με κάρα και φορτηγά κουβαλούσαν χιλιάδες βιβλία, μεταξύ αυτών έργα επιφανών γερμανών συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων για να τα κάψουν. Ο ναζιστής φοιτητής Χέρμπερτ Γκούτγιαρ, μόλις 23 χρονών, έβγαλε μια σύντομη ομιλία γεμάτη μίσος. «Παραδίδω στη πυρά ότι είναι αντιγερμανικό» είπε καταχειροκροτούμενος.

Φοιτητές με ναζιστικές στολές μεταφέρουν βιβλία…

Μπροστάρηδες οι φοιτητές

0,,16792632_403,00

Το κάψιμο των βιβλίων οργανώθηκε από το ναζιστικό καθεστώς που ήθελε να «καθαρίσει» την πνευματική ζωή της ναζιστικής Γερμανίας από την «αντεθνική» ιδεολογία. 20.000 βιβλία συγγραφέων, όπως ο Χάινριχ Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ ή ο Γιόαχιμ Τίνγκελνατς παραδόθηκαν στην πυρά. Η ίδια εικόνα επαναλήφθηκε και σε άλλες γερμανικές πόλεις, κυρίως σε πόλεις με πανεπιστήμια. Εκεί οι φοιτητές είχαν «καθαρίσει» από καιρό τις δημόσιες βιβλιοθήκες από βιβλία συγγραφέων και δημοσιογράφων με «εχθρική» προς το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς ιδεολογία. Ανάμεσά τους ειρηνιστές, σοσιαλιστές και εβραίοι συγγραφείς.

Οι εργαζόμενοι στις βιβλιοθήκες, οι καθηγητές αλλά και ο φοιτητικός κόσμος δεν αντέδρασαν, ακόμη κι αν δεν συμμετείχαν ενεργά, σε αυτό που ο ξένος τύπος ονόμασε «Ολοκαύτωμα των Βιβλίων». Από την πυρά δεν γλύτωσαν ούτε τα βιβλία για παιδιά του Έριχ Κέστνερ, ο οποίος μάλιστα ήταν και αυτόπτης μάρτυρας της πυράς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Όπερας. «Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραφε αργότερα.

…για να τα ρίξουν στην πυρά

Έξοδος ή «γύψος»

Οι αντιδράσεις στο εξωτερικό ήταν έντονες. Ο συγγραφέας Χάινριχ Χάινε, βιβλία του οποίου κάηκαν, έγραφε αργότερα κάτι που αποδείχθηκε προφητικό: «Όπου καίνε βιβλία, στο τέλος θα κάψουν και ανθρώπους». Οι άνθρωποι του πνεύματος δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο στη χώρα και έτσι άρχισε η έξοδος. Ο Τόμας Μαν, ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ και ο Λίον Φοϊχτβάνκερ γύρισαν τα νώτα τους στη ναζιστική Γερμανία. Στις χώρες της νέας εγκατάστασής τους άρχισαν να πολεμούν τους εθνικοσοσιαλιστές. Από το 1940 ο Τόμας Μαν, κάτοχος του βραβείου Νόμπελ, κατήγγειλε το ναζιστικό καθεστώς από το BBC. «Είναι μια φωνή προειδοποίησης. Το να σας προειδοποιώ είναι μια μοναδική αποστολή που μπορεί να αναλάβει απέναντί σας ένας Γερμανός» είπε από τις συχνότητες του βρετανικού σταθμού.

Όποιος δεν μπόρεσε να φύγει, όπως ο Έριχ Κέστνερ, μπήκε στο γύψο. Λογοκρισία και απαγόρευση έκδοσης των έργων του. Η πλειοψηφία των Γερμανών, ανθρώπων του πνεύματος και καθηγητών αποδέχθηκε σιωπηλά χωρίς καμιά αντίδραση την πυρά των βιβλίων, ορισμένοι μάλιστα την επιδοκίμασαν. Το πιο πικρό ήταν ότι στο κάψιμο της γερμανικής πνευματικής προσφοράς στην ανθρωπότητα συνέβαλαν με μεγάλο ενθουσιασμό φοιτητές.

