Ο φόβος βλάπτει σοβαρά την υγεία


20-612x382Σε τούτες τις ώρες τις δύσκολες που περνάμε , τις ώρες τις πρωτόγνωρες εγώ αποφάσισα να σας πω μια ιστορία. Ίσως γιατί τη βρήκα πολύ διδακτική, ίσως και  για να καθησυχάσω εγώ  τους ίδιους μου του φόβους.. ίσως..
Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη του για να πάει σε μια άλλη γειτονιά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε.
Ο γιατρός σταμάτησε και τη ρώτησε:  – Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;
Και η πανούκλα απάντησε: -Είναι η σειρά μου να φροντίσω την πόλη σου.
-Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.
-Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.
Μετά από μία εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί στο μεταξύ για την κατάσταση) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε:
-Τελικά ήταν ψέματα, της είπε. Είχες πει ότι θα πάρεις κάπου χίλιους και τελικά πέθαναν πέντε χιλιάδες.
 Κι εκείνη απάντησε: -Δεν είπα ψέματα. Εγώ πήρα χίλιους. Τους υπόλοιπους τους σκότωσε ο φόβος…
(από το βιβλίο “Ας μιλήσουμε για Σένα”)
Γι αυτό μη σωπαίνετε ..μην τους κλείνετε και  τους αφήνετε να θεριεύουν μέσα σας..
Βγείτε, συναντήστε φίλους, μιλήστε μαζί τους .. μοιραστείτε τις σκέψεις και τον προβληματισμό σας .. Συζητήστε τους μέχρι να τους ξεφτίσετε.. να γίνουν ασήμαντοι στα μάτια μας… μέρος πια της καθημερινότητας μας..
Μετά που ξέρεις με τη συζήτηση εκτός που ξεθυμένεις  όλο και κάποια λύση μπορεί να βρεθεί σε ότι μας απασχολεί …που τις μέρες τούτες ειναι  κοινό για όλους μας
( ή σχεδόν όλους αν εξαιρέσεις αυτούς που βολεύτηκαν σε βάρος του όλου)

30 χρόνια διαφορά ηλικίας


diafora-ilikias

Είναι 25 ετών και συνδέεται εδώ και επτά μήνες με τον Β, 55 ετών. Η διαφορά μας είναι 30 χρόνια, αλλά η σχέση τους είναι τέλεια κατά τη Μυρτούλα .

«Αισθανόμαστε και οι δυο ερωτευμένοι και το εκφράζουμε. Βέβαια υπάρχει μια διαφορά ιδεών και νοοτροπίας, αλλά με την αγάπη ξεπερνιέται»  μου είπε πάνω στην εκμυστηρίευση της.

» Για μέλλον δεν έχουμε συζητήσει, αλλά εγώ ανησυχώ. Τι θα γίνει; Θα μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί; Ποια θα είναι η αντίδραση των γονέων μου, των δικών του και του περιβάλλοντος;  Η σχέση μας είναι ακόμα κρυφή. Θα μπορέσουμε ίσως κάποτε να παντρευτούμε; Ξέρω πως είναι πολύ νωρίς ακόμα, αλλά τον αγαπώ και δεν μπορώ πλέον να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.

– ¨Προσωπικα, (της απάντησα ) δεν έχω καμιά αντίρρηση, αν είστε ερωτευμένοι και περνάτε τόσο καλά, να συνεχίσετε τη σχέση σας απολαμβάνοντας το παρόν και μόνο το παρόν.
Σχετικά με το μέλλον, θα σε προσγειώσω  όμως λέγοντας πως ελάχιστες τέτοιες σχέσεις επιβιώνουν στο χρόνο και μάλιστα καταλήγουν σε γάμο, της αποκρίθηκα  όσο πιο στοργικά μπορούσα ( ελπίζοντας μέσα μου και  κατά βάθος πως σύντομα θα  ξεθυμάνει ο θαυμασμός που νιώθει  μέσα της για αυτόν) 

 

Αναφέρθηκα  στα στερεοτυπικά θέματα (γονείς  της , δικούς του, περιβάλλον) τα οποία πιστεύω πως είναι  μεν σχετικά δευτερεύουσας σημασίας και  τη συμβούλεψα να λάβει σοβαρά υπόψην όσα  της πουν.

Προσπάθησα να της αναλύσω τα ουσιαστικά,  σε περίπτωση που το βλέπει σαν  σχέση ζωής και γάμο. Της είπα ξεκάθαρα τις απόψεις μου , όπως της τις έλεγα κι όταν  μικρό παιδί τότε έκανε παρά με την κόρη μου ..

