Εσας κραταω…..


b82a90d0c6306e5e943a5c1098e3c4c9

Εσας θελω να κρατησω στη ζωη μου……
Εσας….
Που οταν πεφτω….. τρεχετε να με σηκωσετε….
Που οταν κλαιω….. τρεχετε να με αγκαλιασετε…..
Που οταν ειμαι θυμωμενη….. με ακουτε χωρις να κρινετε….
Που εισαστε κοντα μου…. οταν οι αλλοι φευγουν….
Με εσας που μου χαμογελατε….. οταν η ψυχη σας κλαιει…..
Με εσας που δεν χρειαζετε να σας μιλησω…. καταλαβαινετε με τη πρωτη ματια…. νιωθετε με τη ψυχη….. αγκαλιαζετε με το βλεμμα….

Νοστάλγησα …


x1024

Είχε πάρει να σουρουπώνει   για τα καλά  όταν με βαριεστημένα βήματα  έβγαλα τον Φατσέα,  μέσα στο κρύο,  για το συνηθισμένη  μας περίπατο.
–  Θα  ανάψουμε τα λαμπάκια να μυρίσουμε   λίγο Χριστούγεννα…;;; ακούστηκε μες τη σιγαλιά η πρίμα φωνή ενός γείτονα. Ταράχτηκα. Καπανάκια χτύπησαν στο μυαλό μου .. Συναισθηματικά μπήκα σε code red!  Χριστέ μου τι μπουνιά στο στομάχι ήταν αυτή που  εισέπραξα στα ξαφνικά! Κουβάρι τα σωθηκά μου!  Δεν το είχα συνειδητοποιήσει  πως πλησιάζουν .

Κι έμεινα έτσι εκεί  καταμεσίς του δρόμου τρικυμισμένη. Πεζούλιασα το κορμί στο πρώτο παγκάκι που  βρήκα μπροστά μου . Το σώριασα αποκαμωμένο. Εβγαλα από το πακέτο και σου  γράφω , επιτόπου!

– Νοστάλγησα , τη φωνή σου μωρό μου ! Νοστάλγησα  την παρουσία σου  κοντά μου …  Τοτε έτσι που είμαστε μιλούσες ακατάπαυστα  ( δεν έπιανα σειρά κι έλεγες για μένα!)  Μιλούσες μια  για τη δουλειά  σου , μια για τα προβλήματά σου. Μετά σε ποιά  θέση θα βάλουμε  το κάθε στολίδι, διάλεγες, σχολίαζες ,  γελούσες μαζί μου , με πείραζες και με διακωμωδούσες! Κι ώρες -ωρες  είμαστε τόσο καλά οι δυο μας που   ένοιωθα  έτοιμη να τραγουδήσω   jingle bells,  jiggle bells , jiggle all the way..  δυνατά και παράφωνα  ( δεν είμαστε όλοι στα πρίμα βλέπεις… άλλοι έχουν μπάσα φωνή!) Παράφωνα μα  ευτυχισμένα … Μέχρι που  με μιμήθηκες στα σκέρτσα τότε, στη φωνή,  στις κινήσεις, στο χαμογέλιο! Παλιόπαιδο ! Κι εγώ γελούσα με την ψυχή μου βρε παλιο..κόριτσο (τρόπος του λέγειν γιατί κατά βάθος είσαι  παιδί  πεντάκαλο! Ψυχάκι! )  Θυμάσαι  που ένα βράδυ μου ζήτησες  να  σε πάρω  αγκαλιά για να καρφώσεις στη θέση του τ΄ αστέρι. Σε πήρα , κι  εσύ έτσι για πλάκα μου το στερέωσες στα μαλλιά…και μου έσκασες φιλί μμμμ ρουφηχτό όπως είπες.  Θυμάσαι;;  Αφήσαμε το  δέντρο μας χωρίς αστέρι αλλά σκασίλα μας , τελικά!

Νοστάλγησα σου  λέω! Νοστάλγησα την παρουσία σου δίπλα μου , τη φωνή, το βλέμμα σου … Ξέρω πως τις  γιορτές   δε γίνεται να τις περάσουμε μαζί   και  …σκάω ..! 

Δεν έχεις άδεια λέει! Μα τι κακό είναι και τούτο! Γίνονται Χριστούγεννα χωρίς εσέ? Να δω πως θα το χωνέψω!  Πάρε άδεια από τη σημαία!  Έλα  σκαστά!  Έλα παραμονή!  Έλα όποτε μπορέσεις στη τελική…Αλλοίως στο λέω: θα γίνω αεροπλάνο και θάρθω εγώ  σιμά σου!

¨Αει να δούμε τι σόι γιορτές θα είναι και  τούτες οι φετεινές,τζιβαέρι μου ! Πρωτόγνωρες!  Μοναχικές! Τις σκιάζομαι ήδη ..

Ζάλισα και τους αναγνώστες μου , αλλά αυτή η φωνή ξύπνησε μέσα μου μια ανείπωτη νοσταλγία  για τις μέρες μας  – τις ώρες τις δικές μας–  που ναι δεν ντρέπομαι να ομολογήσω  και

xmas vignete decor

κατέληξα να  κρεμάσω πρόωρα δυο πέδιλα του πατινάζ, έτσι δίπλα δίπλα το ένα στο άλλο,  στο Χριστουγεννιάτικο στεφάνι που  έπλεξα και κρέμασα στο κατώφλι μπας και  σπάσει ο διάολος το ποδάρι του,  μ’ ακούσεις   και ξεγλυστρίσεις κατά δω, μονάκριβο μου,   κάνοντας   μας την έκπληξη των Χριστουγέννων!

Να στολίσουμε σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο;


Happy Christmas

Happy Christmas

Μπαμπά, να σε ρωτήσω κάτι ή δουλεύεις στον υπολογιστή;

-Κάτι κάνω, αλλά πες μου, κορίτσι μου.

-Να στολίσουμε σήμερα το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Μισό! Μισό! Τώρα  τα … » χώνω »   σε έναν τύπο στο φέισμπουκ…. Τι με ρώτησες;

-Να στολίσουμε σήμερα το δέντρο;

-Κορίτσι μου, για αυτά τα θέματα υπεύθυνη είναι η μαμά σου, έχουμε πει! . Αυτήν  ρώτα!

-Μα η μαμά βλέπει Κωστόπουλο και Τζένη!

-Η οικογένεια είναι πιο σημαντική από αυτούς πες της .¨ελα μωρό μου, τι  με κοιτάς …;; Πήγαινε!