 

Υ.Γ Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στα πολλαπλά links. Απο κει βλέποντας  ποιά  και με τι θέματα έργα των λογοτεχνών της εποχής έκαψαν οι Ναζί  θα καταλάβετε πολλά.

Η «Γκουέρνικα» του Αιγαίου


guernica-aigaio

Ο Πάμπλο Πικάσο ζωγράφισε την περίφημη «Γκουέρνικα» για να δείξει τη φρίκη  του πολέμου το 1937, όταν, στον Ισπανικό Εμφύλιο, η ομώνυμη πόλη των Βάσκων βομβαρδίστηκε από Γερμανούς που συνεργάζονταν με το καθεστώς του Φράνκο.

Το 2015, ο Βούλγαρος σκιτσογράφος Jovcho Savov «πατώντας» πάνω στη «Γκουέρνικα» αποτύπωσε τη φρίκη του προσφυγικού δράματος στον υγρό τάφο του Αιγαίου.

Το ενδεχόμενο να φορολογήσει την άσπρη κάλτσα με πέδιλο εξετάζει η κυβέρνηση


2015-07-09_122344

Υπολογίζεται ότι το καλτσόσημο μπορεί να καλύψει ένα σημαντικό μέρος του κενού στα δημόσια έσοδα της χώρας

Το σενάριο να επιβληθεί ειδικός φόρος στην άσπρη κάλτσα με πέδιλο από την τρέχουσα τουριστική σεζόν σε περίπτωση που η Γερμανία εμμείνει στην αδιάλλακτη στάση της έναντι της Ελλάδας μελετά η κυβέρνηση.

Όπως αναφέρουν πηγές του Μαξίμου, το συγκεκριμένο μέτρο εξετάζεται εδώ και καιρό από το οικονομικό επιτελείο ως λύση που θα δώσει ανάσα στα δημοσιονομικά της χώρας, αλλά θα ασκήσει ταυτόχρονα και σημαντική πίεση στην Γερμανία να φανεί πιο ευέλικτη απέναντι στην Ελλάδα.

Όπως τονίζουν, η επιβολή ενός καλτσόσημου των 50 ευρώ μπορεί να βοηθήσει την κυβέρνηση να καλύψει ένα σημαντικό μέρος από το χρηματοδοτικό κενό που αντιμετωπίζουν τα δημόσια ταμεία, υπολογίζοντας τον αριθμό των Γερμανών τουριστών που επισκέπτονται κάθε χρόνο τη χώρα.

«Πιστεύουμε ότι το διπλό όφελος που θα προκύψει είναι ότι οι Γερμανοί θα αναγκαστούν να βάλουν νερό στο κρασί τους, κάτι που άλλωστε συνηθίζουν να κάνουν και στην ταβέρνα για να κρατήσει περισσότερο» ανέφερε κορυφαίο στέλεχος του υπουργείου Οικονομικών.

Ωστόσο δεν είναι λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι ένα τέτοιο μέτρο θα πλήξει τον τουρισμό, όπως είχε συμβεί με αντίστοιχο μέτρο που είχε εφαρμοστεί πριν από λίγα χρόνια, βάσει του οποίου απαγορευόταν να μοιραστούν πάνω από πέντε Γερμανοί τουρίστες μια χωριάτικη!

Την είπα, δε άντεξα και μη μου πείτε πως είναι ψέμα γιατί το έχω δει  με τα μάτια μου πολλές φορες και δεν είναι θεμα οικονομίας …

 

Στειρώνουμε τα ζώα μας .. Δεν δημιουργούμε καινούρια αδεσποτάκια


«Θα στείρωνα το γάτο μου, αλλά ο μπαμπάς μου διαφωνεί. Δεν θέλει να πάμε κόντρα στη φύση«.
Αριστερός ο μπαμπάς της – σπουδές στην ψυχροπολεμική Ρωσία, χρόνια ενεργός στο Κόμμα – κομμουνιστής με τα όλα του. Πώς μπορεί όμως η ιδεολογία αυτή να συνυπάρχει με την αγάπη προς τη φύση;