 

Προσπάθησα να την κάνω να συνειδητοποιήσει πως 

  • Όσο περνούν τα χρόνια η διαφορά ηλικίας  θα καθιστά τον τρόπο ζωής σας όλο και πιο ασύμβατο. Στο τρόπο ζωής υμπεριλαμβάνεται και το θέμα της σεξουαλικής ζωής. Μετά από 20 χρόνια εσύ θα είσαι 50  κι εκείνος 85.
  • Αν θελήσουν  να αποκτήσουν παιδιά, η μεγάλη διαφορά με αυτόν σαν πατέρα τους θα  είναι αποτρεπτική.
  • Κανείς δεν ξέρει πόσο θα ζήσει, αλλά αν λάβουμε υπόψη τους μέσους όρους, είναι πιθανό να μείνει μόνη σε πολύ δημιουργική ηλικία.
  • Είναι πολύ νέα και δεν έχει εμπειρία ζωής. Την απαέτρτεψα από σκέψεις γάμου και παιδιών για αρκετά χρόνια ακόμα, ανεξαρτήτως της ηλικίας του .
  • Ένας γάμος προϋποθέτει συμφωνία των συζύγων σε ιδεολογικά θέματα και τρόπο ζωής. Οι διαφορές μεταξύ του ζευγαριού, που είναι ήδη εντοπισμένες, μπορεί τώρα να γεφυρώνονται εύκολα γιατί δεν μένουν  μαζί και δεν έχουν να αντιμετωπίσουν  σοβαρά θέματα. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο σε ένα γάμο.
  • Τρεις  μήνες όμορφης ερωτικής σχέσης δεν αποτελούν ικανό χρόνο για να σκεφτεί κάποιος το γάμο, όταν μάλιστα οι συνθήκες είναι αντίξοες.

Πέρα από όλα αυτά όμως , εγώ  επικεντρώσα στην ίδια .

Πρέπει να ψάξεις αν στον έρωτά σου υπάρχει κάποιο απωθημένο (πιθανότατα πατρικής φιγούρας) και αν ο έρωτας αυτός εμπεριέχει και κάποια τάση προσκόλλησης. ( της θύμησα μιλώντας για τον βιολογικό της πατέρα που έχει χάσει νωρίς -νωρίς λόγω του ότι οι γονείς της χώρισαν όταν η ίδια ήταν 3 ετών ) .

– Τι είναι αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι τόσο μικρή το γάμο; Σπουδάζεις, εργάζεσαι, έχεις φίλους, ενδιαφέροντα, κοινωνική ζωή. Φρόντισε  λοιπόν να βάλεις  γερά θεμέλια σε μια δική σου ζωή και απόλαυσε τη σχέση σου στο παρόν και  μόνο αστο παρόν , χωρίς να κάνεις ουτοπικά όνειρα τρελλά  ερωτευμένης νεαράς..

Αυτήν ελπίζω να την προσγείωσα …  Εγώ έμεινα,  βέβαια,  με τις σκέψεις αν πρέπει να μιλήσω στη μητέρα της και φίλη μου για όσα της συμβαίνουν ..

Από τη μια νιώθω πως πρέπει ( γιατί θα ήθελα στη θέση της να με ενημέρωναν αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε στο δικό μου παιδί και  έπεφτε στην αντίληψη της)   .. από την άλλη φοβάμαι μην η  «μικρή  -ενήλικη»  χάσει την εμπιστοσύνη της στο πρόσωπο μου και δεν μου ξαναμιλήσει ποτέ και για τίποτα..

Της γυναίκας η ψυχή είναι μια άβυσσος…


1526710_228288274010843_1453723886_n

 Η ψυχή της γυναίκας είναι σαν το βαθύ πηγάδι….

                         Κανένας δεν ξέρει τι υπάρχει στο βάθος του…

Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μαντεύεις κρίνοντας από αυτά που επιπλέουν στην επιφάνεια κάπου-κάπου…..»

Αυτοί που σε κοιτούν κατάματα


vlemma

Ο πόνος, έχει τον τρόπο του να αλλάζει τον άνθρωπο. Σε κάνει να βλέπεις αλλιώς την ζωή και να κοιτάς κατάματα τους γύρω σου.Κάπως έτσι λοιπόν, εκείνοι που συνάντησαν στη ζωή τους πολλές απώλειες, πολύ θάνατο, συνεπώς και μοναξιά, χωρίς να το θέλουν, έγιναν πιο ανθεκτικοί από εμάς. Διαφορετικοί.

Ξέρουν, πως η στιγμή μετράει, αυτή γεννάει την αμέτρητη ευτυχία, αυτή και τις ανηφοριές. Κάθε ώρα είναι τώρα, κάθε συναίσθημα απόλυτο και οφείλεις να το καταθέτεις πριν χαθεί μαζί σου.

Σκέφτονται καθημερινά πόσο εύθραυστη είναι η ζωή και είναι σχεδόν μονίμως αφηρημένοι. Σέβονται κάθε τι ζωντανό. Ζητούν συγγνώμη, λένε ευχαριστώ και πάντα μα πάντα, το εννοούν. Ισως αργούν στις αντιδράσεις τους, αλλά μη τους παρεξηγήσεις. Είναι που κουβαλάνε πολλά χαμόγελα και όνειρά στις τρύπιες τσέπες τους.

Εκείνοι, είναι ταπεινοί. Διόλου εγωιστές, δεν θέλουν να προσβάλουν κανέναν, ούτε και να ενοχλούν. Δεν μιλάνε πολύ, προτιμούν να παρατηρουν τον κόσμο γύρω τους. Ντρέπονται και γελούν σα μικρά παιδιά. Τους αγαπούν όλους, αλλά εμπιστεύονται ελάχιστους και δεν κάνουν κακό σε κανέναν.

