17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 …

Ξεφυλλίζοντας ένα παλιό ημερολόγιο ..

που βρήκα καταχωνιασμένο στου προσωπικού μου

συρταριού τα βά8η ,

ανακάλυψα.. κάτι που μου έφερε δάκρυα στα μάτια.

Κόρη μου,
βλέποντας ότι οι καταλήψεις των τελευταίων εξαμήνων σε έχουν φέρει μακριά από τα «κοινά» αποφάσισα να ανεβάσω ένα   « ίχνος» *   του πως είμαστε ,

πως νιώ8αμε τότε…   τον Νοέμβρη του 1973, εγώ και διάφοροι από την παλιοπαρέα,

που καλά γνωρίζεις από παιδί.

Θέλω να ξέρεις , κι  άσε το τι σου λένε τα βιβλία της ιστορίας,

πως Ιστορία είναι ότι ζήσαμε … και όχι ότι επέτρεψαν να γραφτεί ή να αποσιωποιη8εί, για ευνόητους λόγους…

… «Εκείνη τη νύχτα , σε όλη την χώρα … δεν κοιμή8ηκαν παρά μόνο οι νεκροί .. »

Γι αυτούς και μόνο, οφείλεις να περάσεις από το Πολυτεχνείο και να αφήσεις ένα χαμόγελο κι ένα λουλούδι στη μνήμη τους..

Και να 8υμάσαι πάντα τα λόγια τούτα, που με χέρι που έτρεμε από παλμό και σ8ένος , η δική μου γενιά έγραψε *    στα κάγκελα της σχολής για να μπορείς εσύ σήμερα να ΜΗ σπουδάζεις με φιμωμένο στόμα !!!

” ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΧΤΥΠΑ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ , Η ΠΙΟ ΣΩΣΤΗ ΛΕΞΗ σημαινει ΕΛΕΥ8ΕΡΙΑ “

* Το τι γίναμε μετά όλοι αυτοί .. το πως εξελιχτήκαμε είναι μια άλλη ιστορία  που την ξέρεις, ξεχωριστά για  τον καθένα μας …

” 17  Νοέμβρη 1973

Πάνω στα μπρούτζινα αγάλματα πάτησαν οι βάρβαροι με τις στρατιωτικές τους μπότες …και δάκρυσαν οι περαστικοί κι οι ξένοι .. ακόμα.. όταν έμα8αν την αλή8εια..
17 Νοέμβρη 1973
Η ελευ8ερία πνίγηκε άλλη μια φορά κάτω από τον κροταλισμό των αυτομάτων . Και ο 8όρυβος έπνιξε τις φωνές μας …

Κι εσύ ήσουν τόσο όμορφος …. με τα χέρια γαντζωμένα στα κάγκελα, κρατώντας το κεφάλι ψηλά φίλε μου .. πολύ ψηλά κοντά στ αστέρια..
Δεν ξέρω τι κάνουν οι νεότερες γενιές που δεν σε γνώρισαν .
Εγώ .. 8α σε 8υμάμαι πάντα..
Εκεί τρέχοντας και προτείνοντας τα στή8ια στον εχ8ρό ( γιατί εχ8ρός ήταν σαν μας στερούσε την ελευ8ερία του λόγου …) και όχι μόνο ..
Και λίγο μετά τις 10 .. έπεσε η πρώτη κοπελιά κοντά στα λουλούδια..
Να εκεί πέρα.. κάτω από τις νεραντζιές .. κι εμείς να φεύγουμε τρεχάτοι να κρυφτούμε σε ανήλιαγα υπόγεια.. σε πλυσταριά των Εξαρχείων και σε ταράτσες ..

Σκιάχτηκα το βράδυ εκείνο .. δεν στο κρύβω … σαν την κεφαλή ξεπρόβαλα στην άκρη του στη8αίου της ταράτσας για να δω ποιός φώναζε « βοή8εια.. είμαι χτυπημένη» .. κι εσύ απότομα με τράβηξες ..στο πλάι .. – μαζέψου μέσα.. .

Σκύψε χαζό 8α σκοτω8είς- μουρμούρισεο Μαθ…κης   μανιασμένα…
Ακόμα βουίζει στ αυτιά μου ο 8όρυβος από τις αύρες που διέσχιζαν στο κόντρα τη Σπ. Τρικούπη ..

Εκείνο το βράδυ δεν κοιμή8ηκε κανείς μας ..παρά μόνο οι νεκροί …!

Κουβαριασμένοι στην ταράτσα της πολυκατοικίας ,  κάτω  και πίσω από τη μύτη της Ασφάλειας κάπου εκεί στη Δεληγιάννη αγκαλιασμένοι κλαίγαμε..
Όχι δεν ήταν από πόνο ! Ούτε από τα δακρυγόνα… ! Αλλά από συγκίνηση ..

Κι όλοι μαζί με μια φωνή, ποιο Έλληνες από τους

Έλληνες στα ιδανικά τα δικά μας , χωρίς φόβο μα με ορμή …

προσπα8ήσαμε να περπατήσουμε σε μονοπάτια πρωτόγνωρης για μας τότε ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ..

