Για τις 14 Φλεβάρη μας έχετε πρήξει…….


Δεν θα σας γράψω ιστορίες σήμερα για τον έρωτα, φτου κι από την αρχή ..
Οποιος αγαπάει γιορτάζει κάθε μέρα!
Οσους θέλετε να διαβάσετε για τον ΕΡΩΤΑ θα σας παραπέμψω σε ένα παλαιότερο κείμενο μου όπου μιλώ γι αυτόν μέσα από τρεις μικρές αυτοτελής ιστορίες,
και στο κειμενάκι  μια ώριμης δεκαεξάχρονης :

Η αγάπη είναι σαν τα μαθηματικά.
Σαν τη γεωμετρία χρειάζεται αποδείξεις
πέρα από τα λόγια.
Σαν την άλγεβρα θέλει ισότητα και αλήθεια
για να ισχύει η εξίσωση της ανθρώπινης έλξης.
Σαν την αφηρημένη αριθμοθεωρία προϋποθέτει
φαντασία και ανατρεπτικές ιδέες.
Είναι άλλωστε κι αυτή συχνά για πολλούς
ένα άλυτο πρόβλημα.

(Αγγελική Βαρελλά)

 Έρωτας μάτια μου δεν είναι γιορτή της μιας ή της συγκεκριμένης μέρας κατά τη θεώρηση των πολλών, που μάταια κι επιφανειακά τη γιορτάζουν, αλλά αυτό που ζεις και εισπράττεις καθημερινά, σαν στη σκέψη ο ένας του άλλου κάνει  συνεχώς περίπατο καταλαβάνοντας τη συστηματικά κι  ασύστολα !

Θα μου πείτε πως γιατί  τελικά  αναφέρομαι σήμερα στον έρωτα; Γιατί μόνο σήμερα σας γράφω για τέτοιο θέμα? Καθημερινά (σχεδόν!) παραφυλάει πίσω από τις συζητήσεις μας, είναι μες τη ζωή μας!

Σε όσους γιορτάζουν τον έρωτα , σήμερα ειδικά, εύχομαι ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ –

για μας τους υπόλοιπους τι να πω; Eμείς γιορτάζουμε κάθε μέρα.

Οι έρωτες έχουν μιά ημερομηνία λήξης και κάποτε ξεθυμαίνουν. Σημασία έχει στη φάση αυτή  να αρχίσει η αγάπη .. Αν τα αισθηματά σου είναι αληθινά, αυτή η αγάπη θα παραμείνει σταθερή και  δεν θα σβύσει  παρά μαζί με την τελευταία ανάσα σου !!!

1909895_178000745903297_2326896595962318411_n
Στον  άνθρωπο που αγαπώ θα χαρίσω  ένα τραγούδι
Οχι για τους στίχους αλλά για την ερμηνεία της Zaz!
Tα λόγια που  θέλω θα του τα πω ψιθυριστά κατ ιδίαν και  όχι μπροστά στα αδηφάγα μάτια σας

Αφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία.


abend-fur-dich-by-elena-filatovΑφενός τυχαία, εντέχνως μοιραία. Κάπως έτσι σε φαντάστηκα μέσα στην άχλη του ονείρου μου. Όταν ξαπλωμένη σε ένα διπλό κρεβάτι ονειρεύτηκα όλες εκείνες τις στιγμές της πλήρωσης, που έγιναν πλάι σου στιγμές εκπλήρωσης. Και έμεινες εκεί, μέσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα, να ζεις έναν έρωτα, αντίγραφο πίνακα αναγεννησιακού ζωγράφου, απόμακρη και κοντινή, έρωτά μου.

Όργωσα το μυαλό μου με την προδότρα σκέψη μου που σε ακολουθούσε. Δεν σε άφηνα στιγμή. Μου άρεσε να είσαι εκεί. Μου άρεσε να σε ζω σε μία μη πραγματικότητα. Έξω από καθετί συμβατικό. Σαν μία ανολοκλήρωτη εικόνα που μόνο το περίγραμμά της σχηματίζεται.