Σήκωσαν πολλή πραγματικότητα στους ώμους τους και πλησιάζουν τον κόσμο με μια σκληρή ευαισθησία εξαιτίας αυτού του βάρους και μια ανεπιτήδευτη αυθεντικότητα. Παίρνουν πολύ προσωπικά τη βροχή, σαν τους ποιητές, για αυτό και δεν θα δεις ποτέ κανέναν τους να κρατά ομπρέλα… Δεν κουβαλάνε θυμό μέσα τους, ούτε κακία. Μια θλίψη μόνο, μια βαθιά θλίψη που προτιμούν να την αφήνουν να κοιμάται και αχνοφαίνεται μόνο στα μάτια τους, όταν χαμογελούν ακαταλαβίστικα και ανεξήγητα για σένα και για μένα, που δεν φορέσαμε ποτέ τα παπούτσια τους…

Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως πονάνε, γιατί γνωρίζουν πως ο ανθρώπινος πόνος δεν μοιράζεται, ούτε και μετριέται. Ούτε και θα παλέψουν για να τους αποδεχτείς, αφού η ίδια η ζωή τούς επέλεξε για να ξεχωρίζουν. Ίσως να είναι απότομοι και νευρικοί, απαιτητικοί ακόμα, αν σ’ αγαπούν. Μα όλες τους οι αντιδράσεις είναι γνήσιες, γιατί στέκονται δίπλα σου στα ίσα, χωρίς καβάντζες.

Αν συναντήσεις έναν τέτοιο άνθρωπό ποτέ, μην ψαχουλέψεις την ψυχή του, αποδέξου τον κι αγάπησέ τον αν μπορείς. Αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει το δρόμο του…

Τα όρια της φτώχειας μας, δυστυχώς, δεν καθορίζονται από το ύψος των τραπεζικών μας καταθέσεων, και μόνο!


Ψώνια στα Harrods; Ξεχάστε τα!

harrods

( Δεν φταίω εγώ!

Αυτές ήρθαν και κάθισαν στο διπλανό τραπεζι εκεί που έπινα τον καφέ μου.  Κηφισιώτισες μέσης ( πολύ μέσης) αστικής τάξης.

Εγώ γνωστή παρατηρήτρια και ωτακούστρια!)

Πάω να σκάσω Λένα μου.. Αν βγει αυτός  ο Σύριζα τέρμα το Λονδίνο. Αν η χώρα μας αποχωρήσει (οικειοθελώς ή αναγκαστικώς) από την ευρωζώνη ο Κάμερον επειλεί με κλείσιμο των βρετανικών συνόρων στους Έλληνες πολίτες…

Θα κλείσουν και στο Παρίσι ; Ο Ολαντ μου φαίνεται πιο προοδευτικός.. Βρε Xαρά, είδες;; To είδες το γκομενάκι ;; Ωραία γυναίκα η πες τη ντε .. και ηθοποιός, όχι ότι κι ότι..

altan-merda-non-sabbia

Aυτό ήταν! Δεν ήθελα πολύ να εκραγώ. Ευτυχώς  είχα πληρώσει ήδη τον καφέ μου.

«Μια ζωή στρουθοκαμηλίζεις! Ε λοιπόν τώρα σε ειδοποιούν ότι είναι σκατά, δεν είναι απλά άμμος» μουρμούρισα μονολογώντας αλλά με το βλέμμα καρφωμενο πάνω τους.

Για να προστατέψω όχι τόσο αυτές όσο εμένα από μια παραπέρα σύγχυση σηκώθηκα βιαστική κι έφυγα συγκρατώντας με, μετά βίας,  μην .. «επέμβω »  και  τους  επιτεθώ και παραπέρα πετώντας τους κατάμουτρα :

Τι λες κυρά μου;; Ποια είσαι; Mε τι ασχολείσαι εκτός απο το να πίνεις πρωινούς καφέδες με τη φίλη σου στη λιακάδα ;; Παράγεις τίποτα;; Προσφέρεις κάτι στο σπίτι σου, στα παιδιά σου, στην οικογένια σου, στην κοινωνία που ζεις;; Σαπρόφυτο ε σαπρόφυτο! 

Σε πια χώρα ζεις κυρά μου;;; Mου φαίνεται δεν ζεις.. Απλά αναπνέεις ..φωτοσυνθέτεις …

Φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια μάλλον είσαι ¨»θεατής»  στη χώρα μας! Εχεις  καιρό να κοιτάξεις (όχι το προσωπό σου, αλλά τον εαυτό σου)  στον καθρέφτη. Σαν τη στρουθοκάμηλο που χώνει το κεφάλι της στην άμμο. Μπροστά στην πραγματικότητα, προτιμάς  το παραμυθι των εντυπωσιακών φανταστικών κόσμων («Φρανκενστάιν»)  και τα  καλοσερβιρισμένα  χολυγουντιανά πακέτα με ιστορίες που διεκτραγωδούν το κυνήγι του αμερικανικού ονείρου : «Οδηγός διαπλοκής», «Ο λύκος της Wall street»  έτσι;;;

ενδια

Δεν είναι τυχαίο, ασφαλώς, πως, μετά τον ορυμαγδό ειδήσεων για μετανάστες πνιγμένους στη θάλασσα και ντόπιους επίσης πνιγμένους -στα χρέη-  τα δελτία ειδήσεων των μεγάλων καναλιών φροντίζουν να μας τροφοδοτούν ανελλιπώς με υποπροϊόντα του κραταιού χολιγουντιανού μάρκετινγκ.