(Ένα λεπτό αργότερα)

– Μπαμπά, τη ρώτησα. Λέει να το στολίσουμε το δέντρο. Αλλά να την αφήσουμε ήσυχη να  χαλαρώσει κι αυτή λίγο γιατί τα έχει παίξει από το πρωί….

-Μάλιστα, λες και εμείς τα ξύνουμε. Δεν μου λες, βρε παιδί μου, δεν είναι λίγο νωρίς για το χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Τι νωρίς  καλέ  μπαμπά! Όπου νάναι τελειώνει η πρώτη βδομάδα του Δεκέμβρη…

-Διάβασα κάπου ότι είναι λάθος να ξεκινάει η εορταστική περίοδος από τόσο νωρίς. Τονώνεται βέβαια η αγορά, αλλά μετά τις γιορτές εντείνεται η κατάθλιψη.

-Τι είναι κατάθλιψη;

-Είναι μια αρρώστια. …Όσοι πάσχουν από αυτήν  χάνουν το κέφι τους για ζωή. Είναι  κολλημένοι στον υπολογιστή και στην τηλεόραση. Κατάλαβες;

-Οι φίλες μου, η Αστάρτη και η Ανδρομέδα, έχουν στολίσει δέντρο από την προηγούμενη εβδομάδα. Και δεν έχουν κατάθλιψη.

-Αστάρτη και Ανδρομέδα; Καλά, τι ονόματα είναι αυτά που δίνουν στα παιδιά τους… Χάθηκε το Μαρία, το Ελένη; Δίκιο δεν έχω βρε  Νεφέλη μου ;

-Έχουμε μια Ελένη στην τάξη, μπαμπά. Είναι η διπλανή του Κυναίγειρου.

-Έχετε και Κυναίγειρο;

-Ναι, είναι το παιδί που ο μπαμπάς του ήρθε και έκανε φασαρία στο σχολείο. Να σου πω πώς έγιναν όλα;

-Και δεν μου λες…;;

-Να, ο Κυναίγειρος ζωγράφισε κάτι στο θρανίο του. Και η κυρία είπε πως αυτό είναι μια σβάστικα και να μην το ξανακάνει γιατί είναι κακό πράγμα. Τότε ο Κυναίγειρος πήγε και το είπε στον μπαμπά του και εκείνος ήρθε και κατσάδιασε την κυρία. Την είπε αγράμματη και αναρχικιά  επειδή αυτό που ζωγράφισε ο Κυναίγειρος είναι ένα σύμβολο που είχαν οι αρχαίοι Έλληνες. Και ότι αν συνεχίσει να λέει τέτοια πράγματα στα παιδιά θα τη βρούνε σε κανένα χαντάκι!  Κι ο διευθυντής είπε στην κυρία να αποφεύγει τα πολιτικά στο σχολείο και μετά ο Κυναίγειρος γέμισε την τάξη με αρχαία σύμβολα και η κυρία έκανε το κορόιδο. Ε, μπαμπά! Με  ακούς, καλέ,  που σου μιλάω;

-Συγγνώμη Νεφέλη μου. Έγραφα ένα τουίτ , τι μου έλεγες;

-Για το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σου έλεγα!  Θα το στολίσουμε;

-Α ναι. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα που το θυμήθηκα, ξέρεις τι άκουσα τις προάλλες στην τηλεόραση; Ότι δεν είναι ελληνικό έθιμο. Μας το έφεραν οι Βαυαροί!

-Τι είναι οι Βαυαροί;

-Είναι κάτι Γερμανοί. Σαν τη Μέρκελ.

-Τι είναι η Μέρκελ;

-Καλά, δευτέρα δημοτικού και δεν ξέρεις τη Μέρκελ;

-Τρίτη πάω, σου έχω πει!

-Ακόμα χειρότερα. Μάλλον φταίνε οι υπολογιστές και η τηλεόραση που σας προκαλούν αδυναμία συγκέντρωσης. Εγώ στην ηλικία σου ήξερα όλους τους ήρωες του 1821 απ’ έξω και ανακατωτά. Τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη…

-Μπαμπά είσαι άσχετος σου λέω . Κωνσταντίνο τον έλεγαν τον Κολοκοτρώνη!

-Ποιός σας το είπε αυτό Νεφελάκι μου; Η δασκάλα σας;

-Όχι! Ο  Κυναίγειρος. Ο μπαμπάς του είναι φίλος με έναν πολύ σοφό κύριο που τον λένε Παναγιώταρο και έτσι αυτά τα πράγματα τα παίζει στα δάχτυλα. Θα στολίσουμε δέντρο;

-Μα από τώρα ;

– Ναι αλλά η Αστάρτη και η Ανδρομέδα έχουν στολίσει!  Και δεν είναι Βαυαρές.

-Δεν έχουμε στολίδια! Τα  έσπασα  όλα πέρσι που τσακωθήκαμε με τη μαμά. Θυμάσαι;

-Δεν πειράζει  μπαμπά μου…μπορούμε να πάμε να αγοράσουμε σε αυτό το μεγάλο πολυκατάστημα παιχνιδιών. Τα έχει πολύ φτηνά. Να φανταστείς, αγόρασε από εκεί μέχρι και η μητέρα της Αστάρτης που βγάζει 250 ευρώ το μήνα.

-250 ευρώ; Πού δουλεύει και πληρώνεται τόσο λίγο;

-Εκεί, στο πολυκατάστημα παιχνιδιών! Τόσο τους πληρώνουν. Αλλά πάλι καλά, λέει η Αστάρτη, γιατί αλλιώς ούτε δέντρο δεν θα μπορούσαν να στολίσουν. Και γίνονται Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο;

-Δεν γίνονται ε;

-Όχι!

-Δίκιο έχεις. Τώρα, περίμενε. Βρίζω άλλον έναν καραγκιόζη στο φέισμπουκ και πάω να το κατεβάσω από το πατάρι.

-Ευχαριστώ! Είσαι ο πιο καλός μπαμπάς του κόσμου!

-Καλύτερος και από τον μπαμπά του Κυναίγειρου;

-Εντάξει, μην υπερβάλουμε κιόλας…

Υγ .  Μεταξύ σοβαρού κι αστείου  το στόλισα το δεντράκι    και μάλιστα από την ανάποδη!

30 χρόνια διαφορά ηλικίας


diafora-ilikias

Είναι 25 ετών και συνδέεται εδώ και επτά μήνες με τον Β, 55 ετών. Η διαφορά μας είναι 30 χρόνια, αλλά η σχέση τους είναι τέλεια κατά τη Μυρτούλα .