Κι’ όταν έφτασε η στιγμή του αποχωρισμού, στάθηκες ακίνητος μπροστά μου. Το πρόσωπό σου φωτίστηκε και στα μάτια σου φάνηκαν δύο σταγόνες βροχής. Δεν τις κατάλαβα, παρά μόνο όταν έσταξαν επάνω στα χέρια μου. Τις έφερα κοντά στο στόμα μου και τις γεύτηκα. Έτσι ένοιωσα πόσο πικρή γευση μπορεί να έχει η θλίψη.

Δεν έφερα αντίσταση. Σε άφησα να φύγεις χωρίς κουβέντα. Χωρίς λόγια. Το ξέρεις ότι πάντα άφηνα τις εικόνες να γεμίζουν τον λεκτικό χώρο ανάμεσά μας.

 

( ΜΒ Μικρές Ιθάκες )

Μέσα στην καρδιά μου


2015-02-14_164446Μέσα στην καρδιά μου παλεύουν για σένα,
ο έρωτας με την αγάπη•
η επιθυμία με τη στοργή•
η ζήλια με την καλοσύνη•
η τρυφερότητα με τη βία•
η λαγνεία με την αγνότητα•
η φροντίδα με την αδιαφορία•
το σοβαρό με το γελοίο•
η χαρά με τη θλίψη•
η συμπόνια με το θυμό•
η ανησυχία με τη γαλήνη•
ο φόβος με τον εαυτό του•
το χθες με το σήμερα•
το αύριο με το τώρα.
Μόνο μου όπλο -παρ” όλ” αυτά-η Αθωότητά μου.
Μέσα στην καρδιά μου,παλεύω για σένα
μ” αιώνες ανθρώπινης θλίψης,
μ” αιώνες απέραντου ανθρώπινου πόνου,
μ” αιώνες εξάρτησης,
μ” αιώνες μοναξιάς,
μ” αιώνες απελπισίας,
μ” αιώνες ανάγκης γι” αγάπη,
μ” αιώνες κυνηγητού της ευχαρίστησης,
μ” αιώνες φόβου για το θάνατο.
Μέσα στην καρδιά μου
βουλιάζεις αργά σαν δηλητήριο
και περνάς στις φλέβες μου,
πλημμυρίζοντας τα πάντα μέσα μου

(Ν Πιλάβιος )

O Άγιος Βαλεντίνος και 2×7 ελληνικά ερωτικά ποιήματα


love-therapia

«Η ποίηση είναι η κατ ‘εξοχήν ερωτική πράξη» σημειώνει ο φιλόλογος και ποιητής Γιάννης Παπάς στον πρόλογό της έκδοσης-που κυκλοφόρησε πρόσφατα – με τίτλο,                  «Επειδή σ΄αγάπησα και σ΄αγαπώ ακόμη».

Και καταλήγει με τα λόγια του Νίκου Καζαντζάκη: «Έρωτας σημαίνει χάνομαι!».

Μέρα των ερωτευμένων του κόσμου η 14η Φεβρουαρίου , καθώς τιμάται η μνήμη του χριστιανού ιερέα στη Ρώμη, Βαλεντίνου, ο οποίος, αψηφώντας την απαγόρευση του πολεμοχαρούς Ρωμαίου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου Κλαύδιου του Β΄, να μην …ερωτεύονται οι νέοι ώστε να πηγαίνουν αδέσμευτοι στον πόλεμο, πάντρευε κρυφά τα ζευγάρια .

Όπως λέει η παράδοση, ο αυτοκράτορας τον καταδίκασε σε θάνατο με λιθοβολισμό στις 14 Φεβρουαρίου του 270 μ.Χ. και,   μετά από δεκαετίες, η Καθολική Εκκλησία τον ανακήρυξε Άγιο, ενώ ανεπίσημα , στα χρόνια του Μεσαίωνα, θεωρήθηκε προστάτης των ερωτευμένων.