Κι όλ’ αυτά τη στιγμή που σχεδόν σε κάθε τομέα της εγχώριας καλλιτεχνικής δραστηριότητας παρουσιάζεται μια δημιουργική καθίζιση χωρίς προηγούμενο.

Τα όρια της φτώχειας μας, δυστυχώς, δεν καθορίζονται  από το ύψος των τραπεζικών μας καταθέσεων, και μόνο!  Η ένδεια σε επίπεδο κουλτούρας και ιδεών μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνη και πιο διαβρωτική!

Η πεισματική άρνηση της πλειοψηφίας της  κοινωνίας μας  να αντιμετωπίσει τα κουσούρια  της καταπρόσωπο, ίσως  εξηγεί και την αδυναμία μας  να βρούμε  λύσεις σε προβλήματα που χρονίζουν και να επουλώσουμε  πληγές που αιμορραγούν που έχουν πάρει να κακοφορμίζουν…

Τι έχω να προτείνω;;

Στην ατέρμονη συζήτηση για το έλλειμμα  των  τρεχουσών συναλλαγών, να συνυπολογίσουμε και το έλλειμμα της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας μας …! Δεν είναι κακό. Αντίθέτως ίσως  κάποιοι μπουν στη θέση τους.

Θέλησα μια μέρα να ψάξω τον εαυτό μου.


ceb3cf85cebdceb1ceb9cebaceb1-cebaceb1ceb8cf81ceb5cf86cf84ceb7cf822

Θέλησα μια μέρα να ψάξω τον εαυτό μου.
Ρώτησα τους γύρω μου και εκείνοι μου είπαν το πώς με έβλεπαν.

Στράφηκα στους φίλους, αλλά εκείνοι μου είπαν το πώς με περίμεναν.

Το συζήτησα με τους γονεις μου … αλλά εκείνοι μου είπαν το πώς με ονειρεύτηκαν.

Γύρισα τότε κι εγώ στο ταίρι μου …αλλά εκείνο μου είπε το πώς με ήθελε.

Κοίταξα το Θεό μου, αλλά εκείνος μου είπε το πώς θα έπρεπε να ήμουν!

Ζήτησα από την κοινωνία μου και εκείνη μου είπε το πώς να μην είμαι.

Ρωτώντας και ψάχνοντας, βρήκα ένα καθρέφτη.
Βύθισα θυμωμένη το βλέμμα μου μέσα του.

Ποια είμαι τελικα?

Αναγνωρίζοντας εμένα στο είδωλο που καθρέφτιζε, μέσα του είδα και τους γύρω μου, και τους φίλους μου, τους γονείς μου, το ταίρι μου, το Θεό μου και την κοινωνία όλη!

… στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή


9da5ba405e428d33ec6f21eff5dda49d_M

Tι  έχει πει , μεταξύ άλλων,  σε μια πρόσφατη συνέντευξη του, ο Ματθαίος Γιωσαφάτ -γνωστός ψυχαναλυτής- για τους ¨Ελληνες, την Ελλάδα  και την πολιτική μας κατάσταση γενικά:

Γιατί πιστεύετε λοιπόν, πως  η Ελλάδα βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση τώρα;
Για πολλούς λόγους. Η Ελλάδα είναι ταλαίπωρη χώρα. Από τη σύσταση του νέου ελληνικού κράτους και μετά είχαμε δικτάτορες – ή βασιλιάδες ή στρατιωτικούς. Τώρα έχουμε μια υπερίσχυση αναρχικών στοιχείων. Από την άλλη, δεν ξέρουμε να μεγαλώνουμε παιδιά, γι’ αυτό είμαστε μια κοινωνία πολύ μπερδεμένη. Όταν δεν είναι ώριμος ο κόσμος, χρειάζεται γονείς.

Τι γίνεται λάθος στην ψυχική μας ανάπτυξη;
Ο πολιτισμός έφερε πολλά καλά πράγματα, αλλά η απώθηση της σεξουαλικότητας δεν είναι εύκολη και παίρνει άλλες μορφές. Όταν κάποιος δεν είναι ικανοποιημένος ερωτικά, τότε παλινδρομεί σε φάσεις της παιδικής ηλικίας, όπως η πρωκτική που θέλει δύναμη ή λεφτά ή η στοματική που θέλει εξάρτηση. Εξάρτηση είναι όλοι αυτοί που περιμένουν από το κράτος – τη μαμά.Τον πρώτο χρόνο η μαμά έχει το μονοπώλιο, το στήθος, το φαγητό. Από εκεί μαθαίνουμε ότι πρέπει να πληρώσουν οι πλούσιοι. Από την άλλη, μέχρι τώρα οι πολιτικοί έλεγαν «λεφτά θέλετε; Ψηφίστε μας». Δανείζονταν συνέχεια, μέχρι που έφτασε η εποχή που δεν μας έδιναν άλλα και πήγαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση επαιτώντας. Και εκεί φυσικά μας είπαν «επειδή ως κράτος δεν μπορείτε να τα καταφέρετε, θα έρθουμε εμείς να σας στρώσουμε».

