Χρόνο το χρόνο, σε νιώθω να .. φεύγεις μαμά…


Είναι δύσκολο να γράψει κάποιος για ένα θέμα για το οποίο έχουν γραφτεί χιλιάδες κείμενα. Κι εγώ το έχω ήδη κάνει εδώ κι εδώ κι εδώ στο παρελθόν. Το αξιοπερίεργο είναι ότι σαν θέμα ποτέ δεν εξαντλείται και πάντα υπάρχει και κάποια προσωπική νότα να προσθέσει κανείς… Κι εγώ όσο τη βλέπω να γερνάει τόσο περισσότερα έχω να πω …

Μια γιορτή ξεχωριστή. Είναι η γιορτή που μας θυμίζει αυτήν που πόνεσε για μας. Αυτή που έκλαψε για μας , αυτή που μας κανάκεψε, που μας νανούρισε! Είναι το σμίξιμο καρδιάς, αναμνήσεων και ζωής, σε ένα γλυκό χαμόγελο. Είναι τα θέλω και τα πρέπει μας. Το κλάμα και το γέλιο μας. Είναι όλα ότι είμαστε! Είναι η ΜΑΝΑ μας, είναι η γυναίκα που μας έφερε στον κόσμο ή η άλλη αυτή που σας χάρισε τα παιδιά σας! Μια αγάπη που δεν σε προδίδει ποτέ… ότι κι αν κάνεις ή δεν καταφέρεις να κάνεις στη ζωή σου απλά γιατί είσαι το σπλάχνο της!

Η αγάπη της έγινε μουσική, χορός, έργο τέχνης, έγινε άγαλμα, πίνακας, στίχος και τραγούδι. Κανείς όμως δε κατάφερε να αποδώσει το φόρο τιμής που θα έπρεπε στο πρόσωπο αυτό που η αγάπη και η προσφορά του στη ζωή μας είναι μοναδική. Κι όσοι είχαν την ατυχία ή να μη προλάβουν να τη γνωρίσουν ή να τη χάσουν πρόωρα, δεν ξέρουν πόσα έχασαν και ούτε ποτέ θα μάθουν…

Δεν ήμουν από τα τυχερά παιδιά, που είχαν μαμά που δεν δούλευε. Η μάνα δούλευε μαζί με τον πατέρα για να τα φέρουν βόλτα και εμάς μας πρόσεχε η θεία μαζί με τα παιδιά της . Από αυτή λοιπόν την άποψη ήμουν από τα πολύ τυχερά παιδιά που είχαν και δεύτερη μάνα! Δεύτερη μάνα, σε όλα! Σε υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα! Οπως καταλαβαίνεις οι παρατηρήσεις έπεφταν σύννεφο αλλά το ίδιο και οι αγάπη και τα χάδια ! Τετράδια πρώτης γραφής, ατελείωτα παραμύθια γύρω στο τζάκι, κι όταν μεγαλώσαμε λιγάκι, βιβλία κι επιτραπέζια .Έμαθα να γράφω και να διαβάζω τεσσάρων ετών.
Θυμάμαι τις ποιο χαρακτηριστικές ατάκες της δικής μου Μάνας ( έτσι τη φώναζα μικρή και έτσι την αποκαλώ συνήθως- μαμά τη λέω όταν θέλω να μου πλέξει κάτι δύσκολο ή όταν μου θυμώνει για κάτι) σε διάφορες φάσεις και ηλικίες μας :

« Σου έχω πει 1000 φορές , όταν τρώςν μη μιλάς ..!»

«Έτσι που τρέχεις, αν πέσεις και χτυπήσεις… και θα τις φας κι από πάνω!»

«Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο, γιατί θα τις φας και τότε θα έχεις λόγο!»

«Πού τα έμαθες αυτά ; (και γυρνώντας στον πατέρα: – Από πού πήρε, αυτό το παιδί;»

«Καλά! Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις!»

«Ας μην είναι καλοί οι βαθμοί σου και θα τα πούμε! Όλο βόλτες μου ήσουν αυτό το τρίμηνο! »

«Δεν έχει γιατί! Γιατί το λέω εγώ! »

«Ίδια ο πατέρας σου είσαι! Τίποτα δεν του έχεις αφήσει!»