Τη φύση, ως σύνολο κανόνων που διέπουν τη λειτουργία του φυσικού κόσμου και κυρίως τη βιοκοινότητα των οργανισμών. Τη φύση δηλαδή ως «πολιτικό σύστημα». Σύστημα ταξικό, που χωρίζει τους «πολίτες» σε θηρευτές και θηράματα και λειτουργεί ιεραρχικά και άδικα, με τον τρόπο που επιβάλλει η τροφική αλυσίδα. Σύστημα εγωκεντρικό, γεμάτο γενετικές ανισότητες, που δεν συγχωρεί στραβοπατήματα και του οποίου οι πολίτες αγωνίζονται καθημερινά – συνειδητά ή ασυνείδητα – για τη ζωή τους, το ταίρι τους, τους απογόνους τους, τη θέση τους στην κοινότητα και την προσωπική τους περιουσία (τη φωλιά, τον κυνηγότοπο, τη λεία κλπ).

Μια βιοκοινότητα, χωρίς εγγενείς μηχανισμούς προστασίας των μελών της, που σχηματίστηκε και εξακολουθεί να σχηματίζεται από την αέναη, ανηλεή, «ναζιστική» εξελικτική διαδικασία και την επιβίωση του δυνατού. Ένα σύστημα πολιτών που λειτουργούν οπορτουνιστικά, αδιαφορώντας για την ευημερία του συνόλου – το οποίο τελικά ισορροπεί όχι εξαιτίας του αλτρουισμού τους, αλλά χάρη ενός «αόρατου χεριού» παρόμοιο με αυτό που περιγράφει ο Smith για τις αγορές.

Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος ο οποίος δεν επιθυμεί να πάει κόντρα σε αυτό το «τερατούργημα» να είναι ταυτόχρονα θιασώτης θεωριών που γυρίζουν την πλάτη στην ανθρώπινη φύση; Θεωριών που θέλουν το άτομο να αποβάλλει το εγώ, την ιδιοκτησία καθώς και να στερείται χώρου να ανοίξει τα φτερά του; Πώς μπορεί ο βάρβαρος νόμος της ζούγκλας, το αρχέτυπο ίσως του καπιταλιστικού μηχανισμού, να βρίσκει σύμφωνο κάποιον με αριστερές πεποιθήσεις; Πώς μπορεί η λατρεία της φύσης να συνδυάζεται με την προσδοκία απάρνησής της; Πώς μπορεί η ελπίδα πως η λέξη άνθρωπος θα γράφεται μια μέρα με κεφαλαίο να συνάδει με τη φύση; Σε τι βαθμό άλλωστε μπορεί κάποιος να αποβάλει πραγματικά τα ανθρώπινα (ζωώδη) χαρακτηριστικά του όταν απειλείται, πεινάει, κρυώνει ή ερωτεύεται; Ακόμη κι αν το επέλεγε όμως, πώς θα μπορούσε να εγγυηθεί για τη μη επιστροφή τους όταν οι συνθήκες τον ωθούσαν;

Το ότι κάποιος μαγεύεται από ένα ηλιοβασίλεμα, χαμογελά με την αδεξιότητα των πιγκουίνων και ενθουσιάζεται με αποδράσεις για rafting, δεν σημαίνει ότι συμφωνεί και με τη φύση. Όλα αυτά άλλωστε δεν είναι παρά η «εξωτερική της εμφάνιση» – για να λατρέψεις πραγματικά τη φύση πρέπει να αγαπήσεις και τον εσωτερικό της κόσμο…

Γυρνάω λοιπόν αυθόρμητα και ρωτάω τη φίλη μου «αριστερός και να αγαπά τη φύση γίνεται;». «Δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους», μου απαντάει. «Ούτε εμένα» της αποκρίθηκα, «αλλά μου φάνηκε κάπως αντιφατικό…». Αλλάξαμε θέμα. Ήταν άλλωστε περασμένη η ώρα και ήμασταν κουρασμένοι από ένα σαββατοκύριακο συσκευασμένης «φυσιολατρίας» με περιπάτους και ski.