ggggwwwwe43Δεν έχουμε δημοκρατία, όπως νομίζουμε;
Η δημοκρατία αυτή τη στιγμή είναι αναρχική. Μόνο στην Ελλάδα υπάρχει αυτή η δημοκρατία που κλείνεις όποτε θέλεις τους δρόμους επειδή έχεις κάποιο αίτημα, σωστό ή λάθος, και πεθαίνουν άνθρωποι μέσα στα ασθενοφόρα. Γιατί αυτά όμως συμβαίνουν μόνο εδώ; Ούτε την απαγόρευση του καπνίσματος δεν εφαρμόζουμε. Επειδή το κράτος δεν μπορεί να επέμβει. Φταίνε και πολλά κοινωνικά και πολιτικά στοιχεία, αλλά φταίει και ο τρόπος που μεγαλώσαμε. Ο δεύτερος χρόνος της ζωής μας, η πρωκτική φάση όπου μαθαίνει κανείς από τη μητέρα του ότι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει (από την ούρηση και τον έλεγχο των σφιγκτήρων μέχρι τη συμπεριφορά του), καθορίζει το αν θα γίνει κανείς υποτακτικός ή αναρχικός. Αν η μητέρα τότε δεν χειριστεί σωστά την κατάσταση και είναι είτε πολύ αυστηρή είτε πολύ χαλαρή, το παιδί -ανάλογα με το πόσο ισχυρά είναι τα γονίδιά του – μπορεί να γίνει ή υποτακτικό ή αντιδραστικό. Αργότερα η μητέρα γίνεται η κοινωνία και οι αντιδραστικοί εναντιώνονται σε αυτή.

Τα μέτρα του ΔΝΤ τα δεχόμαστε χωρίς καμιά αντίδραση όμως.
Μα ακριβώς επειδή είμαστε ή υποτακτικοί ή αναρχικοί. Όταν είναι πολύ αυστηρός ο γονιός, γινόμαστε υποτακτικοί. Όταν δεν είναι, αντιδρούμε όπως ένα παιδάκι όταν οι γονείς του δεν μπορούν να επιβληθούν. Τα παιδιά χρειάζονται να νιώθουν ασφαλή για να πειθαρχήσουν και να μάθουν τα όριά τους. Οπότε όταν κάνει κάτι ασφαλώς και τιμωρείται.

Δεν τον τιμωρείς λέγοντας «δεν σ’ αγαπώ», που είναι ένα άλλο λάθος που κάνουν οι Έλληνες γονείς. Έτσι συμβαίνει και σε μια χώρα. Όταν δεν τιμωρείται κανείς για τίποτα, ξανακάνει τα ίδια.

Τι αρχηγούς χρειαζόμαστε;
Κάποιους που να μπορούν να επιβάλλουν πράγματα με σωστό δημοκρατικό τρόπο. Αλλά δημοκρατία δεν σημαίνει ασυδοσία ούτε αναρχισμός.

Άρα δεν τους έχουμε.
Όχι. Ένας ανώριμος λαός εκλέγει και ανώριμους ηγέτες. Δεν είναι τυχαίο. Σε άλλες χώρες, όπως η Δανία, η Σουηδία, η Αγγλία, η Γαλλία, η Γερμανία, όπου οι άνθρωποι είναι πιο ώριμοι, βγάζουν και πιο ώριμες κυβερνήσεις, που είναι πιο λογικές και φροντίζουν τον κόσμο τους. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι μόνο οικονομικό, γι’ αυτό χρειάζεται χρόνια για να αλλάξουμε, αν αλλάξουμε. Η δημοκρατία απαιτεί ωριμότητα.

Πώς μπορούμε να αλλάξουμε;
Μεγαλώνοντας σωστά τα παιδιά μας, ώστε να μη γίνουν ούτε υποτακτικά ούτε αναρχικά, αλλά ώριμα και ευτυχισμένα. Η διαπαιδαγώγηση είναι δύσκολη και γίνεται σιγά σιγά. Οι καλοί γονείς θέτουν κάποια όρια, ελαστικά, αλλά βάζουν και τιμωρίες

… στο απόηχο του … Πουπουλένιου


πουπουλενιος

00.54 μ.μ on the  road κάπου στην Αθήνα με τα λιγοστά της γιορτινά λαμπιόνια αλλά τη θέρμη που η ψυχή αποζητά να νιώσει. To ραδιόφωνο στενάζει μέσα απο τα ηχεία του αυτοκινήτου κι εγω περιμένω να πέσω σε κάποια μελωδία για να με βγάλει από τις σκέψεις. Ελα όμως που η διαπεραστική φωνή του Johny Cash με κάνει να σιγοψιθυρίσω… i hurt myself today to see if i still feel, i focus on the pain the only thing that’s real… but i remember everything...