«Πάλι ξημερώματα γύρισες; Δεν πας καθόλου καλά! »

«Σταματήστε να τσακώνεστε! Θα με πεθάνετε πια!»

«Καλά θα κάνεις και εσύ παιδιά και θα δεις! Θα σου κάνουν αυτά που μου κάνεις εσύ, τώρα!»

Μιλάω για τη μάνα που η κόρη μου φώναζε μαμά ως που έγινε ενός χρονού!

Πέρασαν χρόνια από τότε!

» Μάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία

να ΄χει στον ήχο της τόση αρμονία.. »

Μάνα, τελικά είχες σχεδόν σε όλες τις ατάκες σου άδικο – εκτός από την τελευταία ! Για αυτό κι εγώ, προσπαθώ να μην επαναλαμβάνω τις ίδιες ατάκες στην κόρη μου … που όταν με.. αγαπάει με φωνάζει » Μαμ» γενικά κι αόριστα, «Μάμα» όταν θέλει να της μαγειρέψω κάτι, «Μανού « όταν είναι στις γλύκες της , και δεν μας παρατάτε «Μητέρα» όταν της … φορτώνομαι !

Η Μάνα ( μου) εξακολουθεί να μουρμουράει ακάθεκτη – ακόμα και για αστεία θέματα- κι εγώ συχνά της απaντώ στον ίδιο τόνο φωνής της κόρης μου : « Μάλιστα Μητέρα!» και χαμογελώ άλλες φορές περιπαιχτικά και άλλες εννοώντας το !

Είναι φορές που το ένα μέσα μου επαναστατεί με τις ιδέες της το άλλο όμως με φρενάρει ψιθυρίζοντας :Πόσο θα την έχεις κοντά σου ακόμα;;; Aφού μπορείς , γιατί να της χαλάσεις το χατήρι;; Σκέφτομαι τη μέρα που θα μας …»φύγει» και αναστατώνομαι προκαταβολικά. Εύχομαι να είναι στο πολύ μακρινή .. . Φτάνει που ο πατέρας μας… άφησε νωρίς.. .Τελικά , παρά τις … κόντρες μας μια ζωή την αγαπώ πολύ! Καμμιά σχέση με την αδυναμία που είχα στον πατέρα μου αλλά την αγαπώ!

Εξαιρετικά αφιερωμένο, σε όλες τις Μάνες, Μανούλες , Μαμάδες,

μαζί με κάτι που στις μέρες μας μπορεί να θεωρηθεί από κάθε άποψη σαν σχετικά ακριβό «δώρο» ! Είναι συγκεκριμένες ιατρικές εξετάσεις με αφορμή τη Γιορτή της Μητέρας, στο Μητέρα)

Σας φιλώ!



Μεσημεριανή απογοήτευση


31482_423165841130156_1412773787_nΈνα βότσαλο που χάθηκε ,
η ανάγκη.
Μετέωρη στεγνή….
Από την άμμο, στον αφρό.
Για λίγο αιωρήθηκε βρεγμένη το απομεσήμερο,
κι’ύστερα βούλιαξε….
Βουλιάζει …
Κάπως έτσι μαθαίνεις να ζείς…χωρίς να πιστεύεις , πολλά ..
Απογοήτευση ..

Ο ΠΑ-ΤΕΡΑΣ


ImageHandler.ashx Τι φοβερο πραγμα να σκοτωσεις το παιδι σου και κατοπιν να το τεμαχισεις και να το βρασεις!!!.Ποσο υπανθρωπος μπορει να εισαι;. Ενα προβατο η ενα γουρουνακι βαζεις στο κτημα σου και με την σκεψη πως θα το σφαξεις, σου κοβονται τα ποδια.Ποσο μαλλον το παιδι σου. Βεβαια η φυσιογνωμια της μανας σε προδιαθετει να καταλαβεις τι ανθρωπος ειναι αυτη και τι συζυγο διαλεξε.Ρωτουσε η μανα με απορια τι απεγινε το τεμαχισμενο και εξαφανισμενο στα σκουπιδια,κοριτσακι της: -Τωρα τι θα θαψω;. Τον αντρα σου να θαψεις,που ηταν συνεργος σου. Αυτον να θαψεις.