«Αισθανόμαστε και οι δυο ερωτευμένοι και το εκφράζουμε. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά ιδεών και νοοτροπίας, αλλά με την αγάπη ξεπερνιέται»  μου είπε πάνω στην εκμυστηρίευση της.

» Για μέλλον δεν έχουμε συζητήσει, αλλά εγώ ανησυχώ. Τι θα γίνει; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί; Ποια θα είναι η αντίδραση των γονέων μου, των δικών του και του περιβάλλοντος;  Η σχέση μας είναι ακόμα κρυφή. Θα μπορέσουμε ίσως κάποτε να παντρευτούμε; Ξέρω πως είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά τον αγαπώ και δεν μπορώ πλέον να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.

– ¨Προσωπικα, (της απάντησα ) δεν έχω καμιά αντίρρηση, αν είστε ερωτευμένοι και περνάτε τόσο καλά, να συνεχίσετε τη σχέση σας απολαμβάνοντας το παρόν και μόνο το παρόν.
Σχετικά με το μέλλον, θα σε προσγειώσω  όμως λέγοντας πως ελάχιστες τέτοιες σχέσεις επιβιώνουν στο χρόνο και μάλιστα καταλήγουν σε γάμο, της αποκρίθηκα  όσο πιο στοργικά μπορούσα ( ελπίζοντας μέσα μου και  κατά βάθος πως σύντομα θα  ξεθυμάνει ο θαυμασμός που νιώθει  μέσα της για αυτόν) 

 

Αναφέρθηκα  στα στερεοτυπικά θέματα (γονείς  της , δικούς του, περιβάλλον) τα οποία πιστεύω πως είναι  μεν σχετικά δευτερεύουσας σημασίας και  τη συμβούλεψα να λάβει σοβαρά υπόψην όσα  της πουν.

Προσπάθησα να της αναλύσω τα ουσιαστικά,  σε περίπτωση που το βλέπει σαν  σχέση ζωής και γάμο. Της είπα ξεκάθαρα τις απόψεις μου , όπως της τις έλεγα κι όταν  μικρό παιδί τότε έκανε παρά με την κόρη μου ..

 

Προσπάθησα να την κάνω να συνειδητοποιήσει πως 

  • Όσο περνούν τα χρόνια η διαφορά ηλικίας  θα καθιστά τον τρόπο ζωής σας όλο και πιο ασύμβατο. Στο τρόπο ζωής υμπεριλαμβάνεται και το θέμα της σεξουαλικής ζωής. Μετά από 20 χρόνια εσύ θα είσαι 50  κι εκείνος 85.
  • Αν θελήσουν  να αποκτήσουν παιδιά, η μεγάλη διαφορά με αυτόν σαν πατέρα τους θα  είναι αποτρεπτική.
  • Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει, αλλά αν λάβουμε υπόψη τους μέσους όρους, είναι πιθανό να μείνει μόνη σε πολύ δημιουργική ηλικία.
  • Είναι πολύ νέα και δεν έχει εμπειρία ζωής. Την απαέτρτεψα από σκέψεις γάμου και παιδιών για αρκετά χρόνια ακόμα, ανεξαρτήτως της ηλικίας του .
  • Ένας γάμος προϋποθέτει συμφωνία των συζύγων σε ιδεολογικά θέματα και τρόπο ζωής. Οι διαφορές μεταξύ του ζευγαριού, που είναι ήδη εντοπισμένες, μπορεί τώρα να γεφυρώνονται εύκολα γιατί δεν μένουν  μαζί και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν  σοβαρά θέματα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε ένα γάμο.
  • Τρεις  μήνες όμορφης ερωτικής σχέσης δεν αποτελούν ικανό χρόνο για να σκεφτεί κάποιος το γάμο, όταν μάλιστα οι συνθήκες είναι αντίξοες.

Πέρα από όλα αυτά όμως , εγώ  επικεντρώσα στην ίδια .

Πρέπει να ψάξεις αν στον έρωτά σου υπάρχει κάποιο απωθημένο (πιθανότατα πατρικής φιγούρας) και αν ο έρωτας αυτός εμπεριέχει και κάποια τάση προσκόλλησης. ( της θύμησα μιλώντας για τον βιολογικό της πατέρα που έχει χάσει νωρίς -νωρίς λόγω του ότι οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν 3 ετών ) .

– Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι τόσο μικρή το γάμο; Σπουδάζεις, εργάζεσαι, έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, κοινωνική ζωή. Φρόντισε  λοιπόν να βάλεις  γερά θεμέλια σε μια δική σου ζωή και απόλαυσε τη σχέση σου στο παρόν και  μόνο αστο παρόν , χωρίς να κάνεις ουτοπικά όνειρα τρελλά  ερωτευμένης νεαράς..

Αυτήν ελπίζω να την προσγείωσα …  Εγώ έμεινα,  βέβαια,  με τις σκέψεις αν πρέπει να μιλήσω στη μητέρα της και φίλη μου για όσα της συμβαίνουν ..

Από τη μια νιώθω πως πρέπει ( γιατί θα ήθελα στη θέση της να με ενημέρωναν αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε στο δικό μου παιδί και  έπεφτε στην αντίληψη της)   .. από την άλλη φοβάμαι μην η  «μικρή  -ενήλικη»  χάσει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο μου και δεν μου ξαναμιλήσει ποτέ και για τίποτα..

Οχι άλλα Η&Μ και ZARA


Elena-Kalis-21

Βαρέθηκα α βλέπω όλς τις κοπελιές τριγύρω να ψωνίζουν στα H&M και στα ZARA. Βαρέθηκα να περπατάω στο δρόμο και να βλέπω διάφορα από τα ρούχα τους σε κάθε γωνιά της Αθήνας. Ψηλές, κοντές, κουτσές, στραβές όλες με τα ίδια πουκάμισα, τις ίδιες τσάντες, τα ίδια ψεύτικα κοσμήματα και το ίδιο ψεύτικο ύφος. Εκπτώσεις στην ποιότητα, στη φαντασία, στη διαφορετικότητα. Πλύση ρούχων και εγκεφάλων σε απόλυτο συγχρονισμό και με στύψιμο, με αποτέλεσμα ένα εισιτήριο-δώρο προς την πολυπόθητη «κανονικότητα».

Και αυτό που με απογοητεύει πιο πολύ δεν είναι τόσο αυτή η ομοιογένεια της ενδυμασίας όσο η ομοιογένεια της σκέψης~

Οι αγοραστικές μας συνήθειες αντανακλούν ασυνείδητα τον τρόπο σκέψης μας ακόμη και πτυχές του ψυχικού μας κόσμου.