Παράλληλα, σύμφωνα με μια αρχαία Ρωμαϊκή δοξασία, στις 14 Φεβρουαρίου αρχίζουν και ζευγαρώνουν τα πουλιά, οπότε οι χριστιανοί της Δύσης ταύτισαν τη θυσία του ιερέα με τη γονιμότητα.
Μπορεί ο «ξαφνικός έρωτας» των Ελλήνων με τον Άγιο Βαλεντίνο να ξεκίνησε από τη δεκαετία του ‘ 80, όμως οι Έλληνες ποιητές ύμνησαν , από αρχαιοτάτων χρόνων ,τον Έρωτα , ο οποίος , σύμφωνα με τη μυθολογία, ήταν ο καρπός της παράνομηςολέθριας σχέσης του Άρη με την Αφροδίτη. Της θεάς της ομορφιάς και του θεού του πολέμου.

armed-dangerous
Αλλά και η ποίηση των νεωτέρων χρόνων έχει να επιδείξει αναρίθμητα δημιουργήματα που υμνούν αυτό το υπέρ λογικό στοιχείο του ανθρώπου. Ο «ωκεανός» της νεώτερης-σύγχρονης ποίησης έχει μια τυπολογική ποικιλία. Με ποιήματα που έχουν διακριτική και έμμεση αναφορά στον έρωτα, αλλά και άλλα με απροκάλυπτη και άμεση γλώσσα.                                                       Και «πλατωνικά» ποιήματα και σαρκικά. Και ευρηματικά με φινέτσα, αλλά και ωμά και διονυσιακά. Σε παραδοσιακή φόρμα- ομοιοκατάληκτα, αλλά και σε μοντέρνο ελεύθερο ρυθμό.

Ο έρωτας, ήταν, είναι και θα είναι μια αγαπημένη πηγή έμπνευσης για τους ποιητές. Μέσα από τους στίχους τους, έχουν την ικανότητα να ξυπνούν συναισθήματα και αισθήσεις σε όλους εκείνους που έχουν νιώσει την πραγματική έννοια της λέξης «αγάπη».
Οι Έλληνες ποιητές, μας έχουν χαρίσει κατά καιρούς εξαιρετικά έργα, πολλά από τα οποία αργότερα μελοποιήθηκαν και τραγουδήθηκαν από μεγάλες φωνές του ελληνικού ρεπερτορίου. Ανήμερα της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, είναι μια καλή ευκαιρία να θυμηθούμε στίχους, που όλοι κατά καιρούς έχουμε τραγουδήσει, ή σιγοψιθυρίσει. Εξάλλου, μπορείτε να τους αφιερώσετε στη σύντροφο σας, και πιστέψτε μας, θα τη ξαφνιάσετε ευχάριστα!

C849969137C0B6D6471E2D2C00BA76D0

Langueuer d’ amour (Νωχέλεια της αγάπης)  (Ναπολέων Λαπαθιώτης)

Αχ, να φιλούσα τα δυο χείλη σου,
τα πορφυρά σου χείλη, τόσο,
τόσο τρελά και τόσο αχόρταγα,
που απ’ τα φιλιά σου να ,ματώσω…
Να τα ματώσω τα δυο χείλη!
Τα χέρια να σου πλέξω γύρω
και μες στα βάθη τα ολοσκότεινα
των μαύρων ίσκιων να σε σύρω…
Και να μου λες : «μη τα χειλάκια μου!»
Μην τα ματώνεις, τι σου φταίνε;
Αχ, μου πόνεσαν τα χειλάκια μου !
Σώνει γλυκέ μου αγαπημένε!…».
Και περνάνε τα μεσάνυχτα,
οι αυγούλες, οι βραδιές, οι χρόνοι,
και να σου λέω: «Ακόμα, αγάπη μου,
ακόμα , αγάπη μου… Δε σώνει!».