Δυστυχως η Ελλαδα ειναι γεματη τετοιους ανθρωπους σημερα και οσο παμε,τα πραγματα χειροτερευουν μερα με την μερα για λογους και δεν χρειαζεται να εξηγησω.Ειναι αυτονοητο και οφθαλμοφανες.Βουλιαξε η κοινωνια μας σε επιπεδα δαπεδου. Απο τους πολιτικους,τους μεγαλοεπιχειρηματιες εως τα κατωτατα στρωματα και δεν ειναι θεμα χρηματων βεβαια,ουτε ταξεως. Ειναι θεμα παιδειας και πολιτικης. Αυτη ειναι η Πατριδα μας σημερα και θα χειροτερευει για χρόνια ωσπου να καταστραφει τελειως,διοτι θα καταστραφει.Δεν φθασαμε στον πατο,ακομη. Ο κοσμος βγαζει με ευκολια πια το μαχαιρι και το καλαζνικοφ και καθαριζει. Δεν υφισταται το ‘εν βρασμω ψυχης’,πλεον. Και για να επανελθω.Η φυλακη εχει τις δικες της ηθικες αξιες,που για μας τους εξω ακουγονται περιεργες.Ο πα-τερας αυτος,θα καταληξει κρεμασμενος στο κελι του συντομα,σαν τον Δουρη….πραγμα που ευχομαι. Αν οχι,διολου απιθανο εφοσον θα καταδικαστει σε ισοβια,να αφεθει ελευθερος σε δεκα με δεκαπεντε χρονια….για ανθρωπιστικους λογους. Διοτι ετσι ειναι η Ελλαδα, σημερα. Αφηνει ελευθερους τους δολοφονους και τους εμπορους ναρκωτικων και πυροβολει ξανα και ξανα τα θυματα και τις οικογενειες τους,οπως στην περιπτωση του Φρατζη και του Σαββα Ξηρου. ‘Δεν θελω να ξαναδει την θαλασσα,δεν θελω να παει στον μαναβη να αγορασει φρουτα,δεν θελω να ξανακοψει εισητηριο στον κινηματογραφο, δεν θελω να φαει με την οικογενεια του τα Χριστουγεννα’. Αυτα ηταν τα λογια της φιλης μου της Λιας Ρακα,χηρα τού επισης φιλου μου Κωστη Περατικου.Ενα πονεμενο κοριτσι που μαζι με ολους τους αλλους ταλαιπωρημενους συγγενεις των θυματων,ειδαν τον Ξηρο να βγαινει απο τον Κορυδαλλο τις προαλλες και ενοιωσαν να εκτελουνται οι δικοι τους,για αλλη μια φορα. Ποιοι ειναι οι ανθρωπιστικοι λογοι που επικαλουνται και για τους οποιους αποφυλακιστηκε ο Ξηρος,ο οποιος δε,δεν θελει ουτε το βραχιολακι να φορεσει; Σιχαθηκα την Ελληνικη δικαιοσυνη.Σιχαθηκα ηδη αυτην την Κυβερνηση.Μα πανω απ’ολα σιχαθηκα την ελληνικη κοινωνια που τους στηριζει και τασεται υπερ του Ξηρου και εχει γεμισει πρεζακια, λαμογια, υποκοσμο και που σκοτωνουν τα παντα γυρω τους.Μια μιζερια και αηδια υπαρχει παντου. Παει η Ελλαδα που καποτε αγαπουσαμε.Δυστυχως χαθηκε και την σκυταλη πηραν ο Μαρινακης,οι Λαυρεντιαδης,οι Ψωμιαδης,ο Ρεστης.ο Βαρουφακης,ο Βουρτσης και ο Λαφαζανης. Ας προειδοποιει η Αμερικη και η Αγγλια για ‘μη φιλικη συμπεριφορα’.Εμεις χαρασουμε τον δικο μας μοναχικο δρομο και τους γραφουμε ολους .Δεν μας ενδιαφερει κανεις.Απο δω και περα θα βλεπουμε τετοια εγκληματα,οπως αυτο σημερα και ολα αυτα που παρακολουθησαμε στις φυλακες Κορυδαλλου.Διοτι οι ελληνικες φυλακες δεν σωφρονιζουν, αλλα τιμωρουν. Και για να κλεισω το κειμενο και ας ακουγομαι απολιτιστος. Ευχομαι αυτος ο πα-τερας,ουτε στο δικαστηριο να μην προλαβει να απολογηθει και ας το δικαιουται. Θα ειναι χαμενος χρονος…. Πηγή