 

zara

Όπως ακριβώς ψάχνουμε μανιωδώς στα καταστήματα ρούχων και στα σουπερμάρκετ το φθηνό και εξωτερικά ελκυστικό -παρότι ξέρουμε ότι η ποιότητά του μόνο προσωρινή αξία μπορεί να του/ μας χαρίσει- έτσι ακριβώς αναζητούμε στην καθημερινότητά μας γρήγορες λύσεις «να κάνουμε τη δουλειά μας», εύκολους ανθρώπους «να λέμε καμιά κουβέντα να περάσει η ώρα», ρηχές σχέσεις «για να μην είμαστε μόνοι μας».

Βασικό επιχείρημα υπέρ όλων αυτών των παραπάνω επιλογών και προτιμήσεων είναι το «σιγά, όλοι αυτό κάνουν». Και όντως, αυτό κάνουν.

Η μαζικότητα μιας επιλογής, ωστόσο, δεν αποτελεί αναγκαία και επαρκή συνθήκη για την ορθότητά της (με όσο υποκειμενισμό και αν χωράει η αξιολογική κρίση περί ορθού). Και αυτός ο χαρακτήρας του προσωρινού που έχει συνεπάρει την «ασυγκράτητη» τάση μας για μαζικοποίηση αποτελεί μαζί της ένα οξύμωρο ποσοτικά σχήμα, που αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει σε τέλμα.

Η πάλαι ποτέ κλασική αντίληψη του «να πάρουμε κάτι καλό να κρατήσει» αντηχεί πια στα αυτιά μας σαν μια παλιομοδίτικη αρχή που σε τίποτα δεν ταιριάζει με την τόσο ευχάριστη σύγχρονη συνήθειά μας να αλλάζουμε με αστραπιαίους ρυθμούς ρούχα, κινητά, παρέες, «έτερα ήμισυ». Εξάλλου μπορούμε να τα βρούμε όλα πλέον τόσο φθηνά που δεν υπάρχει λόγος να το ψάχνουμε και πολύ.

Θα μου πείτε ότι για όλα αυτά υπάρχει εξήγηση και μάλιστα πολύ πειστική: η οικονομική κρίση, αυτή φταίει για όλα! χαχ … Αλλιώς θα αγοράζαμε και Burberry, θα αγοράζαμε και Louis Vuitton και στiλ θα είχαμε και από τον σωρό θα ξεφεύγαμε. Θα σας πω ότι εδώ διαφωνώ.Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να έχει πάντα το χαρακτήρα του δαχτύλου, πίσω από το οποίο θα κρυβόμαστε. Και φυσικά τα Burberry και τα Louis Vuitton δεν μπορούν να διαφοροποιήσουν κάποιον από τον «σωρό» (τουναντίον μπορούν να τον βουλιάξουν όλο και πιο μέσα).

Η αναζήτηση, αντίθετα, επικεντρώνεται πολύ βαθύτερα από τη «μάρκα» των ρούχων που φοράμε και τα χρήματα που διαθέτουμε. Εντοπίζεται στον τρόπο που μεγαλώνουμε, στο σύστημα που μας εκ-παιδεύει, στο ίντερνετ (όχι πια στην τηλεόραση) που μας μονοπωλεί, στα βιβλία που δεν διαβάζουμε και στις προσωπικές ανάγκες που αχόρταγα επινοούμε.

Δεν επιλέγω την αποκλειστικη λύση της δημοφιλούς στροφής στην ποιότητα, ούτε της αγιοποίησης μας με την απομάκρυνση από τα πάθη και τους πειρασμούς που εκ των πραγμάτων επιβάλλει η «τυφλή» κανονικότητα. Λέω, απλώς, το εξής: καλό και το πλατσούρισμα στα βοτσαλάκια αλλά τη μαγεία την ανακαλύπτει κανείς μόνο όταν κολυμπήσει στον βυθό.

Σιγά σου λεω ν’ ακούσουμε το τραγούδι των κυμάτων!


Σιγά σου λεω
ν’ ακούσουμε
το τραγούδι των κυμάτων!
Για σένα το ψελίζει ο βυθός
για σε χορεύει σήμερα η άμμος…

Αποκαλύπτοντας το σώμα της΄
Αστέριες, Κοράλια και Μαργαριτάρια
όλο και σιμώνει
τα πέλματα σου
γλύφοντάς τα
επίκληση λες κάνοντας
στην ακριβή καρδιά σου.

Σώπασα κι αφουγκράστηκα
τ’ αγέρι
που με τύλιγε
και φίλησα και χάιδεψα νοερά
τη θάλασσα,

Εσέ!

..Και όταν πια εσύ ωρίμασες
σιγά, μου είπες:
Θέλω να αποσυρθώ
Στη ζωή σου μέσα

σε θάλασσες δικές μας…

Εδάκρυσες άμμους
σήκωσες πανιά …
Και με ξεσήκωσες και ταξιδεύω στα βαθιά

ΜαΖι ΣοΥ ξαΝαβΡίσΚω το ρυ8Μο για ΑδιΑκΟπο χοΡό !!

 

Αφουγκράσου τις λέξεις της σιωπης …
ενα μόνο θα πω με αυτές :

«Στη ζωή σου ότι μοιράζεις παίρνεις..!
Γι αυτό σε παρακαλω πρόσεχε τι μοιράζεις»  .

mb©S

Μαμά τι να φορέσω εκει έξω που πάω στη ζωή?


father-of-six-takes-amazing-photos-of-his-kids-alain-laboile_ebc7252ac07d6a22ce0ed817a1596200

 

Μαμά τι να φορέσω εκει έξω που πάω στη ζωή?

-Να βάλεις παιδί μου το ποιό καλό σου χαμόγελο, και να το φοράς καθημερινά. Να ρίξεις στους ώμους σου τους στόχους και τα ονείρατά σου

Στο στήθος να ζωστείς την πίστη της καρδιάς σου και το πανοφώρι βάψε με τα χρώματα της νεανικής ορμής σου. Βάλε στα βήματα σου τις γνωσεις της ψυχής σου -αυτή ξέρει που να σε οδηγεί.

Την κεφαλή σου να κρατείς ζεστή με θέληση ελπίδα και προσδοκία.

Και.. παντα να θυμάσαι : Είμαστε δίπλα σου .. !

… το κεφάλι μου μ@λ@κ@…


ΣΑΜΑΡΑΣ ΣΙΝΑΤΡΑ

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου κάθε άνεργος Έλληνας θα μπορεί να έχει ελεύθερο Wi-Fi για να σκοτώνει δωρεάν την ώρα του στο ίντερνετ. Αυτή είναι η δέσμευσή μας!