Εκθεση : «Γκίκας – Fermor – Craxton: 3 τόποι, 3 δημιουργοί»


Το 2014 συμπληρώνονται 20 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου έλληνα ζωγράφου Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα. Το Μουσείο Μπενάκη τιμά τη μνήμη του οργανώνοντας ημερίδα και έκθεση στην Πινακοθήκη Ν. Χατζηκυριάκου-Γκίκα, στο κτήριο της οδού Κριεζώτου, δωρεά του ζωγράφου στο Μουσείο Μπενάκη, ένα σπίτι – σημείο αναφοράς για τον Γκίκα και τόπο κατοικίας του για περισσότερο από 40 χρόνια.

nxg1

 

NXG

 

 

CCF

Νίκος και Barbara Γκίκα, John Craxton, Patrick Leigh Fermor και Joan Fermor (Ύδρα 1958) Φωτογραφία του Beny Roloff Φωτογραφικό αρχείο Μουσείου Μπενάκη-Πινακοθήκης Γκίκα

http://www.stokokkino.gr/mp3.php?id=podcast/gkikas14-10-2014.mp3&w=460&h=23&a=0
Η έκθεση Γκίκας – Fermor – Craxton: 3 τόποι, 3 δημιουργοίΗ έκθεση φιλοξενείται  στον εκθεσιακό χώρο που έχει διαμορφωθεί στο ισόγειο της Πινακοθήκης Ν. Χ’’Κυριάκου-Γκίκα . Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν, την Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2014, στις 20:00, μετά το τέλος της Ημερίδας και η έκθεση θα διαρκέσει έως 10 Ιανουαρίου 2015.

Η έκθεση είναι αφιερωμένη σε τρεις δημιουργούς που οι ζωές τους συνδέθηκαν μέσα από κοινούς τόπους έμπνευσης: Ύδρα, Καρδαμύλη, Κέρκυρα. Τρία σπίτια-καταφύγια, αποτέλεσαν πηγή καλλιτεχνικής δημιουργίας και στέγασαν μια φιλία που διήρκεσε περισσότερα από 40 χρόνια.

Ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας γνωρίστηκε με τον Sir Patrick Leigh Fermor, άγγλο περιηγητή και συγγραφέα αλλά και με τον John Craxton, άγγλο ζωγράφο, από τα μέσα της  δεκαετίας του ’40 και έκτοτε διατήρησε στενή σχέση μαζί τους, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει και η εκτενής μεταξύ τους αλληλογραφία.

Το σπίτι του Γκίκα στην Ύδρα αποτέλεσε την κατοικία του Fermor για δύο χρόνια, από το 1954 μέχρι το 1955, στο απομονωμένο εργαστήριο του οποίου, ο Fermor έγραψε το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου του «Μάνη».  Σε επιστολή του προς τον Γκίκα αναφέρει: «Είμαι σίγουρος ότι χωρίς την Ύδρα το βιβλίο δεν θα είχε ποτέ γραφτεί και γι’αυτό το λόγο καμία ευχαριστία δεν είναι αρκετή!».
Αλλά και ο John Craxton έζησε εκεί για κάποιο διάστημα το 1959, απεικονίζοντας το τοπίο της Ύδρας στα έργα του, ενώ η βοήθειά του υπήρξε πολύτιμη τις μέρες μετά την καταστροφή του υδραίικου αρχοντικού από πυρκαγιά, το 1961. Σταλμένος από τον Γκίκα εκεί για να συγκεντρώσει ό,τι είχε σωθεί από τις φλόγες, γράφει σε επιστολή του: «…Ίσως όμως κατά ένα περίεργο τρόπο είναι ένα σημάδι από το Θεό για να πάτε σε άλλα μέρη. Άλλωστε υπάρχει κάτι το αισιόδοξο σε σχέση με αυτά που διασώθηκαν: κενοί καμβάδες, μια λάμπα για το ατελιέ, ρολά από καμβάδες, μπογιές, μελάνια, φωτογραφίες…»

Η Καρδαμύλη, το σπίτι που έχτισε ο Fermor και το οποίο αργότερα κληροδότησε στο Μουσείο Μπενάκη, αποτέλεσε μαζί με το σπίτι των Γκίκα στην Κέρκυρα, τον τόπο συνάντησης από τη δεκαετία του 1960 και έκτοτε.