Ο ελληναράς


 Ψηφίζει την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 40 χρόνια και στο Σύνταγμα είναι με τους αγανακτισμένους κατά της ΧΟΥΝΤΑΣ που κυβερνάει την χώρα.
Πάντα ψηφίζει εγωκεντρικά και ποτέ για το γενικό συμφέρον.
Είναι κεντρώος σοσιαλιστής (ποτέ δεν ήταν των άκρων) αλλά εάν του πειράξεις την τσέπη μπορεί να ψηφίσει και την Χρυσή Αυγή.
Θέλει τους πολιτικούς τίμιους και καθαρούς με μόνη εξαίρεση τα ρουσφέτια να είναι για αυτόν και τους δικούς του.


Δεν θέλει να αποκτήσει και αυτός μια κατσίκα, αλλά θέλει να ψοφήσει αυτή που έχει ο γείτονας.
Ποτέ δεν του φτάνουν τα χρήματα για τα βασικά είδη ανάγκης, αλλά πάντα του περισσεύουν για τα είδη πολυτελείας!
Την Κυριακή πρωί κάνει τον σταυρό του στην εκκλησία το απόγευμα βρίζει τους πάντες και τα πάντα στο γήπεδο!

Κτίζει αυθαίρετα παντού (να έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, ένα όροφο για κάθε  παιδί και ένα για ενοικίαση) και μετά δημιουργεί συλλόγους για να τα νομιμοποιήσει.
Γλύφει, δωροδοκεί και δωροδοκείται και μετά βρίζει το διεφθαρμένο κράτος.
Μόλις τον διορίσουν στο δημόσιο, κάνει απεργίες γιατί τα χρήματα που παίρνει είναι λίγα.
Όποιο πόστο και να έχει στο δημόσιο ποτέ δεν είναι ο αρμόδιος και ποτέ δεν εξυπηρετεί αυθημερόν (περάστε αύριο).
Σαν δημόσιος υπάλληλος είναι ο μοναδικός εργαζόμενος που ενώ σχολάει στις δύο και μισή, στη μία και μισή βρίσκεται στο σπίτι του.
Πάντα προσέχει που βάζει την υπογραφή του, σπάνια όμως την ψ..ή του.
Για οποιοδήποτε θέμα συνεδριάζει επταμελής επιτροπή με τέσσερα άτομα και αναβάλει την απόφαση για την επόμενη συνεδρίαση.
Έχει άποψη για όλα, είναι ειδικός σε όλα, και έχει για όλα μια παροιμία και μια μαντινάδα.
Η πιο αγαπημένη του ατάκα είναι το «ότι φάμε, ότι πιούμε και ότι αρπάξει ο κώλος  μας»