Δήλωσε πρόσφατα  η αυτού εξοχώτης του ο Αντωνάκης ‘η Τόνυ που εορτάζει σήμερα.
Αρχηγός της ΝουΔουΣου, μετά τον Καραμάν Αλή και πρωθυπουργός της  Αφρικανικής  Δημοκρατίας  της Μπανανίας ,  μετά τον …  Κοντό   Παπαδήμιο.

Γνωστός στο Πανελλήνιο με πολλά παρατσούκλια το σπουδαιότερο και πρώτο εξ αυτών  το  « Ο Τρελαντώνης »  ( λόγω της γιαγιάς του της Πηνελόπης  και του σπιτιού που του άφησε στην Κάτω Κηφισιά όπου και διαμένει.) Από την ίδια κληρονόμησε και τα νευρολογικά του προ- βληματάκια επιβεβαιωμένα από νευρολόγους και ψυχίατρους.  Και το «Χαρυ Πότερ » .

χαρρυ ποττερ

Τώρα αν χάρη σε αυτά  είναι  και τα πολλά κουσούρια μας εμφάνισε μετά που έγινε πρωθυπουργός του Ελλαδιστάν.., δεν το  μπορεί να το πει  η γράφουσα αλλά μόνο κάποιος με συγκεκριμένη ειδικότητα στην ψυχανάλυση π.χ .

Ο  Αντωνάκης  μετά το γυμνάσιο, σπούδασε και  μεγάλωσε  στη Βεσπουτσία μαζί με το Γιωργάκη, (που τότε τον φωνάζανε Τζέφρυ) όπου μάθανε μαζί να περπατάνε σε ηλικία 12 ετών, και μετά όταν πήραν τα fora   και δοκίμασαν ανεπιτυχώς και το ποδήλατο.
BC9

Οι δυο τους ανέπτυξαν αμοιβαία αισθήματα μέχρι που ανακαλύψανε ότι αμφότεροι ήταν στρέιτ και τα χαλάσανε. και τα φτιάξανε με .. δυο Αννούλες. Πριν χωρίσουν, οι δυο τους ζούσαν σε ένα κοινόβιο στη Βοστώνη. Ο Τόνυ  τότε  για να τους συντηρήσει άνοιξε ένα ιταλικό εστιατόριο που πουλούσε πίτσα, το Pitsa Tony.

Οι δρόμοι τους χωρίστηκαν στο στραβοπάτι της πολιτικής και ο Γιωρίκας πήγε δεξιά, ενώ ο Αντωνίκας πήγε…αριστερά.
Μετά από πολλές μάχες, μπήκε στο προσωπικό του κόμη Μ, όπου δεν άντεξε να γίνει βριλ και έκανε τη γνωστή σε όλους μας πειρατική ανταρσία. Η κυβέρνηση έπεσε (με τις ευλογίες του Κόμη Μ) φέρνοντας τη ΝΔ στον τόπο.

Samaras paizontas me th tyxi tou

…παίζοντας με την τύχη του…

Μετά την ήττα, ο Κωνσταντίνος Μητσοδράκουλας αφιέρωσε στον αποστάτη τον παρακάτω στίχο  :
«Στου παιδιού μου την χαρά
έσφαξα τον Σαμαρά,
έφαγαν εφτά δημάρχοι,
στείλαμε και στον νομάρχη! »

Μετά από αυτή τη ήττα ο Αντωνάκης προσπάθησε να …. πέσει σε ανεξάρτητο κώμα:
Δεν σας έχω ανάγκη ΡΕ. Κόμμα μπορώ και μόνος μου ως σπιτική άνοιξη. , και στο κομμα δεν ξαναγυρίζω ακόμα κι αν με καλέσετε για αρχηγό του , τους δήλωσε.
Τελικά, έπεσε σε κατευθείαν χειμώνα και, μετά από χρόνο αφού έκανε αίτηση μεταμέλειας, του έδωσαν μία θεσούλα στο κόμμα. Μετά τη λαίμαργη πολιτική, άνοδο και κάθοδο του Καραμάν Αλή, τον θυμήθηκαν και τον έκαναν αρχηγό. Έτσι ήρθε μετά δόξης για δεύτερη φορά αντιμέτωπος με το Μητσο και Τάκη.
Η ενέργεια του  να ρίξει στον τόπο την κυβέρνηση του κόμητος Μ έφερε στην συνέχεια τρομακτική ευημερία και τύχη στην ζωή του και  μέσα σε μια τριετία κατάφερε να  σκαρφαλώσει  όλες τις βαθμίδες ισοπεδώνοντας όλους τους ανίκανους αντιπάλους του χωρίς μάχη. Ξεκίνησε από απλός βουλευτής χάρη στην μεγάλη εύνοια του τότε προέδρου της, στην συνέχεια έγινε υπουργός, αρχηγός της ΝουΔουΣου μετά την αποχώρηση του Καραμαν Αλή του Συγκαμένου και πολύ γρήγορα πρωθυπουργός.

Με την εγκατάσταση του στο Μαξίμου , ξέχασε την Αννούλα του Βορριά, και την Ανιψιά του Τοματά  γιατί γνώρισε τον τρίτο μεγάλο έρωτα της ζωής του(τον μεγαλύτερο από όλους)  την Γερμανίδα  Άνχελα. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος . Οργιάζουν οι φήμες ότι προχώρησαν μεταξύ τους και σε μυστικό γάμο όπου κατά την πρώτη κιόλας συνουσία,   μεταλλάχτηκε σε γερμανικό ιβρίδιο !

Merkel-samaras

Βέβαια αυτό δεν τον πείραξε καθόλου διότι μετά από αυτό το γάμο ανοίχτηκαν νέες προοπτικές γι αυτόν.

Η  ελάχιστα θηλυπρεπής γερμανίδα  Άνχελα  μετά την προσφορά του στον Ελληνικό πατριωτισμό  συμφώνησε να του δώσει ότι  της ζητήσει,  αρκεί να της ικανοποιήσει όλες τις ερωτικές φαντασιώσεις.  Όμως  ο Τόνυ  είναι  πρόθυμος εραστής και τελικά  κάνει ότι του πει και της ικανοποιεί όλα τα βίτσια. Γι αυτό και του απονεμήθηκαν ήδη αυθόρμητα  από τους δικούς του  τίτλοι όπως Γερμανός πατριώτης, μέγας  ευεργέτης του Γερμανικού έθνους, αγωνιστής Γερμαναράς κ.α. Ο ίδιος τότε έπαθε μια ..γερμανοπληξία σε βαθμό που άρχισε να μιμείται τον Χίτλερ.

