Η επανάσταση θα γίνει από τους … «τολμηρούς».


people

Είναι καιρός που ήθελα να σου γράψω για όλα αυτά. Ώρες ώρες αισθανόμουν πως έπρεπε να πιάσω την καθημερινότητα από τα μαλλιά και να αλιεύσω από τις εικόνες που θα μου έδινε, το από ποιους θα γίνει η επανάσταση και η αλλαγή στη ζωή μας.  Έτσι, καθε που έβγαινα στον δρόμο άρχισα να κοιτώ γύρω μου.. να παρατηρώ τους ανθρώπους της πόλης μας ..και  ψάχνω να ανιχνεύσω  στο βλέμμα του καθενός αν θα είναι ένας απο αυτούς.

Όσπου νομίζω πως κατέληξα. Η επανάσταση τελικά θα γίνει από τους  «τολμηρούς».

Από εκείνους που παίρνουν τα love for ever από τα παγκάκια και τα κάνουν στίχους για ποιήματα!

Από τους αισιόδοξους -εκείνους που σηκώνονται κάθε πρωί, φτιάχνουν καφέ, ανάβουν τσιγάρο και χαμογελάνε στη ζωή παρότι έχουν απολυθεί εδώ και μήνες.

Από εκείνους που άλλαξαν το κανάλι βρίζοντας, την ώρα που κάποιος πληρωμένος βολεψάκιας, έπαιζε με την νοημοσύνη τους.

Από εκείνους που είχαν την ιδέα και την υλοποίησαν, ώστε αντίκρυσες εσύ αυτό το θέαμα στην Οδό Πιττάκη.

Από τους ονειροπόλους -εκείνους που κατάφεραν και ζωγράφισαν το οβάλ σχήμα της φλόγας του κεριού.

Από εκείνους που κοιμόνται στις χάρτινες κούτες με τις πολύχρωμες κουβέρτες και τα τσιμεντί  τα πόδια.

Από εκείνους που είδαν δυο φορές την ίδια μέρα ταινία του Τσιώλη και δεν χόρτασαν.

Από εκείνους που κέρασαν σουβλάκι με διπλή πίτα τον κύριο με τα γαλάζια ξεθωριασμένα μάτια στην Ζήνωνος.

Από εκείνους που καίγονται για βόλτες στα στενά της πόλης μας δρομάκια.

Από εκείνους που θέλουν να διαβάσουν όλα τα συνθήματα στους τοίχους της πόλης τουτης που μέρα τη μέρα αργοπεθαίνει

Από  εκείνους που γράφουν πάνω σε χαρτάκια και πληρώνουν τον μπάρμαν με τις σκέψεις τους..

Από τα παιδιά που ζωγραφίζουν τους τοίχους
DSC

Ίσως όμως, πάλι -δεν ξέρω- τελικά, η επανάσταση έρθει απλά από αυτόν που κάθεται δίπλα σου, δίπλα μου..

Που κρατάει σφιχτά την χειρολαβή στο τραμ, ίσως από τον μαθητή που ψηλαφίζει τις χαραγματιές στα θρανία, που φωτίζει με τον αναπτήρα του την κλειδαρότρυπα ότα γυρίζει αργά τα βράδυα από μια συναυλία, ίσως από κείνον που δόθηκε στα μεγάλα ιδανικά και μετά τα απαρνήθηκε και μετά ξαναδώθηκε, ακόμα πιο ασυγκράτητα και  που πιστεύει ότι η καταστροφή κρατάει λίγο, όσο το κλείσιμο μιας πόρτας –  που δεν πιστεύει σε κοινότοπες συνταγές, παρά στην ποίηση της ζωής!

Για να μην τα πολυλογώ, η επανάσταση θα έρθει απ’ όλους τους …τρελούς , που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτούς που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν μυθικά κίτρινα κεριά κάθε που βραδιάζει κι ο νους τους ανταριαζει …

Advertisements

Tα κτίρια και οι … βουλές δεν αλλάζουν με μούντζες!


Βλέπω τον κόσμο έτοιμο να «αγανακτήσει» πάλι και ξεσηκώνομαι.                    Θέλω κι εγώ να κάνω επανάσταση. Αλλά δε θέλω να στηθώ στο Σύνταγμα και να ρίχνω μούντζες στη Βουλή!

– Tα κτίρια και οι … βουλές δεν αλλάζουν με μουντζες!