( μετά από τα φιμωμένα παιδικά κι εφηβικά μας χρόνια…)

Με βήμα αργό αλλά στα8ερό ..
Η αρχή είχε γίνει πια..

Οι τύραννοι, με ένστικτα αγρίκων που είχαν καταλύσει κά8ε έννοια δημοκρατίας και κά8ε αίσ8ημα δικαίου, κρατώντας σφιχτά τα όπλα που ο ίδιος ο Ελληνικός λαός είχε πληρώσει ..για να τον προστατέψουν από τον Τούρκο εχ8ρό  ( άσε ας μην 8ίξουμε κι αυτό γιατί πονάει ..  )   έπεφταν επάνω μας και με λύσσα μας χτυπούσαν!

Μα «λευτεριά κι η ρωμιοσύνη είναι αδέρφια δίδυμα » και
το δίκιο της φωνής μας λάβωσε τον εχ8ρό και του άνοιξε τα στή8ια..
ήταν δύσκολο .. οι φαντάροι ήταν αδέρφια μας …
Τα χέρια τους κόπηκαν στο άκουσμα της φωνής μας.. …
Και τα όπλα άρχισαν να σκουριάζουν ..πεταμένα εκεί στη γωνιά ….”   Σ. ΠΑΠ.

… και για να μείνουν εκεί : Να 8υμάσαι πάντα, κόρη μου …
ότι κι αν σου συμβεί στη χώρα τούτη την πολύπα8η που σου έλαχε να σε γεννήσω
πως

Τη λευτεριά μας τούτη
Δεν τη βρήκαμε στο δρόμο
Και 8α μπούμε δύσκολα
στ αυγού το τσόφλι!
Γιατί δεν είμαστε κλωσόπουλα..
Σ αυτό να ξαναμπούμε πίσω..
Μα γίναμε πουλιά
Και 8έμε να πετούμε!
.. τώρα πια.. στο τσόφλι δεν χωρούμε!!! R

Κανένας μας δεν σκεφτόταν τις μέρες εκείνες, ότι μετά από 34 χρόνια, η νύχτα πού ζήσαμε με μάγουλα ξαναμμένα από έξαρση και μάτια που έτσουζαν από τα δακρυγόνα..
τη νύχτα της δικής μας επανάστασης, πως αυτή 8α γινόταν παράφωνο σύνθημα σε διαδηλώσεις, πανώ σε ποδοσφαιρικές κερκίδες, προεκλογικό επιχείρημα,  τυπωμένο φανελάκι σε τουριστικό περίπτερο.. ¨((
Ξεφτιλισμένος Δούρειος Ίππος στα χέρια των πολιτικάντηδων όλων ανεξαιρέτως των παρατάξεων , για να περάσουν ύπουλα ,νύχτα τα τείχη της συνείδησης μας και να μας αιφνιδιάσουν.

Αλλά και να το ξέραμε πάλι το ίδιο μάλλον 8α κάναμε..
Γιατί όταν η μοίρα καλεί, τα πολυβόλα της λογικής παθαίνουν “αφλογιστία”
Οι άνθρωποι αποκτούν ξαφνικά ένα σώμα, μια ψυχή και ένα μυαλό κι ευθυγραμμίζονται μεμιάς,

με την ιστορία που τους κρίνει,

με τις προηγούμενες γενιές που τους ορίζουν,

με τις επόμενες γενιές που τους χρειάζονται!
Γιατί η Ιστορία, δεν είναι κάτι που αποφασίζεται σε επιτροπές και σχέδια οργανισμών.
Γιατί η Ι σ τ ο ρ ί α δεν είναι μέσο στα χέρια κανενός.
Είναι α ξ ί α μέσα στην κ α ρ δ ι ά μ α ς … παιδί μου αγαπημένο .
Δεν αλλοιώνεται και δεν χρησιμοποιείται.
Υπάρχει σαν όλες τις αξίες για να ορίζει, να συγκρίνει,να θυμίζει,και να δίνει παρελθόν και μέλλον στον καθένα μας…

Και το στίχο κόρη μου .. άκουσε τον προσεχτικά σε παρακαλώ ..

να τον 8υμάσαι στη ζωή σου!!

Σκέψου όμως αν τότε΄στη νιότη μας δεν είχαμε αυτά τα ιδανικά, τώρα τι θα είμαστε!   Πόσο 8α είχαμε αλλοτριωθεί…

Otan Sfigoun To Heri – Mikis Theodorakis

Ena To Helidoni – Grigoris Bithikotsis & Horodia

Z – Mikis Theodorakis

Από το αρχείο που έχω κρατημένο  μαζί με παλιές φωτογραφίες  απο τις μέρες εκείνες  παραθέτω αυτό :

” ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ HMOYN, ΓΙ’ AYTO ΠΟΥ EKANA.”

 

Εξομολόγηση -σοκ

του τοτε φανταρου-οδηγου του τεθωρακισμενου

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=600785