Ο μεγαλύτερος όμως τίτλος του δόθηκε από την Ανχελα κι είναι αυτός του σωτήρα της Ευρωπαικής Γερμανίας  και πατέρα του γερμανο-ευρώ για  αυτό το μελλοντικό  νόμισμα των 1000 ευρώ που σχεδιάζεται προσεχώς θα έχει την μορφή του…

1000e

Από την άλλη  στο Ελλαδιστάν , για να  επανέλθουμε στα του … οίκου μας( γιατί περί οίκου πρόκειται πια) ,  κυκλοφορεί η βρώμα πως  ομιλίες του προς το πώπολο δεν είναι ο ίδιος, αλλά  ένας σωσίας του που απαγγέλλει,  διαβάζοντας από εκτύπωση τις παλιές ομιλίες του φίλου του Τζέφρυ τις προερχόμενες από τη διετία που ήταν εκείνος πρωθυπουργός…Ο ίδιος ο Σαμαράς τότε είναι στον κόσμο της Μπάρμπυ…
Η συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνει ότι είναι ο πιο αγαπητός Έλληνας πολιτικός σε όλους τους αντιπάλους του.Όταν λέμε σε όλους εννοούμε σε όλους από το ΠΑΣΟΚ μέχρι την Μέρκελ και τον Σόιμπλε….
Σαν πρωθυπουργός έχει γίνει πια  διάσημος για την λαιμαργία που τον διακρίνει. Καταβροχθίζει τα πάντα : σπίτια, περιουσίες, μισθούς, συντάξεις, ΚΑΣ , συστήματα υγείας , παιδεία κ.α .

Εχει  συλληφθεί   δημόσια,  να προσφέρει πάντα την καλύτερη μερίδα στην αγαπημένη του Άνχελα. Ο ίδιος τρώει ελάχιστο φαγητό  γι αυτό κι έχει αδυνατίσει αισθητά , γράφει …γράφει …

gm to kefali mou

και πίνει ασταμάτητα….

Λένε  πως τις νυχτιές που η εξουσία τον βαράει κατακούτελα , μπαίνει στα καπηλιά  τύφλα στο μεθύσι και αρχίζει να απειλεί τους θαμώνες με την φράση :
Δέν μασάμε θα σας σπάσω τα μούτρα

Τελικά ένα βράδυ τα μούτρα του τα έσπασε κάποιοι άλλοι  επειδή ο Τρελλαντώνης προσπάθησε  να του  κλέψει πάλι το πορτοφόλι. Τον σακάτεψε  στις μπουνιές κι αμέσως μετά με εμφανή τα σημάδια από τα χτυπήματα στο πρόσωπο τραβήχτηκε η φωτογραφία η οποία δημοσιεύθηκε και στο εξώφυλλο του περιοδικού Unfollow.

unfollow

Φήμες κυκλοφορούν ότι από την υπερβολική μεγαλομανία και τα νεύρα έχει παρανοήσει γι’αυτό κυκλοφορεί πάντοτε με έναν ψυχίατρο δίπλα του. Η προσωπική του φρουρά τον έχει σώσει πολλές φορές την τελευταία στιγμή από απόπειρες αυτοκτονίας, όταν οι δόσεις από τα ψυχοφάρμακα που κατεβάζει δεν φτάνουν για να τον καλμάρουν παραληρεί και βρίζει. Βρίζει συνέχεια τους πάντες αλλά περισσότερο από όλα βρίζει το κεφάλι του:

Γαμώ … το κεφάλι μου μ@λ@κ@…!!!

Τί σας φταίει το κεφάλι πρόεδρε;

-Είναι το κεφάλι ενός μ@λ@κ@ …

-Σπάστε το

-Είπα στην Άγκελα  να  το κάνει! 

samaras

Εμείς  απλά περιμένουμε…

_______________________________________

Υ.Γ. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα είναι καθαρά       συμπτωματική, κι η γράφουσα ουδεμία ευθύνη φέρει !

Το παιδί σου, δεν είναι χταπόδι για να το κοπανάς να .. μαλακώσει!


via_sta_paidia

Βρέθηκα χτες αργά στο σπίτι κάποιων γνωστών από τη δουλειά. Κάτι σαν φιλική επίσκεψη αλλά κατά βάθος και ουσιαστικά δημόσιες σχέσεις για χάρη του γραφείου. . Στρατόκαβλος το επάγγελμα και εμφανισιακά βροντόσαυρος ο κύριος, Gucci η κυρία, ufo η κορούλα τους, στην κοσμάρα του  ο νεαρός τους με το μαλλί το ράστα – αποικία παντός είδους παρασίτων…

Mια …»όμορφη ατμόσφαιρα» δηλαδή,  αλλά τι να έκανα έπρεπε να την ανεχτώ. Μετά την απαραίτητη ξενάγηση που κράτησε περί τα 3 λεπτά έτσι για να μου δείξουν το εγώ βασικά «έχω και σπίτι» – έχω και κότερο» αλλά είμαι διατεθιμένος να πληρώσω και για ένα εξοχικούλι στη Μύκονο πχ  για να πουλάω με περισσότερη άνεση μούρη στους γειτόνους, αράξαμε στον καναπέ και προσεφέρθη μεζεδάκι και ποτό. Πάνω που είχα αρχίσει να  χαλαρώνω και η κουβέντα μας είχε πάρει ένα σχετικά  ανώδυνο ρυθμό ακούω έναν παράξενο θόρυβο, κάτι σαν κλάμα ανακατεμένο με ουρλιαχτό φρίκης. Πάγωσε το αίμα μου, φίλοι μου.

Τι γίνεται, βρε παιδιά; Πεθαίνει κανείς;

Ο …»βροντόσαυρος»   δεν έδειχνε ουτε σημάδι ταραχής. Κατέβαζε την μπυρίτσα του , χαλαρός και αδιάφορος.¨Η πολύ cool είναι ή κουφός είναι  (σκέφτηκα)

Μην ανησυχείς. Κάθε μέρα αυτά έχουμε.
Εννοείτε ότι κάθε μέρα κάποιος ουρλιάζει σπαρακτικά στην πολυκατοικία;
Ναι, ρε γαμώτο…
Τι θα πει «ναι, ρε γαμώτο»; Ποιος μένει σ΄ αυτήν την πολυκατοικία και χτυπιέται έτσι; Οι Τρωάδες;
Είναι ένας … μ@λ@κας,  στον δεύτερο που κάνει συνέχεια σκηνικά.
Δηλαδή; Τι σκηνικά; επέμενα εγώ γιατί εν τω μεταξύ το ουρλιαχτό δυνάμωνε και ακουγόταν επικίνδυνα παιδικό.
Ε, πλακώνεται με τον γιο του, βρίζεται με τη γυναίκα του, τα γνωστά.
-Τα γνωστά;! Ποια γνωστά, καλέ;!
-Είναι περίεργη φάση, αγαπητή μου, τι να σου λέω τώρα… Δεν μιλιέται με κανέναν στην πολυκατοικία. Τώρα τον απολύσανε κιόλας και το ‘χασε τελείως. Του λες καλημέρα και μουγκρίζει.
-Πόσο χρονών είναι ο γιος του; επέμεινα αγχωμένη.
-Ξέρω ‘γω; Εφτά- οχτώ.

