Οι αμαρτίες πληρώνονται στην άλλη ζωή ..Οι μ@λ@κίες σε αυτή!


Ηταν Φθινόπωρο θαρρώ προς το τέλος του σαν ξέσπασε μια μπόρα αργότερα , που μας μούσκεψε  μέσα σε λίγη ώρα αλλά εμεις δεν σειστήκαμε να μαζευτούμε μέσα.  Βράδυ και  τρώγαμε μαριδάκι, αχινοσάλατα, ψωμί τυρί  και πατάτα τηγανιτή  και πίναμε λευκό  κρασί στο γνώριμο παλαιο ταβερνάκι στο Σχινιά. Πάντα εκεί πηγαίναμε γιατί μας άρεσε που το κύμα  έσκαγε  δίπλα μας και  μερικές φορές έφτανε να μας  γλύφει τα πόδια.    Χαμογελούσα ανέμελη, όταν  ο ηλικιωμένος  οικογενειακός μας  φίλος,  είπε ατενίζοντας τον ορίζοντα :

– » Σε ζηλεύω! Δεν έχεις τίποτα και όμως είσαι  «πλούσια» κι  ευτυχισμένη, ενώ εγώ… «!

– (χαχ σχολίασα ειρωνικά )  «Αλλάζουμε;; Να σου δώσω το άδειο πορτοφόλι και την … » ξενοιασιά ¨   μου  και να μου δώσεις όλα όσα έχεις ;;; Oχι για πολύ- για μια βδομάδα μόνο! Να δεις πως θα νιώσεις όταν είσαι φτωχός και εγώ θα νιώθω μια χαρά που θα είμαι πλούσια» !

– «Θα σου πω μια ιστορία» ,  μου είπε βλοσυρά και η παλάμη του τυλίχτηκε σαν θυμωμένη μέδουσα  γύρω από το βραχίωνα μου και τον έσφιγγε ανελέητα.

«Γεννήθηκα από μια φτωχή οικογένεια. Νομάδες ήταν οι δικοί μου. Μετά βρήκαμε πετρέλαια στο μικρό χωράφι που ο παπούς μου έβοσκε τις 20 κατσίκες που του είχαν απομείνει αφού έδωσε άλλες τόσες προίκα για να ..πάρει  γυναίκα του τη γιαγιά μου. Πλουτίσαμε με τα πετρέλαια που οι 7  αδερφές εξόρυξαν από τα χωράφια μας – όπως όλοι οι Άραβες , εξάλλου. Η  οικογένεια   ολόκληρη ένα ασκέρι γύρω στα εκατό άτομα ζει  πλουσιοπάροχα και με  όλες της τις ανέσεις. Απολαμβάνει καθημερινά ό,τι επιθυμεί, μόνο που σχεδόν κανένας μας (και ειδικά εγώ που έχω όλες τις έννοιες της διαχείρησης των οικονομικών θεμάτων  )  δεν δείχνει να  εκτιμά τον πλούτο που ως τώρα έχουμε συσσωρεύσει… Το αντίθετο, μάλιστα! Ολόκληρο το σόι  –  τα παιδιά μου και κυρίως τα εγγόνια είναι τις περισσότερες φορές  αχάριστα… Δύσκολα ικανοποιούνται και πάντα ονειρεύονται κάτι παραπάνω από αυτό που έχουν. Μια μέρα  εγώ  – που νόμιζα πως ξέρω τι σημαίνει να είσαι  κυριολεκτικά φτωχός-  απογοητευμένος  αποφάσισα να  αποδείξω  στην πράξη τι σημαίνει πραγματική φτώχεια. Έτσι επέλεξα  μια φτωχή οικογένεια που ζούσε μίζερα κατά τη γνώμη μου  σε ένα ορεινό χωριό  πάνω στην οροσειρά του  Άτλαντα στο Μαρρόκο δυο ώρες μακρυά από το εξοχικό που περνάμε τα καλοκαίρια μας. Πήρα λοιπόν το γιό μου και τον διάδοχο του ονόματός μου εγγονό μου  να περάσουμε  λίγες μέρες μέσα στην απόλυτη φτώχεια…

Όμως τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν όπως ακριβώς θα ήθελα! Το αποτέλεσμα με εξέπληξε και είμαι σίγουρος ότι θα σε αποστομώσει και εσένα» !