Και κάπου εκεί αρχίζει να στροβιλίζει στο μυαλό μου ο απόηχος των ιστοριών του έργου  » ο Πουπουλένιος»    ( που μόλις είχαμε δει) και με κριτήριο τη συναισθηματική μου νοημοσύνη και μόνο που ήθελα ήταν να «αφήσω την καρδιά μου να φωνάξει»

O Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης  με την ξεχωριστή  του ερμηνεία  περιγράφει τον δικό του Πουπουλένιο μιλώντας για παλιές ουλές που δεν πονάνε πια μα τις χαϊδεύουμε συχνά. Ο πολυτάλαντος Γιώργος Πυρπασόπουλος προσωποποιεί τις ίδιες τις πληγές που στοιχειώνουν το παιδική ψυχή του και οδηγούν το κορμί του σε δράσεις και αντιδράσεις βίαιες και αποκρουστικές.

Ναι, μετά τον Πουπουλένιο σε διαπερνά μια εξομολογητική διάθεση, μια αναδρομή στα παιδικά μας χρόνια, κάτι Ερινύες που σου ψιθυρίζουν στο αυτί « Hey  εσύ, εντάξει, έχεις πειστεί ότι είσαι αρκετά ευτυχισμένος παρά τις παραξενιές σου;».

Οι ιστορίες του Πουπουλένιου φέρνουν στην επιφάνεια κάποια και από τα δικά μας προσωπικά δράματα. Άλλοι φοβούνται να τα θυμηθουν  άλλοι τα έχουν χρόνια αποδεχτεί και με αυτά πορεύονται και  άλλοι τα έχουν θάψει σε μια εικονική πραγματικότητα και άλλοι αρέσκονται στο να τα εξευμενίζουν.

Ναι, ο καθένας μας κουβαλά στιγμές από τα παιδικά του χρόνια και διαμορφώνει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά του σε μεγάλο βαθμό από αυτές τις στιγμές που του έχουν εντυπωθεί στην μνήμη. Οι αλήθειες μας όμως μας προσδίδουν την αυθεντικότητα, τη γνησιότητα και την προσωπική μας μοναδικότητα και εφόσον τις κοιτάζουμε κατάματα έχουμε αρκετές πιθανότητες να κρατήσουμε την ψυχή μας όρθια και γαληνεμένη.

Ναι, κουβαλάω ανασφάλειες, ευαισθησίες, επιπολαιότητες, μια ασίγαστη καρδιά και ένα σώμα στα όρια της υπερκινητικότητας και τόσα πολλά άλλα. Νομίζω όμως πως μεγαλώνοντας αρχίζω να βρίσκω το γιατρικό στους προσωπικούς μου δαίμονες και μερικές φορές τους μετατρέπω σε αγγέλους: τους αγαπάω όλο και περισσότερο, γιατί αυτοί με κάνουν να είμαι  εγώ… Τους κοιτάω, τους χαμογελάω, τους χαϊδεύω, τους μιλάω, τους «τη λέω», αλλά τους αγαπάω γιατί δίχως αυτούς θα ήμουν ένας άλλος και εγώ στη ζωή μου θέλω να συνταξιδεύω με όλες τις αλήθειες των παιδικών μου χρόνων.

Σήμερα συγκινήθηκα αρκετά και προβληματίστηκα. Αυτή είναι όμως και η επιτυχία της τέχνης και πιο συγκεκριμένα του Πουπουλένιου. Να ξυπνά αισθήματα, να γεννά προβληματισμούς. Αυτή η γενιά των ηθοποιών που δικαίως χρόνια τώρα τους «ακολουθώ» χτες το βράδυ μου θύμισε τους ήρωες της ταινίας “On the Road” του Walter Salles

που τους ενδιαφέρουν μόνο όσοι είναι τρελοί,

αυτοί που τρελαίνονται να ζουν,

να μιλούν και ποθούν τα πάντα.

Το μόνο που θέλω τώρα είναι να χωθώ στο πουπουλένιο μου μαξιλάρι, να το σφίξω και να σιγοτραγουδήσω τους τελευταίους στίχους του Johnny Cash:

If I would start again
       A million miles away
                  I would keep myself
                            I would find a way