– Ούτε να τη σημαδεύω με λέιζερ θέλω, φωνάζοντας «να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»! Δε θέλω να κάψω κανένα κτίριο να ξεθυμάνει η οργή μου και μετά αυτοί να το ξαναχτίσουν και  να συνεχίσουν!
Θέλω να κάψω το έργο που γίνεται εκεί μέσα! Δε θέλω να φωνάξω και κανείς να μη με ακούσει!

Εξάλλου, αυτοί που πέτυχαν να μας εξοντώσουν, δεν το έκαναν με φωνές…       Δεν μας ειδοποίησαν. Το έκαναν, αφού μας πότισαν με ένα ύπουλο κατευναστικό που μας κοίμησε. Το λένε ο «φόβος για το άγνωστο» και  άγχος για ένα αύριο εκτός Ευρώπης…

Έτσι πιστεύω  πρέπει να τους αντιμετωπίσεις και εσύ.  Να τους δώσεις ένα  παρόμοιο ηρεμιστικό,  με το όνομα «κούνια που σε κούναγε», να τους κοιμίσεις, και να βαδίσεις ελεύθερα στο αύριο   ( έστω και  αν αυτό το αύριο είναι δύσβατο και  άγνωστο για σένα, για μένα  για όλους μας).         

Στην περίπτωσή μας, το σύστημα λέγεται καπιταλισμός και έχει χαλάσει. Παρά τα μερεμέτια, τις επεμβάσεις, τα bypass  και τις τεχνητές αναπνοές που του γίνονται απανωτά, ο θάνατός του πλησιάζει. Αυτό το σύστημα, το από τη φύση του τόσο εγωπαθές,   είναι πια τόσο αλλοτροιωμένο, που θέλει να πάρει μαζί του όσο πιο πολλούς μπορεί. 

Μπροστά στα όπλα προηγμένης τεχνολογίας που έχουν και χρησιμοποιούν,   τα δικά σου , τα  πρωτόγονα ακόμα, ή τα ξεπερασμένα, πρέπει να δουλευτούν με μαεστρία και στρατηγική. Είμαι της άποψης πως για να νικήσεις  στα σίγουρα  ένα  σύστημα, πρέπει να μπεις μέσα σ’ αυτό και να το αποδυναμώσεις. Η ιστορία έτσι μας έχει διδάξει . Ετσι εγίνηκε και στον καιρό της Τροίας! Δούρειος ίππος, λέγεται η τακτική! Έτσι ονόμαζε τη μέθοδο και ο παπούλης  μου  όταν μου μάθαινε σκάκι!  

Και τούτο το στοίχημα   παιδί μου  μην το πάρεις προς Θεού, απλά  σαν μια παρτίδα σκάκι. Είναι η ζωή σου! Πολέμα για αυτήν και τα όνειρά σου αθόρυβα αλλά    σταθερά και με μέθοδο,  και μη σπαταλάς ενέργεια και χρόνο πολύτιμο με μούντζες και φωνές! Με αυτά δεν βγαίνει πίποτα!

– Θέλω κι εγώ να κάνω επανάσταση. Αλλά δε θα στηθώ στο Σύνταγμα και να ρίχνω μούντζες στη Βουλή! Δε θέλω να κάψω κανένα κτίριο να ξεθυμάνει η οργή μου και μετά αυτοί να το ξαναχτίσουν και  να συνεχίσουν!
Θέλω να κάψω το έργο που γίνεται εκεί μέσα! Δε θέλω να φωνάξω και κανείς να μη με ακούσει!

Θέλω τον έρωτά σου εξουσία κι επανάσταση…


Να βιαστώ να ξεκουμπώσω
το πουκάμισό σου,
να φιλήσω το πρόσωπό σου,
ν’ αγγίξω το σώμα σου.
Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω
καταχωρώντας σε στο μητρώο των άστρων.
Κι αύριο, σαν ξημερώσει,
να σε κάνω ποίημα!!

Θέλω τον έρωτά σου
σε  χρόνο  τον ενεστώτα,
οριστικό και αμετάκλητο,
δίχως υποτακτικές υπεκφυγές,
αμφίβολους αορίστους
και μέλλοντα  κατ’ εξακολούθηση.

Θέλω τον έρωτά σου
μικρή παθητική
μετοχή,
παραδομένο
εξαρτημένο
θυμωμένο,
να μεταγγίζεσαι ολάκερος
ως τον τελευταίο σπασμό
και να σου γνέφω
κι άλλο.
Θέλω τον έρωτά σου
εξουσία κι επανάσταση…

(ΕΛΕΝΗ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΥ   «φυσάει απόψε περασμένους έρωτες».)