Πετάχτηκα πάνω. Μου ‘ρχόταν να τον αρπάξω και να τον πλακώσω στα χαστούκια (χωρίς πλάκα. Ναι,αυτό μου ερχότανε. Τότε ένιωσα αυτό που λένε πως η βία είναι μεταδοτική ! )

Ουρλιάζει ένα παιδάκι εφτά χρονών και εσείς λετε «πλακώνεται με τον γιο του»;
-Τι να σας πω;
-Πλακώνει τον γιο του, να λέτε!  Σε ενεργητική φωνή. Το εφτάχρονο δεν μπορεί να ρίξει φάπες. Μόνο να τις φάει μπορεί….
-Εντάξει, πλακώνει. Ηρέμησε  τώρα καλή μου. Πιές το ποτάκι σου κι ας έλθουμε στο θέμα μας.
-Να πιω το ποτάκι μου; Ποιό ποτάκι ρε ; ( μου ηρθε να ξεφωνίσω) Αυτός μπορεί να το σκοτώσει το παιδάκι είπα.
-Αν τα άκουγες κι εσύ κάθε μέρα δεν θα έκανες έτσι, τώρα αγαπητή μου. Δεν θα αναστατώσουν άνευ λόγου.Εμείς το ‘χουμε φάει στη μάπα. Το συνηθίσαμε.
-Το συνηθίσατε;;;!!! Σοβαρολογείτε; Το εφτάχρονο το ρωτήσατε αν το συνήθισε; Και η μάνα του τι κάνει;
-Τις τρώει κι αυτή, μάλλον. Όλο με το μαλλί στα μούτρα κυκλοφορεί και το γυαλί της Τζάκι Ο.
-Κι εσείς κάθεστε και τα ακούτε όλα αυτά χωρίς να κάνετε τίποτα;!
-Τι να κάνουμε δηλαδή;

Αυτό που μου πάγωσε το αίμα, φίλοι μου αγαπημένοι, ήταν ότι η απορία του παρατρίχα του ..βροντόσαυρου ήταν εκατό τα εκατό γνήσια. Πραγματικά απορούσε που είχα σηκωθεί κι έκανα βόλτες στο δωμάτιο σαν ταύρος έτοιμος να βγει στην αρένα. Μόνο εγώ άκουγα ένα παιδάκι να τσακίζεται στο ξύλο αλύπητα δέκα μέτρα μακριά μου. Αυτός άκουγε μια ταραχώδη οικογενειακή υπόθεση. Πήγα προς την πόρτα.

Πώς λέγεται αυτός ο «κύριος»; ρώτησα βγαίνοντας.
-Κοντόπουλος, γιατί;
-Τι γιατί; Θα πάω να τον κράξω. Κι αν δεν σταματήσει θα φέρω την αστυνομία.

Σηκώθηκε. Έτρεξε και με άρπαξε από το μπράτσο.

Πας καλά ; Σε παρακαλώ , γλυκειά μου. Τι δουλειά έχεις εσύ να μπερδευτείς στα οικογενειακά τους; Θες να βρούμε τον μπελά μας;

Πάνω στην ώρα έλαβα ένα άσχετο sms στο κινητό μου. Μολις το διάβασα ψέλλισα μια ψευτοδικαιολογία του στυλ πρέπει να πεταχτώ  πάραυτα στο γραφείο γιατί χτυπάει ο συναγερμός  και εγώ είμαι αυτή που  βρίσκομαι στο  κοντυνότερο σημείο, θα τηλεφωνηθούμε αύριο …

Μέσα στα τρία επόμενα  λεπτά είχα φύγει από κει μέσα βροντώντας σχεδόν την πόρτα πίσω μου χωρίς να μπω στον κόπο να τους απαντήσω, στο ερωτημά τους.
Αει στα διάλα βροντόσαυροι!
Με το που βρήθκα στο δρόμο άνοιξα το κινητό μου και κάλεσα την αστυνομία.

Αυτός είναι ο Έλληνας, φίλοι μου αγαπημένοι. Δε παει να χαλάει ο κόσμος δίπλα του, αυτός είναι διακριτικότατος! Γιατί να μπερδευτεί εκεί που δεν τον σπέρνουν; Για να βρει μπελά; Αν βέβαια ο διπλανός είχε μια συκιά στην αυλή του και τα σύκα έπεφταν και λέρωναν το πεζοδρόμιό του, θα πεταγόταν σαν ελατήριο  από τον καναπέ και θα του άστραφτε μια μήνυση απαιτώντας να την κόψει τη βρωμοσυκιά του που βρωμίζει την πρόσοψή του.

Αν όμως ακούσει κάποιον οικογενειάρχη να χτυπάει  την οικογένειά του, απλώς ανεβάζει τον ήχο στην τηλεόραση και περιμένει στο δελτίο των οχτώ να μάθει αν το σκότωσε τελικά το παιδάκι του ο μ@λ@κας ή αντέχει ακόμα. Αν το σκότωσε, θα ανοίξει την πόρτα στο τηλεοπτικό συνεργείο που θα σπεύσει στον τόπο του εγκλήματος και θα δηλώσει περίλυπος « Όλη η γειτονιά πέφτει απ’ τα σύννεφα. Τι να σας πω… Δεν είχαμε ιδέα. Δεν είχε δώσει δικαιώματα.».

Υ.Γ.: Περίμενα μία ώρα κι ένα τέταρτο κάτω από την πολυκατοικία για να δω τι θα γίνει. Η αστυνομία δεν ήρθε. Κι αυτή είναι …»διακριτική» , δεν θέλει να ανακατεύεται στα οικογενειακά μας.