Πέρασαν τρεις μέρες και δύο νύχτες στο χωριό. Στο δρόμο της επιστροφής  γεμάτος αγωνία ρώτησα το γιο μου:

«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία;»
– « Είμαστε Σκλάβοι», απάντησε ο Ahmed .Tο βλέμμα καρφωμένο στο κενό και  σώπασε προβληματισμένος.

–  «Στο θέμα έλα, στο θέμα !», συνέχισα  εγώ με ανυπομονησία και επιμονή.

–» Το  καμάρι μου και αγάπη σου, που δεν αφήνεις ευκαιρία να λες πόσο μου μοιάζει,  ο  Mohamad Junior , βρήκε τοτε τη στιγμή άδραξε το λόγο και με  έστησε στον τοίχο με τα λόγια του…
– «Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερεις…»
– «Εμείς έχουμε στο σπιτι μια πισίνα   που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, με νερό που όμως  μυρίζει χλώριο ! Αυτοί έχουν ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…»
– «Εμείς  αγοράζουμε  φαναράκια από το  «σουκ»   για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…»
– «Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…! «
– «Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας, ενώ αυτοί σπέρνουν και θερίζουν γι’ αυτό…»
– «Εμείς ακούμε CDs. Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη « μουσική ενορχήστρωση »  από πουλιά, βατράχια και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται πού και πού από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…»
– «Εμείς  στα γενέθλια  μου τρώμε mc Shit στο  the Mall και εγώ για να φάω pastigia που μου αρέσει  έπρεπε να έρθει  στο σπίτι μας η ελληνίδα  φίλη σας με την οικογένεια της !  Μόνο τότε η Fatima  μαγείρευε  τα πάντα στον ξυλόφουρνο και όχι  στην ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ψήνουν τα παιδάκια ή το χταπόδι  στα κάρβουνα μου έλεγε η Εsme και ό,τι τρώνε έχει γεύση και μυρωδιά  …»
– «Εμείς για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις πόρτες ορθάνοιχτες, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…»
– «Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση… Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης, την οικογένειά τους…»

–  »  Όπως καταλαβαίνεις  لي حبيب  (Habibti) ,  προβληματίστηκα τα μάλλα ο  …   Αζιζ.   Μέ κάρφωσε  σαν μαχαίρια  η  μονολεκτική λέξη-απάντηση του φίλου σου του Αhmad   που δεν ξέρει πόσα και που σκορπάει  ψάχνοντας για μια στάλα ευτυχία και  έμεινα άναυδος επίσης με την αντίδραση- κατηγορητήριο  του Junior …

–  «Xαίρομαι που είμαι. . κόρη σου  .. δικός σου άνθρωπος και μου χαρίζεις τέτοια λόγια και σκέψεις. Χαίρομαι  δεν είμαι ούτε τόσο πλούσια όσο εσύ , ούτε τόσο φτωχή  όσο οι άλλοι στον Άτλαντα» ! απάντησα αινιγματικά και   πιο  προβληματισμένη  εγώ  ( σκεφτόμουν ακόμα  τη δόση του …  Φαλακρού Αυγού» . Αυγό αποκαλούσε περιπαιχτικά  το μικρό μου  Mazda που δεν χρειάζόταν όχι γκαράζ αλλά ούτε καν πεζοδρόμιο για να το παρκάρω- ενω αυτός , ο  .. σκλάβος είχε μια Μersedes να !  ( με το συμπάθειο )

To ερώτημα που κάθε μέρα που περνά γίνεται περισσότερο κι από επίκαιρο,  παραμένει:

Μήπως κάθε μέρα εκτός από το ότι μας λείπει το χρήμα σαν υλικό, γινόμαστε  και … «φτωχότεροι»   γιατί το μόνο που μας κόφτει ειναι

  • το πως να  το έχουμε ;;;
  • να μας απασχολεί  το να έχουμε όλο και περισσότερα, αντί να μας απασχολεί το  …    «τι πραγματικά είμαστε» ;;;΄
  • έχουμε καταλάβει ότι είναι απαραίτητο  μέσο  διαβίωσης και όχι  αυτοσκοπός;;;

Μηπως πρέπει να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητες στη ζωή μας;;  και να μη δίνουμε  στα    «πράγματα»    περισσοτερη σημασία από ότι στον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας ;;;

Advertisements

Αντιφεγγίσματα ψυχης


Ενα τριαντάφυλλο αφημένο εδώ μέσα έτσι απροσδιόριστα από μένα για σένα. Για να θυμίζει τις επιρροές σου στη σκέψη και τη ζωή που σε σένα χρωστάω.  Ενα τριαντάφυλλο από αυτά που συνήθιζες να μου φέρνεις  συχνά όταν δεν ήταν φθινόπωρο και δεν κυνηγούσες άγρια κυκλάμινα  για μένα.

