Nαι, θα έφευγα


bahamas-day-trip

» Nαι, θα έφευγα. Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα. Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα – ούτε κάν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς – και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο – συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας – να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ’το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει. Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα – αν τον βγάλει – και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του. Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες. Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα – λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκο στη φάβα. Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του. Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ’ενα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου- της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα. Το τίμημα που πληρώνουμε γι’αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο. Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω«.
 (Μαρίνα Λεωνιδοπούλου -espresso croquant)

«Nαι, και εγώ θα έφευγα» για τους ίδιους και ακόμα περισσότερους λόγους, αν …  αν δεν υπήρχαν κάποιοι δικοί μου άνθρωποι εδώ που αγαπώ  – δεν γίνεται να με ακολουθήσουν-  και για αυτούς μονάχα μένω πίσω , συμπληρώνω εγώ.

Στο Λιβυκό αγάπη μου


Λίγο πιο πέρα από δω, στη Νότια Κρήτη αλλά σε άλλο τοπίο , μεταφέρομαι , μεταφέρθηκα ,  θα μεταφερθώ  για μια μικρή εναλλαγή των διακοπών και αποφυγή της πολυκοσμίας!   Σε τέτοια μέρη  ο χρόνος δεν μετράει…

Σε μέρη , που όπου κι αν τα ψάξεις σε οδηγούς ταξιδευτών       θα τα βρεις  στολισμένα  με  κοχύλια αστερίες και λόγια  από τα ομορφότερα για τις παραλίες τους. Κι απέναντι η Γαύδος που σου στέλνει μυρωδιές με το Αφρικάνικο αγέρι.
Ερημικά? Ισως! Εκεί η μέρα είναι ψάρεμα ή snorckeling, βιβλίο στο βραχάκι, στα ενδιάμεσα αγνάντεμα του ορίζοντα, παιχνίδι  ατέλειωτο με  το  κύμα και τον ήλιο και κάθε βράδυ   πεφταστέρια να στα στέλνω!  Ξέρω πως πάλι δε θα μου είναι αρκετή η τόση ομορφιά του.
Ο νους μου έχει ήδη  αρχίσει να γεμίζει  ήδη πρασινογάλαζες εικόνες! ( κι ακόμα δε φύγαμε ή φύγαμε και δεν το ξέρω!?)

Είμαι ανυπόμονη όσο και γκρινιάρα! ( αλλά ας μη το λέμε !)

Θα επιστρέψω με χίλιες φωτογραφίες. Με αποχρώσεις και  αντανακλάσεις , παιχνιδίσματα του ήλιου στο νερό  … στο σταρένιο δέρμα και  μπόλικη αλμύρα στα μαλλιά. Δε θα την ξεπλύνω μέχρι να έρθεις να με βρεις.
Οφού! Διακοπές μακρυά από πολιτισμό. Ηρεμία και πλήρης χαλάρωση .


P9214491

katevainontas apo sfakia

Απομόνωση μου το ‘παν κάποιοι φίλοι. Μόνος ήχος  γνώριμος τα πούλια από το  τάβλι που ετοιμάζεται η  μικρή να κουβαλήσει!

( τη βλέπω να επιστρεφει με μαγκωμένο χέρι! )

Βουητό από αέρηδες σαν χάδι στα αυτιά κι όχι πολυβουία το  λέω εγώ! Κι αρχίζω παλι να ονειρεύομαι το καλύβι  μέσα   στις αμμοθίνες  να αγναντεύει στο Λιβικό το Πέλαγο, για εξοχικό!Δεν ψήνομαι για τα περίχωρα της Αττικής!

Το παιδικό το όνειρο είναι  σε αυτη τη θάλασσα!

Βουβά μεγάλα κύματα σε πέρνουν αγκαλιά. Και όταν χορτάσεις ή βαρεθείς και  βγεις,  σε περιμένει στο  τραπέζι ψαράκι φρέσκο γκουρμέ μαγειρεμένο συνήθως στο τηγάνι κλασσικά περιχυμένο με λαδολέμονο κι ολίγο μαϊντανό και παγωμένη τσικουδιά με μυζηθροπιτάκι μελλωμένο για επιδόρπιο! το καπελάκι μου

Στη βόλτα σου τ απόγευμα κοχύλια στο καπέλο κι αν τούτο το ξεχάσεις στο «rooms to let» τα χώνεις ανάμεσα στο μαγιώ και την ηλιοκαμμένη σου επιδερμίδα!

……..

…….

Κι ένας βυθός απόκοντα να λαμπηρίζει μια στις αντιφεγγιές του ήλιου  και μια στα πεφταστέρια!


Εκεί νιώθεις πως μπορείς να ζωγραφίσεις ως και τη διάθεσή σου στον  καμβά τους!

Να φωτογραφίσεις …

.

.. ίσως και να ονειρευτείς….

Σαν ονειροχόος μ ακούγομαι! Καινούρια λέξη! Ονειροχόος! Σημείωσε την !

Μ αρέεεεσει !

———————————————–

ΥΓ.    Οι σκεψεις μου ολες σε εσενα ! Για σενα ολα …αυτα ! … Και μετα.. το βραδακι dueto όποιο τραγουδι θες …

Οχι πως με ..»χαλασε»     ο στίχος που άκουσα το πρωι …