Ζει από τις επιδοτήσεις.
Είναι αυτοδημιούργητος και τρέφει μεγάλη εκτίμηση για τον δημιουργό του.
Παίρνει δάνεια (στεγαστικά, καταναλωτικά κ.λ.π.) και μετά διαμαρτύρεται για τα υψηλά επιτόκια.
Εχει αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 60.000 € αλλά δεν έχει να βάλει βενζίνη!
Κορνάρει πριν ανάψει το πράσινο.
Όταν το φανάρι είναι πορτοκαλί αναπτύσσει ταχύτητα.
Οποιος οδηγεί πιο αργά από αυτόν  είναι ηλίθιος, ενώ όποιος οδηγεί πιο γρήγορα είναι τρελός.
Πάει στο περίπτερο για τσιγάρα με το αυτοκίνητο αλλά τρέχει και πάνω στο διάδρομο του γυμναστηρίου της γειτονιάς, γιατί αυτόν που έχει στο σπίτι τον έχει κάνει κρεμάστρα.
Όταν τον γράψουν για παράνομο παρκάρισμα διαμαρτύρεται γιατί δεν γράψανε  τους διπλανούς και μετά ψάχνει πως θα μπορέσει να σβήσει την κλήση.
Βρίζει τους αστυνομικούς, όταν κάνουν και όταν δεν κάνουν τη δουλειά τους.
Δεν θέλει να πάει φαντάρος αλλά μετά θα αποκτήσει εκεί  τους καλύτερους φίλους και πάντα θα μιλάει με νοσταλγία για τον στρατό.
Του παρέχεται δωρεάν υγεία και παιδεία αλλά πάντα δίνει φακελάκι στο γιατρό και πάντα πληρώνει για να κάνει το παιδί του ιδιαίτερα μαθήματα.(συνήθως  με τους καθηγητές του σχολείου).
Πάει στο σχολείο και στο φροντιστήριο, όχι για να ξεστραβωθεί και να μάθει πέντε πράγματα, αλλά για να περάσει στο πανεπιστήμιο.
Ποστάρει στο twitter: ΡΕΕ ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΑΝΑΠΕΔΕΣ, από τον καναπέ του σπιτιού του.
Δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει Φ.Π.Α. ,κρύβει έσοδα από την εφορεία και φωνάζει γιατί το κράτος τον κλέβει.
Ο δικός του γιατρός, δικηγόρος, μηχανικός, μάστορας, κρεοπώλης, κ.λ.π. είναι πάντα ο καλύτερος .
Τα παιδιά του είναι τα πιο έξυπνα και τα πιο χαριτωμένα.
Είναι ο καλύτερος οδηγός και κάνει και το καλύτερο σεξ όχι απαραίτητα με την γυναίκα του.
Είναι πολύ καλός εραστής γιατί εξασκείται πολύ μόνος του.
Αντί ονόματος χρησιμοποιεί το «ρε μαλάκα».
Απατά την γυναίκα του, αλλά πεθαίνει με την εντύπωση πώς αυτή του ήταν πάντα πιστή. (Δεν βγαίνει ούτε αριθμητικά). Συγνώμη αν σας έβαλα σε υποψίες.
Έχει την γυναίκα του πάνω από όλα. Όλες τις άλλες από κάτω.
Πιστεύει ότι η μετριοφροσύνη είναι μια από τις επτά χιλιάδες αρετές του.
Θέλει να πάει στο παράδεισο αλλά χωρίς να πεθάνει.
Ακούει μόνο αυτά που καταλαβαίνει.
Χειροκροτεί  τον πιλότο όταν προσγειωθεί!
Για όλα  φταίνε οι άλλοι. Το κράτος, το σύστημα, η κυβέρνηση τα κόμματα, ο γείτονας. Αυτός κάνει ότι μπορεί.
Σκέφτεται πως να αλλάξει τον κόσμο αλλά ποτέ τον εαυτό του.
Τα λάθη του τα ονομάζει εμπειρίες.
Πιστεύει ότι είναι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων και για το λόγω αυτό  έχει ξεπληρώσει το χρέος του προς την ανθρωπότητα και με το παραπάνω.
Δεν έκανε ποτέ επεκτατικούς πολέμους, όχι γιατί δεν μπορούσε, αλλά γιατί ήταν πάντα φιλειρηνικός.

(Ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε εκπολιτιστικούς πολέμους.)
Ονειρεύεται να κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη (πάλι με χρόνια με καιρούς ……)αλλά δεν έχει σκεφτεί ποτέ πως ένας λαός δέκα εκατομμυρίων θα κατοικίσει μια πόλη δεκατριών εκατομμυρίων.
Μπορεί οι Ευρωπαίοι να έχουν πολιτιστικά ενδιαφέροντα αλλά αυτός έχει παγωμένο φραπέ.
Πίνει τον καφέ espresso σε δύο ώρες.
Όταν καταφέρει να ξεκλέψει λίγο χρόνο από την δουλειά του για ένα καφέ, διερωτάται τι δουλειά κάνουν όλοι αυτοί που κάθονται στις καφετέριες.
Αν στο δρόμο φωνάξεις  «Πρόεδρε» οι επτά στους δέκα θα γυρίσουν.
Θέλει να γίνει ή δημόσιος υπάλληλος ή ελεύθερος επαγγελματίας.
Είναι άνεργος, αλλά είναι αφεντικό του εαυτού του.
Φωνάζει γιατί του παίρνουν τις θέσεις εργασίας οι ξένοι αλλά το Έλληνας οικοδόμος και Ελληνίδα καθαρίστρια έχουν γίνει σύντομα ανέκδοτα.
Πιστεύει στο «πας μη Έλλην, βάρβαρος»  γιατί αυτός δεν είναι ρατσιστής, αυτοί είναι μαύροι.
Έχει διαβάσει τόσα πολλά για το κάπνισμα και το ποτό που αποφάσισε να κόψει το διάβασμα.

Πάντα όταν συζητά για δίαιτα κάθεται σε ένα τραπέζι και τρώει.
Στο εστιατόριο πάντα παραγγέλνει περισσότερα από αυτά που θα καταναλώσει.(Αυτά που θα περισσέψουν θα τα πάρει για το σκυλάκι).
Τρώει του σκασμού αλλά πίνει coca cola light.
Αλλάζει το κανάλι όταν δείχνει τα παιδιά στην Αφρική να πεθαίνουν από ασιτία, γιατί του κόβεται η όρεξη.
Είναι φιλόξενος αλλά μόνο για ορισμένους ξένους.
Το χωριό του είναι το κέντρο του κόσμου.
Πιστεύει ότι η χώρα του είναι η ομορφότερη του κόσμου και  γι’ αυτό την διάλεξαν για σπίτι τους οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου.
Ευτυχώς που υπάρχει και η τελευταία στιγμή, αλλιώς τίποτα δε θα γινόταν.
\
Γενικά δεν ξέρει τι θέλει αλλά και δε θα ησυχάσει ποτέ αν δεν το αποκτήσει.
Η δυστυχία αυτού του τόπου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση, ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες».
Αυτά τα ολίγα  ..
&
ΚΑΛΟ   ΜΗΝΑ Μάη εύχομαι να έχουμε.

Η σημαία στο Ράιχσταγκ


σημαια

 

 

Δύο Μαΐου 1945: Ο φακός του Yevgeny Khaldei αποτυπώνει την εικόνα που θα μείνει στην ιστορία ως σύμβολο της σοβιετικής νίκης εναντίον των Ναζί. Δύο στρατιώτες απαθανατίστηκαν να υψώνουν τη σημαία της Σοβιετικής Ένωσης στη στέγη της γερμανικής Βουλής (Ράιχσταγκ) στο Βερολίνο.

Αν και τουλάχιστον άλλοι τρεις φωτογράφοι έβγαλαν παρόμοιες φωτογραφίες, ήταν εκείνη του Khaldei που έγινε γνωστή. Δημοσιεύθηκε στις 13 Μαΐου 1945 στο περιοδικό Ogonyok και συγκρίνεται συχνά με τη φωτογραφία του «Associated Press» το 1945, στην οποία στρατιώτες υψώνουν την αμερικανική σημαία στο νησί Ίβο Τζίμα της Ιαπωνίας.

Ωστόσο, η ιστορική φωτογραφία είναι αποτέλεσμα σκηνοθεσίας, ενώ έχει υποστεί και επεξεργασία. Συγκεκριμένα, ο Khaldei, ξύνοντας με μία βελόνα το αρνητικό φιλμ, έσβησε το ένα από τα δύο ρολόγια που φορούσε ο στρατιώτης που στήριζε τον σημαιοφόρο προκειμένου να μη φανεί ότι επρόκειτο για λάφυρα πολέμου. Επίσης, θέλοντας να κάνει τη σκηνή πιο δραματική, αντέγραψε τον καπνό που φαίνεται στο φόντο από μια άλλη φωτογραφία.