Ξύπνησα αχάραγα με ένα απροσδιόριστο συναίσθημα. Όχι δεν ήταν φόβος αυτό που είχα νιώσει.  Δεν ήταν εφιάλτης… αλλά ένα απύθμενο κενό , μια βαθειά έλλειψη … μια  η γλυκειά νοσταλγία  που όμως πονάει το αγγιγμά της. Μια νοσταλγία για την τότε   ζωοφόρο ύπαρξη κάποιου  ανθρώπου που έχει αφήσει ζωντανά  χνάρια μέσα μου.  Επιτέλους τον είδα ξανά μετά από τόσο καιρό … που μου αρνιόταν πεισματικά να ξαναρθει κοντα μου, εστω … στον ύπνο μου…Τόσο που έλεγα πως με είχε ξεχάσει πια. …

Το ένιωσε ίσως,  και ήρθε στον ύπνο μου να μου θυμίσει πως ακόμα υπάρχει …σαν διάτοντας …σαν αστεροσκονη  κάπου στο σύμπαν.

Ήταν χαμογελαστός και ήρεμος …όπως εκείνη τη νυχτιά που πριν απο χρονια έφυγε ξαφνικα  από κοντά μας αθορυβα, την  πρωτη  φθινοπωρινη νυχτια ,   αφού νωρις πριν φαμε  χόρεψε μια γυροβολιά από το «Εγώ δεν ζω γονατιστός …» και μας έφερε δάκρυα στα μάτια ..

Με αγκάλιασε και σαν τέλειωσε τα λόγια του ένα δάκρυ  κύλησε στη άκρη των ματιών του.

¨Η μήπως ήταν το αντιφέγγισμα των δικών μου ;;;

»  Κόρη μου,

Έφυγα απροειδοποίητα πριν από χρόνια μια μέρα σαν τη σημερινή. Κρυμμένος πίσω από τις τριανταφυλλιές ,  που εγώ σε έμαθα και φύτεψες στον κήπο σου σε έβλεπα να κλαις βουβά την ώρα που με «σήκωσαν ».   Δεν ηταν γιατι ειχα θυμωσει που κοντραριστηκες για πρωτη φορα μαζι  μου και σηκωσες το αναστημα προβαλλοντας εντονα τις αντιθεσεις σου στην  απεγνωσμένη μου προσπάθεια να γαντζωθώ απο τη ζωή που θεωρουσα τόσο γλυκειά-μεσα απο μια νεα εγχειρηση με απαισιοδοξες προοπτικες κι αμφιβολα αποτελεσματα-   παρά τις δυσκολίες και τα βάσανα που με είχε ποτίσει.  Δεν γινόταν αλλιώς κορίτσι μου, γι αυτο  και  ημουν ετοιμος να το ρισκαρω και  να παιξω κορωνα γραμματα την ζωη μου, οσο κι  αν την αποτιμουσαν . Απεγνωσμενες σκεψεις … Δεν προλαβα όμως ή ισως δεν  θελησα να σας ταλαιπωρησω κι αλλο. Εσένα κυριως … που θα σε εβαζα για δευτερη φορα σε ξεχωριστή δοκιμασία να με συνοδευσεις στον ιδιο δυσβατο δρομο..                                                                                                                                                  Είχε ερθει η ωρα να φύγω. Η καρδιά μου με είχε προδώσει. Το ξέρω ότι και εσύ, το έβλεπες μήνες πριν, πως προετοιμαζόμουν για αυτό το ταξίδι. Διαισθανόμουν ότι το ήξερες κι ας μη μου είπες ποτέ μια λέξη για αυτό… Το διάβαζα στα μάτια σου … ακόμα κι όταν βεβιασμένα  μεν αλλα μου χαμογελούσες αισιοδοξα και ελεγες με νοημα           » αλλοι πρωτα.  Εγώ θα το   πουλησω ακριβα το σαρκιο μου!¨

Δεν μπορώ να σου εξηγήσω πως συμβαίνει.. Κι όμως σε βλέπω. Σε ακούω… Ειδικά όταν είσαι σκεφτική και τα ματάκια σου βάφει μια  σκιά απροσδιόριστης μελαγχολίας.