 

ν ΧΑΤΧΗΚΥΡΙΑΚΟς ΓΚΙΚΑς

 

ΥΔΡΑ

Πάνω, Ύδρα με χαρταετούς, 1980. Βλ. Res-Picta. Κάτω, Καίκια (via paletaart) και Η Βαρβάρα στην Ύδρα (viaMuseumPlus).

Σχέδια και προτάσεις του Fermor σχετικά με τη διαμόρφωση των εξωτερικών χώρων της Κέρκυρας, συνοδεύονται από έργα του Γκίκα για τη διακόσμηση της οικίας στην Καρδαμύλη. Επιστολές, χειρόγραφα, εκδόσεις και φωτογραφίες αποτελούν το κεντρικό θέμα της έκθεσης και πλαισιώνονται από σχέδια του Ν. Χ’’Κυριάκου-Γκίκα και του John Craxton.

Ξεχωριστή ενότητα αποτελούν τα έργα των δύο παραπάνω ζωγράφων που προέρχονται από την οικία του Fermor στην Καρδαμύλη. Οι επισκέπτες θα μπορούν επίσης σε ένα ειδικά διαμορφωμένο γραφείο να διαβάσουν αντίγραφα των επιστολών και να εισχωρήσουν έστω και για λίγο στη ζωή των τριών αυτών δημιουργών.

 

 

Τοποθεσία: Μουσείο Μπενάκη – Πινακοθήκη Νίκου Χατζηκυριάκου – Γκίκα, Κριεζώτου 3, Αθήνα

Ημερομηνία: 16 Οκτωβρίου 2014 – 10 Ιανουαρίου 2015
Ωράριο Λειτουργίας: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή Σάββατο: 10:00-19:00, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη: Κλειστά

Τιμή εισιτηρίου: € 3, Μειωμένο: € 1,5 – Τιμή εισιτηρίου Πινακοθήκης: € 7 I Μειωμένο: € 5

Πληροφορίες: Τηλ.: 210 361 5702 & 210 363 0818
http://www.benaki.gr

Μελίνα Μερκούρη (fwtorama )


10

έφηβη-γυναίκα η Μελίνα στα δεκαπέντε της, με χυμούς γυναίκας, παρακάμπτει την εφηβεία, δείχνοντας μεγαλύτερη και αποφασιστικότερη να χαράξει η ίδια τη ζωή της… μου είχε πει: τόνιζα τα φρύδια μου, έβαφα τα χείλη μου και κοιταζόμουνα στο καθρέφτη, με τη μανούλα μου να σταυροκοπιέται «αχ. τί θα κάνω μ΄αυτό το κορίτσι…»

 

.. Στο απόγειο της ομορφιάς της . 1952-1953 με υποστηρικτή τον μέγα θεατράνθρωπο Μαρσέλ Ασάρ παίζει στο Παρίσι, αλλά δεν μπορεί χωρίς Αθήνα και επιστρέφει. τη βρίσκουμε το 1956 στον «Κορυδαλλό» του Ζαν Ανουίγ και το 1957 (φωτο) «οι πόζες μου στο φακό είναι απόλυτα επαγγελματικές», μου λέει η ίδια.

 

… Και μετά, θα πάμε στη θάλασσα… Σε μια σκηνή του «Ποτέ τη Κυριακή» η Μελίνα διηγείται την ιστορία μιας αρχαίας τραγωδίας που είδε στο θέατρο κι΄ενώ οι άντρες μελαγχολούν, ξαφνικά φωνάζει: και τώρα πάμε όλοι στη θάλασσα για μπάνιο… Αυτή ήταν η Μελίνα και στη ζωή της, το αλλοπρόσαλλο τραγικό με το εύθυμο…

… κι΄όμως αυτή η θηλυκιά πηγή… … ποτέ δεν απόχτησε ότι επιθυμούσε περισσότερο στις ακριβότερες κρεβατοκάμαρες, στους φαρδύπλατους καναπέδες και στις πολυτελείς θαλαμηγούς που κοιμήθηκε στα τέσσερα σημεία της Γης… ένα παιδί…