 

Επέστρεφε   ( Κωνσταντίνος Καβάφης) 

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με –
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ’ επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα•
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ’ αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται…

 

Σ’ αγαπώ (Μυρτιώτισσα)
Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ Τίποτ’ άλλο να πω
Πιο βαθύ, πιο απλό πιο μεγάλο!
Μπρος στα πόδια σου εδώ
Με λαχτάρα σκορπώ τον πολύφυλλο ανθό της ζωής μου
Τα δυο χέρια μου, να… στα προσφέρω δετά  για να γείρεις γλυκά το κεφάλι
Κι η καρδιά μου σκιρτά κι όλη ζήλια ζητά να σου γίνει ως αυτά
προσκεφάλι
Ω μελίσσι μου, πιες απ’ αυτόν τις γλυκές τις αγνές ευωδιές
της ψυχής μου!
Σ’ αγαπώ τι μπορώ
Ακριβέ να σου πω
Πιο βαθύ, πιο απλό
Πιο μεγάλο;

 

 

Αμοργός (Ν. Γκάτσος)
Πόσο πολύ σε αγάπησα εγώ μονάχα ξέρω
Εγώ που κάποτε σ ‘άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ ‘αγκάλιασα
και χορέψαμε μες στους καλοκαιριάτικους κάμπους
Πάνω στη θερισμένη καλαμιά και φάγαμε μαζί το κομμένο τριφύλλι
Μαύρη μεγάλη θάλασσα με τόσα βότσαλα τριγύρω στο λαιμό
τόσα χρωματιστά πετράδια στα μαλλιά σου.
Χρόνια και χρόνια πάλεψα με το μελάνι και το σφυρί
βασανισμένη καρδιά μου
Με το χρυσάφι και τη φωτιά για να σου κάμω ένα κέντημα
Ένα ζουμπούλι πορτοκαλιάς
Μιάν ανθισμένη κυδωνιά να σε παρηγορήσω
Εγώ που κάποτε σ ‘άγγιξα με τα μάτια της πούλιας
Και με τη χαίτη του φεγγαριού σ ‘αγκάλιασα
Και χορέψαμε μες στους καλοκαιρινούς κάμπους .

Τα ρω του έρωτα (Οδ. ΕΛΥΤΗΣ)
Αρχή του κόσμου πράσινη
κι αγάπη μου θαλασσινή
Την κλωστή σου λίγο λίγο
Τραγουδώ και ξετυλίγο
Σ ‘έκανα πουκάμισό που
Σε φορώ και περπατώ
Με το σώμα το μισό μου
στο δικός σου που κρατώ
Σου ‘χτισα μια Σαντορίνη
Με καμάρες και πορτιά
Να γυρνάς σαν το λυθρίνι
μες τη δροσερή φωτιά
Την αγάπη μια τη λες
Την ντύνεσαι τη γδύνεσαι
Όσο που γίνονται πολλές
και πάλι σ ‘όλες δίνεσαι
Αυτό που λέμε «σ ‘αγαπώ»
Με τον αέρα να σ΄το πω
Και να σου το φυσήξω

 

Σε περιμένω παντού ( Τάσος Λειβαδίτης)
(…) Α! ναι, ξέχασα να σου πω πως τα στάχυα είναι χρυσά
κι απέραντα γιατί σ αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οχτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ ‘ όποιο μέρος της γης
σ ‘όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί-
Θα σε περιμένω.

 

Το παραμύθι ενός ραγισμένου έρωτα (Μ. Λουντέμης)
(…) Έρωτα, μη σε σκότωσαν
με μαγεμένα βέλη
έρωτα Μακιαβέλι;
Τα μάτια που σε λάβωσαν,
με δάκρυα πικραμένα
καρφιά ήταν πυρωμένα
και μπήχτηκαν βαθιά

 

Πιστεύω ( Μελισάνθη )
Η Αγάπη ,μόνο, βαστάζει όλα τα φορτία.
Μπορώ να βαστάζω όλα τα φορτία.
Γιατί η Αγάπη είναι το μέγα φορτίο!
Η Αγάπη σηκώνει το βάρος τ ‘ ουρανού.
Μπορώ να σηκώνω το βάρος τα ‘ουρανού.
Η Αγάπη υπομένει τα μαρτύρια του πυρός.
Γιατί η αγάπη είναι ο ουρανός και η πυρά!
Η Αγάπη πιστεύει στη ζωή και στο θάνατο
Η Αγάπη πιστεύει στο θαύμα.
Μπορώ να πιστεύω στη ζωή και στο θάνατο
Μπορώ να πιστεύω στο θαύμα! (…).