Ξέρω τι σε βασανίζει … Δεν θα το συζητήσουμε όμως τώρα εδώ. Για άλλο λόγο ήρθα.  Ηρθα να σου θυμίσω ότι ζω ακόμα …  Ζω  μέσα σου… και να σε ορμηνέψω όπως παλιά.  Τότε που  – όταν μαθήτρια του γυμνασίου νομίζω ήσουν –    κι ήρθες μια μέρα τρέχοντας και χώθηκες στην αγκαλιά μου. Θυμάσαι που κλαίγοντας  μιλούσες  γρονθοκοπώντας συνάμα στο στήθος μου;;;  Μόλις είχες εισπράξει  μια τριήμερη αποβολή απο το σχολειό σου γιατί … είχες από φυσικού σου σγουρό μαλλί  κι αυτό θεωρήθηκε ατίθασο και αντικομφορμιστικό  από μια φιλόλογο! Είναι  άδικο , πατέρα, ψέλλισες μέσα από τα αναφυλητά σου..

Μάθε να εισπράττεις με το κεφάλι ψηλά  τις δυσκολίες της  ζωής . Θυμάσαι  που σου είχα πει  ότι ισως αντιμετωπίσεις  πολλά .  Μάθε να παλεύεις και να πνίγεις μέσα σου…ότι σε πονάει.   Μην τα κρατάς  … και τα αφήνεις να σου κλέβουν το χαμόγελο που η φύση σου χάρισε να φωτίζει το πρόσωπό σου. Αστο πίσω σου να πάει να χαθεί μωρό μου . Οταν  ετσι εξαλισσεται ενα θεμα φαινεται δεν αξιζει και για παραπανω τα ζυγιασες ….   Οτι έχει δίνει ο καθένας…  ή  καμμια φορά, παρόλα όσα  δηλώνει τόσα είναι τα αποθέματα ψυχής που κουβαλάει μέσα του…   τόσο αντεχει .. τόσο  μπορεί να δώσει …  Μην τα μετράς  με μετρο στα μετρα του καθενος αλλα με το δικο σου ένστικτο και  κρίση.

Θυμάσαι που σου είχα πει πει  ότι μπορώ να νοιώσω κάθε σου συναίσθημα ; Κάπως έτσι και τώρα.

Για αυτό σου γράφω σήμερα.

Επειδή θέλω να πιστέψεις oτι η παρουσία μου δε χρειάζεται ούτε τη σάρκα, ούτε τα οστά μου. Η παρουσία μου είναι η ανάμνηση και η ανάμνηση δε γίνεται ποτέ απουσία. Είναι  φέρων οργανισμός.

Τις προάλλες σε άκουσα να λες ότι από τη μέρα που έφυγα νοιώθεις ότι πήρα μαζί μου ένα κομμάτι από το μέσα σου. Ξέρω ότι σου λείπει η αγκαλιά μου, η φωνή μου , οι αποδράσεις μας στο ψάρεμα ( όπου μεταξύ σοβαρού κι αστείου  συζητάγαμε τα πιο σοβαρά ) , και θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα ότι δε μου λείπεις και εσύ.

Όμως κοριτσάκι μου, χαίρομαι. Χαίρομαι επειδή  από εδώ που είμαι  τουλάχιστον  μπορώ  κάπως και σε νοιώθω αλλιώς. Ερχομαι κοντά σου άλλοτε μέσα από την ηλιαχτίδα που σε ξυπνάει το πρωί μπαίνοντας από τις γρίλιες,  ‘αλλοτε κρύβομαι στο αεράκι που φυσάει απαλά πάνω στο πρόσωπό σου,  ή  στο γιασεμί που ήρθε ξαφνικά μπροστά στα πόδια σου χτες το απόγευμα και το έβαλες μέσα στην τσέπη σου, κι άλλοτε στο δάκρυ που τρέχει στα μάγουλά σου …τώρα που αποτυπώνεις τα όσα νιώθεις  σε μια άψυχη οθόνη

Οσα χρόνια κι αν πέρασαν …μέσα σου ζω ( όσο θυμάσαι ότι κάποτε υπήρξα …όσο θυμάσαι όσα σου έμαθα ) …

… Γύρω σου είμαι… και σε αγαπώ όπως και τότε…

Ο πατέρας σου «


Αυτά ψιθύρισε και χάθηκε … Και μ άφησε να αγγίζω με τις ώρες το ανεμοχάδι  που απώθεσε μαζι με το φιλί   στο  υγρό μάγουλο μου … Κι έμεινα εδώ ώρα … ακίνητη … Με ένα καφέ μπροστά μου …  χωρίς να μπορώ  να  αρθρώσω λέξη. Με τα μάτια θαμπωμένα.