… μεγαλοπρεπής και αγέρωχη στο δείπνο της πρεμιέρας του «Illya darling», ν΄ανησυχεί όμως για το τι θα γράψουν για τη παράσταση οι «Times»… Μην ανησυχείς Μελίνα, οι κριτικές για τη καριέρα και τη ζωή σου, ήταν διθυραμβικές…

… διαλέγει τη πολιτική Η Μελίνα με τη πτώση της χούντας επιστρέφει στην Ελλάδα και σε συνάντησή μας, στο σπίτι της, λέει στο Δ Λυμπερόπουλο,τον δημοσιογράφο( με τον οποιο απεικονίζεται πιο πάνω): – » Αφησε τις φωτογραφίες και τις συνεντεύξεις… αν σου έλεγα,ξαφνικά, ότι παρατάω θέατρο και σινεμά για τη πολιτική, πως θα σου φαινότανε;» Ο Λυμπερόπουλος έβαλε τα γέλια : – «Ο κόσμος το΄χει τούμπανο και συ κρυφό καμάρι…»

… πριν το γύρισμα της σκηνής Ο σκηνοθέτης Ντασέν δίνει τις τελευταίες οδηγίες για το γύρισμα της σκηνής, αλλά η Μελίνα σχεδόν δεν τον ακούει, γιατί στριφογυρίζει στη σκέψη της τη δική της μέθοδο Στανισλάφσκι…

… μπροστά στο καθρέφτη Χιλιάδες φορές θα σταθεί μπροστά στο καθρέφτη, για να μελετήσει τους ρόλους της, όπως εδώ το 1957, στα τριανταεφτά της χρόνια…

9
12

… και δροσερό νεράκι μου, ονειρευόταν αυτό το κοριτσάκι απο το πατρικό του σπίτι, ως το Παρίσι του θεατρικού βουλεβάρτου, τις παραστάσεις του Κουν, τα κινηματογραφικά στούντιο, τις Κάννες, το Μπρόντγουεη… μαγκανοπήγαδο η ζωή του κι΄ας γελούσε διαρκώς… μέσα μου έκλαιγα και θα κλαίω ακόμα, είχε πει κάποτε στο Μάνο Χατζιδάκι…

Στα δεκαοχτώ της ξέρει πιά ότι το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να γίνει ηθοποιός και ποζάρει ανάλογα..

14

Η Μελίνα όσα τραγούδια είπε, κυρίως στο σινεμά και στο θέατρο, την καθιέρωσαν και ως εκφράστρια μιάς ιδιότυπα βραχνής και αισθαντικής φωνής, που χωρίς αυτή, ίσως να μη κέρδιζε το Όσκαρ ο Χατζιδάκις.

 

τραγούδησε όπως έζησε...  Η Μελίνα είτε έκανε θέατρο, σινεμά, τραγούδι, πολιτική, ήταν απαράλλαχτα ή ίδια... Όταν τραγουδώ, νομίζω πως ξεσκίζεται η καρδιά μου, έλεγε η μοναδική εκφράστρια, αποδίδοντας από Χατζιδάκι και Ξαρχάκο ως Κουρτ Βάιλ...

τραγούδησε όπως έζησε…
Η Μελίνα είτε έκανε θέατρο, σινεμά, τραγούδι, πολιτική, ήταν απαράλλαχτα ή ίδια… Όταν τραγουδώ, νομίζω πως ξεσκίζεται η καρδιά μου, έλεγε η μοναδική εκφράστρια, αποδίδοντας από Χατζιδάκι και Ξαρχάκο ως Κουρτ Βάιλ…

Στέλλα  Φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι, λέει ο Γιώργος Φούντας στη "Στέλλα" του Κακογιάννη (1955) και οι δυό ηθοποιοί δημιουργούν τη κλασική σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου.

Στέλλα
Φύγε Στέλλα κρατάω μαχαίρι, λέει ο Γιώργος Φούντας στη «Στέλλα» του Κακογιάννη (1955) και οι δυό ηθοποιοί δημιουργούν τη κλασική σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου.