© wikipedia.org

Η σκηνή στη φωτογραφία είναι στην πραγματικότητα αναπαράσταση ενός γεγονότος που συνέβη δύο ημέρες νωρίτερα. Ο 23χρονος Mikhail Minin ήταν εκείνος που τοποθέτησε τη σοβιετική σημαία το βράδυ της 30ης Απριλίου. Το γεγονός όμως δεν αποτυπώθηκε στον φωτογραφικό φακό, ενώ την επόμενη ημέρα Γερμανοί σκοπευτές κατέστρεψαν τη σημαία.

Στις 2 Μαΐου ο Khaldei διοργάνωσε την αναπαράσταση με τη βοήθεια άλλων στρατιωτών. Όπως γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ στο βιβλίο του «Τετέλεσται», ο Khaldei είχε οραματιστεί τη σύνθεση της φωτογραφίας πριν ακόμη τα σοβιετικά στρατεύματα καταλάβουν το Βερολίνο. Ο ίδιος παραδέχτηκε την αλήθεια χρόνια αργότερα, αποκαλύπτοντας ότι η σημαία που φαίνεται στη φωτογραφία είχε φτιαχτεί από τρία τραπεζομάντιλα. Όταν ρωτήθηκε για τις παραποιήσεις, ο Khaldei απάντησε: «Είναι μια καλή φωτογραφία και σημαντική ιστορικά. Επόμενη ερώτηση παρακαλώ…».

Mη γελιέσαι


12894_368421460021591_1314460313402503702_n

Μη γελιέσαι Ελληναρά μου,

δεν ονειρεύονται να ζήσουν στη χώρα σου..

να ζήσουν θέλουν,

απλά!

Όλα αδειάζουν


Θα σας μιλήσω γι’ αυτά που βλέπω γύρω μου.

Αυτό που βλέπω εδώ και μήνες είναι ότι όλα αδειάζουν….

Αδειάζουν οι δρόμοι! Κάθε μέρα αδειάζουν όλο και πιο νωρίς!
Θα βιαστείτε να πείτε ότι αυτό είναι λογικό μιας και  είμαστε στον Απρίλη ακόμα και τα βράδια βάζει ψυχρούλα! Δεν είναι νομίζω θέμα εποχής! Είναι θέμα χρόνου. Και τα τελευταία τρια χρόνια κάθε χρόνο νυχτώνει πιο νωρίς! Ενα πράγμα πρωτόγνωρο. Δεν είναι τα ρολόγια λοιπόν που κλείνουν τα πατζούρια μας αλλα το άδειασμα των ανθρώπων …

Αδειάζουν οι τσέπες τους και βαρέθηκαν να χαζεύουν τις βιτρίνες και να μη μπαίνουν μέσα.
Αδειάζουν τα μαγαζιά στις γειτονιές και κλείνουν γιατί τα έπνιξαν τα χρέη.
Αδειάζουν οι γειτονιές όταν ανοίγει η τηλεόραση.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων όταν τελειώνει το δελτίο ειδήσεων.
Αδειάζει η ψυχή από οτιδήποτε αισιόδοξο και γεμίζει φόβο.
Αδειάζουν οι δρόμοι από το φόβο του διπλανού.
Αδειάζουν οι καρδιές από το φόβο του μέλλοντος.
Αδειάζουν τα καφενεία από πελάτες και όσοι έρχονται κάθονται και περιμένουν κέρασμα κρυμμένοι στη γωνία, κοιτάζοντας από εδώ και από εκεί για τράκα τσιγάρο.
Αδειάζουν τα νοσοκομεία από κόσμο όταν τους βάζουν είσοδο πιο ακριβή και από ακριβό εστιατόριο.
Αδειάζουν τα ράφια των φαρμακείων από φάρμακα που δίνουν ζωή στους ανθρώπους.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ράφι με το ψωμί μέσα στη βδομάδα.
Αδειάζει πιο γρήγορα το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου μέσα στη μέρα.
Αδειάζουν τα σπίτια γιατί τα μικρά  παιδιά γιατί αυτά αποτελούν τεκμήριο.