Έπος οδόντων (Π.Μπουκάλας )
(…) Φιλώ τη μνήμη του φιλιού σου
και τη φυλάω πορφυρή στα φύλλα της καρδιάς.
Εθελοντής ποντίζομαι στο λάμδα ετούτο
για να μ ‘αρπάξει η λέμβος των δοντιών σου
και να με αναστήσει δαπανώντας με.
Ο δρόμος της αγάπης είναι πάντοτε ανοιχτός.
Και γυρισμό δεν έχει.
Αυθαιρεσίες (Τίτος Πατρίκιος )
Μου άρεσε που μου ‘ λες στον έρωτα
λέξεις σε γλώσσα απρόσιτη για μένα
λέξεις που αυθαίρετα τους δίνω
όλες τις σημασίες που θα ‘ θελα να έχουν.

 

Γιατί μ ‘αγάπησες ( Μ  Πολυδούρη)
Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ ‘αγάπησες
στα περασμένα χρόνια
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι ‘αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου (…).

 

Μικρή σουίτα σε κόκκινο μείζον ( Γιάννης Ρίτσος)
Έσμιξαν τα χείλη
τις γλώσσες
το σάλιο τους
το σάλιο τους έπηξε
έτσι έπλασαν
ένα θεό
μικρές μαργαρίτες
στο τρίχωμα του στήθους του
ένα ψωμί στα γόνατά του
κι ο διαβήτης καρφωμένος
στο κέντρο του χάρτη-
ο κόσμος είναι κύκλος.

 

Η νοσταλγία γυρίζει (Μίλτος Σαχτούρης)
Η γυναίκα γδύθηκε και ξάπλωσε στο κρεβάτι
ένα φιλί ανοιγοκλείνει πάνω στο πάτωμα
οι άγριες μορφές με τα μαχαίρια αρχίσαν
ξεπροβάλλουν στο ταβάνι
στον τοίχο κρεμασμένο ένα πουλί πνίγηκε κι έσβησε
ένα κερί έγειρε και έπεσε απ’ το καντιλέρι
έξω ακουγόνταν κλάματα και ποδοβολητά
Άνοιξαν τα παράθυρα μπήκε ένα χέρι
Έπειτα μπήκε το φεγγάρι
Αγκάλιασε τη γυναίκα και κοιμήθηκαν μαζί
Όλο το βράδυ ακουγόταν μια φωνή:
Οι μέρες περνούν
το χιόνι μένει

 

Πέντε μικρά θέματα ( Μανώλης Αναγνωστάκης)
Κάτω απ ‘τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά
Λησμόνησα την αγάπη που ‘ναι μόνο αγάπη
Μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου
Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του ονείρου
Ένοιωσα στο στήθος μου αλήτισσα
Λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο  Νικητή  της σκέψης μου.

 

 

 

Απωθημένοι έρωτες


σεφερης

Απωθημένο, πληθυντικός αριθμός απωθημένα… Ουσιαστικό, ορισμός στο λεξικό: καταπιεσμένα συναισθήματα που παραμένουν στο υποσυνείδητο, αυτά που θέλεις και δεν μπορείς να τα έχεις, το ανολοκλήρωτο, σαν μια ταινία που ήθελες να δεις και έμεινε στη μέση… Μη πραγματοποιημένα όνειρα, επιθυμίες, έρωτες, πράγματα που θα ήθελες να πεις και δεν είπες, πράματα που ήθελες να κάνεις και δεν έκανες, καταστάσεις που θα ήθελες να ζήσεις και δεν έζησες η έστω έζησες αλλά δεν τις χόρτασες, γιατί όλα ήταν μια στιγμή, μια στιγμούλα μικρή χαμένη στο χρόνο, ικανή να σε στοιχειώνει κάθε φορά που η μνήμη αποφασίζει να την επανεμφανίσει σαν φιλμ μέσα στον εγκέφαλό σου, για λίγο… Αλλά αυτό το λίγο εσένα σου έμεινε απωθημένο, ένας ανικανοποίητος πόθος.