 

 

16

Ποτέ τη Κυριακή Στο «Ποτέ τη Κυριακή» του Ζιλ Ντασέν (1960) δημιουργεί το ρόλο που την οδήγησε στο Φεστιβάλ Καννών και μοιράζεται το πρώτο βραβείο με τη Ζαν Μορό. Η Μελίνα είναι πιά διεθνής σταρ.

17α

τα παιδιά του Πειραιά Η Μελίνα στο «Ποτέ τη Κυριακή» ακούει πάνω στο κρεβάτι που δεχότανε τους πελάτες της Τρούμπας, τα «παιδιά του Πειραιά»… Το τραγούδησε η ίδια τόσο αισθαντικά με τη βραχνή φωνή της, που συνέβαλε ώστε ο Μάνος Χατζιδάκις να κερδίσει το Όσκαρ τραγουδιού της χρονιάς.

 

 θεατρίνα  οι κινήσεις της αυθόρμητες, οι πόζες της μελετημένες...

θεατρίνα
οι κινήσεις της αυθόρμητες, οι πόζες της μελετημένες…

 

βραβεύσεις  Στο Φεστιβάλ των Καννών (πρώτο βραβείο) με τον παρουσιαστή Υβ Μοντάν - βραβείο Μαρίκας Κοτοπούλη - "Εσείς κατέχεται την ενδοξότερη βράβευση ως τραγουδίστρια της Νίκης", λέει στη Σοφία Βέμπο.

βραβεύσεις
Στο Φεστιβάλ των Καννών (πρώτο βραβείο) με τον παρουσιαστή Υβ Μοντάν – βραβείο Μαρίκας Κοτοπούλη – «Εσείς κατέχεται την ενδοξότερη βράβευση ως τραγουδίστρια της Νίκης», λέει στη Σοφία Βέμπο.

 

αναμνήσεις...  με τη Τζένη Καρέζη - Με τον συμπρωταγωνιστή της Τζορτζ Πέπαρντ - με τους Δημήτρη Χορν και Μίμη Ψαθά - με το Τζούλυ και τη μεγάλη Κατίνα Παξινού

αναμνήσεις…
με τη Τζένη Καρέζη – Με τον συμπρωταγωνιστή της Τζορτζ Πέπαρντ – με τους Δημήτρη Χορν και Μίμη Ψαθά – με το Τζούλυ και τη μεγάλη Κατίνα Παξινού

 

αναμνήσεις...  με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ - με τη κολλητή της Δέσπω Διαμαντίδου - με τον δάσκαλο Κάρολο Κουν - με την πρωθυπουργό των Ινδιών Ίντιρα Γκάντι - με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο

αναμνήσεις…
με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ – με τη κολλητή της Δέσπω Διαμαντίδου – με τον δάσκαλο Κάρολο Κουν – με την πρωθυπουργό των Ινδιών Ίντιρα Γκάντι – με τον ποιητή Γιάννη Ρίτσο

 

αναμνήσεις...  με Αννα Φόνσου,Μάνο Χατζιδάκι,Νίκο Κούρκουλο, Αλέξη Σολωμό - με τον Σταύρο Ξαρχάκο που τον αποκαλούσε-για το προφίλ του- μικρό Ερμή.

αναμνήσεις…
με Αννα Φόνσου,Μάνο Χατζιδάκι,Νίκο Κούρκουλο, Αλέξη Σολωμό – με τον Σταύρο Ξαρχάκο που τον αποκαλούσε-για το προφίλ του- μικρό Ερμή.

 

τα μελιά της μάτια  τα αινιγματικά γεμάτα ηδυπάθεια μελιά μάτια της, ήταν ένα απο το θηλυκότερο ατου του οπλοστασίου της...