Α, ρε μαμά…


asdasd2

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα… Κοντά σου, μακρυά σου, με σένα, χωρίς εσένα, εσύ ήσουν πάντα εκεί. Με ένα δικό σου τρόπο. Πως το κατάφερνες αυτό; Την ίδια στιγμή που μου φώναζες και με έβαζες τιμωρία κι εγώ νόμιζα πως σε μισώ και ποτέ δεν θα αλλάξει αυτό,   την ίδια στιγμή με ρωτούσες αν πεινάω και αν διάβασα.Ήθελες διακαώς να σπουδάσω και να κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Κάθε φορά που έβγαινα από την πόρτα μου έλεγες να προσέχω.Με ρώταγες αν έχω ντυθεί καλά να μην κρυώσω και να έχω το νου μου εκεί που θα πάω μη μου βάλουν τίποτα στο ποτό. Κάθε φορά που έμπαινα σπίτι με ρωτούσες πως πέρασα, αν έχω φάει, αν είμαι καλά. Με θυμάμαι να κλειδώνομαι στο δωμάτιό μου και να κλαίω  για τον πρώτο εφηβικό μου έρωτα. Ο κόσμος γύρω μου γκρεμιζόταν, νόμιζα πως το κορμί μου σκιζόταν και θα πεθάνω. Εσύ διακριτικά με κοιτούσες από την πόρτα, σχεδόν χαμογελούσες. Ήξερες. Ήσουν εκεί αλλά ποτέ δεν παραβίασες τον χώρο μου, τα συναισθήματά μου. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε για το τι ώρα θα επιστρέψω αλλά τότε ο χρόνος ήταν σχετικός και εγώ θύμωνα και σου φώναζα.

Α, ρε μαμά… Έγινα μεγάλη γυναίκα, φοράω τις δικές μου γόβες πια και περπατάω δίπλα στις δικές σου γιατί είσαι πάντα εδώ. Φόρεσα και τις δικές σου, τις νυφικές, και πήγαμε μαζί σε κάποιο  γάμο, θυμάμαι. Έλεγες σε όλους ότι από παιδί τις φορούσα κρυφά και έπειτα σου έλεγα να μου τις κρατήσεις. Και τις κράτησες. Όλα να μου τα δώσεις!

Όλα τα δικά σου, ότι ζητήσω κι ότι δεν ξέρω να ζητήσω εσύ το έδωσες. Μεγάλωσα και πάλι δεν σε καταλάβαινα, ότι είσαι κι εσύ άνθρωπος και γυναίκα μαζί και πως θέλουμε τα ίδια πράγματα… και σου έβαλα πάλι τις φωνές και εσύ μου έδωσες το χρόνο να σε πλησιάσω πάλι. Πως το κάνεις αυτό; Να με παίρνεις και να με ρωτάς αν έφαγα κι αν ντύθηκα καλά όταν εγώ, ενήλικη πια, κλαίω πάλι για έναν έρωτα; Πάντα είσαι τόσο γραφική κι όμως πάντα έχω ανάγκη να με ρωτήσεις αν έφαγα.

Α ρε μαμά… Τότε που σκέφτομαουν  να γίνω κι εγώ μαμά φοβόμουν  τόσο πολύ που στα μάτια μου φαντάζες ηρωίδα που  γέννησες. Μια  σούπερ  ηρωίδα με μαγική κάπα που πριν καν σε φωνάξω εσύ ήσουν εκεί. Πως θα το κάνω αυτό- σε ρώταγα; Υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που πίνει κανείς πριν κάνει όλα όσα έκανες εσύ για μένα; Είναι μια μάχη που πας άοπλος και χωρίς πανοπλία και όμως βγαίνεις νικητής;

Στα μάτια μου και στην καρδιά μου είσαι αυτή η ΜΙΑ που λένε όλοι και δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη να με αντέχει, να με αγαπά, να με αγκαλιάζει όπως εσύ και να με νοιάζεται όσο εσύ μετά από τόσους τσακωμούς από τόσες κόντρες από τόσες φουρτούνες…γιατί  ήμουν κορίτσι ζόρικο μα εσύ ήσουν ανένδοτη και να με νουθετείς και στο να με στηρίζεις.

Α, ρε μαμά… Μεγάλωσα κι ακόμα σε έχω ανάγκη. Πάντα θα σε έχω κι ας έλεγα μικρή πως δεν σε έχω ανάγκη και πως  μπορώ και μόνη μου. Και εσύ λες σε όλους πόσο σε κάνω περήφανη κι εγώ κάποια βράδυα κλαίω γιατί δεν σου είπα όσες συγγνώμες ήθελα ως τώρα, ούτε όσα ευχαριστώ σου αξίζουν. Θυμάσαι που έλεγε ο πατέρας πως μην τη κοιτάς που αυτηνής τα σ’αγαπώ της  είναι μετρημένα;;; H  πραγματική αγάπη,  δεν μετριέται…!

Α, ρε μαμά… τι ρόλος παρασκηνιακός αλλά κρυφού πρωταγωνιστή είναι αυτός που έπαιξες στην αυλαία της ζωής μου….

Και να σου ομολογήσω κάτι έτσι στα κρυφά. Τούτη τη φορά που σε είδα, έτσι που μου εξέφρασες τις πιο ενδόμυχες σου σκέψεις,  με συγκλόνισες.. Ε ναι, άρχισα κι εγώ φοβάμαι μην έρθει η μέρα που δεν θα σε φωνάζω πια και που δεν θα μπορείς να μ αποκρίνεσαι…Και τότε δεν θα ξαναπώ την πιο γλυκιά λέξη του κόσμου, δισύλλαβη π’ αρχίζει από  «μα»! Την πρώτη συλλαβή που λέμε όταν ακόμα είμαστε μωρά…κι έπειτα κολλάμε άλλο ένα  «μα»  γιατί δεν ξέρουμε κάτι άλλο να πούμε και εσύ χαμογελάς γιατί σε φωνάζουμε να’ ρθεις… Μα αυτό το «μα¨ είναι τελικά η αρχή μιας πρότασης με παράπονο ή η αρχή μιας λέξης με νόημα;

Μα εγώ ΜΑΜΑ , σε αγαπώ και θα το λέω και για σένα κρυφά θα κλαίω γιατί ξέρω πια πως δεν είσαι  η σούπερ  ηρωίδα του  παραμυθιού που πλέκει το μυαλό μου,  αλλά άνθρωπος, γυναίκα, μάνα μανούλα, ψυχή μου, ψυχούλα που ως να ξεψυχίσει λιώνει για τα παιδιά της! Μαμά, γυναίκα, φίλη,άνθρωπος, στήριγμα, Θεά!

Α, ρε μαμά…! Ρώτα με, μη σταματάς, να με ρωτάς  αν έχω φάει κι αν ντύθηκα καλά να μην κρυώσω ή τι σκιάζει τη σκέψη μου και δεν μ αφήνει να χαμογελάσω.