Κάπου διάβασα τα μεγαλύτερα απωθημένα δεν είναι αυτά που δεν έζησες ποτέ, αλλά αυτά από τα οποία πήρες μια μικρή γεύση, πόση αλήθεια κρύβει αυτή η μικρή πρόταση. Όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί κάποια στιγμή τι θα είχε γίνει αν… Αυτά το μεγάλα ΑΝ, που η μνήμη δεν σε αφήνει να ξεχάσεις, κρύβονται υπόγεια και μυστικά, θαμμένα μέσα μας, στα υπόγεια του μυαλού μας. Και ξαφνικά σαν boomerang, με την πρώτη ευκαιρία γυρίζουν πίσω, ανεβαίνουν στην επιφάνεια για να σε στοιχειώσουν, και έτσι ξεκινάς να κάνεις φαύλους κύκλους γύρω από αυτά, άπειρα αναπάντητα ερωτήματα γεννιούνται και συνήθως οδηγούν πάντα σε αδιέξοδο. Τι θα είχε γίνει αν…

Συμπέρασμα: τα απωθημένα είναι επικίνδυνα και τρέφονται κυρίως απ’ τη μνήμη. Υπάρχουν πολλών ειδών απωθημένα, αυτά που είναι από χέρι και φόβο χαμένα και έτσι με αυτά έρχεται η στιγμή που λες εντάξει, δεν τόλμησα αρκετά, ή φοβήθηκα και κατά κάποιο τρόπο συμβιβάζεσαι. Υπάρχουν όμως και απωθημένα που οι συνθήκες δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθούν , ίσως γιατί δεν υπήρξαν οι κατάλληλες ευκαιρίες, ίσως γιατί δεν έκλεισαν σωστά κάποιοι κύκλοι, δεν ολοκληρώθηκαν για πολλούς και διάφορους λόγους… Έλα όμως που αυτά πονάνε περισσότερο από τα άλλα, γιατί εκεί γίνεται το εξής μέσα σου: αρχίζει να δημιουργείται ένας μύθος, μια φαντασίωση όπου τον εν λόγω απωθημένο αρχίζει να αγγίζει την τελειότητα και σκέφτεσαι ενδεχομένως ότι θα μπορούσε να σου προσφέρει κάτι καλύτερο από αυτό που ζεις τώρα, ακόμα χειρότερα, αν η πραγματικότητά σου είναι κόλαση, εσύ θα ζεις στο παραμύθι του «αν γινότανε όλα θα άλλαζαν». Μάταια θα προσπαθείς να προσποιηθείς ότι δεν είναι εκεί, να το προσπεράσεις, να το απαρνηθείς, να το ξεχάσεις, να το ξεπεράσεις κλπ., κλπ. Καλό θα ήταν να μην υπήρχαν τα απωθημένα ή τουλάχιστον να μην αφήναμε απωθημένα.

Διαβάζοντας ένα βιβλίο τελευταία βρήκα αυτό το κομμάτι: «Απ’ τις αγάπες, η πρώτη κατέχει την πιο ζηλευτή θέση στη μνήμη, όπως μια παλιά αξιοσέβαστη ευνοούμενη. Οι άλλες πηγαινοέρχονται ασταμάτητα, σημαιοστολισμένες και πρόθυμες, σαν τις φτηνές ερωμένες που τους αρκεί να τις διαλέξεις για τη νύχτα.»