τα μελιά της μάτια
τα αινιγματικά γεμάτα ηδυπάθεια μελιά μάτια της, ήταν ένα απο το θηλυκότερο ατου του οπλοστασίου της…

 

αναμνήσεις...  με τον συμπρωταγωνιστή της Πήτερ Φιντς - με τον διάσημο σκηνοθέτη Μπέργκμαν - με τον διάσημο ζωγράφο Σαλβατόρ Νταλί και τον συμπρωταγωνιστή της Τζέημς Μέησον - με την Πέτρα Κέλλι και την Μαργαρίτα Παπανδρέου - με την θιασάρχη κυρία Κατερίνα

αναμνήσεις…
με τον συμπρωταγωνιστή της Πήτερ Φιντς – με τον διάσημο σκηνοθέτη Μπέργκμαν – με τον διάσημο ζωγράφο Σαλβατόρ Νταλί και τον συμπρωταγωνιστή της Τζέημς Μέησον – με την Πέτρα Κέλλι και την Μαργαρίτα Παπανδρέου – με την θιασάρχη κυρία Κατερίνα

 

 αναμνήσεις  στα 43 της χρόνια, με τον πατέρα της βουλευτή Σταμάτη Μερκούρη - με τη μητέρα της Ειρήνη Μητροπούλου και τον ηθοποιό Δήμο Σταρένιο - με τον "Ζορμπά" Αντονυ Κουήν - με τον θιασάρχη Δημήτρη Μυράτ

αναμνήσεις
στα 43 της χρόνια, με τον πατέρα της βουλευτή Σταμάτη Μερκούρη – με τη μητέρα της Ειρήνη Μητροπούλου και τον ηθοποιό Δήμο Σταρένιο – με τον «Ζορμπά» Αντονυ Κουήν – με τον θιασάρχη Δημήτρη Μυράτ

 Φαίδρα  ως Φαίδρα με τον Αντονυ Πέρκινς, η μητριά που ερωτεύεται τον γιό του άντρα της.

Φαίδρα
ως Φαίδρα με τον Αντονυ Πέρκινς, η μητριά που ερωτεύεται τον γιό του άντρα της.

 

Τοπ Καπί  η Μελίνα στο "Τοπ Καπί", εδώ με τον Πήτερ Ουστίνοφ - στη ταινία "μηχανικά πιάνα"

Τοπ Καπί
η Μελίνα στο «Τοπ Καπί», εδώ με τον Πήτερ Ουστίνοφ – στη ταινία «μηχανικά πιάνα»

 

αναμνήσεις  φωτογραφίες και λεζάντες απο το αφιέρωμα

αναμνήσεις
φωτογραφίες και λεζάντες απο το αφιέρωμα

 

31

ηδυπάθεια στα 37 της η Μελίνα είναι το πολυπόθητο θηλυκό, που αναστατώνει τους άντρες

ατενίζει το Μπρόντγουεη!  το 1966 η Μελίνα είναι 46 χρονων και τολμάει να πρωταγωνιστήσει σε μιούζικαλ του Μπρόντγουεη!

ατενίζει το Μπρόντγουεη!
το 1966 η Μελίνα είναι 46 χρονων και τολμάει να πρωταγωνιστήσει σε μιούζικαλ του Μπρόντγουεη!

 

 

ΜΕΛΙΝΑ - ΜΑΝΟΣ

ΜΕΛΙΝΑ – ΜΑΝΟΣ

 

ένα χρόνο πριν φύγει...  Μάρτης του 1953 ο Τζούλης, διακριτικός πάντα μπροστά στη Μελίνα, κάνει δυό κινήσεις πλάγια, ένα βήμα πίσω, για ν΄ αφήσει τις κάμερες πάνω στη σταρ... πάντα με τη γυναικεία φιλαρέσκεια -μαλλί,σκουλαρίκια, γυαλιά- και τη τσάντα με τα πρόχειρα σημειώματα που ταξινομούσε μετά με την αγαπημένη-πιστή της Εμμανουέλα...

ένα χρόνο πριν φύγει…
Μάρτης του 1953 ο Τζούλης, διακριτικός πάντα μπροστά στη Μελίνα, κάνει δυό κινήσεις πλάγια, ένα βήμα πίσω, για ν΄ αφήσει τις κάμερες πάνω στη σταρ… πάντα με τη γυναικεία φιλαρέσκεια -μαλλί,σκουλαρίκια, γυαλιά- και τη τσάντα με τα πρόχειρα σημειώματα που ταξινομούσε μετά με την αγαπημένη-πιστή της Εμμανουέλα…

 

Mελίνα Μερκούρη 1920-1994