Αδειάζουν τα πεζοδρόμια γιατί τα παιδιά δεν παίζουν πια.
Αδειάζουν τα σπίτια γιατί τα μεγάλα  παιδιά γατί ξενιτεύονται για δουλειά

Αδειάζει η κοινωνία από νέους γιατί πάνε αλλού να βρουν το μέλλον τους.

Αδειάζει η κοινωνία από ζωντανούς και όσοι τα βρίσκουν σκούρα, ψάχνουν για σκοινί για να αδειάσουν τη γωνιά.
Αδειάζει η κοινωνία και από ανέργους γιατί και το να είσαι άνεργος αποτελεί τεκμήριο.
Αδειάζει η κοινωνία και από συνταξιούχους γιατί και το να είσαι συνταξιούχος είναι τεκμήριο.
Αδειάζουν οι κάδοι των σκουπιδιών πίσω από τα σουπερμάρκετ, τόσο γρήγορα που σκέφτονται να πουλάνε και αυτά που πετούσαν εκεί.

Όμως δεν αδειάζουν μόνο αυτά.

Αδειάζουν οι γειτονιές όταν γίνεται διαδήλωση, γιατί δεν έμεινε τίποτα για να μας πάρουν, τόσο πολύ που μας άδειασαν.
Αδειάζει το μυαλό των ανθρώπων από όλα τα άλλα και γεμίζει οργή όταν περπατάνε δίπλα δίπλα στο δρόμο.
Και κυρίως, αδειάζει κάθε ψέμμα από αυτά που ακούγονται πάνω από την πόλη. Τα ψέμματα αδειάζουν από την ίδια την πραγματικότητα, την αλήθεια. Κάθε μέρα μας αραδειάζουν και ένα καινούριο ψέμμα, ένα ψέμα που την απόμενη μας αδειάζει όλο και πιο πολύ .. ενα αργό άδειασμα αλλά άδειασμα!

Είναι πολλά αυτά λοιπόν που εδώ και τόσους μήνες αδειάζουν και αυτό πιστεύω ότι είναι κάτι χειροπιαστό που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Πολλές φορές ακούς στο δρόμο να λένε ότι περιμένουν χωρίς να γνωρίζουν τι.
Άλλοι πάλι λένε ότι δεν περιμένουν τίποτα πια ή ακόμα χειρότερα ότι δε μπορούμε να περιμένουμε τίποτα πια.
Άλλοι πάλι αναρωτιούνται τι είναι αυτό που περιμένουμε και δεν αντιδρούμε σε όλη αυτή την κατάσταση που εξελλίσεται γύρω μας και που γίνεται όλο και ποιό επώδυνη..
.
.

Ισως λοιπόν περιμένουμε κάτι να μας γεμίσει.
Να μας γεμίσουν τα παιδιά μας ή οι άνθρωποι που αγαπάμε, που θα γυρίσουν κάποιες μέρες κοντά μας και το σπίτι που θα ζούμε το καλοκαίρι…
Να μας γεμίσει ένα ουράνιο τόξο που θα ριζώσει στην πολιτεία μας.
Να μας γεμίσει μια μουσική. Μια καινούργια μουσική που να μη θυμίζει σε τίποτα τις παλιές.
Να μας γεμίσει ένα τραγούδι.
Να μας γεμίσει το ατελείωτο ρεφρέν του.
Να γεμίσει όλα αυτά τα άδεια που λέγαμε.

Ναι , ίσως να είναι αυτό τελικά. Μια ενδομυχη ελπίδα ότι τα πράγματα θα «φτιάξουν» . Ισως το ενστικτο μιας επιβίωσης …

 

Αυτά είχα να σας πώ και σίγουρα θα τα ξαναπούμε.
Σας φιλώ,  κατάφατσα, παλιόμουτρα!