Σου εύχομαι να μην τη συναντήσεις ποτέ, γιατί μες στη σαγήνη της μπορεί και να βουλιάξεις και να περάσει τότε ολόκληρη η ζωή σαν όνειρο. Τη λένε «αγάπη του διαβόλου» ή αλλιώς ανεκπλήρωτη. Οι αγάπες του διαβόλου λοιπόν, ή αλλιώς ανεκπλήρωτες, είναι οι χειρότερες από όλες , και ένα από τα μεγαλύτερα και επώδυνα απωθημένα, αποδεδειγμένο και επιστημονικώς. Μελέτες λένε ότι στον εγκέφαλο του ατόμου που βιώνει τον ανεκπλήρωτο έρωτα διεγείρονται οι ίδιες περιοχές με εκείνες που διεγείρονται με το σωματικό πόνο π.χ. ο πόνος που προκαλείται από ένα έγκαυμα. Ο ανεκπλήρωτος ερωτάς, λοιπόν, καίει το άτομο που τον βιώνει. Ακόμα και αν προσπαθήσεις να τον θάψεις, αυτός ο έρωτας δεν θα εξαφανιστεί, κάθε φορά που θα αποφασίζεις να βάλεις μια τελεία, εκείνος θα βάζει ένα κόμμα και ούτω καθεξής. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας δεν απομυθοποιείτε ποτέ, δεν φθείρεται από την πραγματικότητα. Το μυαλό θυμάται πάντα αυτά που πέρασε μαζί του ως ιδανικά, ίσως για αυτό είναι τόσο δύσκολο να ξεχάσεις ένα απωθημένο, είναι σπάνιες οι φορές που το απωθημένο απομυθοποιείται στα μάτια μας, γιατί πάντα θα υπάρχει υποσυνείδητα αυτό το αν… Τα άτομα που υπήρξαν στην ζωή μας για λίγο ή πολύ και δεν ζήσαμε ό,τι θέλαμε μαζί τους, που έφυγαν και ίσως να άφησαν αναπάντητα ερωτήματα, όπως τι πήγε στραβά, πού και γιατί φταίξαμε, μετατράπηκαν σε απωθημένα και η μνήμη, κύριος λόγος τον θλίψεών μας τους κρατάει εκεί και υπενθυμίζει ότι όλα ήταν τέλεια και ας μην ήταν. Για κάποιο περίεργο λόγο εμείς αλλιώς τα θυμόμαστε και έτσι αυτού του είδους τα απωθημένα σπάνια απομυθοποιούνται, επειδή η μνήμη μας τα τελειοποιεί. Γιατί όμως βλέπουμε κάποιον σαν ιδανικό, από τη στιγμή που ξέρουμε πως δεν είναι για μας; Περίεργα όντα οι άνθρωποι.

Συμπέρασμα: τα άτομα – απωθημένα είναι σαν τους λεκέδες, όσο και αν τους τρίβεις δεν φεύγουν και εσύ νοσταλγείς στιγμές απόλυτης φρεσκάδας και καθαριότητας ξανά, κάπου το ξανάκουσα αυτό… Αυτόματα το αντικείμενο του πόθου, ο ανεκπλήρωτος αυτός έρωτας μετατρέπεται σε κρυπτονίτη και εσύ κάτι σαν τον superman, αποδυναμώνεσαι κάθε φορά που το βλέπεις, η συμπεριφορά σου, οι αντιδράσεις σου μαζί του θα διαφέρουν σημαντικά από τον αληθινό σου χαρακτήρα. Κάθε φορά που θα το συναντάς μπροστά σου, θα είσαι ένα ανυπεράσπιστο πλάσμα που προσπαθεί να πάρει λίγη χαρά μέσα από τον πόνο του (χωρίς να υποψιαστεί το απωθημένο τίποτα), καμιά φόρα αυτό επηρεάζει ακόμα και τις διαπροσωπικές σου σχέσεις, ξεσπάσματα θυμού, υπερβολικές συμπεριφορές, ασυνεννοησία, το απωθημένο σε εμποδίζει να ωριμάσεις συναισθηματικά. Δυστυχώς ή ευτυχώς ένας τέτοιος έρωτας κατέχει πάντα την πρώτη θέση στην καρδιά και δεν έχει ημερομηνία λήξης, ίσως επειδή πάντα στο μυαλό μας θα είναι το ιδανικό, το παραμύθι που έμεινε στη μέση, χωρίς όμως το ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα. Αφήσαμε λοιπόν το παραμύθι στη μέση, ξεχάσαμε ότι ο κακός ο λύκος έφαγε την κοκκινοσκουφίτσα, δεν είδαμε ούτε τους δράκους, ούτε τις μάγισσες, πήγαμε κατευθείαν στο τέλος, στο έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Στην περίπτωση του απωθημένου όμως δεν υπάρχει το ζήσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα, δυστυχώς εμείς επιλέγουμε να το κρατάμε σαν τη μαγεία ενός παραμυθιού, αψεγάδιαστο και παρόλο που στην ζωή υπάρχουν πολλοί κακοί λύκοι και μάγισσες, εμείς παραμένουμε και επιμένουμε να θυμόμαστε ότι αν το παραμύθι μας τελικά είχε τέλος θα ζούσαμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα.