…ο ασφαλέστερος δείκτης …


Ανήμερα Χριστούγεννα κι εγώ χουζουρεύω στον καναπέ με το λαπτοπ μου στα πόδια. Στο σπίτι φέτος τούτο το πρωινό σε αντίθεση με άλλες χρονιές επικρατεί απόλυτη ησυχία.
Δεν παραπονιέμαι. Μάλλον το απολαμβάνω θα έλεγα. Κι εγώ για να ξεφύγω από τις πολλές τις σκέψεις που έχουν κατακλύσει το μυαλό μου τούτες τις ‘ ώρες της περισυλλογής και για να αποφύγω και άλλες που ίσως πονάει το ρίχνω στην αμπελοφιλοσοφία. Ανοίγω μια λευκή σελίδα καινούρια και γράφω την πιο ανώδυνη από αυτές.
Η γνώμη των πολλών είναι άχρηστη για εσένα, δε γίνεται να αρέσεις σε όλο τον κόσμο γύρω σου!
Φρόντισε όμως, να έχεις την εκτίμηση όσων η γνώμη έχει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ αξία…
Εάν σπαταλάς χρόνο να ασχολείσαι με αυτούς που ασχολούνται με εσένα, δεν θα έχεις χρόνο να ασχοληθείς εσύ ο ίδιος με τον εαυτό σου… Αν θες λοιπόν να περιτριγυρίζεσαι από αξιόλογους ανθρώπους, λάμπε και φώτιζε σαν Ήλιος, σαν Λιακάδα! Κανένας αξιόλογος άνθρωπος δεν έλκεται από το σκοτάδι…
Τα συζήτησα και με το alter ego μου και τελικά κατέληξα πως ο βαθμός αποδοχής ενός ανθρώπου από τους άλλους ανθρώπους (με τους οποίους έχει ασχοληθεί και στους οποίους έχει επενδύσει) ο βαθμός αποδοχής του από τα παιδιά του και τα κατοικίδια του,
είναι ο ασφαλέστερος δείκτης της ποιότητας της ψυχής του…!!!!!!

Περί … κίναιδων, μελέτη


Πολύς ο  θόρυβος που  γίνεται τις τελευταίες μέρες για τα  …»γκέουλα» …. Κάποτε είχα ακούσει ένα παλιό μου  δάσκαλο να λέει  :

Όταν έπλασε ο Δίας τον άνθρωπο, αφού πρόσθεσε όλες τις αρετές, όλα τα ελαττώματα και εν γένει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που φέρουμε ως άνθρωποι, ήρθε η ώρα να προσθέσει και την Αιδώ. Την Αιδώ λοιπόν την έχωσε βαθιά μέσα στον ανθρώπινο .. (_(_)

Πωπώ τι  έγραψα….πιπέρι! Συγχωρήστε παρακαλώ την αθυροστομία μου …  κάπως όμως  έπρεπε να το εκφράσω η δόλια ..
Ελάτε λοιπόν , ας μη σκανδαλισθούμε περισσότερο και ας διαβάσουμε μαζί τις σκέψεις που  αποτύπωσα σε τούτη τη σελίδα επιρρεασμενη από  ένα κείμενο που πρόσφατα αλίευσα στο νετ  και από όσα   βλεπω τελευταία στην τηλεόραση .

Είναι καιρός να σταματήσει η παραπληροφόρηση σχετικά με το ότι ήταν αποδεκτή η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα. Σε όλες τις εποχές και σε όλες τις κοινωνίες υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άτομα με αποκλίνουσες σεξουαλικές συμπεριφορές, παρά φύσει, θα λέγαμε. Όμως, ειδικά για την Αρχαία Ελλάδα, δεν αποτελούσαν τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση. Είναι τελείως ανυπόστατες οι περί του αντιθέτου αιτιάσεις από τα κάθε λογής μίσθαρνα όργανα της νεοταξικής διανόησης και των παρατρεχάμενών τους!

Αλλά, ας ξεκινήσω τον συλλογισμό μου με βάση τα αρχαία κείμενα, τα οποία θα αποτελέσουν και τον κύριο οδηγό. Ο Dover στο βιβλίο του* (K.J Dover «Η ομοφυλοφιλία στην Αρχαία Ελλάδα» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΧΙΩΤΕΛΛΗ)  , υπό το πρίσμα ενός δήθεν «προοδευτισμού», που έχει την δυνατότητα, απαλλαγμένος από διάφορα ταμπού να δει «αντικειμενικά» το θέμα, προσπαθεί να μας πείσει ότι στην Αρχαία Ελλάδα δεν ίσχυαν οι δικές μας απόψεις για την ομοφυλοφιλία και περίπου μας καλεί όλους, να αποκτήσουμε την ίδια με τους αρχαίους Έλληνες «ελεύθερη» άποψη για το θέμα αυτό.

Αναφέρει λοιπόν ότι  «Οι Έλληνες γνώριζαν ότι οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ανθρώπων διαφέρουν, η γλώσσα τους όμως δεν έχει ουσιαστικά που να αντιστοιχούν προς τα αγγλικά ουσιαστικά «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», αφού πίστευαν ότι

1.στην πραγματικότητα όλοι αντιδρούν, σε διαφορετικές στιγμές, σε ομοφυλοφιλικά και σε
ετεροφυλοφιλικά ερεθίσματα και ότι

2. στην πραγματικότητα, κανένας άνδρας δεν έρχεται τόσο σε ενεργητική, όσο και σε παθητική σεξουαλική επαφή στο ίδιο στάδιο της ζωής του».