Είναι από συγκίνηση ;;  Είναι που ξαφνιάστηκα;;

Εξω μαζι με το Φθινοπωρο  κατεφτασε και η συννεφια . Είναι που μελαγχόλησα γιατί συνειδητοποίησα πόσο μου λείπει ;;; Ισως από όλα αυτά κι από  άλλα τόσα, που βασανίζουν το μυαλό μου,  μαζί.

Πάντα θα μου λείπει … Ιδιαίτερα τα Φθινόπωρα …

…. ως την ώρα που θα  τον συναντήσω …σε αλλη διασταση…



Περι νερών και πυρκαγιών


Καλοκαίρι 2009.  Μετά τις φωτιές.  Τόποι και τρόποι … ! Απόβραδο της Κυριακής και δυο ιστολόγοι μιλάνε μεταξύ τους.

Ωραία να βράζει ο τόπος, μα στη γειτονιά που θωρείς και νιώθεις, πνέουν άνεμοι λόγου, συλλαβίσματα που κρυφογελούν και  δεν ψευτοδειλιάζουν!

once_upon_a_time______by_foureyes-deviantart

–   [  ….] Πες μου εσυ τι κανεις ; Πως πας;

–  Kαλα…! σημερα εδω…. ο τοπος αδειασε …ξαφνικά!

–  Αχμ    οι διακοπες τελειωσανε ….

–  Λες και ξαφνικα εδωσε καποιος εντολη και φυγανε σχεδον ολοι!

– Δεν χαιρεσαι?

–  Σαφως και  χαιρομαι!

–   Τωρα η θαλάσσα θα ειναι ολη δικη σου!

–   μμμμμ !

–   Θα βρισκεις  φρεσκο ψαρακι , ησυχια στις περιπλανησεις σου στην

αμμουδια

– Σημερα στην παραλια ημουν…. εγω και η ερωμενη μου ( η θαλασσα)

–   Εεετσι! Καλυτερα!

–   Τα δυο μας!

Δεν εχει αμμουδια! Βοτσαλακι και πετρες  ξεξασπρες απο το κυμα !

-Αμμουδια -τροπος του λεγειν δηλαδη!

–  Καταλαβα με πια ενοια  το λες… μην παιδεύεσαι! Η  υπόλοιπη έκφραση ειναι γλωσσοδέτης!

–  Η αμμος  μπερδεύεται  και  κολλάει ανάμεσα στα δάχτυλα , στο δέρμα δέρμα που γυαλίζει αντηλιακό ! Για  αυτο προσωπικα προτιμω το βοτσαλακι.  Eτσι ειναι και στο Πευκι!

–  Ολη η ακτογραμμη εδω γυρω από το καταφυγιο μου ειναι ετσι περιπου

– Ετσι και στο αμμουδι που  λατρευω σαν παραλια…

–  Σε λιγα σημεια εχει αμμουδια.

–  Τι τρελλα ειναι κι αυτη θεε μου με τη θαλασσα !   🙂

Οταν εγκυμονουσα τον «κινδυνο»  με  ειχαν καθηλωσει στο κρεβατι,  κι εκανα  κατι μηνες να τη δω,  λυσσαξα!  Τη πρωτη φορα που την αντικρυσα μετα,  εβαλα τα κλαματα σαν μικρο παιδι!

–   Και μετα εβγαλες το αχτι σου!

–  Δεν με νοιαζει τοσο να μπαινω μεσα της , οσο με νοιαζει να τη βλεπω ,να τη μυριζω , να την ακουω να παφλαζει  απαλα ή οργισμενη…

–   Αυτη ειναι η ομορφια της! Ξερεις η θαλασσα σου μιλαει! Ειναι ζωντανη! Εχει κινηση δεν ειναι κατι  στατικο  σαν το δασος το βουνο και το πρασινο.