Μα δεν έχουν όλα τα παραμύθια καλό τέλος στην πραγματική ζωή, όταν ήμασταν παιδιά συνήθως είχαν και έτσι πρέπει, τουλάχιστον στα παραμύθια. Τι θα γινόταν όμως αν οι ιστορίες των ηρώων των παραμυθιών συνεχίζονταν; Θα είχαν καλή συνέχεια ή μήπως οι πριγκίπισσες των παραμυθιών δεν θα ήταν τόσο ευτυχισμένες όσο τις αφήσαμε;

Λένε πως οι πιο δυνατοί έρωτες είναι οι ανεκπλήρωτοι…
Εσυ τι λες?

ἡ ἀγάπη


Νὰ μου κρατήσεις σφιχτά μέσα στα δυο σου τα χέρια,
να σε κοιτάξω στα μάτια.
Ηταν περισσότερο απο το τίποτα!
Οχι πως μου φτάνει αλλά
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μόνο με αγάπη , υπομονή και κατανόηση.

Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα..
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου ή παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί που μας έλλειψε!
(mb-©)

Θέλω να μου πεις «ανυπομονούσα» και όχι, «χρόνια πολλά, μωρό μου!»


art

Tου Αγίου Βαλεντίνο ,  εγώ δεν θέλω κεριά, δεν θέλω σοκολατάκια  και  καρδούλες ψεύτικες.
Δεν θέλω κόκκινα εσώρουχα, δεν θέλω τίποτα κόκκινο!
Ο έρωτας μας δεν είναι κόκκινος, είναι διάφανος!
Δεν θέλω να με πας «στα καλύτερα».

Τώρα πια ξέρω τι θέλω…

Θέλω να μου χαμογελάσεις μόνο και να φύγουμε χωρίς να ξέρω για πού.
Θέλω ένα φιλί εκεί στη μέση της πλατείας !

2013-01-26_123927

Δεν θέλω τις σιωπές σου! Θέλω τις απίθανες ερωτικές σου εξομολογήσεις ( αυτές που με ξαφνιάζουν και με απογειώνουν)!
Θέλω να μου πεις «ανυπομονούσα» και όχι, «χρόνια πολλά, μωρό μου!» (δεν έχω γενέθλια!)

…και που είσαι?

Τα θέλω όλα αυτά, χωρίς να πρέπει να περιμένω ως τις 14 Φεβρουαρίου! Τα θέλω την επόμενη φορά που θα συναντηθούμε!

Τότε να γίνει του Αγ. Βαλεντίνο για εμας! Του Αγ. Βαλεντινο είναι σήμερα… είναι κάθε μέρα!!!  Τότε είναι η υποτιθέμενη Γιορτή σαν αγαπάει κάποιος! Καθημερινά! Γι αυτό και εγώ γράφω όποτε νάναι για τον Ερωτα και δεν με νοιάζει διολου αν ο μήνας εχει 4, 9  ή 12 ή 14  ! !

kilroy
…για μεθαύριο Θα πρότεινα  :  Τρεις αυτοτελεις ιστορίες Ερωτα