Από το πρώτο αυτό επιχείρημα, λοιπόν, διαπιστώνουμε ότι κάτι δεν πάει καλά. Θα μου προξενούσε μεγάλη κατάπληξη το γεγονός να προσπαθεί ο Dover να γράψει ένα τόσο σημαντικό βιβλίο, χωρίς να έχει στην διάθεσή του κάποιο λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσης. Το επιχείρημά του, θα είχε σπουδαία αξία, εάν ήταν αληθινό, όμως δεν είναι. Οι Έλληνες έχουν δημιουργήσει την τέλεια γλώσσα. Ένα όργανο μεγίστης ακριβείας και εάν δεν ξεχώριζαν στην γλώσσα τους, αυτές τις δύο σεξουαλικές επιλογές, οπωσδήποτε θα είχαν σοβαρό λόγο. Είναι, όμως, έτσι, ή, μήπως κάτι άλλο συνέβαινε, που μας οδηγεί θέλοντας και μη, ακολουθώντας την ίδια ακριβώς συλλογιστική με τον κ. Καθηγητή για την σημασιολογική δύναμη των λέξεων, στα αντίθετα συμπεράσματα?

Πράγματι δεν συναντούμε τις λέξεις ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος στα αρχαία μας κείμενα, όχι όμως για τον λόγο που υποστηρίζει ο Dover!!!  Στην αρχαία μας γλώσσα οι ομοφυλόφιλοι αναφέρονται, με μια λέξη πολύ σκληρή, την λέξη ΚΙΝΑΙΔΟΣ δηλ. ο ΚΙΝΩΝ ΤΗΝ ΑΙΔΩ.

Η σημασία αυτής της λέξης, ήταν καθαρά  υβριστική και σαφέστατα πολύ καταδικαστική για όσους είχαν κάνει αυτή την επιλογή σεξουαλικά. Στην σημερινή νεοελληνική μας γλώσσα, θα μπορούσαμε δόκιμα να μεταφέρουμε την έννοια αυτής της λέξεως, μεταφράζοντας την,  ως « Ο Καταραμένος». Ο ομοφυλόφιλος, δηλαδή, στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ήταν ο «καταραμένος» της σημερινής. Για του λόγου το αληθές, αναφέρονται οι παραπομπές του πλέον έγκυρου λεξικού της αρχαίας Ελληνικής γλώσσης, των Liddel-Scott, όπου στον τόμο II στην σελίδα 719 αναφέρουν τα εξής λήμματα:

«Κιναιδεία: Η παρά φύσιν ασέλγεια, Αισχίνης 18,29, Δημήτριος Φαληρεύς 97.
Κιναιδεύομαι: είμαι κίναιδος
Κίναιδος: ο καταπύγων, ο καθόλου αισχρός, κακοήθης άνθρωπος»

Το θέμα αυτό είναι πάρα πολύ σπουδαίο και πρέπει να σταθούμε, διότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Καθηγητής να ξεκινά με την γλώσσα, για κάποιο όμως λόγο, αγνοεί το σημαντικότερο στοιχείο. Στην εποχή μας με τις λέξεις «ομοφυλόφιλος» και «ετεροφυλόφιλος», κάνουμε μια απλή διαπίστωση του φαινομένου, χωρίς να το αξιολογούμε είτε θετικά, είτε αρνητικά.  Αντιθέτως, στην αρχαία Ελλάδα η γλώσσα είχε πολύ μεγάλη ακρίβεια. Ο Επίκτητος έλεγε το εξής καταπληκτικό, για την μεγάλη σημασία των λέξεων: «Αρχή Σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Στην Ελληνική Γλώσσα δεν υπάρχει τίποτε τυχαίο.

Στο συγκεκριμένο λοιπόν σημείο η Γλώσσα πέρνει  θέση και μάλιστα ιδιαιτέρως αρνητική!  Αξίζει να σημειώσουμε ακόμη πως η Αιδώς ήταν πολύ σημαντική Θεότητα και  όποιος την προκαλούσε δοκίμαζε σκληροτάτη τιμωρία από την Νέμεση, που μονίμως την συνόδευε. Η Αιδώς ετυμολογικώς συνδέεται με το Αίσχος, άρα η συγκεκριμένη πράξη έφερνε καταισχύνη στον ενεργούντα.

Αυτά περί αιδούς, κίναιδων και αίσχους…

Ας κλείσω λοιπόν το κείμενο, όπως ξέρω…

Όλοι εσείς που με το στανιό προσπαθείτε να μας πείσετε ότι η συνεύρεση μεταξύ ανθρώπων ιδίου φύλου είναι φυσιολογική, όλοι εσείς που διορίζετε και επιβάλλετε κίναιδους σε όλες – μα όλες – τις εκπομπές του τηλεοπτικού οχετού , όλοι εσείς προφανώς δεν είχατε μία φυσιολογική παιδική ζωή. Αδερφές και  ..»παλικάρια»  γίνατε  μαλλιά κουβάρια!

Κι εσείς Κωστόπουλοι και Μουτσηνάδες  από την τηλεόραση αφήστε ήσυχα τα αγοράκια και τα κοριτσάκια να μεγαλώσουν φυσιολογικά. Στην κοινωνία μας, μας φτάνει το …πεζοδρόμιο  που στις μέρες μας ανθεί  από τη φτώχεια και την ενέχεια των Μνημονίων!