– χεχ πολλες φορες εχω γραψει αν δεις τα κειμενα μου ¨οτι σαν ημουν παιδι μ αρεσε τις νυχτες να την αφουγκραζομαι» ! Οταν εμεινα  τις πρωτες δικοπες μου στο σπιτι στο βουνό  ελεγα πως δεν εχει  καμμια ομορφια, πως εκει πανω αγριευομαι και αν μεινουμε πολυ με βλέπω να χορευω με τους  λύκους!

–  Η θαλασσα αλλαζει μορφη, εχει ηχο , χρωμα στιγμη τη στιγμη …

–  Σιγα σιγα τ αγαπησα κι αυτο ζωντας το ! Κι αυτο εχει ηχους!

Υπεροχους μαλιστα αν το αφουγκραστεις νωρις το πρωι  ή στη σιγαλια  της νυχτας !Μονο που από τις φωτιες του 2007  και δωθε τους χασαμε  !  Δεν σε ξυπνανε πια το πρωι τα αηδονια εκει πανω ! Αντε το πολύ πολύ ν ακουσεις τον οικοσιτο κοκορα της γειτονισας ή την κατσικούλα της! Τη δε νυχτα μονο κατι τριζονια σου συνεπερνουν τα αυτια!

Η θαλασσα φίλε μου καλε εχει αλλη ομορφια ! Μια γλυκα αλλιωτικη !Αυτη τη συνεχη κινηση! Τις εναλλαγες… τις μυρωδιες  το ιωδιο

–  Ναι ετσι ειναι… Αν και το καθε τι εχει την δικη του ξεχωρη  ομορφια!

Οι μπορες οι φθινοπωρινες κι ο χειμωνας  φίλη μου , οι πρωτες οι   βροχες θα… δειξουν την γυμνια μας!   Και τοτε θα καταλαβουμε τι ειχαμε και τι χασαμε!

–  Αυτη η γυμνια ειναι  φρικη ! Την ειχα δει  δυο χρονια πριν τετοιες μερες στον Tαϋγετο.

Μολις μισοσβυσαν οι φωτιες! Απο την μια ελεγες ευτυχως που ηρθε η βροχουλα και ξεπλυνε τη σταχτη σαν τη ντροπη κι απο την αλλη εβλεπες τους γυμνους κορμους   και σου ερχοταν να κλαψεις γοερα για οτι εχασες!

Η φυση γυρω αντι για μυρωδιες που εβγαζε παλιοτερα, τωρα   – βγαζει ακομα –  κατι απο το καμμενο ΄((

–   …Τωρα  ολη αυτη η σταχτη και τα αποκαϊδια θα καταληξουν μεσα στην λιμνη του ΜΑΡΑΘΩΝΑ… ΄(((

–   ωχ, αυτο δεν το ειχα σκεφτει !

– Με την πρωτη βροχη ολα εκει !  Στον υδροφορο οριζοντα θα πανε ΄((

–  Θα αναγκαστουμε να πινουμε ΕVIAN !Οι πηγες στερεψανε στο χωριο! Μετα τις φωτιες  το νερο δεν πινεται ! Σαν να μου φαινεται θολο… βρωμαει … σκετο διοξινη ! Ετσι αγοραζουμε εμφιαλομένο και   εισαγωγης!

1235

thirst
Για φαντασου ολη η σκονη και ολα τα καμμενα τι νερο θα δωσουν στην λιμνη!

– Για φαντασου οτι η ΕΥΔΑΠ  ειναι μ@λ@ακες και θα μας το δωσουν να το πιουμε! Κι όχι μονο να λουστουμε. Κινδυνευουμε οχι μονο να αρρωστησουμε αλλα να μεινουμε  και φαλακροι! ppp

– Οσο και να το φιλτραρουν χαλια θα΄ναι  Οσο χλωριο και να του ριξουν για να το απολυμανουν βρωμικο θα ’ναι!

–  Ξέρεις τι βλέπω?

– Τι ?

–  Τον παραπανω διαλογο σε ποστ!! !

– χαχαχα

– Θα τον ανεβασεις ή θα τον ανεβάσω  εγώ?

–  Καντο εσυ ! Σουλουπωσε τον , κι ανεβασε το!

Και εγένετο ποστ !Από τήν κουβεντούλα δυο ιστολόγων, δυο φιλων , που δεν γνωριζονται από κοντά,   αλλά  που καποια στιγμή μοιράστηκαν μεσα από το  διαδίκτυο τις ζωντανές ανησυχίες τους!! !